De jonge Britse Adele bracht ons twee jaar terug in vervoering met het debuut ‘19’. ’21‘, de opvolger, gaat mee met de leeftijd van het talent en brengt opnieuw een plaat van elf indringende, bezwerende, opzwepende songs en majestueuze ballads, doorleefd en emotioneel geladen, opgebouwd rond de piano. Ze integreert het met soul, blues en gospel. Ze is een zangeres uit de duizenden die met haar vocale klasse (standvastige, welluidende stem), charme en extravertie het materiaal elan geeft. Straffe nummers, groots en meeslepend; ideale onthaastingsmuziek! Dromers en romantici zijn in hun sas op die sound.
Stem, piano en toetsen vormen de rode draad en daarop bouwt ze verder naar een volle, brede sound. “Rolling into deep”, “Rumour has it” en “Set fire to the rain” zijn opbouwende nummers en overtuigen enorm. Ook de ingehouden songs raken en zorgen voor kippenvel, o.m. de elegant sobere gespeelde “Turning tables”, “Take it all” en “Don’t you remember”; het afsluitende “Someone like you” is hartverscheurend. Doorleefde soulpop met een warme intensiteit is te horen op “I’ll be waiting”, “One & only” en “Love song”, de origineel aangepakte cover van The Cure.
Adele brengt veelzijdige treffende en gevoelige pop … songs met een knuffelgehalte en een eeuwigheidswaarde …
De uit Oakland afkomstige zangeres Merrill Garbus houdt er betreffende haar project tUnE-yArDs een speciale schrijfwijze op na. Ze is toe aan haar tweede album, die het twee jaar geleden ‘BiRd BrAiNs’ opvolgt. Ze stoeit met allerlei geluiden, samples en stijlen waarin we folk, jazzy grooves, dampende funk, r&b, afro, hiphop en aanstekelijke drumloops horen. Het lijkt allemaal een beetje rommelig, een soort bizarre knutselpop met hiphopachtige beats, maar die tot de verbeelding spreekt, kleurrijk en ritmisch is. Ze zijn in een mooi lofi world concept gegoten.
De songs zitten ingenieus in elkaar, zijn intens broeierig, hebben een diepe basstune, ondergaan verrassende en avontuurlijke wendingen en worden gedragen door bedwelmende en variërende zangpartijen en percussie.
Eigenwijs, doordacht en treffend hoe de songs zijn. “Riotriot” en “Bizness” hebben een voller en breder geluid; de world inslag is dan groter bij “Gangsta”; de andere, waaronder “My country”, “Doorstep” en “Woolywollygong”, moeten in hun sobere en wisselende aanpak in finesse niet onderdoen.
Excentrieke muziek, excentrieke plaat van een talentrijke dame
De sing/songschrijfster Yael Naïm is een laatbloeier. Ze kwam in 2008 in de belangstelling met het nummer “New soul”, die meteen in de hitparades kwam en als track voor een reclamesport werd gebruikt. Het zorgde ervoor dat de beloftevolle songschrijfster niet in de vergetelheid geraakte.
Na haar titelloos debuut zijn we drie jaar later toe aan de opvolger, ‘She was a boy’. Haar rechterhand is multi-instrumentalist David Donatien. Hij helpt mee aan het variërende songmateriaal van de multi –culturele artieste die Naïm wel is .
Haar Frans-Israëlische achtergrond en de afkomst van Sefardisch Joodse ouders horen we steevast in het materiaal, luister maar eens naar “Man of another woman” op de nieuwe plaat. Dertien uiteenlopende (speelse) songs die gedragen worden door haar charmante accent. Sober, ingehouden (op akoestische gitaar/cello/piano) of breder met een grabbelton aan stijlen en instrumentarium als keys/blazers/strijkers; backing vocalistes ondersteunen soms … Souljazzy pop, rock en intieme pracht ... op die manier kan je van de licht huppelende ritmes van “Come home”, “Stupid goal”, naar de sfeervolle, dromerige “My dreams”, “I try hard” en “Puppet”; of van het cabareske “Go to the river” en de titelsong naar een ingetogen “Today” en de afsluitende reeks “If I lost the best thing” en “Game is over”.
Herkenbaar allemaal, melodieus en emotievol. Pop met de grote R van Romantiek !
1997: Piepjonge Zweedse blonde deerne van 18 jaar scoort een monsterhit “Show me love”, een freaky danspopdisco nummer.
Tien jaar later … vóór 2007 leek Robin Miriam Carllson wel van de aardbodem verdwenen; ze kon maar geen vervolg breien aan haar debuut. Dankzij de keuze in alle vrijheid muziek te willen maken op haar Konichiwa label, kwam ze opnieuw op het voorplan met haar vierde plaat, simpelweg ‘Robyn’ genaamd en de single “With every heartbeat”. Ze kreeg de waardering van bands als The Knife, Röyksopp en Basement Jaxx. Het bewandelen van een eigen pad leverde vruchten af … Op deze return profileerde Robyn zich ergens tussen Madonna, Roisin Murphy en de zangeressen Catherall/Sulley van The Human League. Niet verwonderlijk , want haar sound bood ‘80’s popdance, waarin electro, soul, funk en hiphop waren verwerkt.
Ze is bezig aan een drieluik waarvan ‘Body Talk pt 1’ & ‘pt 2’ uit zijn, 2x 30 minuten; aanstekelijke, briljante electropop en elektronicageflirt horen we, nauw verwant aan New Order – Erasure – G Moroder en het betere Goldfrapp. Een handvol singles zijn terug te vinden, “Dancing on my own”, “Indestructable”, “Hang with me” en “Call your girlfriend”. Op het eind van ‘pt2’ hebben we het bloedmelodieuze “Get myself together”, die het rijtje mooi besluit.
Gastbijdrages zijn er van Snoop Dogg met het trancy hip/electro/poppende “U should have known better” en de trancy soundscapes van Röyksopp op “None of dem”.
Ook Santigold en M.I.A. kijken om de hoek op nummers als “Don’t fucking tell me what to do” en “Dancehall queen”.
Haar muzikale visie zorgt ervoor dat electro een krachtiger gehalte krijgt … Robyn, Pop … Electro … artieste die intrigeert …
Een leuke vraag op een muziekkwis zou beslist deze kunnen zijn “Noem eens één Tsjechische groep uit de jaren ‘60” en kijk bij ons magazine zou u zelfs het
antwoord op deze onmogelijke vraag weten : The Matadors.
Natuurlijk hadden wij er eerder zelf nog nooit van gehoord maar Munster Records is zo’n label dat bijna op archeologische wijze naar de schatten uit het verleden graaft en waarbij ze dus deze Matadors te voorschijn toverden. Neen, het zijn geen Tsjechen die dwepen met stierendoders maar deze vetkuiven baseerden hun groepsnaam op het gelijknamig 60’s-orgeltje.
The Matadors ontstonden ergens in 1964 waarbij hun optredens in die tijd meestal in Duitsland doorgingen, maar eens zij twee jaar later terugtrokken naar hun geboortestad Praag werden zij ginder al gauw de Benjamins van de jeugd.
Naast heel wat losse opnames was er eigenlijk maar één plaat van deze heren uitgebracht en dan nog wel in 1968 toen deze groep eigenlijk op zijn laatste poten liep, maar deze cd biedt u doorheen deze 24 verloren tracks een mooi overzicht van wat deze groep destijds in hun sas had.
De meeste nummers hebben naast heerlijke fuzzy gitaren ook nog zo’n R&B-tintje waarbij je al gauw gaat denken aan groepen als Them of die beginjaren van The Kinks.
Op een paar Tsjechische tracks na is het merendeel van deze cd in het Engels gezongen. Weliswaar niet een alledaags feit voor onze Westerse oortjes maar beslist de moeite!
Samurai Blues - Mani Neumeier & Kawabata Makoto
De naam Mani Neumeier zegt u misschien niet al te veel maar deze mens mag het wel met trots uitschreeuwen dat hij de eerste Duitse muzikant die in Tokyo kan staan pronken met een wassen beeld.
Wat hem zo speciaal maakt? Wel, hij is zowel drummer als oprichter van Krautrockband Guru Guru en de Japanezen hebben nu eenmaal een boontje voor dit soort muziek, ook al blijven ze het nog steeds halsstarig Teutonische avant-garde rock noemen.
Neumeier zelf, stak ook zijn bewondering voor het land van de rijzende zon niet onder stoelen of banken en raakte zo bevriend met Kawabata Makoto, die op zijn beurt de oprichter is van psychedelica-legende Acid Mothers Temple.
De vriendschap gaf ook muzikale vonken en na een intense Amerikaanse toernee besloten deze twee om deze cd te gaan opnemen die uitgebracht is op Bureau B dat allicht bij onze trouwe lezers van de cdrubriek nu al een belletje zal doen rinkelen.
Het leuke aan deze psychedelische kakafonie is dat je naast de typische krautrockpatronen ook heel wat opdwepende ritmes uit de Aziatische keuken aangeboden krijgt, waarbij je eigenlijk een beetje aan de mannen van Archie Bronson Outfit begint te denken.
Ook al is de cover van deze cd allesbehalve uitnodigend, blijft deze “Damurai Blues” een must voor fans van Faust of Can: of dingen waar de Duitsers nu eens terecht kunnen over pochen.
Geen verrassingen op de nieuwe Bellrays. Alweer wordt kolkende garage-rock afgewisseld met onvervalste soul, steeds is het die ongelooflijke strot van Lisa Kekaula die voor de stomende kracht zorgt, de hete riffs van gitarist Tony Fate doen de rest.
“Black Lightning” en “On top” zijn opgehitste hete hangijzers van songs, “Sun comes down” is een klomp pure soul die zo uit de sixties lijkt weggelopen, “Anymore” is een schaamteloze rock ballad en harde rockers als “Living a lie” en “Power to burn” zijn dingen waarbij Guns’n’Roses groen worden van jaloezie.
‘Black Lightning’ barst van de power. Niks nieuws onder de zon, maar het beukt en swingt dat het geen naam heeft.
Eerder hadden we het al over Human Flesh, een groep gevormd rondom de experimentele minimal synth-artiest Alain Neffe. Op hetzelfde Onderstroom Records-label (thuishaven voor de releases van alle vergeten, of onbetaalbare, pareltjes uit het Belgisch wave-verleden) verschijnt nu ook een lp van BeNe GeSSeRiT, en dat moet je dus zo schrijven!
Alain Neffe (aka B. Ghola) vormde deze band samen met zijn vrouw Nadine Bal (Benedict G.) en hun minimal synth is er eentje die hangt tussen The Flying Lizzards en de vroegere Cabaret Voltaire.
Met zo’n beschrijving weet je meteen dat dit een eerder experimenteel werkje is die bol staat van analoge synthgeluiden die niet eens zo ver af staan van de dadaïstische benaderingen van Arbeid Adelt!
Let ook eens op de gekke titels als “Il faut souffrir pour être Belge”, “Il vino Italiano” of “Baiser d’amour”.
BeNe GeSSeRiT: voor mensen die dus eens gek willen doen!
Antony Hegarty – aparte meneer – aparte zang – apart popgeluid – arty farty, die een eeuwige zoektocht maakt naar intimiteit, lichamelijkheid en spiritueel contact. De gevoelige, klassieke kamerpop blijft gebaseerd op het pianospel van Antony, omfloerst van een sobere, beheerste begeleiding van viool, flutes en strijkers, die net niet overhellen naar bombast. De nieuwe plaat biedt meer ruimte en ademt positivisme uit in die bezwerende , melancholische cirkel. Getormenteerd kan hij nog steeds klinken als op “The spirit was gone”, “Ghost” en “The great white ocean”; z’n kunsten beheerst hij tot in de puntjes. Extravertie schuilt om de hoek in het bredere materiaal als “Thank you for your love” en het sprookjesachtige “Salt silver oxygen”. Ook het duet “Flétta” met Bjork is een schot in de roos; of ze nu fluistert, zingt of krijst, het maakt iets los. Op de titelsong stoeit Hegarty met soundscapes … iets wat regelmatig terugkomt …
Op die manier heeft hij een mooi vervolg op ‘The crying light’ en is het opnieuw een ingetogen, betoverende, bevreemdende, doordachte en volstrekt unieke plaat geworden, met een minder geladen boodschap en in een ‘alles is nieuw’ princiep.
De Belgische Puertoricaan Gabriel Rios groeide de voorbije jaren uit tot ‘El sympatico’ met een knuffelbeergehalte. Z’n broeierige, aanstekelijke sound van pop, latino, salsa, soul en hiphop, z’n uitstraling en z’n warme stem zaten hier voor tussen. Ook de sing/songwriter kwam boven in hem op de twee cd’s ‘Ghostboy’ en ‘Angelhead’. In het volgende initiatief met Jef Neve en Kobe Proesmans zorgde hij voor een intrigerende kruisbestuiving, die een brug sloeg met modern klassiek en jazz.
Op de nieuwe plaat werkte hij verder met deze twee en het virtuoze pianospel en de speelse drums zijn belangrijke pijlers. De songs kunnen ingetogen , rijkelijk gearrangeerd zijn en kunnen onverwachtse en originele wendingen hebben. Degelijk vakmanschap dus.
We vinden een paar toegankelijke songs, “Dauphine” en “Gulliver” met hitpotentie.
Hij biedt meer avontuur, finesse en doordachte subtiliteit op “You will go far , opener van de derde plaat; de bredere stijl wordt gesteund, net als op “The things we know”. En hij verrast nog meer, “Tida wave”, “Orion”, “Diamond” en de titelsong hebben een ‘Broadway’ musical inslag, zijn sprookjesachtig en filmischer. “Natural disaster” is ongehoord sterk door de hoempapa en de tempowisselingen. “Straight song” en “Old shoes” zijn op hun beurt akoestisch, puur en ongekunsteld!
De dertigjarige artiest klinkt ongewoon mooi, goudeerlijk en bewandelt nieuwe paden. Het ondertreept Rios’ veelzijdigheid en talent!
Op tijd en stond kunnen we een portie stonerrock meer dan smaken… Jammer genoeg krijgen we al te vaak releases van bands binnen die veel te middelmatig zijn en ons amper weten te bekoren. Een zeer positieve uitzondering hierop is deze stevige debuutplaat van de Fransen van Los Disidentes Del Sucio Motel.
Vergis je niet wanneer je de hoes, de bandnaam en de albumtitel aanschouwt : het gaat hier niet om een soundtrack van een of andere obscure B- of roadmovie (hoewel de muziek best wel toepasselijk zou zijn bij zo’n type film) …
‘Soundtrack From The Motion Picture’ is gewoon het heerlijke debuut van dit vijftal uit Straatsburg. Ongeveer een uur lang horen we stevige stonerrock (met hier en daar wat andere invloeden) en vliegen de logge en bijtijds swingende gitaren en schreeuwerige vocalen ons rond de oren. Een kritische luisteraar zal opperen dat deze ‘Soundtrack..’ niet al te revolutionar of origineel is en dat de invloeden van Kyuss, QOTSA, Fu Manchu en The Eagles Of Death Metal er dik op liggen... Geen kniesoor die daarop let want Los Disidentes Del Sucio Motel tonen gewoon hoe stonerrock moet gespeeld worden. Op het einde van de plaat neemt de band wel eventjes wat gas terug en neemt een zijsprong naar wat bluesy geluiden.
Dit had voor ons niet echt gemoeten maar dat neemt niet weg dat ‘Soundtrack From The Motion Picture’ een verdomd straffe debuutschijf is!
Los Disidentes Del Sucio Motel hebben de lat voor zichzelf zeer hoog gelegd want het zal moeilijk worden om bij volgende releases even goed te doen....
Een van de meestbelovende Franse rockbands van het moment is ongetwijfeld Slide On Venus. Dit viertal uit Besancon combineert energieke rock, een scheut powerpop en een vleugje posthardcore en voegt daar een eigen, Franse toets aan.
‘Put Your Music to Your Trouble’ is sinds het ontstaan van de band in 2007 reeds de derde ep en bestaat uit vijf fijne nummers. Vernieuwend is de muziek van Slide on Venus zeker niet maar dat hoeft wat ons betreft ook niet. De spannende riffs en fijne teksten in combinatie met een passionele zanger zorgt er voor dat SOV goed is in wat ze doet. Wie een aantal aanknooppunten wil, vindt die in de muziek van bands als Lostprophets, Hundred Reasons, Bloc Party, Paramore en zelfs At The Drive In.
De vijf nummers vinden we stuk voor stuk prima met daarbij een voorkeur voor het krachtige en afwisselende openingsnummer “California Saturday Ghost”.
Slide On Venus is duidelijk een naam om te onthouden!
Nederlands 
Français 
