Future Old People Are Wizards - Sound of Ghent - Kosmisch kerstconcert van jewelste!
YES. Eindelijk. Het is zover. De X-Mas livestream van Future Old People Are Wizards (FOPAW). Hier keek ik verdoeme hard naar uit. Voor wie FOPAW nog niet kent: deze driekoppige psychrock-/sludgeband bestaat uit de gerenomeerde muzikanten Stijn Vanmarsenill (Drums are for Parades, Elefant), Nele De Gussem (Maya’s Moving Castle) en niemand meer dan Sylvester Vanborm (Wallace Vanborn, Endlingr, Lee Anderson, Monskopoli, Alex Verdi en Ian Clement).
Ik ben al stevige fan sedert hun eerste album ‘Faux Paw’, dat ondertussen al zijn zesde verjaardag mag vieren. Doorheen hun repertoire, ‘M’ (2016) en ‘Peaces’ (2018) was ik op z’n minst getuige van zo’n dynamische, straf muzikale en eeuwig groeiende band. Petje af en leve de Gentse muziekscene!
Het concert ging van start met (bijna) alle betrokken muzikanten die gezellig een kerst-dinertje deden in het midden van de stage. Niet enkel de drie originele leden (m.u.v. Nele De Gussem), maar ook de bij gelegenheid uitgenodigde Mattias De Craene (Saxofonist), Cesar De Sutter (Basgitaar, tevens acteur!), Kris Auman (Bas, Contrabas) en Elias Devoldere (Drummer) maakten deel uit van deze magnifieke avond.
Sneeuw viel bijna letterlijk uit de lucht, het podium stond vol met kerstversiering, kerstverlichting en duizend andere dingen in kerst-thema. Hoeveel tijd moet hier trouwens in gekropen zijn?
Nu… Hier gaat het ‘m over: FOPAW startte uiteindelijk met hun beukende song “Undo The Redos”. Ik zat meteen in de sfeer en had het moeilijk om m’n kop stil te houden. Toen speelden ze meteen hun tweede nummer en publieksfavoriet “So it Goes”: BAM. Hun hit van hun laatste langspeler ‘Peaces’ (2018). Nu kwam ik letterlijk zot. Stil zitten was nu geen mogelijkheid meer.
In volle vaart ging de set door. Om één puntje van kritiek te geven: de micro van Sylvester stond niet altijd even goed afgesteld. Maar naar het einde van de set toe werd dit gecorrigeerd.
Grappig om te zien, is dat de muzikanten een beetje statisch op het podium stonden. Al voelde ik hun wil en drive om dit net niet te doen, maar door de overload aan versiering konden ze niet anders. Geniaal gewoon.
Toen kreeg de set een andere ‘draai’. Het nummer “New Man” werd in een jazzy, funky versie gebracht dankzij Elias De Voldere die het ter gelegenheid overname van Sylvester. Meteen begreep ik: die mannen hebben zoveel energie gestoken in dit concert en maken er iets unieks van! Niet alleen Elias zat op de drums, maar ook Mattias De Craene kwam ter gelegenheid blazen. De versie van dit nummer greep me muzikaal gezien gewoon bij de keel en hiermee bewees FOPAW tot hoeveel ze wel niet in staat zijn.
Stiekem wachtte ik toch een beetje op harder werk en toen kreeg volgend nummer “Eastern Sabbath” een traag maar zekere turnover tot zware bassen, ferme basdrum en was de band mij letterlijk aan het teasen. Ik voelde nervositeit in mij op komen. FOPAW zijn er naar mijn mening helden in om te flirten met de luisteraar. En dat is echt niet gegeven aan iedereen. Huge compliment, yes! “Eastern Sabbath” draaide voor mij uit tot het absolute hoogtepunt van de show. Het toont meer dan gewoon tot waarin FOPAW wel niet in staat is. Helden.
Daarna werd het donkere “Cotton Sheep” gebracht. Rust en intensiteit dualeerden in mijn hoofd. En dit was oké. Integendeel: bijzonder zelfs.
Hun voorlaatste nummer was “Tale of A Lost Boy”: dit was gewoon hypnotisch intrigrerend en zo stevig up-tempo. De band in hun driekoppige bezetting op topniveau! Wowchie!
Vooraleer drummer Vanborm het laatste nummer inzette, gaf hij nog een dankwoord aan iedereen en in het bijzonder aan alle muzikanten die deel uitmaakten van de show. Dit dwingt respect af.
En toen… Kaboem: “The Hipster’s Paradigm”: mega-sketchy vocals, naar mijn mening de coolste bas- en gitaarlijn dat FOPAW in hun repertoire schreef en in full-power met alle muzikanten van de show. Letterlijk eindigen met een atoombom-verplettende sound.
Future Old People Are Wizard, ze gaven ons een kosmisch kerstconcert van jewelste! Dankjewel!
Organisatie: Democrazy, Gent
Sinds 1999 heeft het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op de Belgische jazz. Ze heeft bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond nu onder de noemer 'Footprint' op het podium van Muziekcentrum De Bijloke, Gent. Vooraf was er een interview met de artistieke leider van Brussels Jazz Orchestra, Frank Vanganée; hij deed er de toekomstplannen uit de doeken, en stelde ook een project voor met Osama Abdulrasol,
De man mocht trouwens deze avond op gang trekken, met een korte set. We citeren: 'In the spotlight’, Osama Abdulrasol. ‘Vlak vóór de bigband het podium opkomt, geven we een solomuzikant vrij spel’. Een kwartier lang stonden de spots op de Iraakse qanunspeler Osama Abdulrasol. Een veelzijdig man, die al samenwerkingen had met het Antwerp Symphony Orchestra, Balkan-icoon Goran Bregovic, choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui, Brits singer-songwriter Tom Robinson en wijlen Gorki-zanger Luc De Vos. Met zijn qanun of Arabische harp neemt hij je mee op een magische reis.'
Osama Abdulrasol (****) mocht dus de spits afbijten, met een kort maar krachtige set. Helaas liet de audio het in het begin afweten, waardoor die start wat de mist in ging. Maar eens het euvel opgelost , hoor je een muzikant die zijn instrument niet zomaar bespeelt, de klanken die hij uit die ganun tovert , zorgen voor een magische sfeer die je doen wegzweven naar verre oorden . Zijn klankentapijt grijpt je bij het nekvel grijpen en eens onder hypnose, vergeten we de alledaagse zorgen. Osama speelt eigenlijk geen ganun, hij doet dat instrument op intense wijze tot leven komen. Een muzikant te koesteren!
Een aanstekelijke klankentapijt in een breed gevarieerd kader weet het Brussels Jazz Orchestra (*****) moeiteloos aan te bieden
De set start met een song “Neige” geschreven door de pianiste Nathalie Loriers . Dit collectief top muzikanten speelt dus eigen composities en het werk van anderen, van o.a. Bert Joris, die zeer sterk verbonden is met het DNA van de bigband, wat bleek uit het korte interview.
Een song werd zelfs in première voorgesteld, geschreven door trompettist Pierre Drevet.
En daar hield het niet mee op. Elke song kreeg een korte introductie. Frank spreekt zijn publiek dus ook aan en stelt zijn muzikanten één voor één voor. Sjiek om een publiek aan te spreken in een lege zaal én die je niet ziet. De fans konden het in de chat wel appreciëren.
De rode draad in de muziek van het Brussels Jazz Orchestra zijn wellicht de blazers, instrumenten als trombone, trompet en saxofoon. Een intens mooie , kleurrijke ritmesectie dus. Een betoverende piano en contrabas vullen aan , net als de aanstekelijke gitaarriedels en de drumpartijen die durven aan te zwellen en geluidsmuren kunnen doen trillen.
De uiteenlopende laagjes in de sound vervelen geen seconde. Het collectief brengt een gevarieerd aanbod of start met een nieuwe insteek; soms is het de piano die de toon aangeeft, anderzijds is er een drum solo die aan de ribben kleeft. Het benadert de perfectie!
Brussels Jazz Orchestra opent een bonte , kleurrijke wereld door de boeiende improvisaties, met jazz als uitgangspunt . Elk van de muzikanten bespeelt zijn instrument op technisch hoog niveau. Het enorme spelplezier en enthousiasme dat Brussels Jazz Orchestra etaleert op het podium, zonder publiek, is hartverwarmend. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld. Verrassend en Mooi. Wat een aangenaam combo!
CD's kunnen worden aangekocht via volgende link: https://bjo-store.myshopify.com/collections/cd
Check gerust de site voor meer info https://www.brusselsjazzorchestra.com/ of www.debijloke.be
Pics homepag @Brussels Jazz Orchestra FB
Organisatie: Brussel Jazz Orchestra ism De Bijloke, Gent
Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; ze treden op in de duisternis en live doen ze onze ziel branden in de hel. Telkens als de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, geënt op oorverdovende, hypnotiserende metal.
We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band nog steeds geen tipje van de sluier los.
De volledige recensie van 'Quelle' kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79967-quelle.html
Briqueville is live, nog meer dan op plaat dus, een intensere trip in de donkere krochten van de hel. Briqueville laat in de Minard, Gent, weliswaar niet voor een publiek, via de streaming, een perfecte kruisbestuiving horen van licht en duisternis, omhuld door een walm van mystiek en occultisme. Wat een intensiteit.
Een rilling loopt over onze rug als de gitaristen op ingetogen, lichtjes dreigende wijze hun riffs door de boxen laten loeien; het bezorgt ons een krop in de keel.
Registers worden open getrokken. Ook wat de lichtshow betreft. Je wordt door beeld als klank letterlijk omver geblazen.
Gehuld in het complete donker grijpt de band je al bij de eerste noot bij de lurven. Binnen een mysterieus kader, drijven ze het tempo langzaam op naar een climax waarbij je de grond onder je voeten voelt daveren.
Er is bovendien een bijzonder uitgekiende lichtshow; de kleuren gaan van wit naar groen over blauw naar paars zelfs ; alles ziet er nu even angstaanjagend uit, net als hun donker klinkende intensieve muziek.
Een vreemde uitziende man maakt vooraan het podium occulte rituelen, wat de sfeer ten goede komt. Je voelt je wegglijden naar je eigen Hel; ontsnappen is niet mogelijk. We laten ons hypnotiseren door hun voortdurend spel van licht en donker door de verschroeiende riffs die diepe groeven in het hart snijden.
De temperatuur stijgt bij elke song naar een kookpunt; walmen van occultisme voelen we in de huiskamer. Niet direct een gevoel van veiligheid dus , maar in de geborgenheid , die ze proberen aan te bieden , slaagt Briqueville erin beeld en klank op je netvlies te branden, je oorschelpen zodanig te strelen, dat het angstzweet je op de lippen staat. Het is vertoeven in de meest donkere hoek van je kamer; een donker kerstfeest buiten categorie dus.
Via deze livestream bewijst Briqueville zijn concept en zijn unieke positie in ons landje.
Het voortdurende spel van licht - duisternis, en de occulte taferelen zijn de rode draad in dit streaming concert. Een eeuwig gevecht , waarbij je als luisteraar verweesd achterblijft in de donkerste hoek van de kamer, nagenietend van de sound. Kortom, Briqueville is één van de best bewaarde Belgische geheimen.
Check https://smarturl.it/briquevilleDGTL
Organisatie: Democrazy, Gnet
Om de muziek van een grootheid als Beethoven te spelen, moet je sterk in je schoenen staan. B'Rock Orchestra gooit bij de streaming voorstelling van ‘Beethoven Symfonie nr. 1’ laatstleden, hun jaren ervaring in de strijd om de luisteraar ademloos te laten genieten. De magische kruisbestuiving tussen die instrumentatie, binnen een gevarieerd kader, bezorgt je koude rillingen.
Nu kregen we het streaming concert te zien van ‘Beethoven Symfonie nr. 2’, deze keer voorgesteld door solisten van Anima Eterna, onder het motto 'kleine bezetting, groot effect'. Dit concert werd opgenomen op 26 september ll.
Met Jos Van Immerseel op piano, vergezeld door Anima Eterna, krijgen we een virtuoos te horen en te zien die grenzen heeft verlegd binnen de klassieke muziek. De negende symfonie van Beethoven werd dan ook uitgekleed, en in een nieuw kleedje gestopt zonder dat de uitvoerders gezichtsverlies lijden, integendeel zelfs. Een geslaagde missie dus!
Diezelfde Jos Van Immerseel mag de spits afbijten; met een indrukwekkende serenade op zijn piano dompelt hij ons onder in een adembenemend sfeertje, eigen aan Beethoven 's werk. Hij wordt bijgestaan door de cello van Mercedes Ruiz en de viool van Midori Seiler, die alle registers op intense wijze opentrekken in het tweede bedrijf. Ze tasten fijnzinnig de grens af tussen breekbaarheid, als porselein, en geluidsmuren omver blazen.
Het is een voortdurend schipperen in uitersten, altijd al de grote sterkte van een componist als Beethoven; dat wordt door deze virtuozen helemaal uit de doeken gedaan.
Op geen enkel moment valt er een speld tussen te krijgen. Deze symfonie is een meesterwerk en het wordt gevarieerd als even meesterlijk gebracht, dat de grootmeester 'himself' vermoedelijk mee geniet van wat deze topmuzikanten met zijn werk doen.
De hemelse kruisbestuiving tussen piano, cello en viool gaan alle kanten uit en kleven aan de ribben, waardoor je er stil van wordt, of zit te headbangen , alsof je op een rockconcert zit. Niet enkel de compositie nodigt je daarvoor uit , maar ook de manier waarop Anima Eterna dit aanpakt. En dat verdient zondermeer een daverend applaus.
Meer info www.soundofghent
Beethoven Symfonie nr. 3 'Eroica' met solisten van met Casco Phil https://soundofghent.be/event/gent-festival/beethoven-3-casco-phil
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent
Lady Linn - Sound of Ghent - Uitgelezen - De magie tussen breekbaarheid en oerkracht
Als introductie van deze ‘Uitgelezen’ afgelopen dinsdag in de Vooruit, Gent via streaming, zonder publiek in de zaal, citeren we even: “Uitgelezen zet een honderdjarige, een Nobelprijswinnaar en een psychedelische rockband in de spots. Variatie troef dus. We doen dat met vaste panelleden Jos Geysels, Anna Luyten en Fien Sabbe en de extra panelleden Filip Joos en Marc Coenen”.
David Mitchell - Utopia Avenue
Hoewel het verhaal in dit boek gaat over een in 1967 en 1968 succesvolle Engelse popgroep die bestond uit toetsenist/zangeres Elf Holloway, bassist en zanger Dean Moss, drummer Griff Griffin en de half Nederlandse leadgitarist Jasper de Zoet. Jasper stamt rechtstreekse af van Jacob de Zoet (die van die niet verhoorde gebeden). En die afstamming is nog best een dingetje, to put it mildly. Maar Jasper is vooral een virtuoos gitarist, die in zijn toptijd de vergelijking met Jimi Hendrix en Eric Clapton met gemak kon doorstaan. In het debat komt naar voor hoe David Mitchell zeer subtiel verwijst naar de succesvolle bands rond die periode; ook een - zoals hij zelf uitdrukt - niet muziekkenner Filip Joos voelt bij het lezen van het boek aan alsof hij de muziek kan horen. Een rode draad vanavond , zoals ook de overige panelleden aan de tafel naar voren brengen. David Mitchell omschrijft perfect die typische sfeer in zijn boek, wat ervoor zorgt dat het een perfect boek is voor zowel de muziekliefhebber als de niet-muziekliefhebber , die wil ontdekken wat er leefde in die periode.
Ernest Claes - De Witte
We citeren: ‘De Witte’ viert zijn honderdste verjaardag! Het legendarische boek beschrijft het leven van een opgroeiende jongen in een Vlaams plattelandsdorp. Achter zijn kwajongensstreken gaat een treurig leven schuil, maar als hij de literatuur ontdekt, veroorzaakt dat een geestelijke ommekeer. Het boek, verschenen in 1920, is ondertussen al aan meer dan 100 herdrukken toe, leidde vele levens, waarvan de bekendste in de gelijknamige bioscoopfilms (1934 en 1980) en in het ongemeen populaire ‘Wij heren van Zichem’ (1969-1971), een absoluut VRT-kijkcijferkanon.
‘De Witte’ van Ernest Claes is deels autobiografisch, deels de neerslag van wat zijn broers, schoolmakkers en anderen hebben meegemaakt en deels louter fictief.’
De panelleden drukken vooral uit dat ze toch lichtjes ontgoocheld waren over het boek. Vooral het oppervlakkige dat er vanuit straalt, stoort hen in bepaalde mate.
Mario Vargas Llosa - Bittere Tijden
We citeren: ‘Bittere tijden’ is Nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa op hoog toerental. Het is een spannende roman over internationale samenzweringen en belangenverstrengeling ten tijde van de Koude Oorlog, waarvan de echo’s vandaag de dag nog voelbaar zijn.’
De panelleden vonden vooral het spel tussen fictie en werkelijkheid zeer interessant aan dit boek. Je moet er wel een inspanning voor willen leveren, maar het is een verhaal waarbij je eens je mee bent met het verhaal, wordt meegesleurd naar een verleden dat in de huidige tijden zelfs nog steeds zeer levendig is in vele landen. Je moet wel houden van die geschiedenis uit die Zuid-Amerikaanse landen en zo. Maar toch. Een aanrader volgens de panelleden, als je er wil voor open staan.
Christophe Vekeman
Speciale gast op deze avond is Christophe Vekeman die in de prijzen viel met zijn boek ‘Cruise’. Meer informatie: https://www.vooruit.be/nl/agenda/2189/Boekvoorstelling_%27Cruise%27/Christophe_Vekeman/
Meteen heeft hij het ook al over zijn volgende boek. En stelt hij in het kort voor waar ‘Cruise’ over gaat. Bovendien weerlegt hij de kritiek die de andere panelleden hebben op ‘De Witte’ en leest enkele erotisch getinte anekdotes voor.
Elk van de panelleden stelt tenslotte zijn en haar ‘tip’ voor aan de kijkers. Zo tipt o.a. Anna Luyten tipt ‘Buitengewoon Bewustzijn’ , Peter Godfrey Smith. En Jos Geysels tipt ‘De Bagage’ van Monika Helfer. De tip van Marc Coenen is ‘Banaliteit van het kwaad’ , Hannan Arendt.
De avond wordt afgesloten met de traditionele tombola , die nu toch heel anders verloopt, gezien er niemand in de zaal zit. Maar tradities worden ook nu weer in ere gehouden.
Lady Linn - De muziek wordt deze keer verzorgd door Lady Linn. We citeren: ’Soul, pop, jazz: het zit haar allemaal als gegoten. Ze is bekend van de geweldige hit “I don’t wanna dance”, maar al evenzeer van de swingende optredens met haar Magnificent Seven.’
Voor ‘Uitgelezen’ komt ze solo optreden. Aan haar piano hoor je de soul in haar stem, de warmte en de magie tussen breekbaarheid en oerkracht die alle stormen doorstaat. Het zit allemaal verweven in die bijzondere stem van onze zangeres Lady Linn.
In de volledige muzikale omlijsting brengt ze je in vervoering, ontroert en raakt de gevoelige snaar. Door de kracht die uitgaat van haar stem en de uitstraling kun je eveneens prompt alle problemen van het leven beter aan, wat extra mooi is aan dit solo optreden.
In normale omstandigheden laat Lady Linn zich omringen door een zestiental muzikanten, maar ook op haar eentje aan de piano , dompelt ze je dus onder in een sfeer van weemoed, pakkend, verdovend, soms zwevend over de dansvloer. Eens onder hypnose gebracht door die bijzondere stem van Lady Linn is er vooral geen weg terug meer mogelijk.
Lady Linn voert ons , enkel op piano en met haar stem, zo weg met die paar songs op deze avond naar onaards mooie oorden. Het bewijst dat deze artieste een getalenteerde muzikante en componiste is , die zowel met haar band als solo al even uiteenlopende emoties aanspreekt. Ze combineert bovendien muziekstijlen als jazz, pop en soul in een wonderbaarlijk mooi warm geheel.
Meer info Uitgelezen’ op de site van de Vooruit, Gent http://www.vooruit.be
Organisatie: Vooruit Gent
Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Live worden ze aangevuld met Stéphane Misseghers (dEUS, Disko Drunkards) op drums en Bruno Coussée (MannGold) op bas. Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun mengelmoes van elektronica en funky, exotische, trippy soundscapes zorgt de band voor een zonnig gevoel .
Rheinzand bewees het reeds op hun titelloze plaat die eerder dit jaar op de markt kwam. Lees er gerust de volledige recensie nog eens op na: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78099-rheinzand.html
Rheinzand heeft nog maar net het bericht ontvangen dat hun album werd uitgeroepen tot 'album of the year'. Een zeer sterke prestatie, en uiteraard dik verdiend. Via Live Streaming werd de plaat nu voorgesteld in de Minard, Gent.
Charlotte Caluwaerts geeft de toon aan door haar zwoele stem en danspasjes, terwijl de muzikanten Reinhard Vanbergen, Mo Disko - die eveneens zijn vocale capaciteiten in de strijd gooit - , Stéphane Misseghers en Bruno Cosséé, zich één voor één ontpoppen tot tovenaars met klanken en beats.
We kregen een boeiende trip in een veelkleurig landschap en genoten op deze kille zaterdag avond van een zomers getint feestje in de huiskamer. Iedereen die houdt van aanstekelijke dansmuziek, die je in een soort hypnose brengt, komt aan zijn trekken.
De verlichting, opstelling van het podium en hoe de muzikanten elkaar aanvullen, zorgen er bovendien voor dat de zwoele beelden op je netvlies gebrand blijven staan. Inderdaad, het oog wil ook wat … Je krijgt het door de mooie danspassen op het podium, of door die bijzondere kleurrijke klanken.
Er is tijdens de ganse set een graffiti kunstenaar aan het werk. Die maakt prachtige tekeningen op het podium terwijl de band weer een song inzet , die schippert tussen donker en licht, en de dansspieren aanspreekt. Rheinzand doet ons zweven in de huiskamer door zwoele klankentapijten in een bed van melancholie; mystiek klanken horen we om in een diepe trance te belanden.
Een palet aan dansstijlen horen we, funky, broeierig, weemoedig met disco beats. De muziek van Rheinzand komt live sterk tot zijn recht. We voelen ons de hele avond wegglijden en zweven op die aanstekelijke sound.
Een prikkelend dansfeestje dus , weliswaar met het scherm … Het verlangen naar lange zomeravonden alsmaar groter door die livestream …
Organisatie: Democrazy, Gent
Wardruna - livestream - albumvoorstelling ‘Kvitravn’
Op 22 januari wordt het nieuwe album van Wardruna gereleased. De nieuwste worp heet ‘Kvitravn’ en wordt onder de vleugels van Sony Music uitgebracht. Naar aanleiding hiervan werd Musiczine uitgenodigd voor een exclusieve online albumpresentatie via Zoom met frontman en bezieler Einar Selvik. Wat volgt was een openhartig gesprek over Noordse mythologie, spiritualiteit, traditionele instrumenten en uiteraard de nieuwe plaat.
Wardruna is een Noorse folkband die in 2003 gevormd werd door Einar Selvik, die ooit nog drummer was bij Gorgoroth en probeert de Noorse cultuur te eren door traditionele instrumenten (waaronder harp, geitenhoorn, lier) een prominente rol te geven in zijn muziek. Het laatste album ‘Runaljod – Ragnarok’ (2016) werd lovend onthaald en piekte o.a. in de Amerikaanse Billboard World Music album chart op nummer 1. Verder heeft Wardruna wezenlijk bijgedragen tot de muziekscore van de populaire tv-serie ‘Vikings’, Selvik was zelfs twee keer in het programma te zien en te horen.
Onlangs nog componeerde hij muziek voor de welbekende videogame ‘Assassin’s Creed Valhalla’. Nog een interessant weetje: samen met Enslaved kreeg Wardruna in 2014 de opdracht van de Noorse regering om een muziekstuk te schrijven en uit te voeren ter gelegenheid van het 200-jarig bestaan van de Noorse grondwet.
Selvik verwelkomt ons digitaal door een stukje te spelen uit “Munin”, track 6 op het nieuwe album. ‘Munin’ is, naast ‘Hugin’, een van de twee raven van Odin, die na een dag vliegen over de wereld verslag uitbrengt bij zijn baasje. Onmiddellijk wordt duidelijk dat ook nu weer symboliek en animisme een belangrijke rol spelen in de muziek van Wardruna.
Toen de vraag gesteld werd waarom het album ‘Kvitravn’ (‘witte raaf’) heet, antwoordt Selvik dat de raaf een centrale figuur is in de Noorse mythologie en dat witte dieren feitelijk speciaal zijn in vele culturen. Ze hebben een magische en profetische waarde, want ze staan meestal voor verandering. Kvitravn is ook Selviks artiestennaam, hoewel dit geen verband houdt met de naamkeuze van het nieuwe album.
Net zoals bij de andere albums ging er ook hier een lang proces aan vooraf om het te maken. Gewoon de studio induiken en de liedjes opnemen zat er niet in. De muziek moest organisch groeien, zei hij, en is diepgaand en persoonlijk. De grote inspiratiebron is ook nu weer de natuur of net het ontbreken ervan (en het verlangen ernaar). Wandelen is zijn voornaamste muze geweest. Hij geeft ook nog mee dat als de natuur en het landschap veranderen, dat ook zo is met zijn muziek. Die is namelijk onderhevig aan de natuurlijke context.
Het album was al voor corona klaar, maar de pandemie versterkte de gedachtegang die in de plaat schuilt: dat we ons als mens niet als overheerser maar net nederig moeten opstellen. Hij verwijst naar een cyclisch gebeuren waarvan de geschiedenis getuige is.
Op de vraag hoe hij zich als muzikant voelt, antwoordt hij zonder te willen pochen dat hij meer dan een banale muzikant is. Hij voelt zich soms een muzikale archeoloog en dat bevalt hem wel. Naast het vereren van de eigen roots, probeert hij immers ook cultuur en geschiedenis over te brengen. Hij doet wat nodig is om zoveel mogelijk te weten te komen over bepaalde instrumenten en de Noordse mythologie. Hij heeft gelukkig veel geleerde vrienden over de hele wereld die hem de nodige informatie verschaffen, maar zijn aanpak is uiteraard niet academisch van aard.
Van sommige vergeten traditionele instrumenten laat hij een replica maken en probeert dan te achterhalen hoe ze bespeeld moeten worden.
Einar Selvik gaf in het verleden trouwens ook lezingen over zijn samenwerking met historische musici aan universiteiten als Oxford, Denver, Reykjavik en Bergen. Internationale topwetenschappers op het gebied van Oud-Noorse studies gebruiken ook het werk van Selvik om te illustreren hoe muziek in vroegere tijden in Scandinavië uitgevoerd zou kunnen zijn.
Tot slot hoorden we nog een fragment uit “Andvevarljod”, het laatste lied op het album, dat voor de gelegenheid akoestisch gebracht werd. Vrij vertaald betekent de titel: ‘Het lied van de nornen’. De nornen of schikgodinnen zijn drie mythologische zusters (Urd (‘wat ooit was’), Verdandi (‘wat geboren wordt om te zijn’) en Skuld (‘wat zal zijn’) die het noodlot bepalen van de mensen en goden.
Selvik is duidelijk trots op dit album. Zijn grote hoop is dat het inspirerend kan werken voor de luisteraars. De (poëtische) teksten die hij schrijft, staan open voor interpretatie en persoonlijke invulling.
De single “Kvitravn” is nu al te beluisteren via de verschillende mediakanalen. Verder zal Wardruna op 17 juni op Graspop spelen en 19 november in Cirque Royal in Brussel, als de (corona)nornen ons gunstig gezind zijn natuurlijk…
De tracklist: 1. Synkverv 2. Kvitravn 3. Skugge 4. Grá 5. Fylgjutal 6. Munin 7. Kvit hjort 8. Viseveiding 9. Ni 10. Vindavlarljod 11. Andvevarljod
Organisatie: Sony Music ism Wardruna
Jaguar Jaguar - Sound of Ghent - Kortfilm en eigen materiaal in een filmische groove!
Jaguar Jaguar klinkt als warme kastanjepofjes die lekker smaken en ontploffen. Vorig jaar wist het combo ons te verrassen met de zonnige EP ‘Montjoi’, tropische droompop die onze geest verruimt en de dansspieren prikkelt . Een nieuwe EP ‘Madelyn’ verscheen in dit coronajaar , en laat veel aan verbeeldingskracht over . Ze gooiden er zelfs een kortfilm tegenaan , die muzikale diversiteit onderstreept en een visueel universum presenteert.
In het livestream uurtje kregen we eerst de kortfilm , die een mysterieuze, donkere, avontuurlijke insteek toont en dan een set van een vijftal songs van hun totnutoe verschenen oeuvre. .Een fantasierijk kleurenpalet van klank , beeld en muziek in een bed van versmolten zangpartijen.
Jaguar Jaguar is een kwintet , bestaande uit leden van Lohaus, Soldier’s Heart en Tamino/Faces on TV . Een band zonder uitgesproken frontman, de nummers staan hier centraal , zijn belangrijker dan de persoonlijkheden, vijf stemmen zijn verweven en vormen één cathy zanglijn. Heerlijk genietbaar klinkt het allemaal dus, bepaald door fijne, zalvende gitaarlijnen, dromerige synths en groovy drums . De speelse, bezwerende mengeling van elektronisch vernuft , pop , psychedelica, lounge en funk op hun debuut EP, wedt nu nog meer op een sfeervol, mistig , filmisch decor , en haalt hier soul, r&b en jazz aan. Creatief, avontuurlijk, prikkelend en beeldrijk. Jungle , Prince en Thievery Corporation waren ijkpunten , maar nu zijn de huidige Belgische jazzvariaties mooi meegenomen.
De livestream van het kwintet was een hart onder de riem , blij dat ze nog eens hun materiaal konden voorstellen , en zeerzeker de kortfilm van de hand van fotografe Tina Herbots, vriendin van gitarist Emiel Raeymaekers, die beiden de band van een andere, zijn meest avontuurlijke, kant laat horen op het beeldmateriaal. Voor de band als voor de twee een boeiende uitdaging.
De sound op de kortfilm ligt in het verlengde van de EP, bevat vervormde fragmenten, die licht onheilspellend zijn, geënt op krautrock soundscapes, maar hun zacht , zalvende groove niet verliezen . Ook durven ze uit te halen en te exploderen . Die filmische groove is dus duidelijk een meerwaarde aan het beeldmateriaal .
Na die 20 tal minuten , kregen we live-uitvoering van vijf nummers. Het broeierige , groovy “My guess” opende , meteen een sterkhouder . “You got me” kreeg een heupwiegende “gypsy woman” (van Crystal Waters) -refreintje mee . “Midnight blue” en “Kind” zijn al twee oudjes nu, ze klinken sfeervol en hebben een opbouwend, slepend karakter . Het sensueel relaxte , dansbare “So long”, waar ze mee doorbraken anderhalf jaar terug , werd uitgediept en kreeg een extraverte tint mee; letterlijk weet je hart te bonken en snelt je ‘Jaguarcar’ vooruit .
Jaguar Jaguar brengt een mishmash aan stijlen, aangenaam , sfeervol, toegankelijk en radiovriendelijk. Experiment wordt niet geschuwd door filmische , avontuurlijke sounds op de kortfilm.
Jaguar Jaguar klinkt bezwerend , aanstekelijk en creëert coronaproof een dampend sfeertje. Op naar betere tijden om de band (terug) met publiek in beweging te zien …
Organisatie: Democrazy, Gent
B'Rock Orchestra is een collectief aan klassieke muzikanten die al vijftien jaar bezig zijn op nationale en internationale podia , met muziek van Monteverdi tot Haydn. In normale omstandigheden staan ze met tachtig op het podium. Een vloedgolf aan strijkers en blazers die verleden en heden verbinden tot een magisch mooi geheel. Helaas bleek dit nu onmogelijk …
Met tien man (en vrouw) sterk stelde B'Rock Orchestra ‘Beethoven Symfonie 1’ voor in de Oude Vismijn, Gent op 26 september ll,, helemaal coronaproof uiteraard. Dit concert werd nu uitgezonden via streaming, zodat de mensen thuis konden genieten van dit adembenemend mooi spektakel.
Cello en contrabas vullen over de hele lijn elkaar perfect aan, terwijl viool klanken de oorschelpen strelen; blaasinstrumenten als klarinet en horn klinken schoon en vormen de kers op de taart.
“I Allegro Con Brio” lijkt muzikaal de rode draad in de volledige set. Het is prachtig hoe de drie violisten elkaar op vaak speelse wijze aanvullen; een glimlach kunnen ze niet onderdrukken. De horn en de klarinet doen de sound open breken, waarna contrabas en cello het orgelpunt vormen.
In een later stadium gaat het collectief eerder omgekeerd te werk. Alle registers worden soms open getrokken, de violiste op zich gaat een meer ingetogen weg in op “II Andante Cantabile Con Moto”, waarna de sound opnieuw compleet wordt opengetrokken naar een overdonderende climax.
Je krijgt een gevarieerd aanbod; er is de perfectie in de instrumentatie, dat wordt gecombineerd in tonnen spelplezier. Opvallend aan B'Rock Orchestra is dat ze gebruik maken van historische instrumenten, van o.m. het blazerscollectief die dit doet door gebruik te maken van die horn. Een bewijs te meer van die lijn in klassieke muziek tussen verleden en heden, voortdurend met oog op de toekomst van het genre.
Om de muziek van een grootheid als Beethoven te spelen, moet je sterk in de schoenen staan. B'Rock Orchestra gooit hun jaren ervaring in de strijd om de luisteraar ademloos te laten genieten. De magische kruisbestuiving tussen die instrumentatie, binnen een gevarieerd kader, bezorgt je koude rillingen.
Uiteraard is de compositie van Beethoven sowieso van onaardse schoonheid, die na al die eeuwen nog steeds veel mensen ontroert. Het wordt door B'Rock Orchestra met kennis van zaken gebracht en raakt je erg diep.
In dat klein uurtje wordt de ‘Beethoven Symfonie 1’ creatief uitgediept. Een magisch klankentapijt en kruisbestuiving van viool, blaasinstrumenten , cello en contrabas. Het raakt ons telkens opnieuw tot we er, ‘zen’, stil van worden …
Line Up: Jacob Lehmann (Viool) Jivka Kaltcheva (Viool) Raquel Massadas (Viool) Manuela Bucher (Viool) Benjamin Glorieux (Cello) Tom Devaere (double bass) Nicola Boud (Klarinet) Geert Baeckelandt (Klarinet) Jeroen Billiet (Horn) Mark De Merlier (Horn)
Setlist:
Ludwig van Beethoven - Sextet in E-Flat Major , Op 81b
I Allegro Con Brio
II Adagio
III Rondo: allegro
Ludwig van Beethoven - Symphony nr. 1 in C Major (arr. Carl Frierich Ebbers)
I Adagio Molto - Allegro Con Brio
II Andante Cantabile Con Moto
III Menuetto (allegro molto e vivace)
IV Adagio - Allegro Molto e Vivace
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent
“Without music, life would be a Mistake”, dixit Friedrich Nietzsche. Het valt in twijfel te trekken of de man het werkelijk heeft gezegd, maar de woorden zelf, daar bestaat er geen twijfel over. Live-muziek kan een drijfveer zijn, een motivator, dat extra duwtje in de rug. Laat dat nu net zijn wat we in deze bizarre tijden missen. Gelukkig is er het initiatief ‘Sound of Ghent’ , die de Gentse muziekscene letterlijk een podium geven.
Ook Wolker krijgt de eer om zich te vestigen in het arsenaal dat o.m. Democrazy voor ons in petto heeft en de eer is wederzijds. Dit duo werd in oktober nog tweede in de Humo’s Rock Rally en mocht al in Belgiës mooiste concertzaal ‘De AB’ spelen als voorprogramma van ‘High Hi’.
Getokkel op de bongo’s en handgeklap geven het startschot van “Follie douce” en een optreden vol van energie, want dit is wat Wolker zo goed maakt: slim gebruik van loopstations, heerlijk melancholische zangstem, solide drums. Dit alles resulteert in een sferische opbouw van jewelste. Femke en Gert-Jan doen je aan hun lippen hangen en hunkeren naar meer. Ze nemen je mee in een droomwereld waar je op wolken (of beter op ‘Wolker’ *) lijkt te lopen en halen je dan zacht doch zeer effectief neer met hun climax.
Het summum van deze weemoed (in de meest positieve zin) wordt in je gezicht gesmeten met persoonlijke favoriet “Dream state”. Het engelengezang als backing vocals in combinatie met de zachte woorden van de frontman zorgen voor een ervaring gelijkaardig met een openbaring: “Juist. Dit. Is. Muziek.”
Afsluiten doen ze met 2 kleppers, “Talking minds” is wat er in het woordenboek staat bij het trefwoord perfecte opbouw. Het hele nummer doet je smachten naar, om het in termen van In De Gloria te zeggen, de ontploffing. Net wanneer je denkt ‘Hier gaan we’, eindigt het nummer. Een gedurfde, maar een geniale keuze.
Wanneer “Situations” losbarst in een gitaarsolo, wordt de eindspurt ingezet. Nog een keer alles geven.
Na 6 nummes bereikt Wolker de eindmeet. Wij hebben er enorm van genoten, we hopen zij ook. Ik kijk er alvast naar uit om ze nog eens live te zien. Met publiek. Met nog meer sfeer. En hopelijk met een debuutalbum.
(*Excuses voor deze slechte mop. Corona got me like…)
Setlist: Folie Douce, Trenches, Dream State, All Nighter, Talking Minds, Situations
Organisatie: Democrazy, Gent
Evanescence - livestream - Een emotionele rollercoaster
Het is voor iedere muzikant, kunstenaar of artiest die actief bezig is met 'creëren', een op zijn minst raar jaar. Door de coronacrisis zijn live optredens uitgesteld en vallen velen in een zwart gat. Maar wat wel boven komt , is de tijd om meer muziek en songs te schrijven.
Dit kwam o.m. tot uiting tijdens het interview met Amy, zangeres en frontvrouw van Evanescence (***1/2) dat ze net vóór de sessie in de Falcon Studio in Nashville had met haar fans die naar de streaming zaten te kijken. De streaming ging door op 5 december. Ondertussen meldde de band dat in maart 2021 een gloednieuwe plaat uitkomt 'The Bitter Truth'. Zie ook de nieuwsflash daarover: http://www.musiczine.net/nl/news/item/80330-evanescence-releasedatum-the-bitter-truth-in-maart-2021-nieuwe-single-uit.html
De show die ongeveer 45 minuten duurt, werd opgenomen in oktober van dit jaar in de Rock Falcon Studios waar Evanescence ook zijn nieuwe album opnam, en bevat een exclusief pre-show interview met zangeres Amy Lee. De band was ook in de live chat voor de eerste uitzending.
Interview: De streaming begint dus met een interview met Amy Lee. Ze beantwoordt enkele vragen uit de chat. Op de vraag wat het voor haar het meest belangrijke is , de muziek of de teksten, antwoordt ze. ''De muziek; de basis van een song is steeds hoe het klinkt, daarop schrijf ik de teksten. Maar de basis van alles is toch steeds de muziek zelf, daar gaat het om''. Op de vraag of er dit jaar ook iets positief is uitgekomen van deze crisis, gezien iedereen zich focust op het negatieve, vertelt ze : “Het is natuurlijk voor iedereen een zware tijd'' zegt Amy ''maar voor het groeiproces in het schrijven van songs en muziek componeren , was het eerder een - laat maar zeggen - rustgevende tijd. Je had plots meer tijd om je daar op te focussen en je moet je niet concentreren op van alles om op tour te gaan. Hoewel we de live optredens uiteraard missen. Dat is iets wat ik ook hoor van andere bands en artiesten. Meer tijd om met onze muziek intensief bezig te kunnen zijn. Daardoor is ons album ook al klaar geraakt''. Ze had het over haar keyboard , haar moederschap en ga zo maar door. Kortom: Een zeer mooi interview dat positieve energie uitstraalde, en ieder van ons zeer goed kan gebruiken ...
Optreden: De zenuwen in de studio waren enorm gespannen want Evanescence zou enkele nieuwe songs aan het publiek live voorstellen; ze brachten in deze live sessie ook enkele favorieten.
De opbouw bij Evanescence ligt altijd een beetje in dezelfde lijn. Amy gooit vocaal al haar emoties, frustraties en pijn tot vertwijfeling in de strijd. Door haar hoog stembereik raakt ze de gevoelige snaar van de luisteraar en bezorgt je gegarandeerd een krop in de keel.
De muzikanten hebben een belangvolle inbreng en ondersteunen de vocals van Amy door een emotioneel klankentapijt. Prachtig !
Toch even deze bedenking. op zich is het een beetje jammer dat hier veelvuldig uit hetzelfde vaatje wordt getapt, maar aan de reacties te zien in de chatroom , genoten de fans echter met volle teugen. Bovendien, net die intens, emotioneel spannende sound en Amy’s kristalheldere stem zorgen voor rillingen, tot de laatste gitaarriedel en drumpartij. Het mooiste moment binnen de set was echter toen Amy helemaal op haar eentje, aan de piano, ingetogen ons hart deed bloeden van innerlijk genot.
We hopen stilletjes dat op de nieuwe plaat de band zijn comfortzone durft te verlaten; op basis van deze streaming bleef dit deels achterwege. Maar binnen deze 45 minuten bood Evanescence , sterk overtuigend, een emotionele rollercoaster aan.
Organisatie: Evanescence
John Ghost - Sound of Ghent - Een visueel vijfgangenmenu dat zorgt voor een oorgasme!
John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en 'bowed guitar') en Elias Devoldere (drums, marimba en 'prepared glockenspiel').
Eén voor één muzikanten die hun sporen in en rond jazz ruimschoots hebben verdiend. De debuutplaat 'For A Year They Slept' is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje.
Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer een grens.
Onze recensie van deze release kun je hier nalezen:
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76178-airships-are-organisms.html
Ook op het podium was dit het geval
Lees onze verslagen er maar even op na
- N9 Eeklo: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77093-john-ghost-improvisatie-tot-kunst-verheven.html
- De Casino Sint-Niklaas: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77585-john-ghost-explosions-in-the-sky.html
- TRIX Antwerpen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79993-wasdaman-john-ghost-muziek-met-een-hoek-af-gedrenkt-in-een-badje-boordevol-aanstekelijke-melancholie.html
In de Minard, Gent werd 'Airships Are Organisms' integraal voorgesteld via live streaming. Een optreden waarbij John Ghost weerom bevestigt waarom we hen zien als één van dé ontdekkingen 2019/2020.
John Ghost brengt zeer visueel muziek, waarbij alle zintuigen worden geprikkeld. Het gehoor uiteraard, want de klankentapijtjes die op elkaar worden gestapeld hebben zoveel kleuren dat de oorschelpen vanaf de eerste gitaarriedel, tot de laatste baslijn , piano en percussie/drum partij worden gestreeld op uitgekiende wijze. De geur en smaak, lijkt me moeilijker.
Vergelijk de set van John Ghost gerust met een heerlijk vijfgangen menu, vanaf het voorgerecht tot het dessert krijg je gerechten , die de smaakpapillen beïnvloeden.
De beelden die je voor de geest haalt, als je met de ogen gesloten zit te genieten van al die uiteenlopende klanken, doen je in een sprookjesachtige wereld belanden waar het steeds fijn vertoeven is en waaruit je niet meer wil ontsnappen.
John Ghost verstaat de unieke kunst om je tot gemoedsrust te brengen; maar bewandelt ook een pad, waar dreigende , donkere wolken boven het hoofd drijven, die je zelfs angst inboezemen. Zonder pijn weliswaar, maar spannend genoeg om op het puntje van je stoel te genieten.
De set start met Jo die op zijn gitaar, onder de piano van Karel, je letterlijk doet zweven in de huiskamer. Elias en Wim pikken er op hun gekende virtuoze wijze op in met glockenspiel. Rob’s sax kleurt verder de sound en zorgt voor een groovy ondertoon. De bas van Lieven vormt de kers op de taart, om de sound van John Ghost naar een climax te leiden en te doen ontploffen.
John Ghost brengt via deze streaming een puike live set; een visueel vijfsterrenmenu. Het klankentapijt werkt hypnotiserendin en biedt een intens gevoel van welbehagen; gemoedsrust wordt gecreëerd en de dansspieren aangesproken. Wat een oorgasme!
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
