De Zuid-Afrikaanse Dear Reader aka Charilyn MacNeil heeft al een paar platen uit en overtuigde eerder nog met ‘Rivonia’ in 2013 , muziek met een folky tune, die in buurt lag van Joanna Newsom en Agnes Obel . De songs op die plaat werden sober gehouden en waren vooral geleest op piano , percussie en haar stem. Een uiterst gevoelige plaat dus met een sound die sferisch, hemels, warm , innemend , dromerig en breekbaar klonk. Het zijn luistersongs die op plaat al niet vies waren van orkestratie en achtergrondkoortjes .
Die elementen werden ter harte genomen op de later verschenen ‘We followed every sound’, waarbij ze de mogelijkheid verkreeg van het radiostation Radio Eins uit Potsdam om de songs van ‘Rivonia’ uit te voeren met een compleet symfonie –orkest , de Film Orchestra Babelsberg.
Het materiaal , een lofzang op haar geboorteland , wordt naar een hoger niveau getild , is filmisch , sprookjesachtig , getuigt van finesse en subtiliteit en komt nu nog dichter bij Joanna Newsom.
Songs als “Man of the book” , “Took them away”, “Teller of truths” , “Cruelty on beauty on” en “Back from the dead” klinken vol, sprankelend en dynamisch; de dramatiek gaat niet verloren en komt nog sterker op het voorplan op “Good hope” , “Down under, mining” en “From now on” .
De orkestraties op ‘We followed every sound’ zijn dus uitermate geslaagd; de harde realiteit wordt eventjes teruggedrongen en een droomwereld opent zich met een sterk emotionele inhoud …
Het Canadese PUP hebben wij in februari leren kennen in de hippe Gentse Charlatan, in het voorprogramma van het Limburgse explosieve bandje Psycho 44 nota bene.
Omdat wij daar danig onder de indruk waren van de snedige punkrock van PUP en de portie lef van hun hyperkinetische zangertje kochten wij maar meteen ter plaatse de debuutplaat, een hitsig dingetje die ook nadien moeiteloos onze aandacht kon blijven wekken.
Het album is nu ook officieel internationaal uitgebracht en hier en daar ontlokt het al een pak lovende reacties, PUP lijkt voorgoed vertrokken.
Op opener “Guilt Trip” klinkt PUP nog een beetje als Weezer die aan diverse kanten uit zijn voegen is gebarsten, maar algauw schakelen ze een tandje hoger. “Reservoir” en “Mabu” zijn briesende en venijnige beestjes die er een hitsig temp op nahouden. Ook “Lionheart” is een ophitsend hoogtepuntje, zo een lekker rollende song die recht naar de onderbuik mikt. Om nog maar te zwijgen over het gejaagde “Back against the wall”, een heethoofdige brok hondsdolheid die menig concertzaaltje in vuur en vlam zal zetten.
Het is niet al razernij, tussen de furieuze punkrock huizen er ook glasheldere melodieën in “Never Try” en “Cul-de-Sac”, knappe popsongs met een hoek af. Het wat tragere en slepende “Yukon” is een kloeke gitaarrocksong die zowaar de vijfminutengrens overschrijdt en meteen het bewijs levert dat PUP nog veel meer in zijn mars heeft.
Manchester Orchestra is ondertussen al sinds 2004 bezig. Maar nog steeds zijn ze niet doorgebroken. Dit is zeer jammer aangezien de band al drie topplaten uitbracht die drie maal verschillend waren. Ze bleven na drie platen volop in de alternatieve scene. Zelfs met ‘Simple Math’, dat als conceptalbum bedoeld was. Dit album moest hun doorbraak betekenen dankzij een gouden deal, maar niets is minder waar. Zelfs met Sony als label lukte het niet. Na ‘Simple Math’ zijn ze weer volop achter de gitaren gekropen.
Dit resulteert in een zeer zwaar album waarbij elk nummer zalige uithalen heeft die je kan verwachten van Foo Fighters of zelfs Wolfmother. Maar de stem van zanger Andy Hull stelt je meteen weer in een droomwereld waardoor de gitaren perfect in het plaatje passen.
Met “Top Notch” heeft Manchester Orchestra het perfecte nummer om deze plaat te openen. Samen met de gitaren en de stem van Andy Hull hoor je meteen waarvoor deze plaat staat: “Duistere gitaren met een feeërieke stem”.
Manchester Orchestra kan zich zeker tevreden stellen met dit album. Ieder nummer op deze plaat is een potentiële hit. Wie weet is de doorbraak dichter bij dan iedereen denkt.
Keith Morris is als eerste zanger van Black Flag en oprichter van Circle Jerks één van de pioniers van de Amerikaanse hardcore punk-scene. Op vandaag is die kerel springlevend en loopt hij over van de adrenaline, als geen ander klinkt Morris op de nieuwe van OFF! boos, razend, urgent en explosief.
De hardcore veteranen van Off! hadden elkaar al gevonden in 2010 met hun gelijknamige ‘debuutplaat’, een collectie splinterbommen die stuk voor stuk dwars in ons gezicht ontploften. Nu rammen ze gewoon naarstig op hetzelfde elan door. Naar goede ouwe hardcore gewoonte vliegen er ons 16 vlammende lappen hardcore punk van één tot twee minuten om de oren. ‘Wasted Years’ is een onstuimige lap stootkracht van amper 23 radicale minuutjes, energieker en vitaler dan dit lijkt ons onmogelijk. Wij kunnen ons geen enkele hedendaagse band voor de geest halen die het genre met zoveel ‘grinta’ bedrijft als deze oudjes, dit is the real thing.
Op 11 oktober komen ze hun bloedstollende hardcore in uw gezicht rammen in de AB Club. De zaal zal er trouwens worden opgehitst door de jonge punkhonden van Cerebral Ballzy, een stelletje ongeregeld die in dezelfde ongedwongen hardcore geest de boel al op voorhand aan flarden zal rijten. Allen daarheen, zouden wij zo zeggen, en zet uw helm op !
Oh, ja, nog dit, het hoesje is wederom een knap staaltje streetpunk-art. Kopen, die handel !
Grails - deze postrockband uit Portland is al een pak jaar bezig en eigent zich een apart plaatsje toe tussen postrock en psychedelische doommetal .
Een geweldige filmische trip brengen ze , een wall of sound , emotioneel hoogstaand, met dreigende soundscapes, apocalyptische beelden, diepe donkere drones die onheil , zwaarmoedigheid, onrust, bevreemding uitstralen en afgewisseld wordt met sferische , bezwerende stukken, rustpunten door de ingehouden sobere instrumentatie en orkestratie, wat op z’n beurt een lieflijke zachtheid en gevoeligheid brengt.
Een aantrekken en afstoten dus , waarbij hun instrumentale (langgerekte) hypnotiserende nummers en eclectische experimenten met een dramatune in de serie ‘Black Tar Prophecies’ worden samengebracht . Geluidsconstructies, een locatie voor rituelen vol geheimzinnige, onderhuidse spanning.
Boeiend en intrigerend allemaal , wat ergens Earth, Sunn O))), Motorpsycho, Pink Floyd op 1 lijn brengt … Grails is toch wel een uniek bandje hoor !
Beck Hansen laat na zes jaar opnieuw van zich horen. ‘Morning phase’ volgt ‘Modern guilt’ op en zoals we het horen op mans laatste platen, blijven we in hetzelfde elan zitten van de sing/songwriterpop , gekenmerkt van vakmanschap en kunde .
De muzikale indiemishmash van ‘Mellow gold’, ‘Odelay’ en‘Midnite vultures’, ingenieus in elkaar zittende nummers van pop , hiphop, elektronica , lofi , blues , folk en funk, liggen al ver weg!
‘Sea change’ beklemtoont z’n sing/songwriterschap en de soberheid van z’n materiaal , waar weemoed en melancholie doorsijpelden . Kwetsbare, openhartige nummers over eenzaamheid, verlating en afscheid nemen .
Ook hier weet hippe ‘60s sing/songwriting het materiaal te bepalen in een reeks wondermooie, eenvoudige , sobere of subtiel gelaagde nummers . Beck raakt met “Blue moon” en “Unforgiven” als twee prachtsongs!
Verder weerklinkt de echo van Gram Parsons , Crosby, Stills, Nash & Young of Simon & Garfunkel , wat ons o.m. brengt bij” Morning”, “Heart is a drum” en “Turn away” . Sterk emotioneel en gevoelig zijn “Don’t let it go, say goodbye” en het afsluitende “Waking light”. Overgangen zijn er ook, “Cycle” om de plaat in te leiden , “Wave” met z’n filmische orkestratie en “Phase” als intermezzo.
Kortom , sing/songwriterpop op z’n best , niet opzienbarend , maar wel goed - Beck is Back , mensen!
De uit Seattle afkomstige sing/songschrijver is een laatbloeier. Hij is eigenlijk al vele jaren bezig , maar persoonlijk leerden we hem pas kennen met z’n tiende ‘Maroqopa’ van een paar jaar terug, melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young.
Hij heeft er al een grillige carrière opzitten, maar een homogene lijn valt er nu zeer zeker te noteren . 10 songs in een goed half uur, een reeks sfeervolle , integere , maar ook intens broeierige songs met een americana/psychedelica inslag, gedragen door z’n in weemoed gedrenkte stem . “Magic number” , “Silver Timothy”, “Return to Maroqopa” en “Silver Donna” raken het sterkst door de mooie arrangementen en opbouw . Intiemer zijn een “Jericho road” en “Metallic cloud”; of je smelt voor een ontroerend “Silver joy”, waar hij zich begeleidt op akoestische gitaar en de song gedragen wordt door z’n melancho donkere stem . Dit is sing/songwriterpop op z’n best!
Childish Gambino is het alter ego van Donald Glover die in de VS ook al populair is als acteur in de comedyreeks ‘Community’ en ook zijn mannetje kan staan in standup comedian. Muzikaal is hij een aparte weg ingeslagen , wat bizar en bevreemdend binnen de r&b/hiphopscene.
Bijna twintig tracks kort -/longtracks sieren de plaat , waarbij ze in elkaar vloeien, broeierig, spannend dreigende en lome, relaxte beats, sounds en tunes bevatten, bepaald door een neurotische zangrap of gedragen door een reeks onnavolgbare raps .
Ook zijn er samenwerkingen , o.m. de feats met Chance the Rapper (“I. The Worst Guys”), “I. Pink Toes” met Jhené Aiko en “Earth – the oldest computer” met Azealia Banks .
Een bijzonder plaatje dus , niet echt in één adem te beluisteren, maar spitsvondig , avontuurlijk , boeiend … en vermoeiend binnen het genre . Da’s nu dus Childish Gambino!
De rauwe , melodieuze, speelse nonchalance was onontbeerlijk in het geluid van Pavement, en die unieke stijl slaagt de vroegere frontman Stephen Malkmus nog steeds te verfijnen. Hij is met de Jicks al toe aan de zesde plaat , een afwisselend luchtig, poppy, catchy album vol stekelige, hoekige broeierige en sfeervol , dromerige nummers .
Een tof indieplaatje van twaalf nummers , af en toe aangevuld met wat blazers , siert net die spontaan , losse ongedwongen aanpak van Malkmus door de jaren, gekenmerkt van een subtiel , doordacht randje.
“Planetary motion” en “The janito revealed” dompelen ons meteen onder in dat Malkmus wereldje en sfeertje, en laat ons verder niet meer los ! Een spannend plaatje dus!
De dames van Warpaint uit LA hebben een tijdje op zich laten wachten . Ruim drie jaar na hun debuut ‘The fool’ en de EP ‘Exquisite Corpse’ is nu die langverwachte opvolger daar met hooggespannen verwachtingen .
Toen vielen de dames op met bevallige indie, omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hadden, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waaide, die deed denken aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Siouxie sioux en Belly en de link maakte naar Beach house , The xx, Here we go magic en Best coast .
Hun etherische, zweverige wavepop blijft het centrale gegeven op die tweede plaat . De psychedelicatunes en shoegaze effects gaan er over heen, net als de fluistervocals van Emily Kokals.
In die dromerige sfeer merken we een mooie spanningsopbouw; maar op songs als “Disco/groove”, “Go in” en “CC” horen we diepere basslines en dampende funk van het vroegere Luscious Jackson , een vervlogen damescollectief uit de 90s.
“Keep it healthy” , “Love is to die” ( in een commercial toegevoegd) en “Hi” bepalen de sfeervolle , broeierige intensiteit van de plaat .
Het zijn kleine variabelen die wel degelijk die overtuiging bieden op hun tweede plaat. We ervaren opnieuw mooie muzikale momenten .
In het Amerikaanse Kentucky kwamen recent vier bevriende muzikanten van illustere bands als Hank 3, Afghan Whighs, Hermano en Valley Of The Sun bij mekaar om samen aanzienlijke hoeveelheden bier en whiskey te verorberen. Terloops namen de heren de tijd om een plaat te componeren met als resultaat het knappe debuut ‘The End Of Time’!
Onder aanvoering van frontman en zanger Matt Bisschof levert Moonbow 7 flinke woestijnrocksongs af die afklokken in amper 31 minuten, net genoeg om de klasse van deze veelbelovende formatie te illustreren. In songs als opener “The End Of Time” (met heerlijke folk intro), “Journey Of the Iron Horse” en “Octavia” vliegen stonerrifs en knallende solo’s rond je oren.
Fans van Fu Manchu, Clutch en uiteraard Kyuss zullen smullen van Moonbow. Des te meer als ook de grootmeester himself John Garcia (gewezen zanger van Kuyss en de frontman van Vista Chino) ten tonele verschijnt bij “Take It for Granted”, het absolute hoogtepunt van deze plaat. Nog opvallend isSaved” oftewel Soundgarden meets Fu Manchu met een hoofdrol voor de solo’s van gitarist David Mc Elfresh. Afsluiten doet Moonbow met “Black Widow” waar de klemtoon ligt op traditionele heavy metal en power rock. ‘The End Of Time’ is zo een prima, catchy en luistervriendelijke rockplaat die in de stonerwereld hoge ogen zal gooien.
ID!OTS – Laaiend explosief!
In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde. Cd werd opgenomen in La Chapelle eind oktober 2013. Redelijk vlug na hun eerste optredens werden Dick, Luc , Tom en Wouter opgepikt door Waste My Records, en werd Peter Verstraelen hun vaste booker.
Men schreef al dat ID!OTS veel potten zal breken en dat het een schande zou zijn indien ze geen Mia zou vinden. Wel, ze zitten er geen millimeter naast. Opener “Mosquito” grijpt je meteen vakkundig naar de strot om je gedurende de rest van deze schijf niet meer los te laten. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten en je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn. John Spencer meets Captain Beefheart. Eat your heart out, Triggers!
Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. “C2H5OH” doet me denken aan het betere Claw boys Claw, maar dat zou ID!OTS oneer aandoen. De lezer zal al begrijpen dat dit zootje ongeregeld moeilijk in een vakje te stoppen valt, en dat hoeft helemaal ook niet. Het zou zelfs idioot zijn om dat te doen. Een eerste luisterbeurt geeft je al meteen enkele nieuwe favoriete nummers (“Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, de octaver op “The Bill”, “C2H50H”, “60Miles”), en ze vallen op geen enkel zwak moment of minder nummer te bespeuren. Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en je hoort alleen al aan de zanger Dufo dat hij een podiumbeest is.
Noteer ook dat deze ID!OTS nu reeds een livereputatie heeft. Deze idiots savants komen op 25 april aanstaande in de Kreun hun cd voorstellen. Wie er niet bij zal zijn is een idioot.
Nederlands 
Français 
