The Proper Ornaments , band rond Veronica Falls gitarist James Hoare en zanger/songschrijver Max Claps, hebben een heerlijk, charmant plaatje uit . ‘Wooden Head’ is hun tweede plaat ; ze zijn een band die z’n stempel eigenlijk heeft uit de indie van de 90s. Inderdaad bands als Chills , Pale Saints borrelen op en natuurlijk kan je niet omheen V.U. en Feelies Hun dromerige indie wordt bepaald door die kenmerkende rinkelgitaren, een verslavend inwerkende (soms repeterende ) ritmiek en een licht neuzelige (meerstemmige) zang.
We hebben veertien songs in een kleine veertig minuten . Meteen wordt de aandacht gescherpt door de eerste drie “Gone”, “Sun” en “Ruby” ; met “Magazine , en vooral “Stereolab” en “Step into the cold” wordt het tempo naar omhoog gebracht . Verder hebben we uiterst genietbaar materiaal , in een bed van indie, psychedelica en westcoastpop . Mooi om die sound van dertig geleden terug te horen in dit (nieuw) bandje!
De Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson is intussen uitgegroeid tot één van de revelaties van 2014. De mishmash aan stijlen bij Jungle (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) is radiovriendelijk , glad , toegankelijk , zorgt voor de nodige smileys , geeft een zomers , sensueel, warm ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk en brengt het publiek in beweging.
De helft van de plaat kan zo een single zijn. “Time” en “Busy earnin’” waren al twee kleppers … “The heat” , “Son of a gun” en “Lucky I got what I want” , misschien iets minder opvallend sterk, kunnen volgen .
En ja , ook met “Platoon” en “Julia” komen ze goed weg . Toegegeven, muzikaal sluimert eenvormigheid in hun materiaal door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Maar we worden op aangename wijze meegevoerd in hun dansclubsfeertje en je hotst mee op de tunes en de grooves van hun rits heerlijke songs. Jungle klinkt hartverwarmend, vrolijk, dansbaar. Puik debuut dus!
Het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord kwam een vijftal jaar terug in de spotlights met hun onrustige, hyperkinetische, energieke , opwindende , beukende en trancy neurotische beats’n’sounds . Een soort Eurodance en gabber in een kolk van electro, hiphop , rap , rave en pop , een ultieme, unieke, aparte stijl van het trio Ninja, Yo-Landi ViSSer en DJ Hi-Tek, die intussen een grote en trouwe fanbase heeft. Hier had DJ Hi-Tek een prominente rol , en werd hij geruggensteund door de afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp van Ninja en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi.
Ze zijn intussen toe aan de derde cd en de beats en de ‘straight in your face’ raps zijn serieus teruggeschroefd . Minder neurotisch gekletter , maar ruimte voor een sfeervollere, toegankelijke sound . Op “Happy go sucky fucky” kan men naast de exotisch erotiserende, prikkelende tekstinhoud , zich muzikaal laten gaan en met “Pitbull terrier” en “Seks” hebben we twee puike singles.
Het mag misschien gewoontjes, platjes klinken en muzikaal steeds minder om het lijf hebben, ontspannend , plezierig, dampend , sexy is en blijft het wel!
Goeie ouwe AC/DC, meer moet dat soms niet zijn. Geen plaat die meer voorspelbaar is als deze. Maar wat had u dan ook verwacht, dat AC/DC plots de elektro toer zou op gaan? Een dance project? Een conceptplaat over de opwarming van de aarde?
De afwezigheid van de dementerende Malcolm is er niet aan te merken, de Australische hardrockers hebben ook zonder hun machinist zich wijselijk gehouden aan de oersimpele rock’n’roll formule die ze al jaren hanteren. Het beestje kriebelt nog altijd en daar is gewoon weer een potig rockplaatje van gekomen met scherpe riffs, lekkere solo’s, snerende vocals en stampende rocksongs die er zonder omkijken stevig in vliegen, check “Rock Or Bust”, “Play Ball” en “Rock The Blues”.
Vanaf de eerste seconde hoor je dat dit AC/DC is, alles is totaal binnen de verwachtingen. Maar voor ons is dat meer dan OK, met een nieuwe Motörhead zijn wij bijvoorbeeld ook altijd te paaien, wij zouden pas echt ontgoocheld zijn als zulke bands het over een andere boeg trachten te gooien.
De heren houden het kort, amper 11 songs die nergens de vier minutengrens overschrijden. Een mens vraagt zich dan wel eens af waarom dit dan 6 jaar heeft moeten duren, ‘Black Ice’ dateert immers al van 2008 en ‘Rock Or Bust’ klinkt spontaan alsof die eventjes snel op een avondje is opgenomen.
Maar goed, dit is AC/DC, ze hebben niks meer te bewijzen en hebben gewoon hun tijd genomen. Dit is zelfs één van de betere platen uit het Brian Johnson tijdperk, Bon Scott blijft natuurlijk wel buiten categorie.
De stoomtrein die ze bij hun vorige tournee op gang gestuwd hebben draait weer op volle snelheid, helaas passeert hij komende zomer niet in België. Waar zit de zogenaamde invloedrijke Schueremans nu ?
De bevallige popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey heeft de opvolger klaar van ‘Born to die’ . Het debuut was een mooi staaltje broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromatiek, onder haar diepe indringende vocals . De opvolger zit natuurlijk in dat zelfde ‘emo’ sfeertje van een droomwereld die wat mysterieuze kronkels kent, maar tav het debuut directer is en met minder orkestratie .
De plaat werd geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. We hebben die kenmerkende sfeervolle , intens broeierige spanning , die verleidelijke , dampende, smachtende , zwoele tunes en een vakkundige uitwerking wat een reeks pareltjes oplevert als “Cruel world” , “West coast” en de titelsong .
Toegegeven , soms is het wel iets teveel van hetzelfde, zeer zeker als er nog zes bonustracks zijn , maar algemeen is dit plaatje ‘Ultraviolence’ opnieuw meer dan de moeite .
Een heerlijk, sfeervolle, trippy lounge sound hebben we bij Glass Animals uit Oxford , die debuteren met ‘Zaba’.
We drijven mee op hun rustig voortkabbelende, sluimerende ritmiek , de keys en een dromerige zang op z’n Alt-J’s . Beelden van kleurrijke cocktails, nachtelijke strandfeesten, zweterige (ontblootte) lichamen of after party’s flitsen ons voor de ogen. “Pools” en “Walla Walla” zijn aanstekelijk en werken meer in op de dansspieren. . Maar als je even muzikaal wenst te onthaasten , kun je best bij hen aankloppen .
Het Leuvense Willow heeft nogal wat hitpotentieel in huis . Met hun debuut hadden ze al een handvol singles en ook met deze nieuwe moeten ze niet onderdoen . “Ready” en “Danger” zijn catchy, fris twinkelende , leuke singles, en een nummer als “Control” dringt zich op . De groep laat de elektronica en keys vloeien in hun dansbare , aanstekelijke popsongs . Af en toe worden de vrolijke, happy tunes gewisseld voor wat donker melancholisch werk als “Stay stay stay” en “Atlantis” .
Willow kan alvast een pak zieltjes bijwinnen met dit (nieuwere) concept …
Die van Wallace Vanborn uit Gent weten wel interessante producers te strikken … Bij de vorige ‘Lions, Liars, Guns & God’, was het David Bottril , die al instond voor enkele Tool albums , nu was Chris Goss (known by Masters of reality, QOSA, …) te vinden voor hun intens broeierige en aanstekelijke stonerpop. En die stoner van Goss sluimert duidelijk door in de sound van Wallace Vanborn , maar klinkt fijnzinniger, subtieler en dus minder grillig en zompig. Je hoort dit na de single “Supply & the damned” op “Skipping loops” , “A bee & a buzz “ en “Devotion”, die heerlijk dreigend en donkerder kunnen zijn.
Daarna gaat men gruiziger te werk en met songs “Regeneration mantra” en “Welcome to the wastelands” klinken ze vertrouwd binnen een slepende ritmiek.
Verrassend hoeft het niet te zijn , duidelijk is wel dat dit goede rock is, die breder , dieper gaat en die we een warm hart toedragen .
Olga Bell verwierf bekendheid als lid van de Dirty Projectors . De Russische combineert haar roots van Russische volksmuziek en Oost-Europese muziek met ijle, sferische ‘schoonheids’ folkpop . Intrigerend en betoverend zijn de zangpartijen , die ergens Katzenjammer en Varttina doen opborrelen . Ze doet een verkenningstocht door negen uithoeken in Rusland. Het concept is avontuurlijk , traditioneel en toegankelijk .
Dat Rusland nu in West-Europa niet direct populair is, laten we terzijde . We hebben hier een apart en fijn plaatje .
Negen jaar na het opmerkelijke debuut , ‘We have sound’ en drie jaar na het onopgemerkte ‘Leisure seizure’, verschijnt de derde, het evenwichtige ‘Luck’ van de Londense do-it-all Tom Vek . Hij kreeg al een Beck/Soul coughing stempel opgeplakt door heel wat stijlen te mengen. Hier blijft de voorliefde van pop en elektro in allerlei gedaantes , maar de songs intrigeren door de broeierige spanning , de lichte swing’n’grooves en de subtiele geluidjes .
Al meteen zijn we overtuigd met het grillige “How am I meant to know” en de ritmiek van “Sherman (animals in the jungle)” en “Broke”. “Ton of bricks” valt op door de percussieve ritmes naast de keys en “A mistake” laat Vek als sing/songwriter/troubadour horen .
Soms zijn er wat bizarre invallen , maar dat is nu net Vek ten top. “The tongue avoids the teeth” is opwindend , de sterkste song op de plaat , die Vek’s muzikaal gedachtengoed samenbalt.
Kortom , ‘Luck’ is inspiratievol , leuk , aangenaam. Wat een return!
Een interessante ontdekking is het Nederlandse Space Siren, een dreamnoisekwartet, die aan hun tweede plaat toe zijn. Zij balanceren ergens tussen The Cranes , Slowdive , Ride, My Bloody Valentine , Sonic Youth en Deerhoof . En dan weet je het wel, de songs kunnen sfeervol zijn , aanzwellen en exploderen, hebben gitaarerupties en zitten vol shoegaze feedbackgeraas, wat het nummer doet ontregelen en de sfeer grimmig, angstaanjagend maakt. Heerlijk genietbaar dus , bepaald door de engelenzang van Gwendoline Douglas , die soms hysterisch krijsend uit de hoek kan komen .
Heel wat variaties , verrassende wendingen en tempowisselingen krijgen we over ons heen . “Evidence collection guidelines” , “Bohemian recipe” , “Psycho” en “You’ve got tattooed my brain all away” zijn alvast een handvol te koesteren nummers hier.
Space Siren kan ook poppy sfeervol zijn als op “Not too amused”, “Pick me up”, “Is it because of that move” en het afsluitende “Ends end”.
We hebben een mooi muzikaal geheim ontdekt in deze Nederlandse band!
Een frisse filmische wind horen we van Condor Gruppe . Zo goed als instrumentaal tuimelen we hier in de spaghetti westerns van Sergio Leone / Ennio Morricione en is hen een vleugje Tarentino niet vreemd .
We krijgen een uiterst genietbare heerlijke sound door het gitaargetokkel – spel , en allerhande geluidjes van o.m. piano, keys , sax en congas .
We horen , voelen , zien cowboys in een saloon bar, zweterige lichamen onder een verzengende hitte, spek , bonen, whiskeys, rondborstige vrouwen , …
In deze Antwerpse band valt er muzikale ervaring te noteren van Creature with the atom brain, Flying horsemen en White circle crime club .
Spannende , repetitieve postrocktunes vullen aan , en we kunnen zelfs rustig , leuk meeneuriën op die sound .
Met plezier worden we hier in dit sfeertje ondergedompeld . Band die zeerzeker moet gezien worden . Een lust voor oog en oor …
Nederlands 
Français 
