Razend populair in Duitsland maar voorlopig nog vrij onbebekend in de Lage Landen, dat zou een eerste, summiere omschrijving kunnen zijn van de Beatsteaks. Deze Duitsers zijn nochtans al meer dan vijftien jaar actief en brengen met ‘Boombox’ hun 7de album uit. Hoewel ze als een punkrockband bestempeld worden, is het duidelijk dat deze band er een zeer brede muzieksmaak op nahoudt.
‘Boombox’ bevat namelijk elf songs die qua genre enorm variëren maar desondanks toch een mooi, herkenbaar geheel vormen. Zo is opener “Fix It” een heerlijke stonerrocksong met een tegendraads refrein en vlammende gitaren. Ook “Cheap Comments” kunnen we in de stonerrockhoek situeren en beschikt over een opvallende baslijn en opmerkelijke vocalen. Eerste single “Milk & Honey” is dan weer een vrolijk, aanstekelijk popnummertje terwijl op tracks als “Let’s See” en “Automatic” de voorliefde van de Beatsteaks voor ska en reggae naar voren komt.
Ook voor ouderwetse punkrock is er gelukkig plaats met nummers als “Bullets From Another Dimension” en “Behavior”.
Deze plaat is dus enorm divers en niet iedere luisteraar zal dezelfde favorieten hebben. Toch zijn zowat alle songs zeer toegankelijk en herkenbaar en is ‘Boombox’ een ijzersterk album. Indien je deze Beatsteaks nog niet kent is het tijd om daar verandering in te brengen.
Wie valt er nu niet voor een oersympathieke oude zwerver als Seasick Steve. Op festivals verovert hij steevast de harten van piepjonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. En dat met ongekuiste primitieve blues gespeeld op verhakkelde gitaren en omgebouwde sigarendozen. Geef de man een cola blikje, een borstelsteel en de elastiek van uw versleten onderbroek, en hij maakt er wel een gitaar van waaruit hij de meest wonderlijke blues tovert.
Ook op ‘You can’t teach on old dog new tricks’ (met die titel heeft hij zijn eigen plaat in één zin besproken) bewijst hij dat hij een songwriter van het puurste soort is. Country, blues en folk zijn de ingrediënten, prachtsongs zijn het resultaat. De naakte akoestische schoonheid van opener “Treasures” is daar meteen het mooiste bewijs van.
Op zijn vetst klinkt Seasick Steve met de elektrische kopstoten als “You can’t teach an old dog new triks”, “Back in the doghouse”, “Party” en “Days gone”, maar ook als de man de banjo ter hand neemt is hij tot mooie dingen in staat als “Whiskey ballad” en “Underneath a blue and colourness sky”.
Op dit album doet Seasick Steve dus gewoon waar ie goed in is, maar dan ook verduiveld goed. Geen stijlbreuk met zijn vorige platen dus, maar dat zou pas zonde geweest zijn.
Het doet deugd te moeten vaststellen dat er nog eens een dame aan de oppervlakte komt die het niet gemunt heeft op de platte hitparade, maar die kiest voor een grillige en ijle sound die oneindig ver verwijderd is van de Lady Gaga’s, Lilly Allens en Beyonces van deze wereld. Qua geestesgenoten gaat u het best zoeken bij Patti Smith, PJ Harvey, Nico, Portishead, The Breeders, Anna Calvi en de goddelijke Kim Gordon.
Erika M. Andersen is de naam, en u zal die maar best onthouden, want het is een madam die zal blijven, haar muziek hangt aan de ribben.
Er hangt een onheilspellende mist boven deze plaat met daaronder een handvol parels die zich niet zomaar prijsgeven. Een beetje moeite is vereist, maar eens u binnen bent bieden de ruwe diamanten zich spontaan aan. Aan de prachtige akoestische eenvoud van “Anteroom” zal u na een drietal beurten zodanig verknocht zijn dat u er telkens weer als een junk zal naar teruggrijpen. In het oeuvre van PJ Harvey moet je al diep in het verleden graaien om zo een goede song te vinden.
Ook het meer dan 7 minuten durende “The grey ship” komt genadeloos onder je nagels gekropen. De song zet in als een indringende akoestisch folky mijmering en schakelt dan over naar een furieuze en dreigende elektrische stroomstoot met gekraakte violen zoals John Cale die in zijn VU periode durfde afvuren.
De grilligheid die op dit album aan de dag gelegd wordt is niet te onderschatten, venijnige niet alledaagse feedback gitaren rijten “Milkman” helemaal open en “Breakfast” is dromerige folk, maar dan met stekels. Helemaal stil worden we van de wonderlijke afsluiter “Red star” waarin EMA haar onderkoelde stem laat aanscheuren tegen heerlijk snijdende gitaren.
Een indrukwekkend debuut dat dieper gaat dan het gemiddelde boorplatform.
Joan Wasser is al toe aan haar derde plaat en begint deze uitnodigend met “I want you to fall in love with me”. De zinsnede staat garant voor uitbundigheid in woord en daad. Muzikaal houdt ze het op intens broeierige, groovy en sfeervolle soul/poprock; de songs worden bepaald door piano, toetsen en haar innemende, doorleefde stem. Blazers vullen aan .
Het zijn lange tracks die knap gearrangeerd zijn. Een gevarieerde boeiende plaat is het die de single “The magic” voorop plaatst , maar met opener “Nervous”, de snedige “Flash” en “Run for love”, sleutelcompositie “Human condition” en het uitgekristalliseerde “I was everyone” sterk voor de dag komen . Wasser is een bijzondere songschrijfster die straf uit de hoek komt!
De melancholie en de zachte soul sijpelen steevast door; de link verliest ze niet met het vroegere werk ‘Real life’ en ‘To survive’.
De plaat kwam tot stand door wisselende bandleden, die zich naar hartenlust konden uitleven. Overtuigende derde cd!
Het Malinese Tamikrest is nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen die vanuit de onderdrukking een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Tamikrest is dus een belangrijke exponent van de Tamasheq muziek (Tamasheq is de taal van de Touareg, de nomadische volkeren die de Sahara bewonen). De zeven muzikanten zijn afkomstig uit de Saharagebieden van Mali, Niger en Algerije. Ze zijn een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolken en hun medereizigers een hart onder de riem steken in de Sahara.
Ze brengen net als hun kompanen fascinerende songs die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae en funk inslag en de worldpop laten je niet los. Ook de gevarieerde samenzang en de hoge vrouwenstemmen zijn hiermee onmiskenbaar verbonden.
Het is heerlijk luisteren en live is dit een unieke ervaring. Geniet van de elf songs die elkaar mooi aanvullen en breed kunnen zijn qua instrumentatie. Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. De tweede plaat ‘Toumastin’ werd terug geproduced door Chris Eckman van Dirtmusic.
Samen met The Phoenix Foundation zorgen deze uit Auckland afkomstige The Naked & Famous voor lentekriebels en een zomers gevoel. In eigen land zijn de bands erg populair. Binnen de ‘sounds of 2011’ in Engeland vallen ze er nu ook voor . De rest van de wereld mag volgen dus. Het debuut is een sprankelende plaat binnen de indiedancepop met stampende, groovy ritmes en refreinen; electro, psychedelica en shoegaze schuifelt als een mistig gordijn over de sound; de synths en de gitaarloops kunnen fors doorklinken.
De groep refereert aan MGMT, Empire of the sun, Passion Pit en Architecture In Helsinki. “All of this”, “Frayed” en “Young blood” zijn prachtsongs binnen deze stijl. Het kwintet, gecentraliseerd rond Thom Powers en Alisa Xayalith, zorgt voor voldoende variatie en er vallen gevoelige, dromerige songs te noteren als “The sun”, “Eyes” en “Girls like you”. En met “No way” hebben ze een intrigerende, repetitief, zweverige, slepend opbouwende song klaar.
De band balanceert tussen mainstream en underground, en ze voegen er een vleugje kitsch aan toe .
Als wij u vertellen dat Kid Congo Powers in een bruin verleden deel uitmaakte van zowel The Gun Club, The Bad Seeds als The Cramps, dan zal u ook begrijpen dat de man altijd al dichter gestaan heeft bij de injectienaald dan bij de hitparade.
Met zijn band The Pink Monkeybirds blijft hij op ‘Gorilla Rose’ zweren bij een vuile garagerock sound met gruizige gitaartjes in een fuzzkleedje. Wij hadden al een boontje voor de frisse garage jungle van voorganger ‘Dracula Boots’, die lijn wordt tot ons groot genoegen op ‘Gorilla Rose’ op de alleraardigste manier gewoon doorgetrokken. Opener “Bo bo Boogaloo” is qua fungehalte de gedroomde binnenkomer en daarop gaan Congo en zijn aapvogels gezwind verder aan de slag. Aangenaam om in onder andere “Catsuit fruit”, “Hills of pills” en “Our other world” die frisse verteltoon van Kid Congo te horen op een achtergrond van fifties en sixties orgels en rammelende gitaren. Denkt u hier even aan Andre Williams, aub.
Het album wordt ook gesierd door een paar blitse instrumentals als “Lord Bloodbathington” en “Bubble trouble”, rock’n’roll met surfgitaartjes die onbevreesd tussen de haaien zwemmen.
‘Gorilla Rose’ klinkt nog het meest als een soundtrack van een film met een overdaad aan leren jekkers, lapdances, old timer cadillacs, zatte vetkuiven en overvloedig bierverbruik. Iemand moet maar eens het GSM nummer van Kid Congo Powers aan Tarantino geven.
Vet plaatje.
Nadat zijn bandje The Rascals maar niet van de grond kwam maakte Miles Kane met zijn maatje Alex Turner van Arctic Monkeys onder de naam The Last Shadow Puppets het voortreffelijke plaatje ‘The age of the understatement’ dat prompt naar de hoogste regionen van de hitlijsten stootte.
Nu Turner alweer volop ondergedoken is in zijn Arctic Monkeys vond Kane de tijd rijp om The Rascals maar te laten voor wat ze zijn en bokste hij een eerste soloplaat in elkaar.
Het ding gaat zeer aardig en veelbelovend van start met het felle “Come closer”, maar al snel blijkt dat Kane na die blitse start het tempo en niveau niet kan blijven aanhouden. Het ondermeer door StuBru grijsgedraaide “Rearrange” blijven wij een zaag van een song vinden en na ettelijke beluisteringen houden we hardnekkig vast aan onze eerste indruk: foute singlekeuze. Het wordt nadien zelfs nog meliger met slappe kost als “My Fantasy”, “Counting down the days” en als pijnlijk dieptepunt de stroperige smartlap “Take the night from me”.
Pas op de tweede helft van het plaatje worden de meubelen gered met ondermeer het fleurige Britpop deuntje “Quicksand” en het wel zeer Arctic Monkeys-achtige “Inhaler”. En onze kop eraf als “Kingcrawler” geen afleggertje is van ‘The age of understatement’, maar dan wel één van het betere soort waardoor wij ons luidop zouden durven afvragen waarom zo een knappe song die plaat niet heeft gehaald. Ook “Telepathy” is een okselfrisse popsong met fijne sixties gitaartjes en “Better left invisible” rockt dankzij een ‘Cold Turkey’ riff wel echt lekker door.
Speciaal om ons te kloten sluit Kane zijn album af met “Colour of the trap”, alweer een onuitstaanbare draak van een song.
Van een tweeslachtig plaatje gesproken.
Een onbeschaamd retro plaatje waar het zweet met emmers van af druipt. Deze Amerikaanse bende serveert pure soul, hete funk en opzwepende blues met vette kwinkslagen naar James Brown, J. Geils, Black Keys, Dirtbombs en prille Stones. De gitaren zijn heet en dirty en een swingend blazerskwartet hitst de boel nog meer op. De plaat heet ‘Scandalous’ en is inderdaad schandalig goed, ze ademt gewoon een live gevoel en bruist als een goed getrainde aspro in een glas tequila.
Het is gewoon onmogelijk dat u de benen en de rest van uw al dan niet potente ledematen stil houdt op stampers als “Mustang ranch” en “You been lyin’”. De funk en soul hebben de tijd van hun leven in “Livin’ in the jungle”, “Booty city” en in een supergroovy “Scandalous” en de blues klinkt op zijn vetst in “Messin’” en “Jesus took my hand”.
Als er ergens een podium is in de buurt die deze ophitsende bende wil ontvangen, dan vliegen we daar als de bliksem naar toe. En ’t is toch wel van dat, zeker, op 29/09 in zaal l’Aeronef te Lille. We zijn al weg.
Een van de betere platen in de hardrockgeschiedenis is Ozzy’s ‘Diary Of A Madman’ uit 1981. Het betreft de tweede soloplaat van Osbourne en die is in dertig jaar ondertussen al meer drie miljoen keer over de toonbank gegaan. De heruitgave ervan gebeurde al eens in 2002 maar dat gebeurde wel zonder de originele drum- en bastracks. Op deze reissue is dit wel het geval, wat de echte fans ongetwijfeld toejuichen en misschien zal aansporen om deze klassieker opnieuw in huis te halen. Sowieso is ‘Diary Of A Madman’ een zeer interessant plaatje voor de echte metalfan. Enerzijds komt dat doordat Ozzy een van de beste zangers uit de metalgeschiedenis is (z’n vocalen hier zijn van het beste dat hij ooit uitbracht), anderzijds komt dat door het fantastische gitaarwerk van de geniale Randy Rhoads, de toenmalige veelbelovende gitarist die kort na de opnames veel te vroeg stierf in een vliegtuigongeluk. Op nummers zoals “S.A.T.O.”, “You Can’t Kill Rock and Roll”, “Tonight” en de titeltrack is het echt genieten geblazen van de mans gitaarwerk.
Deze nieuwe heruitgave heeft uiteraard nog een aantal extra’s en dat is hier in de vorm van een live cd. We horen elf nummers die opgenomen werden tijdens verschillende show van de Blizzard of Ozz-tournee. Het is vooral Rhoads die hier de show steelt. We horen op deze opnames trouwens verschillende Black Sabbath-klassiekers zoals “Iron Man”, “Children Of The Grave” en “Paranoid”, wat natuurlijk een extra reden is om deze dubbelaar een plaatsje te geven in je metalcollectie!
Omdat Kaiser Chiefs er zelf niet uit kwamen welke van de nieuwe songs ze uiteindelijk op het album zouden zetten hadden zij op voorhand een twintigtal tracks op hun website gepost om zo de fans zelf de kans te geven hun eigen compilatie er uit samen te stellen. Beetje onnozel, als je ’t ons vraagt, want die fans willen natuurlijk alles downloaden en hebben dan ook weinig behoefte aan elimineren van songs van hun favoriete band. Maar wij wel !
Uiteindelijk ligt er nu een nieuw album in de winkels met daarop 13 tracks, maar nog wat meer eliminatie zou niet misstaan hebben. Wij zouden na wat grondig speurwerk geopteerd hebben voor een EP’tje met 6 sterke songs en that’s it.
U zal vergeefs zoeken naar fuifnummers van het kaliber “Ruby”, “Never Miss a beat” of “Oh My God”. Een dingetje als “Long way from celebrating” heeft wel wat hitpotentieel in zich, het is een fijne song maar uitzinnig op en neer wippen ga je hier niet bij doen. Verder krijgt u frisse eighties pop met “Things Change” en gezwinde feelgood pop met het knappe “Starts with nothing”. Het vinnige rockertje “Dead or in serious trouble”spreekt ons nog het meest aan en ook opener “Little shocks” en “Child of the jago” zijn van die typisch lekkere opzwepende Kaiser Chiefs nummertjes.
Tot zover het koren, want verder treffen we helaas nogal wat kaf aan op dit nieuwe album. Het Madness beestje duikt op in “When all is quiet” maar de song valt te licht uit en kan geenszins tippen aan de briesende topsongs dan deze grote voorbeelden. Het synthesizer niemendalletje “Heard it break” staat hier ook maar wat onnozel te wezen en het supermelige “Coming up for air” is zowaar nog slapper, om nog maar te zwijgen over de flauwe afsluiter “If you will have me”.
De songs die het album niet haalden hebben wij ook gehoord en het was ons meteen duidelijk waarom ze in de kast zijn blijven steken. Mogen ze veel stof vergaren.
Voor het bouwen van een vet feestje op hun optredens blijven Kaiser Chiefs dus aangewezen op hun eerdere hits, maar de heren hebben er met deze half geslaagde nieuwe plaat toch een handvol dingetjes bij om hun legendarische live sets nog wat meer kleur te geven. Op naar de AB in november.
In 2007 waren wij nogal onder de indruk van ‘Wait For Me’, de debuutplaat van The Pigeon Detectives. De eersteling van deze Britten stond vol memorabele en lekker in het oor liggende rocksongs met uiterst catchy refreinen die amper de grens van de drie minuten overschreden. Na een of twee luisterbeurten zat je de meeste van de 12 nummers al spontaan mee te brullen. Enig punt van kritiek was toen dat de band niet echt vernieuwend was en duidelijk de mosterd haalde bij bands als Libertines, Buzzcocks, The Clash en de Kaiser Chiefs.
Na een jaar volgde meteen album nummer 2 ‘This is an Emergency’ waar The Pigeon Detectives gewoon dezelfde richting bleven uitgaan. Het zou de heren geen windeiren leggen want het plaatje ging in hun thuisland vrij vlot over de toonbanken.
Nu is er dus ‘Up, Guards And At’Em’ en ook nu is de vernieuwing ver te zoeken en blijven The Pigeon Detectives trouw zweren aan hun zelfde sound. Een kleine kanttekening is dat we wel regelmatig wat synths en elektronische geluiden horen maar dit voegt nergens iets substantieels toe aan het geluid van dit viertal.
Wie aan dit alles niet te zwaar aan tilt en gewoon lekker wil genieten van deze typische Britse indierockband heeft met ‘Up, Guards And At’Em!’ gewoon een heel fijne plaat. Ook nu zing je gegarandeerd na twee luisterbeurten de vrij simpele teksten van songs als “Need to Know This”, “Done in Secret”, “What you gonna do” en “I Don’t Know You” mee.
We beamen probleemloos dat de band aan vernieuwing toe is en dat sommige nummers na een tijdje wat op mekaar lijken, maar desondanks zullen we de komende maanden op geregelde tijdstippen dit plaatje opnieuw opzetten.
Nederlands 
Français 
