Dit uitgebreid gezelschap uit Australië kreeg voet aan grond te Europa met de tweede cd ‘In case we die’: speels, ontspannende en aanstekelijke sprookjesachtige popsongs. Door het succes brachten ze in het voorjaar zelfs een remixplaat.
’Places like this’ is de nogal snelle opvolger en klinkt éénvormiger, maar bijgevolg ook minder gevarieerd, fris en plezierig. De spanning, de speelse ritmes, de diverse tempowisselingen en de onverwachtse wendingen zijn minder aanwezig. Een handvol nummers intrigeren op die manier, waaronder “Heart it races”, “Hold music”, “Like it or not” en “Debbie”, wat me doet teruggrijpen naar hun vroeger werk. Of waren we misschien al te veel gewend van deze band …
Het Zwitserse Crystal Ball is met ‘Secrets’ toe aan zijn zesde album. In de lijn van hun grote voorhangers, Krokus brengen ze zoete hardrock, met wat powermetal-invloeden, die door velen gesmaakt zal worden.
Als we de platenmaatschappij mogen geloven, is er niet veel nood om de visie van deze band te veranderen. Het succesverhaal duurt volgens hen al zes albums lang en de formule die de band hanteert, bleek volgens hen ook deze maal tot een topalbum te leiden.
Dat er met ‘Secrets’ een zeer aangenaam album wordt afgeleverd, zal ik zeker niet ontkennen. Maar om nu te zeggen dat we hier een topalbum voorgeschoteld krijgen, zou ik erg overdreven vinden. Daarvoor blijft het allemaal net iets te braaf naar mijn mening. Openingsnummer “Moondance” slaagt erin mijn aandacht op een zeer positieve wijze te trekken, waarbij voornamelijk de hese charismatische stem van Mark Sweeney mij kan bekoren. Ook “I Will Drag You Down” blijft hierdoor een interessant nummer.
Toch slaagt Sweeney er niet in, om mij met mijn gedachten bij het album te kunnen houden. Het derde nummer, “Minor Key”, is net als de erop volgende nummers zeker niet slecht te noemen. Eigenlijk valt er bijzonder weinig op te merken aan de kwaliteit van de nummers of de productie. Doordat het echter allemaal zo braafjes blijft, zou ik de CD niet aanraden aan wie er met volle teugen wil van genieten. Als achtergrondmuziek tijdens het werk of om rustig mee in slaap te vallen (niet slecht bedoeld) blijkt ‘Secrets’ echter wel een uitstekende keuze te zijn.
Liefhebbers van wat rustigere, maar technisch goed uitgewerkte hardrock, zullen dit album wellicht met open armen ontvangen. Voor mij klinkt het, ondanks de muzikale prestaties, toch bijlange niet interessant genoeg om mij te kunnen blijven boeien.
Negen jaar na ‘Seven’ is er eindelijk een nieuw Night Ranger album. Na maanden beluisteren blijf ik dit een lastig album vinden om te bespreken. Mijn verwachtingen waren immers erg hoog gespannen. Ik verwachtte een bom à la ‘7 Wishes’ (’85) of ‘Big Life’ (’87), zeker nu de band ook tekende bij Frontiers Records. Aanvankelijk bleek deze nieuweling een erg teleurstellende plaat maar na ettelijke luisterbeurten werd ik toch wat enthousiaster. Doch ‘Hole In The Sun’ verbleekt bij de klassieke Night Ranger albums maar los van elke vergelijking is dit toch een vrij aardig Melodic rockalbum. Net zoals Toto & Journey maakte de band voor Frontiers een vernieuwend, modern rockalbum, zonder dat de plaat echt als ‘killer’ kan gecatalogiseerd worden. De line-up voor dit album is deze van de reünie line-up van 1996 (Jack Blades, Brad Gillis, Jeff Watson & Kelly Keagy). Enkel keyboardspeler Alan Fitzgerald werd vervangen door Michael Lardie, die eerder bij Great White aan het werk was. Ondertussen werd ook deze vervangen door Pride Of Lions keyboardist Christian Cullen.
Op ‘Hole In The Sun’ staan 12 goede tot uitstekende melodic rocksongs die zeker het beluisteren waard zijn! Dat de band zich heeft vernieuwd is meteen duidelijk als je de heavy openingstrack: “Tell Your Vision” hoort. Enkel de ballade: “There Is Life” (dat opvallend veel gelijkenissen heeft met “Sister Christian”) doet nog aan het oude Night Ranger denken. De gitaartandem Watson/Gillis haalt af en toe enkele stevige riffs uit de kast. Dit is dan ook een echte gitaarplaat want er zijn erg weinig keyboards te horen. De meeste songs werden ingezongen door bassist Jack Blades maar ook drummer Kelly Keagy mag hier en daar een song zingen.
Conclusie: zeker geen slecht rockalbum, al is het wel even wennen aan de gemoderniseerde Night Ranger sound. Als je een grote fan was van het klassieke Night Ranger is het toch wel even wennen en daarom kan ik dan ook iedereen aanraden de plaat voor aanschaf toch even aan een luisterbeurt te onderwerpen. Vernieuwend klinkt Night Ranger in elk geval. Of alle fans de band hierin zullen volgen durf ik sterk te betwijfelen.
Het Londense Oi Va Voi verraste in 2004 met de cd ‘Laughter through tears’. Een exotische cocktail van pop, wereldmuziek, hoempapa en Balkan, wat smaakvol werd ontvangen. De band beschikte toen over zangeres KT Tunstall en violiste Sophie Solomon.
De band heeft voor deze opvolger de twee verliezen voldoende kunnen opvangen en heeft een tweede sterke plaat klaar, die per beluistering z’n subtiliteit prijsgeeft. Met hulp van zangeres Alice McLaughlin, is de muzikale aanpak breder en sfeervoller; af en toe klinkt het Londens gezelschap zwierig, fleurig en fris, door zigeunerklanken, folklore en Balkanpop. “Yuri”, “Balkanit”, “Dry your eyes” en het korte “Spirit of Bulgaria” geven een kleurrijke sound. Een volstrekt unieke band die live duidelijk extraverter klinkt.
Zaphayael is een éénmansproject, die naar eigen zeggen ‘Blazing Melodic Metal’ brengt. Een term die naar mijn bescheiden mening de lading zeker denkt. Viktor Walschaerts, het brein achter deze band, scharrelde voor de opnames twee gastmuzikanten bijéén, die hun instrumenten aardig weten te hanteren, namelijk Jonas Messiaen (Angor Pectoris, Ex-Dusk en Ex-Head-on) en Koen Torremans (Vinternatt).
Naast de muzikale prestaties, die deze drie heren brengen, is ook de productie die in eigen handen genomen werd, bijzonder goed. Helaas maakte men gebruik van een drumcomputer om de kosten te drukken. Net als bij andere groepen die hiervan gebruik maken, kreeg ik een onnatuurlijk gevoel, wat ook niet onlogisch is.
Toch is dit enige minpunt niets in vergelijking tot de rest van de muziek. Zaphayael brengt met deze demo donkere melodische ‘black metal’, van hoge kwaliteit. De 23 minuten durende demo, vloeit door de boksen als één goed doordacht geheel. De melodielijnen overheersen dit geheel, waarbij vooral de synthesizer-elementen een meerwaarde bieden.
De demo telt slechts drie nummers, maar elk nummer toont op een andere manier de pracht van het album aan. Dit zorgt voor heel wat variatie. “As the Day Fades Into Night” opent het album op een rustige melodieuze manier het album, om vervolgens voort te vloeien in overwegend razendsnelle “Zoerselbos”. Beide nummers zijn grotendeels instrumentaal, al komt in de opener van het album een mysterieus klinkende verhalende stem naar boven, gevolgd door occasionele screams. “My Paragon”, daarentegen, wordt de eerste twee minuten ondersteund door grunts. Doordat de muziek ervoor gemaakt lijkt en het grunten wordt beperkt tot een minimum, brengt het een mooie aanvullende variatie, zonder te gaan vervelen.
Gelukkig liet Viktor zijn plannen niet langer in de kast liggen en waren beide gastmuzikanten bereid hun bijdrage te leveren aan het geheel. Zaphayael levert hier namelijk een meer dan behoorlijk debuut af. Laat ons hopen dat er al gauw een vervolg wordt afgeleverd, van deze band wil ik zeker meer horen!
Deze sympathieke Duitsers uit Hannover komen drie jaar na 'Unbreakable' (2004) op de proppen met een nieuw album. Wie voorheen niet van de Scorpions hield zal ook nu weer niet gecharmeerd worden door 'Humanity - Hour 1'. De periode dat de Scorps het grote publiek nog konden bereiken ligt immers al een tijdje achter ons. Na het uitbrengen van enkele vrij zwakke albums eind vorige eeuw ('Pure Instinct' (1996) en 'Eye II Eye (1999) keerden zelfs vele die-hard fans de band definitief de rug toe. Na wat symfonische en akoestische uitstapjes sloeg de band keihard terug met het uitstekende 'Unbreakable' uit 2004.
Het uitbrengen van 'Humanity Hour 1' gaat gelukkig niet gepaard met een drastische muzikale koersverandering. Er werd immers gevreesd dat de band hun sound opnieuw wou moderniseren. Gelukkig niet en daarom klinkt dit nieuwe album lekker vertrouwd en typisch Scorpions. Het titelnummer vormde de 'leading song' in Brussel, eind maart, tijdens de Europese feestelijkheden. 'Hour 1' is ook een beetje een conceptplaat geworden over de neergang van onze aardkloot. De songs zitten prima in elkaar. Heel wat leuke riffs en gitaarsolo's verblijden onze oren en de zang van Klaus Meine is nooit beter geweest. Ballads en Up-tempo rockers wisselen ook nu weer traditioneel elkaar af. Mede door de ijzersterke productie van Desmond Child (die ook backingsvocals leverde en meeschreef aan enkele songs) is dit één van de allerbeste Scorpions platen van de voorbije 15 jaar! Qua stijl en sound doet dit album me vooral denken aan het uitstekende 'Savage Amusement' uit 1988 en dat is een erg groot compliment. Deze Duitse veteranenploeg doet het nog steeds prima en blijkt nog steeds in staat om een stevig potje te rocken.
The Fiery Furnaces hebben er zo een beetje hun handelsmerk van gemaakt om de luisteraar telkenmale op het verkeerde been te zetten. Elke song verandert evenveel van tempo als van melodie, een fijne pianoriedel wordt zonder omkijken plotsklaps omgezet in luide gitaren en het ritme wordt om de haverklap gewijzigd. Op de duur weet je niet meer in welke song je zit. Er staan er zestien op ‘Widow city’ maar het zijn er precies wel 56. Maar let wel, de formule die zij toepassen is uniek en geslaagd en met geen enkele andere band te vergelijken.
Het is een avontuurlijke klotsende cocktail ontsproten uit het creatieve brein van twee boeiende figuren, broer en zus Matthew en Eleanor Friedberger. Ongetwijfeld moet hun kop overlopen van zotte ideeën en geschifte gedachten. Wat er uit komt is van een ongeëvenaarde muzikale genialiteit en spitsvondigheid. U zal misschien compleet gek worden van al die tempowisselingen en plotwendingen, wij daarentegen vinden dit bijzonder knap en geestig.
Devotchka bracht de cd ‘How it ends’ al in 2004 uit in de VS en pas toen pas de sfeervolle titelsong voor de film ‘Everyhing is illuminated’ werd gebruikt, verkreeg het ensemble airplay in Europa. En zodus geschiedde, de plaat werd pas in 2007 in ons Europees vasteland uitgebracht .
Een niet alledaags instrumentarium van akoestische gitaar, accordeon, viool en bastuba zorgt voor een afwisselend geluid van Balkan, zigeunermuziek, hoempapa, mariachi, americana en sfeervolle pop.
‘How it ends’ is een gevarieerde plaat, bevat een vleugje cabaret en ligt ergens tussen Beirut, Arcade Fire en Dresden Dolls. We horen broeierig en innemend songmateriaal, die een aangename afwisseling vormen tav de aanstekelijke, zwierige zigeunerpopsongs als “The enemy guns”, “We’re leaving”, “Such a lovely thing”, “Viens avec moi” en het instrumentale “Lunnaya pogonka”.
’How it ends’ is de aanzet van een mooie toekomst voor deze beloftevolle band.
De Zweed José Gonzalez verkreeg vorig jaar onverwachts wereldwijd succes met z’n ingetogen akoestische bewerking van “Hearbeats” , origineel van The Knife, en terug te vinden op het vorig jaar verschenen debuut ‘Veneer’. Melancholisch, breekbare pop bepaald door mans begeesterend gitaarspel en warm fluwelen stem.
Ook op deze nogal snel volgende nieuwe plaat ‘In our nature’ vinden we opnieuw een geslaagde cover “Teardrop” van Massive Attack. De tien songs - overwegend korte, kernachtige sfeervolle en intieme gitaarpopparels - zijn ontdaan van enige franjes en is ideaal candlelightvoer, weg van alle drukte en aandacht; prachtig klinkend gitaargetokkel van somber, weinig opbeurend, songmateriaal. Een donker randje is behouden.
Besluit: melodieus pakkende songs, die zich niet echt onderscheiden, maar het resultaat zijn van een talentrijk singer/songwriter.
Op amper twee jaar tijd is dit al het derde schot in de roos van dit duo na het prachtige ‘What the toll tells’ en de al even mooie intimistische EP ‘Scenery of farewell’.
De formule is min of meer hetzelfde gebleven: splijtende en doorleefde songs die tot op het bot gaan, een shuurpapieren stem en een snijdende mondharmonica. Dylan en Neil Young zijn wederom dicht in de buurt. Voor het grootste deel hebben Two Gallants op deze derde titelloze cd de lijn van ‘Scenery of farwell’ doorgetrokken, wat zich vertaalt in overwegend ingetogen en rustige nummers als het bloedmooie en desolate “Fly low carrion crow” en het prachtige “Trembling of the rose”. Als het er wat feller aan toe gaat dan hangt er een dreigende Bad Seeds- of Gun Club -wolk in de lucht (“My baby’s gone”).
Wat Two Gallants zo bijzonder maakt is dat ze hun songs niet te veel willen opsmukken, ze halen er de angel niet uit. Met hun platen gaan ze dus zeker niet rijk worden maar ons kunnen ze er alleszins mee raken.
The Tragically Hip maakt met de regelmaat van de klok oerdegelijke platen maar het is zowat al bijna 12 jaar geleden dat deze in onze contreien nog iets losweekten. Niet dat ze plots zo slecht geworden waren, maar het geluid van The Hip varieerde echter niet veel en in Europa vond men blijkbaar dat het nieuwe er af was waardoor hun platen een beetje uit het oog verloren werden. Niet dat daar met deze ‘World Container’ iets zal aan veranderen, maar voor de fans is dit toch een aangename verassing. Na een aantal ‘middelmatige’ werken is dit weer een album die bij momenten de klasse van de hoogdagen terug oproept, pakweg van de tijd van “’Fully Completely’ en ‘Road Apples’. The Hip komt met name terug wat vinniger en strakker uit de hoek. Er is wat vers rockbloed in de aderen geïnjecteerd, en dat doet hen deugd. Songs als “Your not the ocean”, “The lonely end of the rink” (met U2 gitaartje), “The drop off” en vooral “The kids don’t get it” rocken hevig door. Nummers van dat kaliber kunnen in hun live set perfect ingelast worden tussen de hele resem klassiekers van jaren geleden, ze zijn er volledig op hun plaats. En dit zeggen we niet zomaar want we hebben het zelf geconstateerd bij hun laatste passage in de AB te Brussel, een geweldig concertje als je ’t ons vraagt.
Toch zal The Tragically Hip met deze plaat, ook al is het hun beste sinds jaren, geen nieuwe fans bijwinnen omdat ze te trouw blijven aan hun eigen stijl. Daar is ook niets mis mee en ze zullen er zelf zeker niet van wakker liggen, thuisland Canada gaat immers al jaren plat voor deze band en in de rest van de wereld zullen de fans toch maar weer blij gezind zijn met dit fijne nieuwe album.
The Hip verrassen na al die jaren niet meer, maar ontgoochelen doen ze nooit.
'The Watchman' van Gypsy Carns is een zeer vreemde, onbenullige plaat. Gypsy Carns, ook wel 'The Blues Messenger' genoemd is een grijze, baardige bluesmuzikant die zonodig de Goede Boodschap moet verkondigen.
De man is op muzikaal vlak reeds actief sinds 1963, hoofdzakelijk als bluesmuzikant. Zijn laatste wapenfeit was trouwens een akoestische bluesplaat, getiteld: 'Gospel Train Coming'. Voor 'The Watchman' ging deze vreemde apostel naar het Heilige Land ("Jerusalem In Ruins", "Save Jerusalem") waar hij inspiratie opdeed en zowaar met twaalf Christelijke rocksongs terug huiswaarts keerde. Deze keer werd het geen akoestische plaat maar wel een stevig elektrische bluesrockplaat, doorspekt van stevige religieuze boodschappen. Muzikaal zit alles nog behoorlijk in elkaar. Het is vooral Gypsy's stem die roet in het eten gooit. Zijn ruw, vlak stemgeluid doet ons niet meteen in hemelse sferen belanden. De man heeft een missie, dat is duidelijk maar een echte volgeling zal ik wel nooit worden.
Praise The Lord….maar als het even kan laat je best deze kelk aan U voorbij gaan.
Op Nightmare Records...ook al heel toepasselijk.
Nederlands 
Français 
