Bij de Londense lady Lily Allen kun je terecht voor een reeks frisse, aanstekelijke en sfeervolle mengeling van dromerige en groovy popnummers, waarin ze verschillende stijlen verwerkt . Haar vederlichte , leuke , aangename synthpop heeft door de jaren al heel wat hitpotentieel .
Op de nieuwe derde ‘Sheezus’ vinden we natuurlijk een handvol popsongs als “L8 CMMR”, “The life for me” en “Hard to handle”, met fijne, intrigerende fijne deuntjes . Haar observatietalent, aanklacht tegen seksisme in de popindustrie en sociale kritiek zijn steevast vaste thema’s.
Muzikaal laveren we los , spontaan door de relaxte songs heen, die kunnen variëren , maar nu niet echt aan de vingers blijven plakken .
Goede plaat , maar al bij al gewoontjes …
Ray Lamontagne , singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone , is intussen een prille veertiger en eigenlijk een laatbloeier in het genre; een zestal jaar terug brak hij definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak van pop, folk, (freefolk), soul, jazz, funk, americana/country en ‘60’s hippe psychedelica.
Hij verbrak intussen de twee- eenheid met producer/multi-instrumentalist Ethan Jones .
De trippy psychedelische pop krijgt op de nieuwe plaat, die door Dan Auerbach van de Black Keys werd geproduced, nog meer troeven . De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en ademen die 60s/70s rootsnostalgie van weleer.
Hij heeft met “Lavender” een pracht van opener klaar . De plaat klinkt uitermate boeiend en biedt broeierig materiaal . We genieten van die doorleefde sound van een “Pick up a gun”, “Ojai”, “Drive-in movies” en de meer directe stijl in “Julia” en de titelsong.
Ray Lamontagne heeft opnieuw een spannend werkstuk afgeleverd. Zijn muzikale ideetjes zijn mooi en sterk uitgewerkt in 10 intense songs !
Een intrigerende zwoele, bedwelmende sound gekenmerkt van een eenvoudige beat&loop, een lichte swing&groove , repeterende ritmes en drums . De vocals van de Zweeds-Japanse Nagano zweven over de nummers heen en passen perfect bij het LD-concept, waardoor bands Sneaker Pimps, Lamb, Morcheeba versmelten met een Massive Attack, Everything but the girl en de Sugababes.
We horen heel wat variaties in het genre wat ons brengt van het aparte dreigende, filmische sfeertje van “Mirror”, naar de groove van “Klapp klapp”, “Paris”, tot de pop van “Pretty girls”, de r&b van de titelsong tot de lounge van o.m. “Underbart”, “Cat rider” en de afsluitende tracks , die eigenlijk het merendeel van de plaat op zich nemen.
Tja nog steeds zorgt Little Dragon voor heel wat fijne vertakkingen in hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop.
De muziek van Twin Forks , rond de Amerikaan Chris Carrabba, ligt in het verlengde van The Lumineers, Monsters and Men en Mumford & Sons . We hebben dus te maken met frisse, aanstekelijke, lekker in het gehoor liggende folkpop. Vooral het eerste deel met o.m. “Can’t be broken”, “Cross my mind” en “Back to you” brengt je in een optimale opgewekte stemming door het gitaargetokkel , de mandoline en de aangename lichte zwierige ritmiek .
Dan wordt het tempo naar omlaag gebracht en krijgen we lichtvoetiger, dromerig , sfeervoller, ingenomener werk . Op zich niks mis aan die kalme stukjes , maar spijtig genoeg klinkt het ook wat minder spannend , waardoor het leuke , sprankelende kantje van de band wat afgeschaafd blijkt . Het maakt van L.P. geen meesterlijk debuut , het is eerder een gewoon plaatje in het rijtje van de folkpop …
Toch altijd wel iets bijzonders , die muziek van Timber Timbre rond de Canadese sing/songwriter Taylor Kirk. Zijn songs ademen onmiskenbaar een soundtrack gevoel voor spooky trips . Een bezwerende trip van popnoir waarin blues , country en folk is verweven . Hij zet steevast een reeks onheilspellende , broeierige songs neer , soms de huivering nabij, door dat donkere gitaarspel , -getokkel , een stuwend basspel , keys , een verdwaalde sax en zijn sinistere (praat) zang.
Een soort ‘murder’ ballads , die af en toe losser klinken en dus wat meer licht verdragen als de gelaagde, opbouwende “Curtains!”en “The new tomorrow” , gekenmerkt van een lichte groove. “Beat the drums slowly” en de titelsong zetten de toon van de duistere plaat . De zwaarmoedigheid druipt van een “Bring me simple men” en “This low commotion” . Tweemaal horen we een instrumentaaltje, dat het filmische karakter onderstreept; met “Run for me” hebben we een innemende classic die opbouwt en bepaald wordt door een door merg en been gaande vrouwelijke achtergrondzang en dan zelfs een hemels tintje krijgt.
Timber Timbre weet nog steeds op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren!
Anton Walgrave is één van onze talentvolle sing/songwriters . Na zes soloplaten is hij nu met z’n gezin op wereldreis vertrokken , maar laat ons nu niet meteen in de steek . Nee , van die afgelopen jaren heeft hij een live cd uit met materiaal dat puur , eerlijk, oprecht , naakt en breekbaar klinkt.
Het is een overzicht van z’n 14 jarig repertoire, die hij solo en beperkt in de periode januari – mei in de (warme) huiskamers van vrienden speelde . Het zijn emotievolle luistersongs , intiem en spaarzaam begeleid , met een reeks covers (o.m. “Power of love”, “Who’s gonna ride your wild horses”) en Nederlandstalige songs , onder z’n heerlijk innemende , pakkende vocals . De onversterkte songs (16 wel in totaal) klinken elegant , eenvoudig , mooi . Koester de plaat dichtbij je hart …
De herfst is dan wel volop in het land, een heerlijke, okselfrisse zomerplaat wordt ons geserveerd door de Zweden van The Sigourney Weavers. Het betreft een vijftal dat met ‘Send In the Clowns’ al een eerste full album uitbracht en daarmee flink scoorde in het thuisland. Sinds 2012 werkt de band samen met Anger Management, het boekingskantoor van Frederik Larzon en Mathias Farm (beiden actief in Millencollin) en begint men ook in de buurlanden te scoren.
Met tweede plaat ‘Blockbuster’ hebben de Skandinaviërs goud in hn handen om de veroveringstocht verder te zetten. Wat The Sigourney Weavers meesterlijk doen, is verschillende stijlen door de mangel halen en daarmee uitmuntende rocksongs componeren. De sound van de Zweden bestaat uit zowel powerpop, indiepunk, ska, emo als Britpop. Wie aanknopingspunten wil, vindt die ondermeer bij The Manic Street Preachers, Killers, The Gaslight Anthem, Jimmy Eat World en Arcade Fire.
Van songs als de single “Passenger”, het snelle “I’m on a Mission”, meezinger “Revolver” en het emot ionele “In The City” druipt de klasse afen het is wachten tot The Sigourney Weavers ook bij ons bekend zijn.
Wij durven best wat centen verwedden dat we de heren in 2015 op de betere Belgische festivals op een podium aantreffen!
We kennen allemaal dat singletje “Sky and sand “ van broer Paul Kalkbrenner (2009) (vocals btw van Fritz) . Beide DJs zijn vaandeldragers van de Berlijnse dancescene en het lijkt erop dat Fritz de laatste tijd zijn broer nu bijbeent .
Hij brengt op de nieuwe plaat een reeks warme, soulvolle deephouse door de groovy, bezwerende, aangename beats . Ook zijn er enkele nummers van vocals voorzien , als “Back home” (één van de singles), “Heart of the city”, “The sun” en “Front of the world”. Een mooie combinatie van pop en clubtracks , met o.m. ook die prachtsingle “Void”, waarbij verder ruimte is voor rustgevender werk.
Op die manier is Kalkbrenner binnen het genre niet in een hokje te duwen , maar is er een universeler kader in z’n muziek .
Een nieuwe autobio horen we op Mark E Everett’s plaat , met een serie herinneringen en overpeinzingen , een intiem verslag van een persoonlijke strijd . De vorige ‘Wonderful , glorious’, die deel uitmaakte van een drieluik , klonk extravert , rammelde, rommelde en rockte .
Hier hebben we ingenomen werk , sfeervol gehouden door de omzichtig gespeelde, ingehouden, subtiele sounds . De geluidjes van gitaar , piano , strijkers en verdwaalde blazers vallen allemaal wel op hun plaats in die intieme songs. Openers “Parallels”, “Lockdown hurricane” en “Agatha Chang” geven een zalvende klankkleur en sfeer weer ; “Series of misunderstandings” is geleest op een speelgoedpiano. Een breder, voller instrumentarium hebben we dan op “Where I’m from” en “Kindred spirit”, die ruiken naar lentebloesems. De “Mistakes of my youth” en de bijkomende track “Where I’m going” zijn de uitnodigende, emotievolle, poppy songs . “Gentlermen’s choice” en “Dead reckoning” zijn gelinkt aan het werk van Randy Newman en zijn de meest donkere .
De in het leven zo geplaagde E heeft opnieuw een reeks pareltjes klaar …
SOHN is muzikaal best te plaatsen binnen het rijtje van James Blake en Jamie Woon en dan zitten we in de richting van de UK trippop/postdubstep . Christopher Taylor aka SOHN, een Brits producer ook , houdt het op gevoelige , dromerige, sfeervolle , spaarzame minimalistische sounds .
De naar Wenen uitgeweken geluidskunstenaar en eletrotechneut stoeit er graag met ambient soundscapes , op elkaar gestapelde lagen elektronica , toegankelijke melodieën , verknipte in reverb gedrenkte beats, die een gevoel van slowmotion ademen en zalvend , slepend, prikkelend , dansbaar zijn. De bewerkte zangpartijen en hoog uithalende zang bieden duidelijk een meerwaarde.
In het genre worden voldoende variaties aangeboden van de dromerige “Tempest” , “Ramson notes” , “Paralysed” naar de knisperende , neurotische “The wheel”, “Bloodflows” tot het groovy “Artifice”.
Een klanken- en kleurenpalet dus , een elektronisch web van aangename, heerlijke soundscapes , filmische pop en allerhande experimentjes hebben we; en soms het lijkt erop dat hij ginder in Wenen wel eens Anja Plaschg (Soap & Skin) tegen het lijf is gelopen …
Hij is een talentvol artiest en veelzijdig performer, die graag speelt met sounds en beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek soms weet in te steken en een bijzonder sfeertje weet te creëren dat innemend , emotievol, intens pakkend en beklijvend kan zijn.
Pink Mountaintops is het zusterproject van Black Mountain frontman Stephen McBean. De Canadees heeft er al evenveel platen mee uit als van de stonerpop van Black Mountain. Beide bands zijn ook muzikaal nauw met elkaar verbonden.
Eigenlijk is het een verkapte groep, gezien McBean beroep deed op een reeks gasten. Muzikaal proeft hij van rauw rockende ‘90s grunge op z’n Dinosaurs; niet voor niks hielp
J. Mascis een handje in het gitaarspel en er zit Britpop op z’n Babyshambles verweven .
We krijgen een reeks fijne, broeierige indie grunge rock’n’rollende Britpop nummers dus, waarbij met “Ambumance city” en “The second summer of love” meteen de toon wordt gezet. Met Annie Hardy (Giant drag) , “North Hollywood drag” , hebben we een prachtige litanie/zwanezang . Een nummer als “New teenage mutilation” is op z’n beurt dan poppy. Meesterlijk zet Pink Mountaintops zich naast een Black Mountain …
Het uit Baltimore afkomstige Future Islands is al ruim vijf jaar bezig en komt nu pas in de spotlights door de prachtsingle “Seasons (waiting on you)” uit de nieuwe vierde cd ‘Singles’, en deze is … geen compilatie-album van singles.
De groep zit ergens tussen Clock Opera, Temper Trap , Beach House en Florence & the machine in met hun indie/synthwavepop, die verweven is van theatraliteit, bombast en dramatiek. De songs hebben een intense opbouw, groove, aanstekelijke, dromerige ritmes en diepe stuwende basstunes op z’n Peter Hooks (ex New Order) doordrongen van elektronica, die de songs sterken.
De songs krijgen zeggingskracht door de vocals van Samuel T. Herring, die zingt op Anthony Hegarty en Billy Idol-achtige wijze. Hij pusht de song vooruit op bezield emotioneel, indringende wijze. Songs als “Seasons”, “Spirit”, “Sun in the morning” en “Light house” boeien door die spanning, opwinding en gevoeligheid. Ietwat gematigder, sfeervoller en dromerig zijn o.m. “Doves”, “A song for our grandfathers” en “Like the moon”. “Fall from grace” durft alle kanten opgaan en wordt gedomineerd door een rauwe , innemende emotionele zang.
Future Islands verbaast met subtiel uitgewerkt synthpop, (dat net) niet overhelt naar aanstellerig en kitsch en daardoor meer de moeite is …
Nederlands 
Français 
