Dertien in een dozijn… zo zou je de muziek van deze Amerikaanse band uit Cincinnati kunnen noemen. Close To Home is het bewijs dat de muziekmarkt overspoeld wordt door zogeheten metalcore-bands die maar weinig meerwaarde aan het populaire genre toevoegen. Deze groep kopieert dezelfde formule die al zoveel andere bands gebruikten: cleane vocals worden afgewisseld met stevige screams, er zijn talloze breakdowns, diverse melodieuze en catchy refreintjes passeren de revue(die toegegeven, nadien wel in je hoofd blijven steken), er is plaats voor enkele heavy stukken (de kids moeten kunnen moshen) en uiteraard zijn de obligate synths ook aanwezig. Zo heb je de perfecte synthese van ‘Momenteum’. Let wel, Close To Home is zeker verdienstelijk en dit album telt best enkele leuke nummers, maar origineel kun je het allemaal niet noemen... Wie houdt van metalcore raden we aan zijn of haar favoriete albums te koesteren en zijn centjes niet onnodig aan bands als deze te geven.
Pro-Pain is zo een band die je na al die jaren niet meer kan verrassen, iets wat je zowel negatief als postief kunt opvatten. Wij opteren voor dit laatste, aangezien de Amerikanen ons sinds onze tienerjaren geregeld van een kwaliteitsvolle mix van metal, trash en typische New York Hardcore voorzien. Ook op ‘Straight To The Dome’, hun dertiende (!) full album is dit niet anders. De snelle metalriffs, stevige breakdowns en felle vocalen van opperhoofd Gary Meskill spatten 35 minuten lang grandioos door je speakers en sturen je nekspieren alle richtingen uit.
Opener “Straight To The Dome” laat meteen duidelijk zien dat de heren in topvorm zijn, een heerlijke NYHC-song die zo uit de catalogus van een andere hardcore-grootheid als Sick Of It All lijkt te komen. De New Yorkers blijven daarna een constant niveau aanhouden doch we stippen graag nog enkele opmerkelijke tracks aan. Zo is “Bloodlust For War” van het snelste wat Pro-Pain ooit componeerde. Verder laten “A Good Day To Die” en vooral slotsong “Zugabe!” (met duilijke oi-invloeden) horen dat de New Yorkers niet bang zijn van enig geëxperimenteer.
De vele fans van Pro-Pain kunnen zo met gerust gemoed het nieuwe werk van hun helden aanschaffen!
Punkrock is in essentie een jongerenbeweging waar het draait om energie, vlammende gitaren en een gezonde dosis agressie. Een mens zou denken dat de passie voor dit genre afneemt met de jaren maar als er één band is die ons het tegendeel blijft bewijzen, dan is het NOFX. Meer dan 30 jaar geleden startten Fat Mike en de zijnen met het maken van complexloze punk die verschillende generaties van jongeren zou aanzetten om zelf een bandje ter starten. Het commerciële succes van Green Day of The Offspring werd wel niet bereikt, maar net dat maakte de band bij veel liefhebbers nog populairder.
‘Self! Entitled’ laat alvast horen dat het viertal nog steeds jong van hart is en flink van zich afbijt.
Muzikaal wordt er als vanouds gekozen voor snedige, catchy en uiterst melodieuze poppunk in combinatie met de typerende, lijzige strot van het zwaargewicht himself. Ook tekstueel is het weer genieten van de satirische kijk van NOFX op thema’s als moslimsterrorisme, echtscheidingen en drugsverslaving bij rocksterren.
Knallers zijn wat ons betreft opener “72 Hookers”, het snelle en vermakelijke “Ronnie & Mags” en de ballade “I’ve Got One Jealous Again, Again” waar Fat Mike het over zijn eigen echtscheiding heeft. Echt mindere songs zijn er niet waardoor het gehele album zich lekker laat beluisteren. Een prima plaatje dus van deze kwieke veteranen!
De wereld heeft nood aan een nieuwe Dylan, zeker nu de ouwe met het bedenkelijke ‘Tempest’ een laatste weinig hoopgevende stuiptrekking heeft gelost.
Er staat er hier eentje aan de deur te kloppen. De piepjonge Britse singer/songwriter Jake Bugg heeft met zijn veelbelovende titelloze debuutplaat een sterk visitekaartje afgeleverd. In eigen land heeft hij een duwtje in de rug gekregen van NME en van Noel Gallagher, wat hem uiteraard geen windeieren heeft gelegd. Hij was er zonder die omhooggevallen referenties ook wel gekomen, want er schuilt een berg talent in deze jonge snaak.
Het is haast niet te geloven dat zo een snotneus kan teruggraven naar een akoestisch en primitief geluid via poedelnaakte songs die op een ambachtelijke manier zijn gesmeed.
De uiterste fris klinkende uptempo songs (“Lightning bolt”, “Two Fingers” en “Taste It”) zitten vooraan en verraden een gezonde liefde voor Britpop, Jake Bugg zijn vocale prestaties neigen soms naar Alex Turner (Arctic Monkeys) en dat zit die nummers als gegoten.
Het is pas na een vijftal songs dat de Dylan in Bugg naar boven komt, en die doet dat heel overtuigend. Het bloedmooie “Broken” is om stil van te worden, het is een wonder dat zo een parel uit de mouw van een achttienjarige wordt geschud. In de folkblues van “Trouble town” en het krakende “Fire” (waarin de geest van Robert Johnson rondhangt) graaft hij nog dieper in het verleden, naar de tijd dat zelfs zijn grootvader nog in korte broek rondliep. Melancholische en uiterst knappe ballads als “Ballad of Mr Jones” en “Slide”, waarin Bugg’s stem hemels klinkt, doen ons denken aan het uiterst prachtige en helaas ook zwaar onderschatte I Am Kloot, ook zo een groepje die niet hoog oploopt met de nieuwste trends en het begrip song hoog in het vaandel draagt.
Enkele uitschuivers niet te na gelaten (een matig “Seen it all” en een melig “Simple as this”) is dit een waarlijk knap debuut waarin Jake Bugg zichzelf in één ruk promoveert tot één van de meest beloftevolle singer/songwriters van zijn generatie.
U kan er getuige van zijn tijdens een intiem concertje op 3 maart in de Botanique. Maar eerst het plaatje aanschaffen (en laat die laatste van Dylan maar in de bakken zitten, hij is uw zuurverdiende centen niet waard).
Beetje in één adem noemen ze we ze op, Liz Green, Gemma Ray, Cold Specks en Laura Gibson, een lichting vrouwelijke (Amerikaanse) sing/songwriting die met goede platen afkomen …
Laura Gibson , uit Portland Oregon, draait al een tijdje mee en heeft een handvol platen uit en heeft op de recente cd ‘La Grande’ leden van de Dodos, The Decemberists en Calexico kunnen strikken. Als vaste tendens horen we sfeervolle, dromerige, ingetogen, gevoelige en rustig voortkabbelende songs, bepaald door akoestisch gitaargetokkel, licht huppelende ritmes en desolate, Ennio Morricone- of sprookjesachtige klanken, maar de fraaie composities kunnen ook weelderig gearrangeerd zijn (o.m. aangevuld met fagot, trompet, steelpedal en toetsen) . “Lion/Lamb”, “Skin warming skin”, “Feather lungs”, “Crow/Swallow” en “Milk-Heavy, Pollen-Eyed” zijn er enkele om in te lijsten.
Charmerende, elegante huiskamerpop, niet benauwd van een extravert tintje …
We waren al sterk te vinden voor de eerder verschenen singles “Oh my God” en “Juno” van deze beloftevolle band . Terecht stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally 2012 en eerlijk gezegd ze konden een even goede winnaar zijn .
Het is een talentvol kwintet , die de kunst heeft om catchy popsongs te schrijven en die in ons hoofd blijven hangen . Jawel, lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en sfeervol dromerige indie/americana, die uptempo ritmes kunnen hebben en ontroeren door een puike samenzang.
Twee intermezzo’s , vier nieuwe sterke, gevarieerde songs en de doorbraaksingle “Juno” hoor je op de EP , in afwachting dat de full cd in 2013 verschijnt . Met “Duquesne’s horse” hebben ze meteen een van de najaarsingles uit . Heerlijk snedige indierock! De andere songs “Hannah”, “Rufus en “Indian child/ switch on the light” zijn minder heftig , maar overtuigen door de spannende intensiteit.
Voor wie houdt van een doorsnee Weezer, Grandaddy, Bon Iver en Fleet Foxes komt bij dit beloftevol bandje hier zeker aan z’n trekken …
De electropop van het Amerikaanse afkomstige , Minneapolis , Poliça brengt sfeervol broeierig opbouwende songs van donkere mistige synth tunes , bezwerende licht galmende percussie en even galmende , licht vervormde vrouwelijke vocals .
Het verhaal van Poliça situeert zich bij producer/multi-instrumentalist Ryan Olson, die al instond voor materiaal van Gayngs, een indie-allstar band met o.m. Justin Vernon (Bon Iver) en de zangeres Channy Leaneagh van de folky band Roma Di Luna . Het klikte tussen beiden erg goed en een ‘new project was born’ … Poliça. Zelfs Mike Noyce van Bon Iver speelt mee in twee nummers.
Donkere romantiek , trippy ‘Portishead’ pop invloeden en folky tunes smeden boeiende sensueel spookachtige songs . “Dark star” is al meteen een sterke single , maar ook een ‘doomende’ “Amongster” en het psychedelisch ‘groovende’ “Wandering star” (knipoog naar Beth Gibbons en C°) kleuren alvast het debuut . De rest van het materiaal behoudt diezelfde intense mystieke ‘dichte mist opdoemende’ sfeer . Een muzikaal decor van een ontwapenend mooi debuut …
AKS - Addicted Kru Sound
Out of control EP
Binnen de drum’n’bass golf van de jaren ’90 waren we onder de indruk van de DJ sets van het Leuvense Addicted Kru Sound. Goedgevulde nachten dansplezier vol ophitsende spacey sounds. Bij de naamverandering AKS , een vijftal jaar terug, kwam af en toe een zangeres langs ; de sound werd hier duidelijk breder . Eén van die goed bewaarde geheimen was Selah Sue , die intussen een fijne carrière met een eigen band tegemoet gaat.
Het Leuvense collectief bracht niet zomaar wat drum’n’bass met exploderende ritmes en breakbeats , maar de toevoeging van warme klanken pop , soul en hiphop sijpelden door in ontvankelijk kader .
De lijn werd verder doorgetrokken met zangeres Lola (Laura Groezeneken) , die net als Selah Sue over een ijzersterke , heldere, indringende stem beschikt en de songs een vol karakter biedt .
Net als bij Netsky kan men hier lekker uit de bol gaan; de drum’n’bass en de huidige dubstep mag dan een kader vormen , de verschillende stijlen sluiten moeiteloos aan , schuifelende breakbeats, spacey tunes , (akoestische) gitaarpartijen en toetsen zorgen voor een sterke ‘songstructuur’. Vijf songs op de EP , waaronder “Close” , “Round & round” en “Out of control” . de instrumental “Glorious downfall” valt wat uit de boot . Een sterke live uitvoering van “Give it back” besluit …
AKS is meer dan de moeite waard en ontpopt zich als een volwaardige band, zowel op plaat als tijdens de livegigs . In het oog te houden …
We waren sterk onder de indruk van deze duoband Japandroids uit Vancouver, Canada. Brian King (gitaar) en David Prowse (drums), die op ‘Post-Nothing’, doorbraakalbum naar Europa toe uit 2010, overstelpten met een woeste bak rauw rammelende lofi noiserock, terend op de ‘90’s noisepop en posthardcore. Niet verwonderlijk dat Fugazi, Jesus Lizard, Husker Du en Mudhoney een belangrijke invloedssfeer waren, ze opkijken naar bands als Sebadoh, Lightning Bolt en Liars, en dat zij samen met Crystal Antlers, Wavves en No Age een nieuwe wind bliezen.
Op de opvolger komt deels rauw , smerig, gejaagd , hard verschroeiend materiaal, nl. de eerste vier songs zijn overweldigend en bevatten een allegaartje van punk , rock en noise . Wat een wervelwind met songs als “The night of wine & roses” , “Fire’s highway”, “Evil’s sway” en “For the love of Ivy”.
Op de vier volgende songs wordt de vaart terug gedrongen en klinkt het duo breder , toegankelijk en catchy , minder sch€urend door een broeierig snedige aanpak .
Japandroids toont twee gezichten op deze opvolger en refereert met deze songs aan de ‘Bad brain’ plaat van Buffalo Tom .
Maar dat belet niet om te zeggen dat we uitermate enthousiast zijn van dit duo!
Toen wij de Canadese band The Sheepdogs in de AB aan het werk zagen als support act van Band Of Skulls, hadden wij al door dat het hier een bandje met aardig wat potentieel betrof. Doorgaans weten voorprogramma’s niet bepaald onze aandacht vast te houden, maar dit hier was een welgekomen uitzondering.
The Sheepdogs zweren op deze titelloze plaat (toch ook al hun vierde werkje) bij de flow van de seventies en bij de southern rock van bands als Lynyrd Skynyrd, maar anderzijds weten ze hun songs kort en bondig te houden, wat hen dan ook weer positief onderscheidt van de dinosaurussen uit de seventies. Op vinnige tracks als “The Way it is” en “Feeling Good” neigt de barometer sterk naar The Black Keys, maar elders zit het geluid van the Sheepdogs diep geworteld in de Amerikaanse voornamelijk zuiderse grond, denk aan Allman Brothers, Little Feat en North Mississippi Allstars.
De songs zijn fris en hebben een fijn roots gevoel met respect voor de grote voorbeelden zonder hierbij als lauwe kopieën te klinken. The Sheepdogs weten hier een eigenheid uit te bouwen die hen wel eens op de wereldkaart zou kunnen zetten. Laat ons hopen.
Dit album komt direct na zijn vorige en meer experimenteel album ‘Six cups of rebel’. Hier is hij niet zo bekend, maar met zijn vorige albums heeft hij al heel wat Scandinavische Grammy’s gewonnen. Op dit album staan er zes lange instrumentale tracks die zich allemaal binnen de dance music situeren, die we graag als een soort ‘Cosmic’ techno beschouwen.
Heel dit album roept herinneringen op aan de zeventigerjaren disco en meer bepaald Giorgio Morodor. Zeker eens proberen dus …
Moon Duo is het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Derde groepslid is een drumcomputer die, gezien het repetitieve karakter van de songs, regelmatig in de repeat stand mag staan.
De muziek van Moon Duo ligt ook niet echt mijlen ver weg van Wooden Shjips, iets meer krautrock misschien en iets minder psychedelica. Voor ons heeft het quasi dezelfde verslavende werking, en dat dankzij de immer voortdrijvende ritmische onderbouw van orgel en synths met daarbovenop die borrelende gitaren en de ingehouden vocals van Johnson.
Praktisch elke song drijft verder op twee of drie akkoorden, maar het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert. Alan Vega en Suicide hangen wederom constant in de lucht maar ook het zwaar onderschatte en inmiddels al lang vergeten Wipers, die fantastische band van Greg Sage, dwarrelt in deze plaat rond.
‘Circles’ van Moon Duo is het bewijs dat repetitieve muziek immer boeiend kan zijn. Dat heeft The Velvet Underground destijds aan de wereld geleerd. De volgelingen zijn ontelbaar.
Nederlands 
Français 
