Na een lange pauze is Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, spil van deze Spain, debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Betrffende ‘de Soul of Spain’ moeten we even terug in de tijd : samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog lagen ze aan de basis van de slowcore,  minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang,  soms poëtisch en meditatief door (de  eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
De nieuwe plaat is een logisch verderzetting van het vroegere materiaal, de slowcore , de mate van tristesse, de kracht van mijmermelancholie,  onderkoeld, maar fraai en  rijkelijk gecomponeerd, poppy,  toegankelijk en melodieus.
“Only one” en “Without a sound”  zetten nu net die toon . We houden van de klankkleur, de ‘Soul van Spain’. En af en toe gaat Josh Haden even over de schreef , in die zin dat Spain rockt , en waarom niet, “Because your love” en “Miracle man” zijn puntig en vaardig en doorbreken ‘de trein der traagheid’ composities.
‘The Soul of Spain’ staat garant voor warme nostalgie . Te koesteren dus.

Kleine jongens worden groot… dat geldt ook voor het kwartet van Freaky Age. Waren ze in 2006 en hun deelname aan Humo’s Rock Rally nog snotapen van amper 14, dan zijn de heren ondertussen een stuk ouder en bouwden ze in die periode een fraai curriculum vitae uit.  Het aantal hits kunnen deze indierockers niet meer op één hand tellen, ze waren op zowat alle Vlaamse festivalpodia te gast en tourden intensief in het buitenland.
Met ‘(From The Heart Of) Glitter Lake’ zijn ze bovendien al aan hun derde plaat toe!  Het nieuwe album bevat wat ons betreft dezelfde, vertrouwde Freaky Age-ingrediënten: diverse frisse songs met de herkenbare vocalen van frontman Lenny die bijna allemaal de potentie hebben om tot flinke StuBru-hits uit te groeien.  Zeurpieten zullen opmerken dat de invloed van diverse (voornamelijk Britse) bands als The Strokes en The Libertines nog steeds prominent aanwezig is...
Wat ons betreft heeft de band ondertussen wel degelijk een eigen smoel en een patent op het schrijven van catchy en instant meezingbare nummer.  Luister zo maar eens naar “You Were My Everything”, “What If”,  “So Much Like You” en afsluiter “As Long As You Want”.  Ook de zwoele single “Masks” draaien we met veel plezier verschillende keren na mekaar.  Het geluid van Freaky Age is trouwens ook iets rijker en experimenteler geworden middels het gebruik van een aantal strijkers en piano’s.
Kortom, de Brusselse band is  stilaan tot volle wasdom gekomen en heeft definitief zijn plaats veroverd binnen de Vlaamse rockscène.

Als men ons één naam vraagt van een band die zeer binnenkort wel eens the next big thing in punk- en hardcoreland kan  worden, dan durven we zeker ons geld in te zetten op Buried In Verona.  BIV is een hardcoreband uit Sydney die de voorbije jaren hard zijn best deed om een stevige fanbase in het thuisland te ontwikkelen.
‘Notorious’ is bovendien hun derde plaat en met de ondersteuning van het prestigieuze UNFD-label wordt nu ook de verovering van de rest van de wereld ingezet.  Wat opvalt bij dit album en bij Buried In Verona is de enorme variatie : brute metalcore, posthardcore, poppunk en zelfs indierock worden afgewisseld en op vocaal gebied horen we zowel stevige screams als cleane, poppy zangstukken. 
Heel wat songs zijn echt de moeite waard: de agressieve opener “Maybe Next Time” zet de luisteraar meteen op scherp, het metalachtige “Four Years” bevat uiterst melodieuze koortjes en op “Miles Away” lijkt het alsof de band verwordt tot een kruising van Defeater en Story Of The Year.
Meest opvallende track van de plaat is “Lionheart”, een poppy nummer met een weergaloos refrein dat zeker op festivals hoge ogen zal gooien.  Verder stippen we nog “The Decent” en “Perceptions” aan, twee songs die de gelaagdheid en de muzikaliteit van Buried In Verona extra in de verf zitten.
 Slechte tracks kunnen we niet meteen aanstippen, het toont alleen maar aan dat dit echt een goed album is van een band die met succes nieuwe paden binnen het (platgetreden) hardcore-genre betreedt.

Wie de uitgaves van het Alternative Tentacles op de voet volgt, weet dat dit label zeer regelmatig oude punk- en hardcoreplaten opnieuw uitgeeft.  Steeds gaat het dan om albums  die als klassiekers binnen het genre worden bestempeld.
Dit keer is het de beurt aan ‘Kill From The Heart’, het eerste full album (en tevens het laatste in de orginele line up)  van de Amerikanen van The Dicks.  Deze hardcore band onstond in 1980 in de legendarische punkscène van Austin, Texas en zou heel wat groepjes aansteken met hun mix van rauwe punk, blues en rock-n-roll  doorspekt vol linkse, politieke boodschappen.  Titels als “Anti-Klan (Part One)”, “No Nazi’s Friend”, “Bourgeois Fascist Pig” en “Dicks Hate The Police” laten in dat verband aan de de verbeelding over.
De sound van The Dicks is simpel, rechttoe rechtaan, agressief maar ook vrij catchy en klinkt zoveel jaren na datum nog steeds te gek. 
Het was trouwens hardcore-icoon Jello Biafra himself die deze authentieke plaat remasterde.  We vermelden nog dat deze uitgave als extraatje het 7-inch debuut ‘Hate The Police’ bevat.