Intergalactic Lovers , rond de bevallige Lara Chadraoui (Libanese roots ) , debuteerden sterk met ‘Greetings & Salutations’ in 2011. Eerder wonnen ze nog het O-Vlaams rockconcours. We hebben charmante dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje dat dus hun debuut sierde en we hoorden een handvol songs, die een hitpotentie hadden als “She wolf”, “Delay”, “Bruises” en “Fade away”.
Ook de opvolger staat op dezelfde hoogte . Intens sfeervol, broeierig materiaal , dat af en toe gekenmerkt wordt van een rauw rockend randje , gedragen door de sierlijke zanglijnen van Lara . We komen opnieuw uit op overtuigende songs als “Northers rd” en “Islands”, maar onderken de sterke impact niet van de broeierige “War” en “No regrets” . De gevoeligheid dringt meer door op “Distance”, “The fall” en “Lost message”.
We hebben hier opnieuw een mooie afwisseling in hun spannend intrigerend materiaal . Een geslaagde tweede plaat , waarbij zij in een paar songs vocaal de hulp kregen van Bjorn Awouters van Drive Like Maria . Tja , ook Lara hielp mee bij hun plaat. Zo zie je maar …
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond heeft nog maar goed z’n doorbraak ‘Heavy flowers’ verwerkt of we krijgen al een vervolgverhaal . De sing/songschrijver heeft een voltallige band achter zich en wordt intussen al enorm gerespecteerd . “Flame in my head” en “Elephants” waren al twee overtuigende singles die Blaudzun brachten in de richting van 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Arcade Fire .
Opnieuw krijgen we op ‘Promises of no one’s land’ een reeks knap gearrangeerde songs, waarbij “Hollow people” en de titelsong al meteen het uitgansbord vormen . Zijn songs zijn mooi uitgewerkt , bouwen op en krijgen een volle , rijkelijke en ‘een alles en nog wat’ instrumentatie .
Blaudzun heeft de kunst prachtige nummers te schrijven en zorgt voor stevige gefundeerde, beklijvende, bloedstollende pop die blijft hangen . Naar het einde toe , o.m. op “Halcyon “en “Wingbeat” komt de donkere toon wat meer bovendrijven .
Moeiteloos loodst hij ons opnieuw door de plaat heen met z’n gevoelige emotievolle zang. Sterk gewoonweg wat deze Johannes verwezenlijkt!
De immer sympathieke Aloe Blacc heeft een nieuwe plaat uit , ‘Lift your spirit’ . Hij haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Marvin Gaye, Stevie Wonder en Isaac Hayes . Binnen de retrosoulpop hebben we hier opnieuw materiaal met een zekere hitpotentie en wordt het samenhorigheidsgevoel aangewakkerd door de rits catchy , aanstekelijke , frisse, ontspannende nummers, die een uitstapje richting folk, gospel en hiphop heel goed verdragen en een dampende, swingende groove hebben . Luister maar eens naar het semi-akoestische folky “Wake me up” (nog gekender in een dance versie met de Zweedse DJ Avicii) , “The man”, “Here today” en “Can you do this?”.
Net als bij de vorige ‘Good things’ weet ook het ingetogener , sfeervoller werk te bekoren . Een fijne plaat die je een zorgeloze zomer kan bezorgen . Die spirit zit ‘em duidelijk in de vingers .
Commercieel succes is nooit een vruchtbare voedingsbodem geweest voor creativiteit. Het verhaal is gekend : Jonge beloftevolle band haalt met enkele puike plaatjes onverhoopt succes, groeit uit tot een mega groep en richt zich vervolgens op het maken van op miljoenenverkoop gerichte platen waaruit alle ziel is verdwenen. Zie U2, Kings Of Leon, Coldplay, Editors en wat ons betreft zelfs ook Arctic Monkeys (al krijgen die nog een even het voordeel van de twijfel). En lap, ’t is weer van dat, bij The Black Keys hebben ze het ook zitten.
Het begint nochtans goed met de classic rock van “Weight of Love”, knappe song, kon van Jonathan Wilson zijn, vloeiend en met heerlijke gitaren, maar het klinkt hoegenaamd niet Black Keys, eerder Pink Floyd. Ook “In Our Prime” is er zo eentje, aangenaam vertier voor in onze hangmat, maar waar zijn The Black Keys godverdomme naar toe ?
De rauwe bluesrock van ‘The Big come up’, ‘Thickfreakness’ en ‘Rubber Factory’ is heel ver te zoeken, zo niet helemaal verdwenen. De scherpe kantjes zijn er volledig afgevijld.
The Black Keys gaan op zoek naar de soul maar stuiten daarbij meermaals op slappe boter. Op ‘Brothers’ vonden ze die soul wel nog, geen idee wat hen nu overkomen is. Het hitje “Fever” mag dan al catchy zijn en aanzet geven tot enkele danspasjes, het is gebouwd op een eerder onnozel deuntje. Op ‘El Camino’ waren alle elf songs even catchy, maar beter.
Producer Danger Mouse heeft The Black Keys het verkeerde serum ingespoten. Dan Auerbach heeft zanglessen gevolgd (zo helder mogelijk zingen, manneke, en vooral niet buiten de lijntjes kleuren!) en heeft zo te horen ook zijn gitaar in de veiligheidsmodus moeten zetten. Keyboards, synths en strijkers zijn in de plaats gekomen. Wij zijn hier weg.
Onze boodschap aan Auerbach en Carney : Gooi Danger Mouse buiten, ga als de bliksem terug naar Fat Possum, plug die gitaar terug in en kom ons daarna nog eens wakker maken. Ondertussen gaan we nog even ‘Thickfreakness’ opzetten om de kater weg te spoelen.
The Black Keys komen naar Rock Werchter, ’t is de eerste keer dat wij niet uitkijken naar een Black Keys concert.
Swans, het geesteskind van donkere ziel Michael Gira, is altijd actief geweest in de lugubere spelonken van de eighties en nineties underground. De band maakte een pak vervaarlijke albums die weinig daglicht konden verdragen maar die langs een kluwen van donkere steegjes hun weg vonden naar een schare trouwe fans, waar ze in de platenkast een bevoorrecht plaatsje kregen naast The Birthday Party, Psychic TV, Foetus, Joy Division, Einsturzende Neubauten en Throbbing Gristle.
Met als laatste wapenfeit ‘Soundtracks for the blind’ leek in 1996 het doek te zijn gevallen over Swans, tot de band na een winsterslaap van maar liefst 14 jaar plots terug uit het niets opdook met het almachtige ‘My father will guide me a rope to the sky’. Twee jaar later volgde een zowaar nog indrukwekkender opus, de huiveringwekkende dubbelaar ‘The Seer’, een monumentale brok onheil waar we nog altijd niet echt van bekomen zijn.
Amper twee jaar na het kolossale ‘The Seer’ heeft Michael Gira alweer een imminent werkstuk gemaakt. ‘To Be Kind’, opnieuw een forse dubbelaar, is wederom twee uren beproeving, woede, razernij, onrust, hartzeer, claustrofobie, angst, bloed en smart.
Swans doen er lang genoeg over om hun beklemmende , bezwerende en verzwelgende sound volledig tot ontplooiing te laten komen, maar langdradig wordt het nergens. Integendeel, hoe langer het duurt, hoe meer beklijvend het wordt. Het repetitieve karakter, de duistere teneur, de langzaam sluimerende calvarietocht naar een climax, dat zijn de dingen die deze 10 songs zo intrigerend maken. De zwaarste brok “Bring the sun/ Toussaint l’ouverture” duurt maar liefst 34 minuten en houdt ons gans die tijd in een onverstoorde wurggreep. Dit is geen song meer, dit is een griezelfilm zonder beelden, de apocalyps nabij.
‘To Be Kind’ is geen gemakkelijke of comfortabele plaat, het markante album vergt serieus wat inzet en toewijding van zijn luisteraars. De songs nemen hun tijd om hun slachtoffers langzaam op te slorpen. Die slachtoffers, dat zijn wij, en masochisten als we zijn, we laten ons maar al te graag kopje onder gaan in Michael Gira’s gitzwarte zwanenmeer. Het is geen plezierreisje, wel een unieke ervaring, een ijzingwekkend avontuur, beangstigend maar intens.
Dit imposante werkstuk dient niet bepaald om uw zomerse barbecue feestjes mee op te vrolijken, bij Swans slibt de hemel immers helemaal dicht met inktzwarte onweerswolken, maar het is misschien wel de ultieme soundtrack van het einde van de wereld.
Live kan u dit ondergaan op 25/09 in de AB. Laat uw fleurig hemdje maar in de kast liggen.
Dit is bijtende garage rock uit Schotland met een maniakale zanger/gitarist (Dale Barclay) die zijn gevolg doorheen een groezelig garage/blues/punk moerasgebied sleurt. The Amazing Snakeheads prediken de blues zoals ook The Birthday Party, Beasts Of Burden, The Cramps of The Gun Club dat konden, gedreven door primaire oerinstincten en met een constante dreiging en bezetenheid.
De venijnige rocker “Here it comes again” is de snelste en meest frontale song van de plaat, elders klinken The Amazing Snakeheads vooral gloeiend, opborrelend, sluimerend en gebeten. “I’m a Vampire”, “Where is my knife” en “Flatlining” zijn doortrapte gifslangen die heel gericht naar hun prooi toe sluipen. Een verdwaalde sax is de onverwachte gast op een griezelig “Every guy wants to be her baby” , een song-noir die pas op het einde zijn duivels ontbindt.
Er huist een kwaadaardig beest in quasi elke song, de ene keer brult dat al wat vervaarlijker dan de ander maar ten allen tijde is het klaar om toe te slaan. Enkel in de laatste twee songs “Heading for heartbreak” en “Tiger by the tail” lijkt het monster wat in slaap gesust en is de nacht definitief ingetreden.
Giftig plaatje, sterk debuut. Op 22/05 op Les Nuits Botanique.
Geen spek voor ieders bek, deze ‘Toughtscanning’ van de Franse band WE ALL DIE (laughing). Het betreft het nieuwe project van muziekjournalist en vocalist Arno Strobl (ondermeer bekend van zijn vorig werk met Carnival in Coal) en van Déhà (voorheen bij Maladie en Deviant Messiah). Op deze plaat staan slechts 2 songs. Openingstrack “Toughtscan” eist alle aandacht naar zich toe want het uiterst gevarieerde nummer klokt af iets boven de dertig minuten. Daarnaast is er de Amy Winehouse-cover “Back to Black”, wat ons betreft een overbodige song.
De sound van het tweetal kenmerkt zich door een perfecte symbiose van melodie en neerslachtigheid.
WE ALL DIE (laughing) smelt daarvoor verschillende genres samen tot één naadloos geheel. Dit betekent een mix van extreme metal, progressieve rock, black metal, gothic en een streepje doom.
Het introspectieve, depressieve en donkere geluid wordt daarbij versterkt door de hoofdzakelijk cleane vocalen waarbij men refereert naar grote voorbeelden als Anathema, H.I.M en andere Katatonias.
Wie zelf dit eigenzinnige en bijzondere Franse duo wil ontdekken, kan dat via www.kaotoxin.com .
Bij Musiczine is er ruimte voor werkelijk alle muziekgenres: dat zetten we met de bespreking van dit plaatje extra in de verf! ‘Monsters!’ is een uitgave van het geschifte Kaotoxin Records en bevat een compilatie van nummers van zes verschillende grindcore-bands: Total Fucking Destruction, Department Of Correction, C.O.A.G., Miserable Failure, Unsu en Infected Society. Zoals de bandnamen en het bijzondere artword laten vermoeden, de herrie die we op dit plaatje horen is absoluut niet van de poes.
Zo is er Total Fucking Destruction met een extreme combinatie van metal, jazz en hardcore . TFD valt op met “Is Your Love A Rainbow”, misschien wel het meest toegankelijke nummer op dit schijfje.
Department Of Correction brengt razende mathcore doorspekt met een portie crust- en hardcore.
C.O.A.G. voegt dan weer een portie black metal toe aan hun compromisloze grindcore. Miserable Failure is met hun razendsnelle, agressieve stijl misschien wel de meest extreme band van de zes en dit wil gerust iets zeggen!!
De composities van UNSU hebben een opmerkelijke groove en dan is er nog de uiterst brutale hardcore met metalinvloeden van Infected Society. Van dit geschifte album zijn er amper 10000 exemplaren gedrukt. Wie er eentje op de kop wil tikken, kan dat via www.kaotoxin.com
Met de vorige plaat ‘The Laughing Stalk’ en de bijbehorende tournee was al duidelijk dat de melancholische folk meer en meer plaats moest ruimen voor vaak snoeiharde rock. Tijdens de optredens bleven zowel barkruk, banjo als trekzak achter de coulissen en stond Dave Eugene Edwards iedere avond wijdbeens een portie withete rock te serveren.
Op het nieuwe album is de lijn gewoon doorgetrokken. Hoewel Edwards zijn inspiratie nog steeds uit de bijbel haalt klinkt zijn onvermurwbare muziek duivelser dan ooit, op ‘Refractory Obdurate’ laat hij zijn band op de meest furieuze en helse manier losbarsten. “Good Shepherd”, “Field of Hedon” en “Hiss” zijn striemende lappen rock, zo hard als dit hebben we Wovenhand nog nooit meegemaakt. Toch weet de groep nog altijd dat typische bezwerende en verslavende geluid dat hen nu al jaren kenmerkt te behouden, alleen staan de gitaren nu nog een stuk luider.
De bezieling en intensiteit van “Corsicana”, “Masonic Youth” en “Salome”, de organische woestijnklanken van “Obdurate Obscura” en de indringende onweerswolken boven “El-bow”, het is allemaal fraais die er voor zorgt dat ‘Refractory Obdurate” de heftigste, meest extatische en misschien ook wel gewoonweg de beste plaat is in het indrukwekkende oeuvre van Dave Eugene Edwards (en dat is inclusief de sublieme werkjes van Sixteen Horsepower).
Als bezeten lui als Dave Eugene Edwards (of onze andere favoriete zwartgallige rockpriester Nick Cave) de heilige schrift zo fervent en meedogenloos blijven prediken, dan willen wij elke zondag naar de mis gaan, ook al zijn we atheïst tot in de toppen van onze tenen.
Eriksson – Delcroix – Partners en een Muzikaal duo , die nu hun eerste echte soloplaat uithebben , te situeren binnen de noemer van de rootscountryfolk . Niet direct vreemd eigenlijk , gezien Bjorn Eriksson een muzikale veelvraat is , een begenadigd gitarist die al een mishmash haalde uit z’n gitaar bij o.m. Zita Swoon en Admiral Freebee . Hij heeft ook nog z’n eigen band Maxon Blewitt , die al cirkelt in dit genre. En onze hyperkineet bracht al met Nathalie Delcroix , die we natuurlijk kennen als één van de dames van Laïs , in 2007 een countryplaat uit onder The Partchesz .
In het verlengde van zijn verdienste bij en van The Broken Circle Breakdown , waarvan de film en de soundtrack vol bluegrass lovend werd onthaald , kristalliseerde hij met z’n partner verder het materiaal in een reeks pure, eerlijke, broeierige , innemende sfeervolle songs .
Een southern geluid , dat elan krijgt door het gitaargetokkel , de slides , de banjo en hun stemmen, die elkaar afwisselen of ondersteunen . Een beetje Howe Gelb meets Emmylou Harris.
Een boeiend album dat ingetogen pracht kenmerkt als “Home is where the angels roam” , “The sound of you” of “At the car graveyard”; verder hebben we uitgewerkte, vollere nummers als “The last thing on my mind”, “The valley”, “Black jack david” en “Nashville Tennessee”, die zich onderscheiden door een huppelende ritmiek ; of er ademt een soundtrack gevoel door de twee instrumentals “Snakes” en “Riding on a snake with a bottle of tequila in my hand”, dat zelfs ruim zeven minuten duurt .
We houden van de samenwerking van deze partners in crime , die het countrystof nog wat meer doen opwaaien .
Het Amerikaanse Pontiak van de bebaarde broers Carney zijn niet aan hun proefstuk toe en hebben al een debuut en wat EP materiaal uit , maar komen nu terecht meer in de picture met hun potige seventies retro’stoner’rock, die een americana en een spacey, psychedelische inslag hebben.
We krijgen afwisselend werk te horen, wat betekent broeierig opbouwend materiaal met vettige riffs en opzwepend , hitsend drumwerk , waarbij pedaaleffects konden worden toegevoegd ; de eerste songs “Lack lustre rush”, “Ghosts” en de titelsong hebben meteen onze aandacht . Iets verderop overtuigen ze met “Surrounded by diamonds” en “Beings of the rarest” . Of we hebben een ietwat sfeervollere, dromerige , innemende aanpak , “It’s the greatest” en “Darkness is coming” , soms aangevuld met keys . Ook kan het tempo worden opgeschroefd, zoals op “Noble heads”, “Shining” en “We’ve got it wrong”.
Een reeks boeiende songs dus , die wel ergens een Death Above 1979 en Unsane oproepen, puntig en gretig gespeeld, kortom deze band verdient onze aandacht !
De samenwerking met David Byrne op ‘Love this giant’ heeft duidelijk z’n stempel gedrukt op het nieuwe werk van St.Vincent van singer/songwriter Annie Clark uit NYC.
De nieuwe titelloze plaat heeft een sterkere ritmiek , groovet wat meer en het avontuur is beduidend minder dan vroeger . Met songs als “Rattlsnake”, “Birth in reverse” en “Digital witness” klinkt het allemaal wat meer arty. Die toegankelijkheid dringt ook door in “Huey Newton” en “Every tear disapper” die een intens broeierige aanpak hebben ; nummers “Prince Johnny”, “I prefer your love” zijn ingetogener en zijn omgeven van aangename synths en toetsen .
Goudeerlijk materiaal dus , maar natuurlijk verliest St. Vincent zijn vroegere identiteit niet hoor, de eigenzinnigheid , de experimentjes en de verrassende wendingen van ‘hinkstapspringende’, verbeten melodieën noteren we zeer zeker bij een “Bring me your loves”. Op die manier hebben we een heel gevarieerd album , die ergens een link maakt naar Talking Heads, Goldfrapp, Tune-Yards en Marianne Faithfull , gezien verschillende elementen zijn samengebracht tot een homogeen geheel !
Nederlands 
Français 
