Sommige platen moet je verschillende keren beluisteren om ze volledig te doorgronden. 'Stenahoria', de nieuwe schijf van het Nederlandse The Fifth Alliance, behoort duidelijk tot die categorie. De band uit Breda beweegt zich al jaren in de donkere regionen van sludge, doom, post-metal en black metal, maar met de komst van zangeres Natalya Thelen lijkt er een nieuwe dimensie aan het geluid te zijn toegevoegd. Vijf lange composities vormen samen een intense trip doorheen verdriet, angst, vertwijfeling, waarbij de band voortdurend speelt met contrasten. Een muzikaal beklemmend gevoel.
Het begint al met “Phoenix”, waar meteen alle registers worden opengetrokken. De emotionele screams huiveren. En dan zijn we nog maar aan het begin van een lange trip. De song duurt ruim acht minuten, maar voelt geen moment langdradig aan. Integendeel: The Fifth Alliance biedt een voortdurende spanning.. Achter elke hoek lijkt wel een nieuwe ontdekking te wachten. Wat daarbij vooral opvalt, is de manier waarop de band voldoende rustpunten inlast zonder ooit de dreigende ondertoon te verliezen. Van ingetogen en atmosferische passages tot momenten waarop de volledige geluidsmuur wordt opgetrokken: The Fifth Alliance weet perfect wanneer het gaspedaal diep moet worden ingedrukt en wanneer er ruimte moet worden gelaten om de opgebouwde spanning opnieuw te laten ademen.
Het schijnbaar moeiteloos schakelen tussen emoties en muzikale invalshoeken merken we ook op “Benandanti” en “The Fool On The Hill”. Er zit voortdurend beweging in, waarbij de donkere sfeer nooit uit het oog wordt verloren.
Misschien nog opvallender is wat er gebeurt wanneer we de plaat opnieuw opzetten. Bij een eerste luisterbeurt zijn we al onder de indruk, maar bij een volgende ontdek je plots poortjes, in de gitaarpartijen, de onverwachte wendingen, de vocale uitbarstingen of net de kleine rustpunten dat ervoor zorgt dat een passage plots helemaal anders binnenkomt.
‘Stenahoria' geeft zijn geheimen duidelijk niet allemaal in één keer prijs. En precies daarin schuilt een grote sterkte van deze plaat. The Fifth Alliance probeert niet voortdurend te imponeren door simpelweg harder of zwaarder te gaan. De muziek wordt gebruikt om emoties tastbaar te maken. Vertwijfeling, woede, weemoed en aanvaarding liggen voortdurend met elkaar in de clinch. De ene keer worden we meegesleurd door loodzware riffs en rauwe screams, de andere keer krijgen we even ademruimte voordat de duisternis opnieuw toeslaat. De zang van Natalya Thelen beweegt daarbij opvallend soepel tussen rauwe intensiteit en meer fragiele passages.
Met “Battle Of Barnet” en afsluiter “Jakob’ wordt die veelzijdigheid nogmaals onderstreept; doom, sludge, post-metal en black metal als onderdeel van een groter verhaal.
De grote kracht van deze plaat zit in de manier waarop The Fifth Alliance zware muziek combineert met emotie en ruimte.
Blackened/Doom/Sludge
Stenahoria
The Fifth Alliance
Tracklist: Phoenix - 8:11 // Benandanti - 7:33 // The Fool On The Hill - 7:35 // Battle Of Barnet - 6:59 //Jakob - 7:28
https://thefifthalliance.bandcamp.com/album/stenahoria
Hoe meer albums The Strokes releasen, hoe meer wij ervan overtuigd zijn dat het legendarische ‘Is This It’, dat inmiddels al 25 jaar oud is, een éénmalige toevalstreffer was. The Strokes hebben nooit nog de intensiteit en urgentie van die mijlpaal kunnen benaderen. Opvolger ‘Room On Fire’ had nog zijn momenten, maar leek toch ook al eerder een lauw doorslagje van zijn fenomenale voorganger. Nadien kon ‘First Impressions of Earth’ er nog net mee door, maar op ‘Angles’ en ‘Comedown Machine’ was het bloedarmoede troef.
Van ‘The New Abnormal’ (2020) werd dan algemeen beweerd dat het eindelijk het onverhoopte geslaagde comebackalbum was. Nooit begrepen waarom, want wat ons betreft was dit ook maar een futloos popplaatje.
‘Reality Awaits’ is van hetzelfde laken een pak. Slappe songs, kabbelende sound, flauwe kermisorgeltjes, verwaarloosbare popdeuntjes, ongewenst vervormde vocals en fletse gitaartjes. Nergens is een verassende wending, een snedige riff of een greintje energie te bespeuren, laat staan een goeie song.
‘Reality Awaits’ is prullenbakwaardig, wat we ondertussen eigenlijk kunnen beweren over het merendeel van hun platen.
Een nieuw album van The Afghan Whigs is voor mij altijd een gebeurtenis om naar uit te kijken. Met 'Soft Control' levert de band rond Greg Dulli hun tiende studioalbum af, meteen ook hun vierde worp sinds de reünie.
Het album verschijnt in een bijzonder jaar, want de band viert in 2026 haar veertigste verjaardag. Een indrukwekkende mijlpaal voor de groep die halverwege de jaren tachtig ontstond in Cincinnati en via Sub Pop en een reeks iconische albums zoals 'Gentlemen', 'Black Love' en '1965' uitgroeide tot een van de meest unieke bands van de altrockgeneratie.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik een hele grote Afghan Whigs fan ben. Tijdens hun laatste passage op het Cactusfestival stond ik op de eerste rij mee te genieten. Ik ben dan ook vastberaden om hen later dit jaar meerdere keren te gaan bekijken tijdens hun jubileumtournee.
De titel van de plaat, 'Soft Control', verwijst volgens Dulli naar een ex partner die hem met zachte hand probeerde te manipuleren. Hij confronteerde haar destijds door de term frequent te gebruiken en haar zo te wijzen op haar gedrag. De relatie hield geen stand, maar de term bleef hangen en vormt nu de overkoepelende titel van dit album. Het beschrijft die subtiele grensoverschrijdingen in menselijke relaties waar Dulli zich niet langer door laat vangen.
Muzikaal en thematisch voelt het album aan als een rijpe reflectie op het leven. Dulli vertelde in de aanloop naar deze release dat hij bewust heeft gewerkt aan zijn innerlijke rust. De boze, vurige jonge man die vroeger zijn artistieke drang voedde, heeft plaatsgemaakt voor een rustiger zelfbewustzijn. Dat hoor je. Zijn stem klinkt op deze plaat tegelijkertijd op haar krachtigst én op haar meest breekbaar. Samen met bassist John Curley, gitarist Christopher Thorn en multi instrumentalist Rick Nelson nam Dulli maar liefst 22 nummers op in studio's verspreid over Joshua Tree, New Orleans, East Hollywood en Cincinnati. Uiteindelijk bleven enkel de tien sterkste nummers over die perfect passen binnen de gebalde speeltijd van 37 minuten.
Met “Jungle Roux” opent de nieuwe plaat uitermate veelbelovend. Het voelt meteen vertrouwd aan. Dulli brengt de songtekst op zijn kenmerkende, smachtende wijze, terwijl de muziek aanzwelt op een bijna hypnotische golf. De herhaling trekt je als luisteraar diep het album in. Deze song stond vorige maand nog niet op hun setlist, maar ik hoop vurig dat hij een vaste plek krijgt tijdens de komende zaalshows.
Het tweede nummer, “House of I”, is al een tijdje uit als single en tapt voluit uit het klassieke Afghan Whigs vat. Het nummer houdt het midden tussen de broeierige energie van 'Sympathy For The Devil' en het ruwe grungegeluid uit hun beginjaren. Iets snediger dan de opener en met meer tempo. Ik hoorde het al live en het komt op een podium fantastisch over. De energie is overduidelijk voelbaar. Het is een scherpe afrekening met een voorbije liefde wiens manipulaties niet langer pakken.
Daarna gaat het met “Duvateen” een tikkeltje kalmer aan toe. Begeleiding op piano en delicate strijkers geven de song extra diepgang en een gevoelige laag. De scherpere randjes zijn door de tand des tijds wat afgevijld. “Duvateen” vormt de emotionele kern van het album. De titel verwijst naar de zware, matzwarte stof die op filmsets wordt gebruikt om licht te absorberen en het absolute duister na te bootsen. Voor Dulli staat het symbool voor de eindigheid van het leven en de donkere afgrond die altijd op de achtergrond aanwezig is. Tijdens het schrijven van dit nummer voelde hij zijn leven als het ware aan zich voorbijtrekken, balancerend op het punt waar hij met een heldere blik terugkijkt op zijn jeugd én vooruitblikt naar wat nog komt.
Op “My Lover” krijgen we weer meer die typische jaren negentig sound te horen in de melodieën en de gitaardistorsie. De track leunt op een fascinerende kruising van stijlen, ergens tussen de Sound of Paisley en een zinderend nummer dat herinnert aan het werk van David Bowie of Edwyn Collins. We horen een donkere soulweerklank en ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit nummer absoluut niet zou misstaan op een soundtrack van Quentin Tarantino. Tekstueel vat het perfect de ambivalentie samen van een relatie die drijft op lust maar gedoemd is om te mislukken.
“The Deepest Part of the Darkest Shadow” neemt me vervolgens mee op een emotionele trip. Het nummer start heel sober met piano en blazers, om daarna in crescendo uit te barsten en vervolgens weer de kalmte op te zoeken. Het golft op en neer, net zoals het leven dat durft te doen. Telkens is er die herkenbare stem van Dulli die je meesleept en je alle donkere kantjes van zijn ziel probeert bloot te geven en te bedekken tegelijkertijd.
“Mariah Luster” begint met een akoestische gitaar en het vrolijke gefluit van vogels, waarna warme blazers de boventoon overnemen. Het nummer werd opgenomen in New Orleans en ademt die typische sfeer uit van de lokale straatfanfares die een dodenprocessie begeleiden. Het nummer voelt anders aan dan de rest van de plaat, maar blijft tegelijkertijd heel herkenbaar binnen de stijl van The Afghan Whigs.
“Memphis Texas” haalt zijn titel dan weer van een nooit opgestart idee voor een kledinglijn. Ook hier horen we dat typische geluid dat aan je trekt om je mee te krijgen. Ik ervaar hier een melancholisch gevoel dat me vaker bekruipt bij het luisteren naar deze band.
Het strakke “77” heeft een heerlijk tempo en is mogelijk een knipoog naar het nummer “66” van hun klassieker '1965'. Huilende gitaren en meeslepende smeekbedes kenmerken deze track.
“Loose Talk” is vervolgens weer pure, klassieke Afghan Whigs: een strak tempo, ronkende gitaren en Dulli die zich vastklampt aan de scherven van een stukgelopen relatie. De meeslepende outro liet me achter met echt kippenvel.
Afsluiter “A Simulation” bouwt zes en een halve minuut lang verder op dat kippenvel. Het nummer begint met tachtig seconden aan sfeervolle, elektronische tonen, waarna een melancholische pianolijn, mellotrons en een magnifiek strijkersarrangement overnemen. Het voelt alsof de hemel zich langzaam opent. De opbouw en het melancholische gevoel herinneren me aan de grandeur van 'Faded' uit hun vroegere oeuvre. Dulli levert hier een van zijn meest existentiële songs af, waarin hij zijn grote gevoeligheid en zijn vragen bij de wereld de vrije loop laat.
'Soft Control' is een album dat de trouwe fans absoluut niet zal choqueren. Het voelt heel vertrouwd aan. Zoals gezegd zijn de scherpste randjes er wat afgevijld, maar dat is een natuurlijk proces wanneer een band met waardigheid ouder wordt. Of ‘Soft Control’ een hele nieuwe generatie fans zal overtuigen, weet ik niet. Ik vermoed dat vooral de mensen die al jaren met deze band meereizen zich meteen thuis zullen voelen. En misschien ook de kinderen van ouders die met Afghan Whigs zijn opgegroeid. Voor mij is dit in elk geval opnieuw een bijzonder sterke toevoeging aan een indrukwekkend oeuvre.
Ik kijk nu alleen nog meer uit naar de concerten later dit jaar, want een aantal van deze nummers lijken gemaakt om live nog meer impact te hebben dan op plaat.
The Afghan Whigs - Jungle Roux (Official Visualizer)
The Afghan Whigs - House of I (Official Video)
The Afghan Whigs - Duvateen (Official Visualizer)
Live 2026 Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Tracklist
Jungle Roux (3:07) House of I (3:05) Duvateen (4:11) My Lover (2:37) The Deepest Part of the Darkest Shadow (4:18) Mariah Luster (3:31) Memphis, Texas (3:27) 77 (2:55) Loose Talk (3:25) A Simulation (6:10)
Komen de opvolgers van Guns ‘n Roses en AC/DC als iconen van de hardrock misschien uit India? Het zou zo maar kunnen. Als er dan één band is die je moet volgen, dan is het wel Girish And The Chronicles. Ze waren de voorbije jaren vaste klanten in het Vlaamse clubcircuit en ze stonden al op het WildFest in Geraardsbergen. Hun nieuwe single is “Generation Coward”.
Inhoudelijk gaat over hoe we als maatschappij afgestompt zijn. We kunnen alle leed van de hele wereld op onze kleine en grote schermen zien, maar het raakt ons nog nauwelijks. Een terechte vingerwijzing.
En als extraatje krijgen we de loepzuivere vocalen van zanger Girish Prdhan en pittige riffs van Suraz Sun.
Een heel interessante single en we hopen dat het volgende album van dit viertal snel volgt.
https://www.youtube.com/watch?v=njZq1jmB9tA
Om de zoveel tijd pookt het Nederlands-Belgische punktrio Ford’s Fuzz Inferno het vuur eens hevig op en krijgen we een nieuwe release te horen. Deel 2 van ‘The Book of Fuzz’ (Deel 1 verscheen in 2022) is een leuke verzamelaar geworden voor wie de recente vinylreleases liever op CD wil beluisteren.
Op deze nieuwe verzamelaar staan alles samen elf tracks: vijf tracks van ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ uit 2025 en twee van ‘Elektrofuzzification’, twee releases die op de site een positieve review kregen.
En dan zijn er nog vier tracks die nog niet eerder werden uitgebracht. Het is – zoals wel vaker bij deze band – niet helemaal een complete round-up van de voorbije opnames – daarvoor ontbreken teveel tracks van de vinylreleases – en toch is dit een heel aangename verzamelaar.
Ik verwacht dat de fans en kenners dit blind zullen aanschaffen en dat er ook nog wat nieuwe fans via deze heel toegankelijke CD de weg naar Ford’s Fuzz Inferno zullen vinden.
Van de nog niet eerder uitgebrachte tracks ben ik het meeste gecharmeerd door het dystopische/apocalyptische “Empty Lives And Empty Dreams” en het furieuze “Never Confess”.
https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/the-book-of-fuzz-selected-verses-part-2
Met Fontana Blue presenteert Zaanstad een nieuwe naam binnen de melancholieke, filmische pop. Pieter Molenaar en zangeres/songwriter Marlène Henneke vonden elkaar vanuit een gedeelde voorliefde voor sfeervolle muziek, waarbij Hennekes stem Molenaar aanvankelijk deed denken aan de vrouwelijke vocalistes uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Die inspiratie vormt het vertrekpunt voor een hybride debuut, geproduceerd door Thomas Olivier.
Lees gerust newsflash https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102523-even-voorstellen-fontana-blue-binnenkort-debuutalbum-uit
Het nummer “I Wish” ademt meteen die melancholische, dromerige sfeer uit die zo kenmerkend blijkt voor het debuut van Fontana Blue. De focus ligt duidelijk op de bijzondere stem van Marlène Henneke, zonder dat de instrumentatie aan impact moet inboeten. Haar veelzijdige vocals vormt een rode draad doorheen de plaat: soms sprankelend en aanstekelijk, dan weer ingetogen en gevoelig. Dat horen we ook in “Flower of Stone” en “Turn Around”. “Dance” blijkt letterlijk de meest dansbare track van de plaat, terwijl Fontana Blue vooral sterk is wanneer intimiteit en sfeer samenkomen, van het sprankelende “Losing Your Eyes” tot het meer ingetogen “Faces”, waarop Hennekes stem bijzonder breekbaar klinkt. De instrumentale sfeer versterkt die vocale kwaliteiten zonder ze te overschaduwen.
Op “Go Blind” duiken dan weer subtiele zuiderse invloeden op, waardoor de plaat opnieuw een andere wending krijgt. Het zijn kleine accenten, maar ze zorgen wel voor de nodige afwisseling binnen een album dat voortdurend op sfeer en klankkleur blijft inzetten.
Fontana Blue wordt omschreven als 'filmische pop', en die omschrijving dekt de lading. De hypnotiserende werking van de songs laat ruimte voor de verbeelding en zorgt ervoor dat je als luisteraar gemakkelijk in het muzikale universum wordt meegezogen. Ook instrumentaal valt er voldoende te ontdekken. De afsluiter “Blossom Light” onderstreept het nog eens met een bijzonder sfeervolle finale.
Pieter Molenaar is een veelzijdig muzikant die we eerder al in verschillende projecten mochten ontmoeten. Met Fontana Blue legt hij de focus op de stem van Marlène Henneke, en dat blijkt een bijzonder geslaagde keuze. Haar bereik en expressiviteit geven de songs een eigen karakter en zorgen ervoor dat dit debuut zich niet beperkt tot een verzameling mooi klinkende popnummers.
Fontana Blue levert met dit album een sfeervol en eigenzinnig debuut af waarin melancholie, dromerigheid en filmische pop op een natuurlijke manier samenkomen. Een veelbelovend begin.
Tracklist: I Wish // Flower of Stone // turn around // Dance // Morning Anxiety // Losing Your Eyes // Rumble// Faces //Go Blind // Blossom Light
In 2021 waren we al heel lovend over het comebackalbum ‘Sweep Into Space’ van Dinosaur Jr en hun nieuwe, ‘There Near’ maakt ons nog meer enthousiast.
Misschien zijn we zo enthousiast omdat Dinosaur Jr op dit nieuwe album alles gewoon bij het oude laat: rafelige, alternatieve gitaarrock met een hoog jaren ’90 gehalte, met rijkelijk elementen van stoner, noise en grunge rondgestrooid op alle tracks.
Toegegeven, dit album biedt eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Veel evolutie of variatie ten opzichte van het bestaande werk is er niet. Maar noemt het dan ‘vintage’ en dan klinkt het opnieuw hip en trendy. Inhoudelijk (in de lyrics) zoeken we niet naar belangrijke boodschappen. Frontman J Mascis vertelt in interviews dat hij de teksten bij elkaar verzint omdat ze goed klinken. Het is vaak pas later dat hij er zelf een rode draad in vindt of er betekenis in ziet. Op het eerste gehoor is dat voor ‘There Near’ niet anders.
De hoogtepunten dan. Die zijn er zat. Het pompende en bruisende “Take me With You” is er zeker eentje, net als “Read The Room” en “No One’s Ready”. Ook leuk is het punky “Gone Off”. “Clam Along” start met een indrukwekkende en tegelijk krakkemikkige gitaarsolo en krijgt alleen al daarvoor bonuspunten. Enkel op het bluesy “Put It Down” ben ik niet helemaal mee. Met die zeurende vocalen van J Mascis moeten er inzake blues prachtige tracks te brouwen zijn, maar dit is ‘m voor mij niet.
https://www.youtube.com/watch?v=KMPf5HB4rvM
Na een debuut-EP in 2022 en het eerste volledige album in 2023 verschijnt met ‘Revelations’ een nieuwe EP van Echoes Of A Dying World. De vijf songs vormen het sluitstuk van een drieluik en sluiten inhoudelijk en muzikaal aan op de vorige releases. Het is dan ook aan te raden de EP als geheel te beluisteren, en wie het volledige verhaal wil doorgronden, grijpt best ook terug naar de eerdere releases.
Vanaf opener “Iskariot” is die lijn meteen voelbaar. De song start rauw en verpulverend, waarna ‘The Rupture’ een meer melodieuze en emotionele kant laat horen. De instrumentatie neemt daarbij steeds dreigendere vormen aan, terwijl vooral de veelzijdige stem van Tine indruk maakt, zacht als bezeten. Net die diversiteit maakt ‘Revelations’ zo interessant.
Tijdens hun recente optreden op Hellbound Fest schreven we dat de wisselwerking tussen de bandleden zorgt voor een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving die voortdurend balanceert tussen pure duisternis en sprankelend licht.
Diezelfde tegenstelling horen we terug in songs als “Generational Curses” en “Mathematical Design”, waarin licht en duisternis elkaar voortdurend ontmoeten. Ook hier speelt Tines stem een belangrijke rol. Wanneer ze plots enkele versnellingen lager schakelt, zorgt dat voor rillingen. Afsluiter “Systems in the Dark” vat die veelzijdigheid nog eens mooi samen.
‘Revelations’ vormt het eindpunt van een trilogie, maar voelt allerminst als het einde van Echoes Of A Dying World.
Eerder lijkthet aanzet tot verder werk. Wat die zal brengen, blijft voorlopig een vraagteken. Revelations is een EP die hard kan binnenkomen, maar evengoed traag onder de huid kruipt. De band neemt je mee naar de donkerste hoeken,maar met dat ene lichtpuntje, net genoeg om niet volledig in de duisternis te verdwijnen.
Tracklist: 01. Iskariot 02. The Rupture 03. Generational Curses 04. Mathematical Design 05. Systems in the Dark
Beseech werd in 1990 opgericht in Borås (Zweden). Sindsdien groeide Beseech uit tot één van die bands die je minstens één keer in je leven moet hebben gezien. Beseech weet romanticisme te mengen met gothic metal (met een donker randje), doomy sfeerbeelden en knappe melodieën.
Hun verhaal is echter geen onbeschreven blad: twintig jaar geleden werd de band ontbonden om dan exact tien jaar geleden nog eens een album uit te brengen, ‘My Darkness, Darkness’ (met Klas Bohlin als zanger). Nu 10 jaar later keren ze terug, maar dan met hun gebruikelijke duo achter de micro, zijnde: Erik Molarin en Lotta Höglin.
Ik moet toegeven dat indien Helcanen Val me in voorbereiding van het MVFV festival in Wieze mijn mening niet had gevraagd over dit nieuwe album, dan had ik deze schitterende band misschien niet eens gekend. “My Dakness, Darkness” staat al jaren in zijn geheel in mijn top 25 van meest afgespeelde tracks ever. Het is pas nadien dat ik mijn blik wierp aan wat eraan was voorafgegaan en ook dat sprak me aan.
Nu tien jaar later waag ik me aan de review van hun nieuw album (in de oorspronkelijke bezetting op vocaal vlak). Het klinkt misschien vreemd, maar ik mis toch ook wel een beetje Klas’ vocals.
Met “Ambigious Mind” steken ze van wal en laten daarbij de gitaren lekker grommen. Eens beide stemmen hoorbaar zijn moet je vaststellen dat er niet veel veranderingen zijn op vocaal vlak t.o.v. 20 jaar geleden. De magie is er nog steeds, net als de synergie. Geen ‘beauty and the beast’ hier, maar twee stemmen die op een warme manier samensmelten of waarbij ieder een beetje zijn/haar deel doet: ieder op zijn/haar eigen manier. En ja: de piano synthesizer is er ook (niet te missen).
Met “Hesitation” tonen ze ons mee in hun meer zeemzoete kant (en wederom met die prachtige piano stukken). Er kan ook een gitaarsolo van af. Singles moeten altijd sterk zijn en dienen eruit te springen en bij “Boundless Space” is het echt wel bingo want dit nummer loopt over van de energie, melancholie, de duisternis die vecht tegen de lichtstralen die in een ieder zit. De scherpe gitaren weerklinken nog lang na, net als het gehamer van de drummer. Je voelt en hoort dat de hele band er zin in had. Zet “End This” daar gerust naast.
Met ‘Future. Present. Past’ horen we melancholie, romanticisme, violen, een akoestische gitaar en een globale sound die wel niet zou misstaan bij Within Temptation.
De enige negatieve noot is te horen op: “You Bleed. You Dream. You Breath.”. Ik meen te horen dat het op vocaal vlak niet altijd even juist zat als we luisteren naar Erik’s stem. Voor de rest is het een uitstekend nummer.
Met “Still Lost” grijpen ze naar je keel en dat is vooral te danken aan de piano, de strijkers en de engelenstem van Lotta Höglin. Traag en melancholisch gaat het dus ook!
“The Sweet Hello, the Sad Goodbye” had ik oorspronkelijk een andere naam gegeven: “Sleeping Satellite” (heeft ook wat weg van Tasmin Archer’s nummer). Hier horen we iets meer elektronica.
Afsluiten doen ze dan weer met het ruigere “Between Worlds” waarbij de gitaren haast in vuur en vlam staan, terwijl het lijkt alsof de drummer het vuur al slaande met zijn sticks lijkt te willen doven. Een lekkere afsluiter die haast automatisch de replay all functie weet te activeren.
Is dit album de moeite om aan te schaffen, hoor ik sommigen denken? Indien je al een fan was: zeker en vast. Indien je nog geen fan was, wel luister er even naar en doe dat met open vizier.
Voor de kenners: de magie van vroeger is er nog steeds, de goesting ook (dat hoor je echt). Je zou echt niet zeggen dat er in totaal 20 jaar zat tussen dit album en het vorige waarop onze nachtegalen nog eens samen te horen waren.
De sound is op en top, zoals het hoort anno 2026. Hen live aan het werk zien zal iets anders zijn, maar we duimen dat ze vooralsnog naar ons land afzakken.
Gothic/Metal
Future. Present. Past.
Beseech
Aeveris is een vijfkoppige Belgische metalband die in 2021 het levenslicht zag. De band combineert melodieuze riffs, technisch drumwerk en diverse zangtechnieken tot een geluid dat tegelijk zwaar en toegankelijk klinkt. Eind 2023 verlieten zanger Louis Soenens en gitarist Dennis Wyffels de groep.
Na een intense zoektocht vonden ze met Wouter Van Kerschaver (The Voice 2024) op zang en Dempsey Derous (Guilty as Charged) op gitaar twee nieuwe muzikanten.
Met ‘Imminence’ wil Aeveris een volgende stap zetten. Het album telt tien nummers waarin rauwe emotie en melodieuze, energieke metal hand in hand gaan.
Naar aanleiding van de nieuwe plaat hadden we een fijne babbel met Jeffrey en Wouter, over het album, de nieuwe bezetting en de ambities van de band.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103498-aeveris-ik-denk-dat-we-binnen-de-metalwereld-wel-overal-aan-de-bak-kunnen-of-we-met-onze-band-op-radio-2-kunnen-dat-is-iets-anders-dat-is-ook-niet-onze-bedoeling-wij-maken-muziek-voor-onszelf-muziek-die-we-zelf-graag-horen
De fans kregen de voorbije maanden al een tipje van de sluier. De eerste EP verscheen in februari 26, het tweede deel volgde in mei. Samen vormen beide EP's de volledige LP ‘Imminence’: tien nummers die als één lange, ononderbroken geluidsstroom over de luisteraar heen rollen.
Van schreeuwende vocals, verschroeiende akkoorden en diepe keelklanken tot zware, uitbarstende riffs en een bas- en drumgeluid dat nauwelijks ademruimte laat: Aeveris gaat er stevig tegenaan. Toch schuilt er meer achter deze muur van geluid. Onder de brute kracht zit een duidelijke emotionele lading, waardoor de songs niet alleen hard aankomen, maar ook iets losmaken.
“The Mask” zet meteen de toon. Een emotioneel geladen stem wordt gekoppeld aan instrumentale precisie, met riffs die zich diep weten te nestelen.
De gemiddelde metalcoreliefhebber zal vervolgens zeker zijn gading vinden in nummers als “Gravity”, “Downfall” en “Show Me Your Weakness”, waarin alle emo-registers wagenwijd worden opengetrokken.
Een van de meest opvallende elementen is zonder twijfel de stem van Wouter Van Kerschaver. Hij moest in de voetsporen treden van zijn voorganger, en dat was geen sinecure. Toch slaagt hij er met brio in om zijn eigen stempel op Aeveris te drukken. Dit klinkt niet als een poging om het verleden te kopiëren, maar als een band die een nieuwe bladzijde omslaat. Geen Aeveris 2.0 dus, wel een rauw vervolg op wat ooit is geweest.
Het vooruitkijken wordt nog duidelijker in songs als “The Ghost Inside” en “Quicksand”. Aeveris kijkt niet achterom, maar gaat met de voeten vooruit. De energie is aanstekelijk en dwingt je bijna vanzelf tot headbangen. Tegelijk bieden de nummers een uitlaatklep voor frustratie, pijn en andere donkere gevoelens. De band weet die emoties om te zetten in een nietsontziende muzikale eruptie. Ook “And Then There Were None” en “Sheep Who Suffer” houden die intensiteit moeiteloos vast. De songs voelen nooit als vrijblijvende metalcore-oefeningen, maar als nummers waarin de band iets kwijt wil. Dat maakt ‘Imminence’ juist zo overtuigend: achter de brute kracht zit een duidelijke drive en een emotionele urgentie.
Met “Tendrils Of Regret” volgt uiteindelijk de finale mokerslag. Geen voorzichtig uitfaden, maar nog één keer alle registers open. Alsof Aeveris na negen nummers nog even duidelijk wil maken dat deze plaat niet bedoeld is om op de achtergrond te draaien.
Aeveris heeft met deze plaat niet geprobeerd het verleden te reconstrueren, maar kiest resoluut voor de toekomst. De nieuwe bezetting voelt daarbij niet als een soort oplossing, maar als een nieuwe impuls. Wouter bewijst dat hij vocaal sterk genoeg is om deze zware erfenis te dragen en tegelijk zijn eigen identiteit binnen de band neer te zetten.
‘Imminence’ laat je dan ook achter met een flinke adrenalinekick. Na een stevige mosh in de huiskamer blijft er weinig over van donkere gedachten en opgekropte frustraties.
Soms is muziek nu eenmaal de beste manier om je demonen een paar stevige uppercuts te verkopen.
Tracklist: 01 The Mask 02 Gravity 03 Theft Of Time 04 Downfall 05 Show Me Your Weakness 06 The Ghost Inside 07 And Then There Were None 08 Quicksand 09 Sheep Who Suffer 10 Tendrils Of Regret
Sons of Node is een sludgeformatie uit Utrecht. De band omschrijft zichzelf als ‘smerige en dissonante riffs, met een basgeluid zo groot en harig als een mammoet’. Hun eerste EP, ‘Manicure’, verscheen in 2018. Drie jaar later volgde het debuutalbum ‘Deadlock’. En nu bracht de band zijn tweede langspeler uit, ‘Consequence of Abundance’.
Openingsnummer “Back to the Mud” bevat onmiskenbaar sludge-elementen, maar er schuilt heel wat creativiteit in waardoor de band zich niet in één hokje laat duwen. Het maakt de sound boeiend en spannend. Op “Final Epilogue” horen we hardcore-invloeden. Vuil, smerig, hard en donker, compromisloos.
“Phantasmagoria” klieft. “Gnashing Teeth” is een pareltje voor sludgefans. Het meest indrukwekkend is echter het tweeluik “I Awake...” en “... In Solitude”. Gecontroleerde chaos en veelzijdigheid troef, door de epische riffs, het demonisch gebrul en de vernietigende drums. Het afsluitende “Council of Combat” dient Sons of Node dient muzikaal de genadeslag toe. Wat een verpletterende mokerslagen.
Een album dat nazindert.
Tracklist: 01 Back to the Mud 02 Final Epilogue 03 Phantasmagoria 04 Gnashing Teeth 05 I Awake… 06 …In Solitude 07 Kill All Captives 08 Council of Combat
Sludge/stoner/metal
Consequence of Abundance
Sons of Node
Rock op zijn puurst hoor je zeerzeker terug bij Harvesters, een band die bestaat uit doorwinterde muzikanten dia al binnen de Belgische rockscene hun strepen hebben verdiend. Hun debuut ‘At Rosie's Palace’ verscheen in 2023 onder het toeziend oog van Cedric Maes en Alessio Di Turi (The Sore Losers, Wixcakes, Sha-La-Lee's). Tien songs die een oldschool roadtrip gevoel gaven in de voetsporen van een ZZ Top, Neil Young en Tom Petty. En o ja, ook Rocky Balboa zou zonder twijfelen instappen. When in doubt, hit the one in the middle.
‘Do Some Good’ is de opvolger, vol aanstekelijke blues- en rockmuziek.
De opener “Stomp!” maakt het meteen duidelijk met een feestelijke roes, zonder overbodige franjes en pretentie. Gewoon eerlijke rock-'n-roll. “Hot Lips Apocalypse” en het titelnummer “Do Some Good” zijn aanstekelijk.
De songs tonen de technische bagage en speelsheid in stevige riffs en een onweerstaanbare groove.
De nummers hebben enige maatschappijkritiek, maar worden gebracht met humor, ironie en een knipoog.
Het is een levendig album. Luister maar eens naar “The Thrill”, “Throw, Don't Miss” en “Sad Man's Tattoo” ùet herkenbare riffs en refreinen. Een livesfeer van rauwe energie en een helder, krachtig geluid.
Ook in de slotfase houdt Harvesters het niveau moeiteloos vast. “Hammer On Nine” bouwt verder op die onweerstaanbare groove, terwijl afsluiter “900 Days” alle registers opentrekt.
‘Do Some Good’ is een soundtrack van lange autoritten, zwoele zomeravonden, dampende festivalweides én donkere winterdagen waarop deze flinke rechttoe-rechtaan rock ideaal tot zijn recht komt.
Een ijzersterke rock plaat van vakmanschap en spelplezier.
Tracklist: Stomp! // Blackbird // Hot Lips Apocalypse // Do Some Good // The Thrill // Throw, Don't Miss // Clockside // Sad Man's Tattoo // Hammer On Nine // 900 Days
Nederlands 
Français 
