Zo af en toe nemen wij eens een plaat ter hand die door de ganse wereld wordt geprezen als was ze gecreëerd door de verlosser zelve, wie dat ook moge zijn. Dan gaan wij daar even voor zitten in de hoop een verschijning te zien en doen we verwoede pogingen om één en ander van al die toebedeelde lof te begrijpen.
Deze keer is het alom bejubelde ‘Panda Bear Meets The Grim Reaper’ van -u raadt het nooit- Panda Bear aan de beurt. Echt waar, we hebben dat ding drie keer uitgezeten, twee maal achterstevoren gedraaid, ondergaan onder invloed van twee mega-joints, beluisterd met een in kabala-water gedrenkte koptelefoon, maar niks hielp.
Na alles geprobeerd te hebben bleven we botsen op vervelende bliepjes, verknipte geluiden, plastieken synths, geforceerde psychedelica, overstuurde drumcomputers, irritante vocals en beats die uit alle mogelijke hoeken komen behalve de juiste. Al dat artificieel gezwets komt uit de trukendoos van Noah Lennox (in een ander leven ook boegbeeld van Animal Collective), een hobbyist die naar hartenlust knipt, kleurt, prutst en plakt. Dat hij maar doet, maar van onze knutseldoos moet hij zijn poten afhouden.
Aan de lovende reacties te merken zijn er een pak mensen die houden van dit soort geklooi, maar wij zijn nu echt wel aan een Dafalgan toe.
Het is niet zo gemakkelijk om je als nieuwe, jonge band meteen te manifesteren in het gesloten metalwereldje. De Nederlandse formatie Tellurion staat dus voor een moeilijke opdracht maar heeft met haar eerste full cd wel alles in handen om hierin te slagen. Het vijftal uit Oostburg sleutelde letterlijk jaren aan iedere noot op dit debuut en zorgde ervoor dat alle details in de negen nummers juist zaten. Het resultaat mag gehoord worden! ‘Tellurion’ is een moderne, consisente metalplaat die van begin tot einde boeit.
De formatie is beïnvloed door oudere (voornamelijk trash) bands als Pantera, Machine Head, Stuck Mojo en Sepultura maar voegt daarbij diverse progressieve, moderne elementen toe waardoor men een opvallend, fris en eigentijds geluid verkrijgt.
De nummers zijn vakkundig opgebouwd uit stevige staccatoriffs (die je bijvoorbeeld ook hoort bij Fear Factory of Disturbed), diverse breaks en catchy, melodieuze passages. Dat deze combinatie zo goed uitpakt heeft naast de ingenieuze opbouw en het superieure gitaarwerk ook te maken met zanger Elton Boussen die stevige grunts afwisselt met melodieuze zanglijnen. Met enige zin van overdrijving zouden we zelfs stellen dat Max Cavalera en Mike Patton mekaar hier kruisen.
Tellurion bewijst wat ons betreft hoe metal anno 2015 dient te klinken. Wie zelf wil luisteren naar retestrakke tracks als “Stones Break The Water”, “The Architect” en “The Gift” surft best snel naar facebook.com/tellurion.
Van de sing/songwriting van Nick Mulvey zijn we sterk onder de indruk . Hij is een getalenteerd artiest , die eerder al z’n sporen verdiende bij de Britse jazzpop Portico Quartet. Hij is sinds een drietal jaar solo bezig en na een paar EPs is hier de langverwachte debuutplaat.
Hij brengt warme gitaarpop , gedragen door z’n innemende , indringende, licht melancholische stem . De finesse en subtiliteit druipt er van af bij deze intens broeierige, sfeervolle songs .
De eerste nummers zijn ongelofelijk sterk en intrigeren door die repetitieve ritmiek en de verrassende, boeiende wendingen . Heerlijk als je zo’n reeks beluistert, “Fever to the form”, “April” , “Juramidam”, “Cucurucu” , de titelsong en iets verderop “Meet me there” .
Maar ook de sober gehouden nummers raken , “Ailsa craig” en de afsluitende rij “I don’t wanna to go home”, “The trellis” en “The world to me”.
Deze afwisseling is erg mooi en hier ervaren we een ‘wauw’- gevoel . Andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard en Jose Gonzalez komen samen bij Mulvey. Hem onthouden we zeerzeker!
La Roux aka Elly Jackson heeft een tijdje op zich laten wachten . Wel vijf jaar zaten er tussen het debuut en deze ‘Trouble in paradise’. Onze ‘Rosse’ heeft heel wat overwonnen en ze zingt letterlijk de zaken van zich af.
De discotunes hebben zich meer en meer geïntegreerd in haar synthpop . Ergens heb je een ‘crying at the discotheque’ - gevoel met nummers als “Uptight downtown”, “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Tropical chancer” die nog mat meer van die sounds laat doorsijpelen .
We krijgen een reeks opwindende , opgewekte, vrolijke , aanstekelijke, relaxte en sfeervolle songs . En als je haar als persoon op nahoudt dan doen de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij ergens aan Robyn denken.
Muzikaal een mooie afwisseling weliswaar, hoewel de songs niet echt verrassen en blijven hangen . Maar ze heeft een handvol goede songs die ons in een droomwereld durven duwen …
We hebben altijd al Basement Jaxx van het excentrieke leuke Britse duo Ratcliffe/Buxton een apart plaatsje gegeven … Zij braken door met de platen ‘Remedy’ en ‘Rooty’, ook al vijftien jaar terug intussen.
Hun latindancepop werd naar hogere hoogte gebracht binnen de housescene , een integratie van pop, dance, Brazil/latin, drum’n’bass, , gospel, funk en soul, die warm, ontspannend , feestelijk, dansbaar en bovenal toegankelijk klinkt.
Het laatste werk dateert al van vijf jaar terug en een echt geslaagde return was het niet echt. Deze pioniers die ‘een beetje van alles’ weten te bieden , zorgen nog steeds voor een party stemming met die kenmerkende verlossende, frisse, lekker in het gehoor liggende popdance en – beats, geruggensteund door een rits vrouwelijke gastvocalistes. Tja , niet voor niks haalden huidige bands als Rudimental, Major Lazer en Disclosure de mosterd bij deze Basement Jaxx.
Fleurig en kleurig als je songs beluistert als “Power to the people”, “Unicorn” , “Never say never”, “We are not alone”, “What’s the news” en “Summer dem”. Songs met heerlijk hoekige, leuke , dansbare ritmes . Af en toe wordt wat gas teruggenomen en zijn de beats minder pulserend met sfeervoller, chillend werk , “Something about you”, “Mermaid of salinas” en “Love is at your side” . De grillige , neurotische wendingen , die vroeger al eens opborrelden , zijn op de achtergrond geduwd …
Basement Jaxx overtuigt hier meer dan op hun vorige plaat en omhullen nog altijd alle kleuren van de regenboog …
De achtste plaat in 12 jaar is dit al voor deze Ierse singer/songwriter, en nu pas blijkt de wijde wereld zijn talent te hebben ontdekt. Een plotse aandacht die hij door dik en dun verdient want ‘Some Blue Morning’ is dan ook een bijna volmaakte plaat die baadt in fluwelen gitaren en strijkers maar nergens in pathos. Het is een uniek kunststukje vol warmte, poëzie en melancholie gewikkeld in elf bloedjes van songs. Wij droomden alvast volledig weg bij sierlijke en zeer behaaglijke parels als “The Hungry Grass”, “The Wild Boar” en “The Hatchet Song”.
Met zijn glasheldere bariton en zijn sensitieve songs begeeft Adrian Crowley zich op het terrein van Leonard Cohen, Bill Callahan, Sivert Hoyem, Richard Hawley en een minzame Nick Cave. Met zo een fijnbesnaard album en een huizenhoog niveau kijkt hij niet gewoon op naar deze grootheden, maar mag hij zich meteen mee in dat prestigieuze rijtje gaan stellen.
Adrian Crowley komt zijn gracieuze en innemende songs voorstellen in de AB Club op 05/02. Uw uitgelezen kans om kennis te maken met dit veel te lang verborgen gehouden talent.
Maar liefst negen jaar moesten we wachten op de nieuwe plaat van Lagwagon, volgens velen (waaronder mezelf) de beste band uit de gouden jaren van het Fat Wreck Chords-label. Hang’ heet het nieuwe album en we kunnen er eigenlijk zeer kort over zijn: het is een absolute topplaat die van begin tot eind staat als een huis.
De twaalf tracks zijn stuk voor stuk enorm catchy en bevatten de ultieme combinatie van pathos en melodie. De sound van Lagwagon bestaat als vanouds uit razendsnelle tempowisselingen, de karakteristieke vocalen van Joey Cape en diverse snedige, ijzersterke gitaarrifs .
Bovendien kent ieder nummer steevast een ingenieuze opbouw naar de verschillende koortjes en refreinen. In tegenstelling tot vorige platen klinkt ‘Hang’ wel iets donkerder, rauwer en agressiever. Dat hoor je vooral in stevige tracks als “Cog In The Machine”, “Western Settlements” en “Obsolete Absolute”, het lang uitgesponnen en ongetwijfeld beste nummer op deze plaat. Lagwagon is wat ons betreft meer dan ooit springlevend!
De heren zijn dit jaar een van de headliners op de tweede festivaldag van Groezrock. Zorg dus dat je deze band niet mist, daar in Meerhout!
Een eclectische, spannende, alternatieve en progressieve rockband én Israël, het zijn geen zaken die we spontaan associëren maar toch...Distorted Harmonies bewijst dat het wel degelijk kan.
‘Chain Reaction’is al het tweede full album van deze band uit het Midden-Oosten en vreemd genoeg brengt het vijftal de plaat in eigen beheer uit. Het is ons een raadsel hoe Distorted Harmonies geen label vond want ‘Chain Reaction’ is een dijk van een plaat. Het kwintet weet naadloos complexe metal, alternative, jazz, klassieke muziek, progressieve hardrock en zelfs posthardcore te vermengen. De negen afwisselende, lang uitgesponnen composities vereisen diverse luisterbeurten en geven geleidelijk aan hun comlexe schoonheid kwijt. Bombast, melodie, sfeer en melancholie gaan hand in hand in wervelende tracks als “Every Time She Smiles”, “Misguided”, “As One” en de wel zeer donkere afsluiter “Methylene Blue”.
Wie aanknopingspunten zoekt, zal die ongetwijfeld vinden bij Muse, Cave In, Porcupine Tree, Craig Armstrong, Voyager en zelfs Dream Theater.
Deze topband ontdekken kun je op http://distortedharm0ny.bandcamp.com/ .
De lieftallige Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg werden al onder de schouders genomen door Jack White en Conor Oberst . Ze zijn toe aan hun derde cd en nog steeds intrigeert hun dromerige , melancholische rootsfolkpop.
We worden maar al te graag meegesleept door fraaie, warme, romantische kleuren en de vocale harmonieën, die helder indringend zijn . Een emotioneel ontwapende sound door een klankpalet van akoestische gitaar, piano, steelpedal en drums.
De multi-instrumentalist van Bright Eyes (van Conor Oberst), Mike Mogis, vervult opnieuw een toonaangevende rol . De nummers klinken eenvoudig en zijn subtiel uitgekiend . Enthousiasmerend materiaal dat weet te beklijven en bitterzoet smaakt. Al meteen worden we overspoeld door twee heerlijke songs “My silver lining” en “Master pretender” . Verder zijn de songs sfeervol en heerlijk genietbaar. “Heavens knows” wordt gekenmerkt door een huppelende ritmiek en “The bell”, “Waitress song” en “A long time ago” zorgen voor een breder spectrum. Op die manier gaan de zusjes overtuigend in het genre te werk .
Mooie plaat opnieuw dus!
Het Amerikaanse kwartet biedt een explosieve cocktail met vervreemdende geluiden, grooves, ragga , metal , psychedelica en noise . Een grauwe sound met stroomstoten en een ontspoorde ritmiek horen we vooral op de eerste songs . Heel wat muzikaal bochtenwerk dus.
Het tweede deel klinkt ietwat toegankelijker en zit eerder binnen de psychedelicapop met experimentjes zoals van een MGMT. “Eve’s child” , halfweg de cd , is trippy, aanstekelijk en klinkt het sterkst!
De nieuwe Stooges plaat is er eentje zonder Iggy, maar zijn geest is alom aanwezig.
‘Raw Power’ gitarist James Williamson, met die ene plaat alleen al verantwoordelijk voor een set van de meest gortige riffs uit de rockgeschiedenis, heeft onder meer bassist Mike Watt en drummer Toby Dammit opgetrommeld om een set ‘verdwaalde’ Stooges songs terug in de schijnwerpers te zetten. De heren toeren nu al jaren samen met Iggy en beheersen als geen ander die unieke vuile Stooges sound. Ook originele saxofonist Steve Mackay is mee aan boord gesprongen en blaast zich geregeld een striemende weg doorheen deze miskende klassiekers.
Alle songs zijn ettelijke jaren geleden door James Williamson en Iggy Pop geschreven en waren bestemd voor de opvolger van ‘Raw Power’ die er helaas nooit gekomen is omdat de heren destijds het ganse studiobudget liever door hun neus boorden. De meeste van die songs zijn later in rudimentaire en premature versies op diverse bootlegs terechtgekomen in een vaak barslechte opnamekwaliteit.
Het live album ‘Metallic KO’, die een stel van die songfoetussen in huis heeft, mag dan al met de jaren een legendarische status verworven hebben, de plaat klonk alsof ze ergens honderd meter onder de grond met een aftands cassetterecordertje werd opgenomen.
Met een vettig gestemde gitaar, een strakke ritmesectie en een indrukwekkende resem gastzangers heeft James Williamson de tijdloze songs nieuw leven ingeblazen. Al die special guests hebben met tonnen respect en bewondering voor levende legende Iggy Pop hun bijdrage geleverd. Heus niet alle nummers halen de intensiteit van hun soms betere rauwe bootleg-versies, maar bij momenten worden de oerdrift en de ongetemde energie van de jonge Iggy sterk geëvenaard. Ariel Pink komt zelfs akelig dicht op een broeiend “She Creatures of the Hollywood Hills”, je zou zweren dat Iggy hier zelf aan de micro hangt. Punkvetraan Jello Biafra (Dead Kennedys) steekt een portie snedigheid in “Head On The Curve” en Bobby Gillespie (Primal Scream) geeft zich met brio over aan “Scene Of The Crime”. De splinterbom “I got A Right” heeft dat woeste Bellrays wijf Lisa Kekaula aan boord gekregen, haar wilde strot zit die onsterfelijke proto-punksong als gegoten, op “Heavy Liquid” komt ze het trouwens nog eens fijntjes overdoen. Eentje die wij nog niet kenden ‘Pinpoint Eyes’, gezongen door de fantastische Joe Cardamone van het schandelijk onderschatte The Icarus Line, is een heerlijk sudderende vuile blues. De tot op heden onbekende Caroline Wonderland ontpopt zich als een echte rock’n’roll bitch op een verdomd heftig “Gimme Some Skin”, smerige rock’n’roll songs als “Cock In My Pocket” en “Rubber Legs” klinken op hun beurt geweldig dankzij furieuze en gore vocals van Gary Floyd (The Dicks) en J.G. Thirlwell (beter gekend als Foetus).
Natuurlijk kunnen we ‘Re-Licked’ niet op het hoogste schavotje zetten naast ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’ maar de plaat heeft volgens ons tonnen meer bestaansrecht dan ‘The Weirdness’ en ‘Ready To Die’. En ook al doet Iggy zelf niet mee, hij is aanwezig in elke riff, noot, grom, zucht en stoot.
Onze oproep aan James Williamson : terug Iggy aan boord hijsen en op tournee met die handel !
Hij werd gebombardeerd als één van de opkomende talenten binnen de sing/songwriting . De 21 jarige Brit George Ezra aka George Bernett ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio.
Opvallend waren het integer , huppelend gitaargetokkel en zijn diepe , indringende, donkerbruine stem. . Met een knipoog naar Dylan en Woodie Guthrie brengt de jonge ‘Long John Baldry’ een reeks fraaie songs . Vooral de eerste helft is indrukwekkend, overweldigend met “Blame it on me”, “Cassy o’, “Barcelona” , “Listen to the man” en die doorbraak “Budapest” .
De songs zijn intens, sfeervol, broeierig, spannend en ritmisch sterk . De zo goed als acapella gehouden “Did you hear the rain” klinkt puur , oprecht en bezorgt je kippenvel . De daaropvolgende (dromerige) songs zijn iets minder verrassend in hun totaliteit , maar nog steeds intrigeert het materiaal door die lichte grooves en bluesy ondertoon , om dan tot een overtuigende closing final te komen, “Breakaway” , “Over the creek” en “Spectacular rival”. Ook de extra tracks zijn meer dan moeite , was ons ertoe noopt dat hij een pak eigentijdse songs biedt en duidelijk meer in zijn mars heeft dan die paar singles …
Nederlands 
Français 
