We volgen Carnation al sinds hun jonge jaren. In 2016 zagen we hen op Antwerp Metal Fest aan het werk; een jaar later maakten ze ook op Alcatraz indruk. Hun debuut ‘Chapel of Abhorrence’ bevestigde vervolgens wat we op die podia al vermoedden. Ondertussen heeft de band zich tot ver buiten België bewezen. Op het nieuwe ‘Symphony In Flesh’ klinkt Carnation nog altijd even gedreven.
Carnation hoeft zichzelf op deze vierde plaat niet opnieuw uit te vinden. Vanaf opener “Blackmouth” krijgen we de vertrouwde rauwheid, ahw een bloederige biefstuk op de nuchtere maag. Riffs klieven door je heen, terwijl de drums en de demonische stem van Simon Duson je nauwelijks de kans geven om op adem te komen.
Toch draait ‘Symphony In Flesh’ niet alleen om brute kracht. In het titelnummer horen we een dramatischer, haast symfonisch kantje dat de gruwelijke beelden nog scherper inkleurt. Ook “Towards Death”, “Twisted Visions” en “Boundless Pathways” laten de verbeelding op hol slaan. Met de ogen dicht zie je de band haast voor je staan. Die herkenbaarheid is geen bezwaar. Afsluiter “Legacy of the Forefathers” neemt ruim elf minuten de tijd en slaat een epischer, melodieuzer pad in. De uitgesponnen riffs klinken anders dan we van Carnation gewend zijn, maar onder de oppervlakte blijft die typische dreiging voelbaar.
Zoals AC/DC al decennialang zijn eigen muzikale taal spreekt, weet ook Carnation precies waar zijn kracht ligt. ‘Symphony In Flesh’ klinkt rauw en vertrouwd, maar bovenal levendig. Tegelijk herinnert de plaat eraan waarom je deze band live moet beleven: op het podium krijgen de beelden die hun muziek oproept pas echt een gezicht.
Carnation stelt de plaat op 7 november voor in Kavka Zappa in Antwerpen en speelt op 21 november ook op Pluto Fest in Deinze. Twee uitgelezen kansen om deze nieuwe nummers tot leven te zien komen.
Tracklist: Blackmouth - Flesh Eating Frenzy - Symphony In Flesh - Kingdom of Dreams - Labyrinth of Silence - Towards Death - Twisted Visions - Boundless Pathways - Legacy of the Forefathers
Deathmetal
Symphony In Flesh
Carnation
Interview 2026 Carnation – Onze doelen worden telkens opnieuw verlegd
Wholes doet een specialleke. In december brengen ze ‘Wholes/Not Wholes’ uit, een album met vijf nieuwe Wholes-songs op de A-kant. Die worden op de B-kant geherinterpreteerd door Nimbus Cart, Joeri Chipsvingers, Shitfruit, Usi ES en Huracán. Als single is er de originele versie van “Berlin” door Wholes en de herwerkte versie door Usi ES, waarvan we eerder dit jaar een fantastisch debuutalbum leerden kennen.
Het nummer balanceert aan de rand van instorting, "You're Berlin on the border of falling down, In a Swiss bank that has sold your life", en schetst een wereld waarin kapitalistische systemen ons van elkaar vervreemden en tegelijkertijd een verlangen naar meer voeden. Dat klinkt bij Wholes als Devo die botst met de noisepunk van Butthole Surfers en de post-hardcore van The Jesus Lizard. In de versie van Usi ES wordt datzelfde “Berlin” een PJ Harvey-murderballad, geïnspireerd door de migratiegeschiedenis van haar Molukse familie, via Nieuw-Guinea naar Nederland. Twee keer ontworteld, telkens door omstandigheden buiten hun controle.
Het zijn twee heel verschillende versies van één nummer, elk met hun kwaliteiten en persoonlijke interpretaties. Wholes krijgt alvast onze lof voor deze gedurfde aanpak.
Dit tweeluik levert al zeker het gezochte muzikale vuurwerk op. Als je de twee interpretaties na elkaar hoort, is er eerst een beetje kortsluiting (is dit echt hetzelfde nummer) en daarna knisperen er vonkjes bij elke nieuwe luisterbeurt.
WHOLES_Berlin
https://on.soundcloud.com/r4RwaeWVnxY4uKrtR7
WHOLES_Berlin (Usi Es version)
https://on.soundcloud.com/116d9vaCEb5MfaxduP
Het Ierse synthpoptrio Tiny Magnetic Pets staat al lange tijd in de elektronische traditie van Kraftwerk, OMD, New Order en Depeche Mode, maar weigert zich tot nostalgie te laten reduceren.
Op de drie nummers tellende EP ‘Astralux’ duikt de band nadrukkelijker de nacht in. Filmische synthesizerlagen, donkere grooves en een stevige elektronische puls richten de blik resoluut op de dansvloer.
De EP werd geschreven, gearrangeerd en geproduceerd door Tiny Magnetic Pets zelf. Tim Dorney, bekend van Republica, stond in voor de mix en mastering. Naast de opnieuw opgenomen versie van “Lost My Guiding Light” bevat Astralux twee uiteenlopende bewerkingen van “Low Places” door producer en dj Paul Dakeyne. Deze korte release vormt niet alleen een herinterpretatie van ouder materiaal, maar ook een voorproefje van de richting die de band op zijn aangekondigde vierde studioalbum wil inslaan.
Met “Lost My Guiding Light (Again)” wordt de toon meteen gezet. Het knappe is hoe Tiny Magnetic Pets verschillende paden binnen de elektronische muziek verkent. Een opzwepende elektronische sound wordt verbonden met toegankelijke zang en klanken die geregeld naar EBM neigen.
Het resultaat voert ons dansend door donkere straten naar obscure clubs, zonder dat de melodie onderweg verloren gaat. Die veelzijdigheid wordt doorgetrokken in “Low Places (Dakeyne Remix)”. De muziek waait verschillende richtingen uit, maar verliest haar herkenbare lijn nooit helemaal.
Tiny Magnetic Pets kleeft zich niet vast aan één stijl en maakt duidelijk dat hokjesdenken hier weinig zin heeft.
“Low Places (Dakeyne Acid Dub)” toont vervolgens een andere zijde van hetzelfde nummer. De zang verdwijnt grotendeels naar de achtergrond, terwijl ritme, bas en elektronische effecten de dansvloer volledig opeisen.
“Lost My Guiding Light (Again)” vormt het kloppende hart van deze EP. Achter de pulserende synths en aanstekelijke melodie gaat een gevoel van onzekerheid schuil, maar de song blijft vooral hoopvol klinken.
Met amper drie nummers is de ‘Astralux EP’ bijzonder kort, maar binnen die beperkte speelduur brengt Tiny Magnetic Pets muzikaal een diverse invalshoek. De EP klinkt donker en filmisch, maar ook vitaal, dansbaar en emotioneel. Het verleden blijft hoorbaar, alleen gebruikt de band dit niet als veilige schuilplaats. De “Astralux EP’ richt de blik vooruit en doet vooral verlangen naar dat aangekondigde vierde album.
Tracklist: Lost My Guiding Light (Again) - 6:39 Low Places (Dakeyne Remix) - 4:32 Low Places (Dakeyne Acid Dub) - 5:30
The Spacelords zijn al bijna 20 jaar de vaandeldragers van de instrumentale spacerock in Duitsland. Buiten hun Heimat is het succes net iets minder groot inzake concerten, maar hun releases worden wel wereldwijd gewaardeerd.
Hun nieuwe album ‘Uranus Omnibus Sanctus’ is opnieuw een heerlijke mix van progrock, heavy psych, spacerock en cosmic stoner.
‘Uranus Omnibus Sanctus’ komt drie jaar na voorganger ‘Nectar of the Gods’ en nog eens drie jaar eerder was er ‘Spaceflowers’. Met slechts vier tracks maakt het trio (met het zowat vaste extra bandlid Didi Holzner op orgel) op het nieuwe album zowat drie kwartier vol. Het is alweer het negende album van het Duitse trio en dus weten de fans wel ongeveer wat ze kunnen verwachten. Nu eens helt een track wat over naar de desert rock, dan weer speelt de psychedelica de boventoon en nog wat later herken je bekende prog-bewegingen …
Het kan allemaal en ze maken er een knap organisch geheel van. De echo’s van pioniers als Hawkwind, Ozric Tentacles, Pink Floyd en Grateful Dead worden niet verstopt, maar The Spacelords hebben al lang genoeg een eigen gezicht om door elke fan van het genre herkend te worden.
‘Uranus Omnibus Sanctus’ is er blijkbaar niet zonder slag of stoot gekomen. De band had een aantal persoonlijke en technische uitdagingen te overwinnen en dat vertaalt zich in songtitels als “Survive to Win”. “Whales” begint met een soort van walvis-achtige geluiden waarbij het niet meteen duidelijk is of ze die naspelen dan wel dat ze originele walvisgeluiden hebben bewerkt. Maar wel mooi hoe ze in de intro niet enkel het geluid benaderen, maar ook het traag pompende ritme volgen dat we wel eens associëren met een zwemmende walvis. Dat is uiteraard slechts het begin. De ritmische resonantie wordt nog voort aangehouden, maar The Spacelords bouwen daar dan nog een volledig muzikaal verhaal bovenop.
De versnelling in de finale van “Whales” is een prima zet. De songtitels verklappen niet altijd alles, maar ook “On The Verge Of Delirium” is een raak gekozen songtitel.
Op ‘Uranus Omnibus Sanctus’ kunnen The Spacelords dan misschien niet verrassen, ze staan er toch maar mooi weer met een nieuw hoofdstuk in hun al lange carrière. Applaus op alle banken.
https://www.youtube.com/watch?v=l9hmvlPuyKY
Stuik is een nieuwe Belgisch-Limburgse stonerband met roots in de band Splendidula. Hun eerste album heet ‘In Sanity’ en werd zopas uitgebracht.
Nadat Peter Chromiak (de bassist van Splendidula) in 2022 overleed, besloten de gitaristen Pieter en David om die band te verlaten. Rond dezelfde tijd viel ook Solenoid uit elkaar, de band van Patrick, de eerste drummer van Splendidula. Ze begonnen al snel plannen te maken om samen met Nina Vandegoor een nieuw project te starten. Nina werd later vervangen door Jana (op bas en vocals) en zo ontstond Stuik.
Een reeks demo’s werden verdeeld onder vrienden en na een aantal concerten werd besloten om een album op te nemen. ‘In Sanity’ werd opgenomen in de Jupiter Studios en is gemixed door Koenraad Foesters (Hedonist, Sons of a Wanted Man, Mordkaul, …). Als Stuik kiest deze band resoluut voor stoner, maar toch met duidelijke invloeden van punk, sludge, en psychedelische rock. Er komen ook flarden van doom, fuzz en grunge langs, maar dat zijn toch allemaal genres uit dezelfde grote familie.
Het is naar eigen zeggen iets voor fans van Red Fang, Mastodon en Kyuss en dat is niet ver naast de waarheid. Zelf willen we daar nog Sleep, Soundgarden en Monolord aan toevoegen.
Het leuke aan deze nieuwe band is de wisselende zang. Pieter en Jana hebben beiden een stem die mooi bij de stevige gitaren kleurt. Het groepsgeluid is massief en misschien eerder stuwend en pompend dan echt ‘thunderin’. Er kleeft vaak een dikke laag sadness en gloom aan deze muziek. Een beetje de emotionele lading die we vaak in postmetal aantreffen, maar dan vertaald in progressieve en massieve stoner.
‘In Sanity’ heeft een constante kwaliteit. “Roots” springt er wat uit met een pittiger tempo en “Stilted” is zelfs galopperend (na een heel slepende intro). “Loosen The Noose” heeft dan weer leuke tempowisselingen. De songopbouw zit altijd wel goed en ze spelen al eens graag met de spanningsboog bij Stuik. Zoals wel vaker in de stoner gaat er meer aandacht (tijd en ruimte) naar de muziek dan naar de lyrics.
Er zijn bands in het genre die met sterke, meezingbare refreinen of catch phrases werken. Dat doet Stuik niet op elke track.
De hoogtepunten zijn “Alone and Alive”, “Lucid Haze” en “Foolishness”. Dit wordt een band om in de gaten te houden.
https://stuik.bandcamp.com/album/in-sanity
Een jazztrio uitbreiden met een volledig symfonisch orkest houdt altijd een risico in. De intimiteit en spontane wisselwerking tussen de muzikanten kunnen gemakkelijk bedolven raken onder een overdaad aan strijkers en blazers. Op ‘Freedom Trail’ gaat het Luxemburgse pianotrio Reis Demuth Wiltgen die uitdaging aan met het Luxembourg Philharmonic, dirigent en arrangeur Vince Mendoza en de Amerikaanse topsaxofonist Joshua Redman.
Het resultaat is geen pianotrioplaat waaraan achteraf enkele orkestrale kleuren werden toegevoegd, maar een ambitieus project waarin bestaande composities worden opengebroken en vanuit een ruimer perspectief herbekeken.
Het trio, bestaande uit pianist Michel Reis, contrabassist Marc Demuth en drummer Paul Wiltgen, toont meteen in titelnummer “Freedom Trail” hoe de composities orkestraal worden opgebouwd, vervolgens groovende wegen inslaan en uiteindelijk uitmonden in een intimiteit waarin twinkelende piano en zachte saxofoonklanken elkaar vinden.
“Never Seen Again” blijft binnen die ingetogen sfeer en brengt de luisteraar haast in een toestand van zen, ver weg van de oorverdovende drukte van het bestaan. Mooi en zalvend tegelijk.
Ook “Cross Country” bewandelt die intieme en intense weg. Het filmische karakter komt nadrukkelijk bovendrijven. Met de ogen gesloten wanen we ons aan zee, waar een zachte bries ons laat wegdromen naar de mooiste oorden. De saxofoonsolo van Redman brengt meer groove en spanning aan, waarna tegen het einde alle orkestrale registers worden opengetrokken.
In “Catherine's Song” bewegen zijn soms overstuurde saxofoonklanken opnieuw voortdurend tussen zalvende zachtheid en uitbundige kracht. Ook “Viral” en “Home Is Nearby” verbinden die verschillende invalshoeken op overtuigende wijze.
Het veelkleurige karakter, waarin orkestrale grandeur en filmische intimiteit elkaar voortdurend afwisselen, maakt deze plaat zo bijzonder. Met “Dante” en het wondermooie “Where the Heart Beats” als laatste bewijs, neemt Reis Demuth Wiltgen de luisteraar mee op een reis die de fantasie voortdurend prikkelt.
‘Freedom Trail’ voert ons naar het oneindige zonder ons met bombast te overdonderen of met overmatige zachtheid in slaap te wiegen. Net dat evenwicht zorgt ervoor dat we geboeid blijven luisteren en de plaat telkens opnieuw willen beleven.
Tracklist: Freedom Trail - 9:30 Never Seen Again - 5:09 Cross Country - 9:49 Catherine's Song - 5:00 Viral - 5:52 Home Is Nearby - 3:54 Dante - 6:07 Where the Heart Beats - 6:16
De Nederlandse oldschool-punkband Mouser bestaat al sinds 2016 (met een pauze tussen 2018 en 2022). Het tienjarige bestaan van de band wordt gevierd met een eerste full album, op vinyl, in een oplage van 200 exemplaren.
Vorig jaar was er de EP ‘¡No Pasaran!’. Van die EP haalde één nummer de verzamelaar ‘Current Affairs’ die eerder dit jaar uitkwam op het label van Hans Ford (van Ford’s Fuzz Inferno).
Een tweede Mouser-nummer op die verzamelaar was het dan nog onuitgebrachte “Mr. Greed”. Op datzelfde label – Subunderground CA (waarbij de CA voor elke release anders ingevuld wordt) - is er nu het full album van Mouser. Met Patrick Delabie van Ford’s Fuzz Inferno als producer. Mooi toch hoe alles aan elkaar hangt?
Mouser is oldschool in muziek en lyrics, denk aan The Kids of Bruce in ons land. Tekstueel wordt er ingebeukt op ‘nieuwe nazi’s’ die als wolven in schapenvacht onze maatschappij binnendringen (“The New Nazi’s) en op mensen die denken dat ze nog niet genoeg fortuin gemaakt hebben (“Mr. Greed”).
“The New Nazi’s” stond reeds eerder als “To Hell With The New Nazi’s” op een digitaal verzamelalbum van Dammit Records.
“Fish Lips” gaat over de uitwassen van plastische chirurgie. “Every Day” is opgedragen aan Simone en bewijst dat een liefdesliedje best kan in punkrock, zelfs zonder melig of kitscherig te worden.
Opvallend is de bonustrack “Cruijff is Dead”. Dat is een heel korte ode (14 seconden) aan het vroegere voetbalicoon.
Het gaat hard en zonder complexen op dit album. Er worden geen grenzen verlegd, geen records gebroken en geen nieuwe inzichten aangeboord. Wel is dit punk in zijn meest pure vorm.
Mijn favorieten zijn “Fish Lips” en “The Rule of Law”.
https://www.youtube.com/watch?v=gk43dlUjtA8
Woordkunstenares Nel Mertens en multi-instrumentalist JP De Brabander verblijden ons reeds sinds 2022 met fijne elektropunk. Hun nieuwe single - “Lachen De Duivels” - is een kleine woordspeling, maar is tegelijk groots in de verrassing.
Waar we zo van onder de indruk zijn, is de nieuwe sound van het duo (live een trio, met wisselende drummers). Hoorden we eerder vooral een groove en synths, dan is deze single een volbloed-bandgeluid. En dat klinkt behoorlijk goed. Het pompt en het stuwt onder de donkere poëzie over duivelse machten die ons willen bespelen als marionetten.
The Sound meets De Brassers. Meer van dat!
https://neljp.bandcamp.com/track/lachen-de-duivels
Meltheads in het Nederlands? We kregen reeds de allesversmeltende single “Naïef” en hun cover van De Brassers’ “En Toen Was Er Niets Meer”. Er is na ‘Decent Sex’ en ‘I Wanna Be A Girl’ nu een volledig Nederlandstalig album in de maak van dezelfde Meltheads. Dat komt ergens volgend jaar uit. De single die ons daarvoor warm moet laten kopen, dat is “Oorlog In Mij”.
Er zit nog een veeg postpunk in, zoals in de vorige Nederlandstalige singles. Met name die weemoedige, bijna huilende baslijn. Maar er is veel meer aan het handje op “Oorlog In Mij”. Zoals strijkers en cello en arrangementen alsof Meltheads stage gelopen hebben bij Hooverphonic. En een portie brave noiserock, die toch ergens ook schuurt en piept. En dieppersoonlijke lyrics die tot de erfenis van Gorki en Madou lijken te behoren.
De song gaat over wrok en loslaten en over de confrontatie aangaan met de donkere kant van onszelf. Geen easy listening shit, deze puike single. Hij hangt bij mij voorlopig ergens tussen ‘ik weet het nog niet’ en fantastisch. Maar oordeel vooral zelf.
https://www.youtube.com/watch?v=LBwGSj3qsRo&list=OLAK5uy_lws6NcQtL3uTMzy159e0x6w1GdgOQW0I8
De Gentse blackmetalband Matavitatau heeft een nieuwe EP klaar. ‘Taeda Inversa’ bouwt mooi verder op de fundamenten die werden gelegd met ‘Numen Nescio’.
Matavitatau verraste ons vorig jaar met de ‘Numen Nescio’. Daarop hoorden we eerder klassieke blackmetal met lyrics uitsluitend in het Latijn. Sinds die release wisselde de band van bassist en van label. Hun debuut kwam uit op tape bij het Italiaanse Canta Erecti terwijl ‘Taeda Inversa’ uitgebracht wordt door Altare Productions uit Portugal. Op dat label zit of zat ook De Vermis Mysteriis, een andere Belgische blackmetalband. De zanger van Matavitatau zong ook het laatste album van De Vermis Mysteriis in.
Na de release van ‘Numen Nescio’ is Matavitatau bovendien live beginnen spelen. Een paar keer als support van onder meer Profanatica, Dudsekop en Kludde en op lokale festivals als Unholy Congregation, Black Chaos Assault, Pankraker Festival en een Consouling Night (vaak als invaller, maar dat telt ook voor de statistieken).
De nieuwe EP dan. Inzake sfeer en dynamiek sluit ‘Taeda Inversa’ mooi aan op ‘Numen Nescio’. Wel voel je dat de band organischer klinkt (meer samenhang) en dat er in de composities stappen vooruit zijn gezet. Mayhem, Darkthrone en andere klassieke/oldschool blackmetalbands zijn zeker nog een inspiratiebron, maar op bijvoorbeeld “Aliter Lachesi Visum” hoor ik toch ook een paar Satyricon- of Watain-momentjes. Inhoudelijk komt de inspiratie van Propertius, Bernard van Cluny, Albertino Mussato en Girolamo Fracastoro.
De EP-titel ‘Taeda Inversa’ verwijst naar het bandlogo met de omgekeerde fakkel, een oud symbool voor het uitdoven van het leven. Ik heb het hardst genoten van “Aliter Lachesi Visum” en van het mooi uitgewerkte “Favilla Mali” (vrij te vertalen als de vonk van het kwaad).
Het leukste is nog wel dat als je de CD koopt van ‘Taeda Inversa’, dat je er dan de vorige EP zomaar bijkrijgt op hetzelfde schijfje.
https://matavitatau.bandcamp.com/album/taeda-inversa
Na een artistieke stilte van bijna negen jaar keert drummer en componist Jeff Herr met zijn Corporation terug. ‘Five Moons’ is geen eenvoudige voortzetting van het vroegere werk, maar het begin van een nieuw hoofdstuk. Met saxofonist Maxime Bender en bassist Pol Belardi zoekt Herr naar een eigentijdse verbinding tussen improvisatie, elektronische klankkleuren en stuwende grooves.
De muziek ontstond tijdens een residentie in de Abbaye de Neumünster, waar het trio experimenteerde met elektronica en nieuwe klankmogelijkheden. Het resultaat beweegt zich op het raakvlak van hedendaagse jazz en electro-jazz, zonder dat de spontane wisselwerking tussen de muzikanten verloren gaat.
Op “Queen's Land” smelten de opzwepende percussie en blazers mooi samen, waardoor het nummer zelfs licht dansbaar klinkt. Het is heerlijk zweven. We wanen ons in een rokerige jazzclub, waar groovende klanken voor lange nachten zorgen, verder is er het experiment en de improvisatie.
Van “Mercury Dreams” over “The Longest Arrival' tot 'Dry Your Eyes” komen ook die elementen telkens opnieuw bovendrijven. Het tempo wordt subtiel opgedreven, om dan weer gas terug te nemen en de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
Het raakvlak tussen hedendaagse jazz en elektronica komt sterk tot uiting in “Cipher Breaker”. De drums nemen er de bovenhand en worden aangevuld met opzwepende sax. Ook de titelsong “Five Moons'”is er eentje van vernieuwen.
Er valt altijd iets te ontdekken, oude jazztradities worden moeiteloos verbonden met een vernieuwende aanpak. “Lightning'”doet zijn naam alle eer aan met een beweeglijke en energieke dynamiek, waarna afsluiter ”Starwell” alle puzzelstukjes een laatste keer mooi in elkaar laat vallen.
Nee, Jeff Herr Corporation legt met ‘Five Moons’ een verbinding tussen verleden en heden, tussen dansbaarheid en ingetogenheid, en tussen traditionele jazz en hedendaagse elektronica. De diversiteit en de kleurenpracht maakt het tot een te koesteren plaatje!
Tracklist: Queen's Land - 5:59 Mercury Dreams - 4:28 The Longest Arrival - 7:03 Dry Your Eyes - 5:43 Cipher Breaker - 6:09 Five Moons - 6:05 Lightning - 5:37 Starwell - 5:09
Fischer-Z, de Britse art-punkband Fischer-Z onder leiding van John Watts, vierde zijn 50-jarige jubileum met een nieuw studioalbum (‘X-Ray Serenade’), een paar heruitgaves van albums, een podcast-reeks over de bandgeschiedenis en een resem (uitverkochte) concerten.
In ons land werden hiervoor enkele duizenden tickets verkocht, waardoor we gerust kunnen stellen dat deze band hier nog steeds heel populair is.
Het nieuwe album omvat zeven nieuwe songs, vier herwerkte hits en een ‘official bootleg’-versie van de single “Strings”. Van ‘X-Ray Serenade’ was “Strings” de eerste single. Daarna volgden nog “X-Ray Serenade” en “Perfect”. Deze laatste heeft een single-edit (wijkt licht af van de albumversie). Opmerkelijk is dat de single “X-Ray Serenade” wel de albumtitel opleverde, maar dat die niet op het album staat. Het is dan ook een nummer dat totaal niet aansluit bij de catchy poprock van het album. Op dit nummer horen we John Watts in zes lange minuten met een spoken word over een minimalistisch, blikken drumcomputer-ritme met wat vage synth/gitaar-accentjes. Een aardigheidje waarvan iedereen zal begrijpen waarom het het album niet gehaald heeft.
Op de nieuwe nummers van het album horen we een heel vertrouwde versie van Fischer-Z. Dit materiaal sluit perfect aan op dat van ‘Swimming In Thunderstorms’ (2019), ‘Til The Oceans Overflow’ (2021) en ‘Triptych’ (2024). Zeker die ‘Thunderstorms’ en ‘Oceans’ mag je als het beste recente werk van John Watts (71)beschouwen.
In het promopraatje wordt ‘X-Ray Serenade’ opgehemeld als het meest ambitieuze album van de band sinds jaren. Dat het album niet in eigen beheer uitgebracht wordt, onderstreept die ambitie alvast. In muziek en lyrics heeft het nieuwe album dan toch een heel vertrouwd gezicht voor wie Fischer-Z na 50 jaar nog steeds van dichtbij volgt.
Op ‘X-Ray Serenade’ combineert John Watts opnieuw zijn kenmerkende scherpe pen, intelligente humor en milde maatschappijkritiek met de vintage Fischer Z-sound in een moderne, radiovriendelijke poprock-productie. Het nieuwe materiaal verkent de thema's die al altijd centraal stonden in Watts’ werk: de huidige toestand van de wereld, de absurditeiten van het moderne leven en menselijke verhalen. “Perfect” omvat drie kortverhalen die Watts mentaal opschreef in zijn favoriete café in Hamburg. “Perfect” vormt samen met “Strings” en “Rivers” het sterkste trio van dit album. Watts is overigens opvallend goed bij stem, ondanks de voorbije 50 jaar van concerten, repeteren, componeren en opnemen.
Van de herwerkte hits (reimagined, noemen ze dat tegenwoordig) valt op dat Watts niet of nauwelijks raakt aan de lyrics, maar wel aan het ritme. Misschien is het dat hij op zijn gezegende leeftijd liever deze gezapige versies speelt op concerten dan de uptempo-versie van het origineel en dat hij op deze manier daarvoor de weg plaveit op het album. Het kan net zo goed een uitnodiging zijn voor de fans en andere luisteraars om nog eens heel goed te luisteren naar de lyrics. Dat werkt. Van “So Long” dachten wij bijvoorbeeld lang dat het een ‘gewone’ passionele liefdesverklaring was, terwijl het een spreidstand is tussen stalking en ghosting. Ook voor “The Perfect Day” geldt dat deze uitgeklede, kalmere versie nieuwe inzichten geeft in de lyrics, waar meer cynisme in schuilt dan we eerder vermoedden. Bij “Pretty Paracetamol” en “Marliese” heb ik dat gevoel minder en hou ik toch meer van het dansbare origineel.
De ‘official-bootleg’-versie van “Strings” door de Duitse DJ Ingo Wörner blinkt uit in overbodigheid. Het zal voor Watts en Wörner een leuke knipoog zijn naar hun eerdere samenwerking (1999) en kondigt zich aan als een dance-versie, maar het origineel is beter.
‘X-Ray Serenade’ komt uit op CD, vinyl en digitaal.
https://www.youtube.com/watch?v=sRtmKxV0hjY
Nederlands 
Français 
