Het Amerikaanse Nothing debuteert met een eerder Brits klinkende shoegaze/dreampopplaat, ‘Guilty to everything’. Hier komen My Bloody Valentine , het latere Ride samen en nestelt de band zich een plaatsje op naast een Pains of being pure at heart en True Widow .
De gitaren stapelen zich op , de tempowisselingen intrigeren , de effects zweven om ons heen en de dromerige zang dwarrelt erover heen .
Er valt voldoende variatie te noteren in het genre . “Hymn to the pillory”, “B& E” en de titelsong worden gekenmerkt door de broeierige aanpak en explosies . “Endlessly” (met hulp van Justin Broadrick van Jesu /Godflesh) en “Somersault” zijn trager en slepender, en we ervaren wat innerlijke (on)rust in die sfeervolle aanpak. “Get well” is een nummer dat wel eens op de lijst van My Bloody Valentine mocht staan .
We zijn alvast verkocht aan dit debuterend bandje met hun verslavend inwerkend songs …
Het project van Darren J. Cunningham , Actress is aan z’n vierde cd toe . Duistere elektronica dansmuziek die geëvolueerd is naar een palet van trippop , ambient , electro, basslines , industrial , techno en soundscapes . Actress balanceert tussen asgrauwe en zeemzoete, hoopvolle sounds en tussenin kan het wel eens aanstekelijk werken op de dansspieren . Duidelijk is dat deze abstracte elektronica zijn weg best vindt ‘als de nacht valt’ door de donkere, repeterende loops , het knetterende geruis en de opspringende, slepende , vertraagde en stuiterende bleeps & beats . Af en toe sijpelt een vocoder stem door . “Forgiven” en “Street corp.” zijn er de ideale geleiders , “Rimes” brengt je in een bevreemdende paranoïde omgeving, “Birdcage” zorgt voor de eerste danspas en dan ben je aan de rest overgeleverd .
Geniet van deze mysterieuze trip die toch enige luisterervaring vergt , maar tegen het krieken van de dag je volledig heeft overmeesterd …
De uit de UK afkomstige Breton, kwam in de belangstelling met de prachtsingle “Edward the confessor”, een stuwende song , die een veelheid aan stijlen beheerst, en rock moeiteloos linkt aan punkfunk en computergestuurde technologie. Ze gingen hier verrassend om met sounds , draaiend tussen hitsende, bedwelmende ritmes en onsamenhangende geluidscollages . Een moderne rauwe rave in combinatie met de dwarrelende muziek van Foals . .
De opvolger van ‘Other people’s problems ‘ is duidelijk homogener, melodieuzer , verfijnder en ritmischer . Een sfeervol broeierige intensiteit waarbij vooral “Envy” en “Got well soon” in het oog springen . De donkere groove en de zachtere melancholische aanpak horen we o.m. op “ S4” , “Closed category” en “15 minutes” . Ook opvallend - én niet te vergeten in enkele van deze nummers , is de toevoeging van een 44 koppig Macedonisch orkest. Origineel, vattend en spitsvondig dus!
‘War room stories’ is zeer zeker een goed album , is breder , subtieler en zit goed in elkaar , maar verrast minder door deze veiligere marge.
Eén van de opkomende talenten is Milky Chance , een Duits duo die in de hitparade de plak zwaait met “Stolen dance” , een eenvoudig , stekelig nummer. Het duo heeft alvast meer in petto op hun debuut want al meteen wordt de aandacht verscherpt met openers “Stunner” en “Flashed junk mind”.
Milky Chance brengt semi-akoestische pop met coole dancebeats , bepaald door folky flamenco tunes , dubs , een percussieve ritmiek en een switch van allerhande stijlen door draaitafel DJ Philipp Dausch .
De songs hebben een voorthuppelende melodielijn en een zwoele, zomerse , maar evenzeer melancholische inslag. Natuurlijk vergeten we zanger/gitarist Clemens Rehbein niet , die terecht hier in de spotlights staat; naast zijn tokkelend gitaarspel hebben we zijn donkere, grauwe emotievolle zang . Tja hier hangt ergens een sfeertje van Fun Lovin Criminals, Bobby Sichran en G Love, gezien de oude blues in dat geluid door dringt .
Het dromerige karakter van de songs wordt doorprikt door uptempo gitaargetokkel , de foottics en de basstunes ; de variaties op het tokkelende gitaarspel en de percussieve ritmiek krikken het tempo terug wat omhoog, wat we o.m. hebben op “Running” en de titelsong . Op die manier hebben we lekker in het gehoor liggend materiaal van een duo die door z’n eenvoud een mooie toekomst tegemoet gaat.
Ook vanuit Australie kunnen huiverende triphopsounds , rollende (post)dubstep/basstunes op z’n James Blakes overwaaien; bij Chet Baker zijn die donkere tunes meer tot een minimum herleid, is er meer ruimte voor de instrumenten als drums en blazers , naast de elektronica. We hebben eerder een lichtvoetiger , zomers zwoele sound , wat een verademing is en er meer hoop en optimisme circuleert! Daarnaast beschikt hij eerder over een soulstem .
De eerste songs “Release your problems” en “Talk is cheap” zijn loungy van aard zijn en alvast de ideale ‘ontstress’ therapie. Op “To me” is de popinslag groter en het nummer behoort samen met de repetitief opbouwende groove’n’beats van “Cigarettes & loneliness” en “1998” tot het beste van de plaat.
Ietwat zwaarder durft hij wel te gaan in het tweede deel van de cd , waaronder “ A lesson in patience” en “Blush”, dat met dubbele zanglijnen en vocoder aaneen geweven is. Maar anders wordt die donkere triphopsounds en die duisternis zoveel mogelijk geweerd.
Een mooi, sterk overtuigend debuut hebben we hier!
Imelda May is een bekoorlijke Ierse dame met een heerlijk swingende stem en bruisende retro songs. Ze heeft de looks en de sound gehaald bij the fifties, bij Billie Holiday en bij The Stray Cats. Ze ademt rock’n’roll en refereert naar een tijd waar vetkuiven, pink cadillacs, leather jackets, tijgervelletjes en bolletjesjurken furore maakten. ‘Tribal’ is haar derde album waarop ze de avontuurlijke weg naar de fifties en sixties naarstig verder bewandelt.
Op haar meest zwoele momenten zorgt ze voor een stel sensuele ballads (“Gypsy in me”, “Little Pixie” en “Wicked Way”) die hunkeren naar een bruine jazzkroeg en waarin haar vocale talenten naar hartstochtelijke hoogtes reiken.
Tijdens haar meest vurige furies bedrijft ze stomende junglerock (“Tribal”), ophitsende rock’n’roll (“Wild Woman”, “Round the Bend”) en vette rockabilly (“Five Good Men”, “I wanna dance” en “Right Amount of wrong”).
‘Tribal’ is een geslaagde kruisbestuiving tussen Chuck E. Weiss, The Stray Cats en Kitty, Daisy & Lewis. In een tijd waarin 100% uit fake plastic opgetrokken r&b geiten als Beyoncé, Rihanna, Miley Cyrus en Mariah Carey de hitlijsten aanvoeren, doet het deugd om nog eens een dame met pit tegen te komen die ettelijke liters rock’n’roll door haar bloed heeft stromen.
Een debuterende band uit het Canadese Montreal, soms tegendraads, altijd fris, origineel en fijnzinnig.
Ought heeft zijn oren goed te luisteren gelegd bij Television, Talking Heads, Sonic Youth, Clap Your Hands Say Yeah, Velvet Underground en Violent Femmes. Invloeden om van te smullen, en hetgeen ze er uit gedestilleerd hebben is van zeer fijne makelij. Noem het indie, noem het post-punk, maakt niet uit, het is boeiend en er bruist wel degelijk iets. De band weet de diverse invloeden om te zetten in een knappe eigen sound en in een set driftige songs die stuk voor stuk overtuigen, 8 pareltjes met scherpe randjes, hitsige gitaren en verdwaalde violen die in een VU modus gestemd zijn.
Sterk debuut.
Ook onze Admiraal aka Tom Van Laere neemt de tijd te werken aan nieuw materiaal. Er zat ruim wat tijd tussen ‘The honey & the knife’ en de nieuwe , maar ook daarvoor zat er wel vier jaar tussen . Hij is toe aan de vijfde plaat en hier vertrok hij opnieuw naar de VS . Nu koos hij ervoor met John Agnello (o.m. Sonic Youth, Kurt Vile , Dinosaur Jr) in Hoboken , New Jersey te werken .
Gewoontetrouw balanceert zijn materiaal tussen heerlijk broeierige retrorootspop, americana grooves en sfeervolle ingetogenheid, onder z’n warme melancholische, doorleefde en expressieve zang.
Songschrijvers H Williams, N Young, B Dylan, D Bowie, Jagger/Richards , D Lanois en N Cave worden een warm hart toegedragen, wat sterk scoort in de sing/songwriting van “Poet’s words”, “I don’t want to feel good today” en “The land of lack”. Het rockt op “Do your duty” en “No one here” . Hij gaat lekker loos op de singles “Nothing else to do” en “Breaking away”. Agnello , drummer Steve Shelley , bassist Jeff Bailey (Phosphorescent) en ook J. Mascis komt eens langs en voelen de Admiraal perfect aan , wat maakt dat dit een aangenaam rockende en een homogeen , evenwichtig gevarieerde , broeierige kleurrijke plaat in het genre is geworden . Na vijf platen nog steeds de moeite dus!
We voelden het al een beetje aankomen met de vorige cd ‘The deep field’ dat het materiaal meer groove en levenslust had. De vierde cd bedient zich van verschillende muziekstijlen en blazers vullen aan , wat het geheel uitermate boeiend maakt en houdt . Een aanstekelijke plaat dus die positivisme ademt .
Wasser is een bijzondere songschrijfster die met haar vaste toetsenist Tyler Wood straf uit de hoek kan komen. Haar gekende melancholie hebben we in die integere sfeervolle songs als “Good together” en “Get direct” . Meer funk , soul , reggae , doo-wop (Joseph Arthur), beatbox (Reggie Watts) en gospel (souldame Stephanie McKay) sijpelt door en brengt een reeks knap gearrangeerde , afwisselende songs als “Witness”, “Holy city” , “What would you do”, “Stay”, “Ask me” en de titelsong .
De kenmerkende deprimerende toon dwarrelt wel nog ergens rond , maar uitbundigheid (met mate!) eist meer en meer een prominente rol op!
Sleepy Sun uit San Franscisco lijkt herrezen. In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain, Dead Meadow en Black Angels kon geplaatst worden en evenzeer graag refereert naar de 90s psychedelica van Spacemen 3 en het onvolprezen Britse The Music. Stonerpsychedelica met soms lang uitgesponnen nummers dus. Na het sterke debuut ‘Embrace’ modderde de band rond Bret Constantino door heel wat interne strubbelingen aan . Maar kijk de vierde kan onmiddellijk terug gelinkt worden met hun vroegere werk met heerlijk broeierige , meeslepende , aanstekelijke, zweverige sounds .
Een reeks nummers jammen en zijn lekker bezwerend , “Everywhere waltz”, “11:32”, “Thielbar” en “Galaxy punk” tillen de sound van Sleepy Sun terug naar een hoger niveau . Af en toe een klein dipje horen we , maar voor de rest brengen ze een uiterst genietbare, adembenemede trip .
Wie begin jaren tachtig van de vorige eeuw leefde in Spanje opgroeide, beleefde ongetwijfeld een van de meest tumulteuze periodes in de geschiedenis van het mooie land.
De stap die het zette naar democratie verliep absoluut niet zonder slag of stoot, er was een enorme economische crisis en er was het vele geweld door de separatisten van ETA.
De moeilijke toestand had heel wat invloed op de jongeren en uiteraard ook op de muziek die toen gemaakt werd.
Dat én het feit dat in 1979 zowel Joy Division en The Cure hun debuutalbum uitbrachten, zorgde voor het ontstaan van diverse postpunk- en darkpopbands.
De meeste daarvan brachten in eigen beheer hun muziek uit en ontstegen nooit de eigen landsgrezen.
‘Sombras: Spanish Post-Punk & Darkpop 1981 – 1986’ is daarom een mooi maar ook enorm fascinerend tijdsdocument. Munster Records brengt niet alleen een fraaie dubbelaar uit met alle belangrijke bands uit die periode, er is bij deze uitgave tevens een zeer uitgebreid boekje met een lijvige geschiedenis van de toenmalige muziekscène en het effect ervan op de Spaanse jongeren.
Wat betreft de muziek: heel wat bands doen flink hun best om als Joy Divison te klinken (zie: Los Coyotes met “La Estacion Fantasma”) terwijl anderen meer de nadruk leggen op de gitaren (zoals bijvoorbeeld Derribos Arias en Alaska). Een groep als Claustrofobia gebruikt dan weer overvloedig synths.
Opvallend is ook dat diverse bands een beroep doen op (pompende) drumcomputer. Verschillende van de 42 songs op deze compilatie bleken trouwens enorm populair in die periode.
Deze ‘Various Sombras’ is ongetwijfeld een van de meest bijzondere verzamelaars die je in 2014 zult horen.
Met het behalen van een finaleplaats in Humo’s Rockrally bereikte Amatorski in 2010 een ruimer publiek. Hoewel ze toen niet met een medaille naar huis gingen (School Is Cool mocht op het hoogste schavotje plaatsnemen), was meteen duidelijk dat dit een groepje was om te blijven volgen en dat mogelijks hoge ogen kon gooien. En inderdaad, met de tijdens hetzelfde jaar uitgebrachte EP ‘Same Stars We Shared’ was het al meteen raak, niet in het minst door de single « Come Home » die niet van de radio weg te denken was en die ook opdook in reclamefilmpjes.
Intussen zijn we vier jaar later en zopas werd met ‘From Clay To Figures’ hun tweede volwaardige album wereldkundig gemaakt. En het is een prachtig werkstukje geworden.
De titel ‘From Clay To Figures’ blijkt om diverse redenen volledig de lading te dekken. Er wordt namelijk verwezen naar een overgang, een groei- en ontwikkelingsproces zonder dat de veranderingen materialistisch en de eindfase definieerbaar hoeven te zijn. Welnu, transformaties gingen de nieuwe plaat zeker en vast vooraf.
Zo is anno 2014 de kern van Amatorski eigenlijk herleid tot een duo, zijnde Inne Eysermans en Sebastiaan Van den Branden. Hilke Ros spitst zich voortaan toe op het management van de groep en houdt het podium voor bekeken terwijl Christophe Claeys live opnieuw de drummer wordt i.p.v. Laurens Van Bouwelen.
Maar ook met het geluid werd op een sculpturale manier omgegaan. Reeds vanaf de eerste beluistering van ‘From Clay To Figures’ valt op hoe er werd gekneed, overtollige ballast weggegooid en sommige oneffenheden weggestreken zodat enkel het puurste en meest verfijnde werd overgehouden. Het eindresultaat getuigt van ambachtelijke vaardigheid en staat ver weg van massaproductie.
Deze plaat werd namelijk stukje bij stukje – en dat mag letterlijk genomen worden – opgebouwd. Na een intensieve periode van componeren van enkele soundtracks (zie de stille film ‘Impatience’, de documentairereeks ‘1 Op 10’ en de nog te verschijnen Nederlandse film ‘In Jouw Naam’) vond Inne Eysermans de tijd rijp om zich afzonderen en aldus opnieuw inspiratie op te doen. Vanuit New York, Denemarken, Hamburg en Amsterdam ging ze aan de slag met het schrijven en construeren van nieuwe nummers en stuurde de nog ruwe ideeën en concepten door naar Sebastiaan die het aangereikte materiaal thuis verder uitbouwde. Voor zover mogelijk kwam de groep zowat éénmaal per week samen om te experimenteren. Ook de fans werden interactief betrokken bij het productieproces. Via een unlock website kon men geluidsfragmentjes aanklikken en hoe meer er werd gedeeld, hoe meer het album zich openbaarde. Ook kon men via een basistool eigen versies van een nummers maken. Daarmee kreeg hun multimediaproject ‘Deleting Borders’ een vervolg.
De voor de groep nieuwe manier van werken heeft ervoor gezorgd dat – hoe summier soms ook – de inbreng van bepaalde extra instrumenten andere accenten legt binnen individuele nummers en de gelaagdheid ervan doen toenemen. « Wild Birds » krijgt extra vleugeltjes door toevoeging van belletjes op het einde, « Unknown » wordt weemoediger en donkerder door de injectie van blaasinstrumenten in de subtiele elektronica en bij « Fragment » slaagt een lome dubby basgitaar erin om het nummer geheel naar eigen hand te zetten. Anderzijds krijgt globaal bekeken het fragmentarische niet de bovenhand. De 13 songs vormen mede door de ervaring van het duo Eysermans - Van den Branden, één harmonieus geheel.
Ook qua muziekstijlen heeft Amatorski zich deze keer heruitgevonden waarmee ze nog maar eens aantonen nooit enige uitdaging uit de weg te gaan. Verdwenen zijn het nostalgische, lo-fi klinkende retrogeluid van de EP en de kille tot ijzige triphop van voorganger ‘TBC’. In de plaats is er heel wat warme elektronica gekomen die afgewisseld met piano of vintage orgel, veelal bijzonder organisch klinkt.
‘From Clay To Figures’ is dan ook een gevoelsmatige en persoonlijke plaat geworden. Dit wordt nog versterkt door de zang van Inne Eysermans. Waar haar vocalen op ‘TBC’ nog enigszins ingekapseld zaten binnen de instrumentatie, worden deze nu veel meer naar het voorplan gebracht. Haar stem klink meer zelfverzekerd maar tegelijk ook erg broos en delicaat omdat men deze bij het afmixen ietwat ruw en natuurlijk gehouden heeft. Hierdoor klinken de nummers directer en winnen ze aan impact. Duidelijke voorbeelden hiervan vormen « U-Turn » dat klinkt alsof het in één enkele opname live opgenomen is en « Tiny Bird » (reeds in 2012 in een andere versie op de compilatie ‘Te Gek!? 5’ terug te vinden) dat tekstueel en mede door de bijna fluisterende stem van Inne Eysermans, ook muzikaal van een dusdanige tederheid is dat het moeilijk is om bij het aanhoren geen krop in de keel te krijgen.
Deze directe aanpak vormt een perfecte cohesie met het filmisch en dromerige karakter van de nummers. Want dat is ook nu weer overvloedig aan te treffen is en zelfs uitgebreid (hun zonet vermelde bijdragen aan films en documentaires zal daar niet vreemd aan zijn). Iedere song roept telkens nieuwe stemmingen of beelden op. Zo verwijzen « Hudson » « How Are You? » en « Warszawa » elk op hun eigen, al dan niet imaginaire manier naar landschappen en bij iedere beluistering kunnen er wisselende taferelen voor de geest gehaald worden. En dat is nu net één van de cruciale betrachtingen van Amatorksi: er nauwlettend op toezien dat hun muziek ruimte laat voor verbeeldingskracht.
In menige interviews of gesprekken halen Inne Eysermans en Sebastiaan Van den Branden o.m. Bibio, Thom Yorke en vooral Damon Albarn als belangrijke inspiratiebron aan en zijn ze erg gecharmeerd geraakt door het Warp-label (wat zich o.m. vertaalt in het korte, instrumentale « +=+=+=+=+=+=+=+=+ »).
Anderzijds mag ‘From Clay To Figures’ beschouwd worden als verplicht voer voor wie behept is met Scandinavische artiesten als Sigur Rós, Ólafur Arnalds, Efterklang en Múm. Ook kunnen er verwijzingen naar The xx gemaakt worden tijdens de samenzang tussen Inne Eysermans en Sebastiaan Van den Branden en met « She Became A Ballerina » blijft er ook ruimte voor postrock.
Maar bovenal bevat hun tweede album voldoende eigen(zinnig)heid om op zich te staan en onderstrepen Amatorski hiermee nogmaals dat de Belgische voedingsbodem de jongste jaren wel onuitputtelijk lijkt te zijn voor talentrijke muzikanten.
‘From Clay To Figures’ staat bol van de subtiliteit en is het meest volwassene dat de groep tot dusver heeft uitgebracht en hoewel ‘Amatorski’ in het Pools ‘amateurisme’ betekent, heeft de groep deze fase al ver achter zich gelaten. Het volledige plaatje klopt en over de teksten, de muziek, het artwork en video’s (mooi in beeld gebracht door het in Londen residerende duo Gus en Stella) werd in zijn totaliteit heel goed nagedacht. ‘From Clay To Figures’ ontleent zich het best tot luisterbeurten ’s nachts en is er eentje om te koesteren, te omhelzen en te aaien maar vooral om er veel naar te luisteren.
Nu maar hopen dat ook het buitenland dit oppikt. De Britse krant The Guardian deed alvast haar duit in het zakje doordat ze uitdrukkelijk aan de groep heeft gevraagd om de exclusieve première van de eerste singel « Hudson » te mogen doen. Laat dit het vertrekpunt zijn voor zoveel extra moois, temeer omdat deze groep het ook verdient. Want toen we het genoegen hadden hen in aanloop van de komende tournee tijdens een private showcase te spreken, viel opnieuw op hoe bescheiden het duo telkens blijft, ook al hebben ze een juweel van een plaat afgeleverd. Het siert hen nog meer.
Nederlands 
Français 
