Een mooi bewaard muzikaal geheim in de Amerikaanse lofi alternative americanafolk is Woods, uit Brooklyn NY , gecentraliseerd rond Jeremy Earl, die met Jarvis Tavernier sinds 2005 de kern vormt. Ze kwamen met de vorige cd ‘At Echo Lake’ wat meer in de belangstelling in Europa. In een DIY - attitude zijn ze geëvolueerd van lofi trash folk pop tot meer indie/ psychedelische rock; kwalitatief puike pareltjes van songs met een hoge stemmenpracht, vooral die falsetto stem van Earl.
Dit bandje brengt een fris geluid bracht van semi-akoestisch materiaal, die door klanken en voices van home tapes en cassettes kleur krijgen. Op de nieuwe plaat is het mooi verdeeld en krijgen we een vrij toegankelijke sound die de verschillende stijlen in een overtuigend indiepop kleedje stopt.
Invloeden van V.U., Patti Smith, Nico, Feelies, Galaxie 500, My Morning Jacket zijn duidelijk aanwezig en de groep eigent zich met de vijfde cd terecht een plaatsje toe naast Guided by Voices, Sebadoh, Fleet Foxes en Local Natives. De twee langgerekte bijna instrumental songs “Out of the eye” en “Sol y sombra” intrigeren door de repetitief opbouwende structuur .
Onderschatte kamerpracht in een sfeervol, dromerig kader en creatief opgebouwde songs die zich op “White out “ aan Indian waves wagen … Muzikaal talent , deze Woods
Hij heeft een tijdje op zich laten, deze Jeff Martin … Hij is toe aan z’n 8ste plaat in negentien jaar. Slowcore van traag slepende en vaak donkere , ingetogen indierock … uitermate sober, rust ademen … ; lofi/soundscapes sijpelen door, waardoor dit meer werkstukken zijn en geen afgewerkte songs. Vocaal wordt hij met z’n lijzige fluisterstem bijgestaan door Eleni Mandell. Warme melancholie daar draait ‘em om, die af en toe eens opengebroken wordt. Puik goed klinkend plaatje, die echter geen verrassingen te noteren heeft. De titel spreekt voor zich hmhm …
Uit West-Vlaanderen Beernem - Brugge zijn ze afkomstig en ze hebben een erg subtiele debuutplaat uit , die van hen het kleine broertje maken van Radiohead van ‘Kid A’. Enthousiast en creatief gaan ze om met toetsen , gitaren, bellen, soundscapes, laptop en drumcomputer binnen het indiepoplandschap.
Ze spelen een mooie verpakking van poptronica, knisperend beats en sfeervolle droompop tussen Radiohead, Postal Service en Notwist onder de soms hoge, ijle stem van Pieter Demeyer. Naast enkele instrumentale songs horen we sterke uitwerkingen van “Planetminusmonkey” en “She came outside” . “Get rid of the monster inside you” durft nog breder te gaan en broeierig, directer zijn ze op de titelsong en op “At the point of no return” . Fijne kennismaking!
We waren al onder de indruk van het titelloze debuut van het Canadese trio van sing/songwriter Taylor Kirk, Timber Timbre … een beklemmende spookhuisrit, loom, slepend, donker en onheilspellend. De songs droegen een soort ondraaglijke pijn en waren hartverscheurend, fijngevoelig en ontroerd. Taylor, meestal met cape, had een huiveringwekkende praatzang, ergens tussen Nick Cave, Swans (Michael Gira) en Tindersticks (Stuart Staples).
De ‘pop noir’ met een folky randje is gebleven; de sferische, huiverende trip is door de gelaagde, broeierige opbouw koud, kaal, sinister en warm. Zwaarmoedig, maar door een breder palet en de forser opbouwende klanken ook losser . Piano, orgel, viool, blazers , banjo en steelpedal zijn het basisinstrumentarium. Op die manier horen we ‘murder ballads’, innemend, ingetogen materiaal dat intrigeert en gekenmerkt is van een experimenteel randje. “Black water” en “Do I have power” staan het sterkst in de spotlights op de tweede cd. Timber Timbre weet op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren in duistere steegjes …
De Oost- Vlaamse band (uit Aalst) krijgt een reeks lofbetuigingen. Ze wonnen eerder in 2009 het O-Vlaams rockconcours; de spotlights kwamen terecht op hen. Charmante dromerige gitaarpoprock met een rauw randje siert hun debuut en we hoorden een handvol songs, die een hitpotentie hebben als “She wolf”, “Delay”, “Bruises” en “Fade away”. Fris, aanstekelijk materiaal met een gevoelige, melancholische ondertoon. Vocaal trekt de bevallige Lara Chadraoui (Libanese roots ) overtuigend de songs naar zich toe.
“Drive” en “Like a fool” zijn prima intens broeierige, sfeervolle rocksongs. Op die manier is er een afwisseling van strakke, warme en meeslepende, spannend opbouwende songs.
Intergalactic Lovers brengt pop met weerhaken en haalt een Feist, Cat Power, PJ Harvey en Bettie Serveert voor de ogen. Puik debuut en geslaagde doorbraak!
De Canadese Parijzenaar heeft al vroeg in z’n muzikale carrière een droom in vervulling laten gaan … Samen met z’n broer Christophe is hij erin geslaagd een overtuigend georkestreerd hiphopalbum uit te brengen . Chilly rapt (een beetje op z’n Eminem’s), speelt piano en zijn broer, gekend als filmcomponist heeft de boel georkestreerd .
Het zat er een beetje aan te komen, gezien nog maar recent ‘The ivory tower’ verscheen van Gonzales , een soundtrack die hij maakte bij een eigen film. Geniaal en speels uitgewerkt met een vleugje world; muziektechnisch prima, groots , geweldig en kleurrijk waarbij allerhande beelden voorbij flitsen van dansende mensen. Een beetje sprookjesachtig én een beetje droomwereld van kleuren ..opent zich. Sterk staaltje van deze Gonzales Brothers …
De sound van Moby is de laatste tien jaar beduidend rustiger, sfeervoller, dromerig geworden. Atmosferisch en filmisch. We horen op de recentste platen ‘Hotel’, ‘Last Night’ en ‘Wait for me’ en ook op deze hier maar weinig pompende beats meer in z’n popdance landschap . Sferische pop en beeldrijke soundscapes, met af en toe een uitspattingske. Het is wel lekker chillen, zweven , wegdromen, uitblazen en genieten op die muziek met een gelaagde hemelse, spooky vrouwelijke zang en Moby’s rapzang.
‘Destroyed’ is een goede plaat , maar ook niet meer dan dat … Geen enkel nummer springt er echt uit, maar er zijn een handvol puike songs van de vijftien als “Be the one”, “Lie down in darkness”, het bezwerende “Victoria Lucas” en het opbouwende groovy “After” .
Moby beschikt over geen heilig vuur meer, breekt anno 2011 geen potten meer als ten tijde van z’n ‘Play’, maar biedt nog steeds de ideale onthaastingsmuziek …
Vivian Girls, een damestrio uit Brooklyn NY rond Cassie Ramone zijn toe aan hun derde cd. Grotendeels zijn de rammelende gitaren en weerbarstige drums weg en klinkt de sound gemoedelijk, aanstekelijk, dromerig en melodieus. Dus minder garagerock’n’roll (Sleater-Kinney) meer bubblegumsurfpop meets indiepop. Van de tien songs behouden er 8 de 3 minuten, klinken eenvoudig , verfijnd, zijn treffend, maar gewoontjes . “Dance if you wanna” en “Trying to pretend” hebben opzwepende, hitsige ritmes, en Ttake it as it comes” zit ergens de Ronettes en The Raveonettes. Enkel opener “The other girls” en afsluiter “Light in your eyes” zijn gevarieerder en boeiender. Graag hadden we meer zulke nummers verwacht om van echt sterke plaat te spreken …
Behoorlijk paf staan we bij de echte doorbraak van Lucy Love, een Deense MC die een Britse achtergrond heeft . Op beats van producer/veteraan Yo Akim, horen we een grimmige, onrustige, gejaagde mengeling van ‘80s elektro, dubstep, breakbeats, reggae – ragga tunes en pop, onder een portie verbeten razende raps van de lady. Haar stem en techniek geven elan en kleur aan de songs.
De clubachtige klank jaagt ons de dansvloer op en ze houdt ergens het midden van MIA, Santigold en Dizzee Rascal. Ze trekt al meteen de aandacht met “Poison”; “Thunder” en “Monday” behouden dezelfde aanstekelijkheid, intensiteit , broeierige spanning en dansgehalte. Ingehouden en speels zijn nummers “Who are you”, "I'm a rapper", "Drug" en “Unfreeze”. “End of time” is een prachtige afsluiter van een MC die menig elektroartiest doet verbleken. Wat een muzikale ‘Killer/Kilo’plaat.
Punkpopknallers! Dat horen we op de eerste echte studioplaat van Cloud Nothings … Onbevangen, fris, aanstekelijk, speels, strak en melodieus … Cloud Nothings is de band van de vriendelijke Dylan Baldi uit Cleveland die een hoop lofi rammelrock speelt, gekenmerkt van een fijne melodieuze opbouw … een ‘back to basics’ geluid, lekker rauw en hard, van het kwartet.
Het jonge, dynamische bandje neemt af en toe wat gas terug op songs als “Should have”, “Forget you all the time” en “Nothing’s wrong” en knipogen dan naar Avi Buffalo, maar voor de rest gaan ze er lekker tegenaan, “Understand at all”, “Not important”, “Heartbeat”, “Been through” en ga zo maar door … eenvoudige, treffende , rake 2 à 3 minuten songs met een glimp naar The Vaccines Wavves, Vivian Girls, Woman en die teruggrijpen naar Band Of Susans en Sebadoh. We waren meteen gewonnen …
Best vermakelijk dit EP’tje van Beth Ditto, de Amerikaanse zangeres van Gossip, in afwachting van haar eerste soloplaat … Zij scoorden twee jaar terug een niet onaardige hit met “Heavy cross”. Maar Ditto was al behoorlijk bekend als de imposante corpulente hyperkinetische vlam van het trio. Muzikaal kozen zij voor ophitsende en sfeervolle rockdance en is het punky randje bijna volledig verdwenen .
Op de EP wordt de ingeslagen weg verder bewandeld. De singles “Open heart surgery” en “I wrote a book” zijn nu net de twee voorbeelden van de gevarieerde aanpak. Het groovy “Do you need someone” spreekt ook de dansspieren aan . Het uitgesponnen “Goodnight good morning” leunt dan nauwer aan bij “I wrote a book” en is duidelijk innemender. Ditto heeft een danspophartje ontwikkeld en is er zeker niet benauwd van haar vetlagen eens door elkaar te schudden.
Een tijdje geleden besteedden we aandacht aan de hertuigave van ’Diary Of A Madmann’, het tweede studio-album van Ozzy Osbourne dat dateert uit het begin van de jaren tachtig.
‘The Blizzard of Ozz’ is Ozzy’s eerste plaat en die moet je eigenlijk in één adem noemen met ‘Diary Of A Madmann’. De songs voor de beide platen werden op hetzelfde moment gecomponeerd, op een tijdstip toen het eigenlijk niet zo goed ging met Osbourne. In 1979 was het metalicoon namelijk uit Black Sabbath geflikkerd en na een periode vol geestesverruimende middelen botste hij gelukkig op Randy Rhoads, de talentvolle gitartist van Quiet Riot.
Samen met enkele andere muzikanten namen ze genoeg nummers op voor twee platen waarvan deze ‘Blizzard Of Ozz’ de eerste werd. Dit album werd in 2002 al eens uitgebracht (drum en bas werden toen ingespeeld door respectievelijk Mike Bordin en Rob Trujilio) en dit gebeurt via deze nieuwe reissue dus nog een keer.
Net als bij ‘Diary Of A Madmann’ horen we hier wel de originele drum- en bastracks en ook hier is de sterkte van de sound de combinatie van de nasale stem van Ozzy en het schitterende gitaarwerk (inclusief geschifte solo’s) van Rhoads. Niet ieder nummer is even sterk (luister maar naar het melige “Goodbye To Romance”) maar dat wordt goedgemaakt door een handvol topsongs zoals “I Don’t Know”, “Crazy Train”“No Bone Movies”, “Steal Away The Night” en “Suicide Solution”. Dit laatste nummer veroorzaakte in 1984 nogal wat ophef toen Ozzy voor de rechtbank verscheen omdat een jongen zelfmoord pleegde na het horen van die song. Gelukkig werd Ozzy vrijgesproken en ook met dit album ging het prima gezien het in totaal zes miljoen keer zou verkocht worden.
Dertig jaar na datum is dit trouwens nog steeds een prima schijfje en verplicht voer voor de jongere generatie metalheads.
Nederlands 
Français 
