De Nieuw-Zeelandse atypische indie folkster Aldous Harding streek voor de vijfde keer (!) neer in de Ancienne Belgique om haar laatste plaat ‘Designer’ voor te stellen. Voor de gelegenheid werd de zaal grotendeels gevuld met extra zitplaatsen waardoor niet enkel aandachtig geluisterd maar ook gekeken kon worden naar het optreden.
Maar eerst moest Yves Jarvis het publiek opwarmen… of toch een poging tot. Na hem aan het werk te hebben gezien op Sonic City afgelopen weekend, hield ik mijn hart vast op wat zou komen. Gelukkig leek hij nu iets beter voorbereid te zijn en kon hij behoorlijk snel zijn nummers brengen. Yves Jarvis sampelt live met een tape recorder wat soms knullig overkomt. Het is de eerste keer dat de man zijn met indie doorspekte soul in Europa brengt dus laten we hem ook deze keer het voordeel van de twijfel geven. Soit.
De zaal werd tijdens de pauze tot op de nok gevuld en iedereen zette zich klaar op de verschijning van de bosnimf die Aldous Harding wel is. Uitgedost in een clowneske tenue (haar moeder werkt trouwens als clown en poppenspeler) en met perfect neervallend haar, betrad ze het podium op om de twee openers “The World is Looking for You” en “Living the Classics” solo te brengen. Het engelachtig plaatje was compleet door de ene lichtzuil die de Nieuw-Zeelandse omringde. Nog meer ook door de bevreemdende maar trefzekere zangstijl die bij momenten aan Kate Bush of (misschien van ver) aan David Bowie doet denken.
Aldous nam haar tijd om comfortabel te zitten, keek het publiek vaak indringend aan en bouwde op die manier een soort awkwardness op die haar zo typeert. Niet dat het erg is want iedereen hing aan haar lippen en keek vol verwondering toe naar wat komen zou. Zelf de typische AB-drinkbekers leken een zachte landing te maken om het schouwspel niet te verstoren. Nu de overige bandleden erbij kwamen kon het publiek rustig meebewegen met het groovende “Designer”. Aldous maakt liefst geen woorden vuil aan de betekenis van haar songs maar “Fixture Picture” kun je zelf beschouwen als een remedie tegen chronische hartzeer.
Na een passage in Dubai waar je je kinderlijke “Zoo Eyes” kon uitkijken, kwam “Treasure” ongenadig tot diep in je hart binnen. Aldous doet gemakkelijk veel vragen oprijzen maar haar antwoorden zijn allesbehalve vanzelfsprekend. De mysterieuze zijdezachte sfeer werd ook verder gezet in “The Barrel” dat vol bewondering aanschouwd werd door de concertgangers. Ook opmerkelijk is dat de overige bandleden en Aldous Harding sterk ingespeeld zijn op elkaar. De backing artiesten hadden weinig tot niets nodig om Aldous muzikaal te begeleiden. Dat lijkt misschien dan te veel ingestudeerd maar door zij aan zij te staan met de toetsenist tijdens “Damn” vormden ze allen een mooie en gezellige groep.
‘Muziek is mijn puurste vorm van communicatie’ was het bruggetje naar “Blend”, de lofzang voor de ideale man. En het was niet gelogen want na een uur pure eerlijke muziek sloot ze haar geweldig concert af met het nieuwe Vampire Weekend-achtige “Old Peel”. Met een laatste pantomimische zwaai stuurde ze ons de wondere wijde wereld in.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sudan Archives is een veelzijdige duizendpoot. Dat liet ze ons zien in de uitverkochte AB Club. De concertzaal was voortdurend gevuld met wederzijdse appreciatie tussen Sudan en het publiek. Door deze open, verbonden sfeer was het concert een fijne en interessante beleving. Opvallend was ook haar sterke podiumpresence waardoor alle songs met volle overtuiging werden overgebracht naar het publiek. Sudan’s vermogen voor improvisatie en voeling met verschillende muziekstijlen waren al goed te horen op haar eerste twee EP’s ‘Sudan Archives’ en ‘Sink’. En deze werden alleen maar sterker in haar debuutalbum Athena dat ze op 1 november uitbracht. Door deze unieke kenmerken, waardoor ze nooit echt in een hokje valt te plaatsen, valt ze zeker op als live-muzikante.
Het visuele aspect dat Sudan Archives voorstelde was zeer doordacht. Zoals ze ons bij haar debuutalbum verraste, met een prachtige niets verhullende albumhoes, droeg ze gisteren een flamboyante maar toch elegante outfit. Een lange jurk gemaakt met doorzichtig stof in het wit, zwart en fluorescerend geel allemaal samengevoegd in opvallende plissés en afgewerkt met subtiele accessoires. Haar outfit werd gecomplementeerd door de violet gekleurde spotlights. Waardoor ze leek op een speciale bloem. Maar het was vooral de manier waarop ze haar jurk gebruikte als attribute wat de outfit zo indrukwekkend maakte. Ze creëerde bijna het gevoel dat we in het bijzijn waren van een videoclip
De violiste, zangeres en producer liet alle kanten van haar kunnen horen bij songs als “Confessions” en “Coming up”. Ze haalde regelmatig stevig uit met haar heldere stemgeluid en soleerde op de viool, maar ook gebruikte ze haar viool als percussie-instrument. Dit deed ze ook soms bij haar microfoon. Deze kleine touches gaven haar concert iets extra. Door de diversiteit van haar nummers leek het alsof ze ons een verhaal vertelde. En tussen haar songs speelde ze intrigerende tussenstukken zoals de “Black Vivaldi Sonata”, waardoor er een groot dynamisch verschil ontstond tussen haar muziek. Deze techniek paste ze ook al toe op haar album en zorgt ervoor dat de hoogtepunten beter in de verf komen te staan.
Door haar diversiteit aan invloeden, en skills als violiste, zangeres en producer is Sudan Archives zeker een interessante muzikante om te volgen voor een breed publiek. Het concert was een verfrissende ervaring met een fijne sfeer in het publiek. Omdat er doorgaans een goed contact lag tussen de muzikante en haar toeschouwers. Momenteel is Sudan druk bezig met haar eerste tour, deze loopt tot maart volgend jaar.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Onder de noemer 'Flits me terug naar de jaren '80' bracht de Vlaamse/Nederlandse band Frimout enkele voorstellingen in 30CC/Schouwburg in Leuven. Dit op zaterdag 9 november en op zondagavond 10 november. De band had ook een speciale voorstelling op zondag omstreeks 16u, waarbij de nieuwste EP 'Ik geloof in jou' eveneens werd voorgesteld. Wij waren erbij op deze laatste voorstelling. En zagen een bijzonder goed op dreef zijnde band, die alles in het werk zetten om zijn fans te bekoren. En daar, na een lange strijd, met brio in slaagde. Een overzicht van Frimout.
Deel 1 - Met aanstekelijke songs “Flits me terug naar de jaren '80”, “Ik leef voor jou” wordt de namiddag feestelijk ingezet. Het vieren van het leven, zal de rode draad vormen in het volledige concert. Zo zou later blijken. Bovendien is die een ware ode aan het Vlaamse en Nederlandse lied. Stef vertelt hoe, in tegenstelling tot in Vlaanderen, in de jaren '80 in Nederland de Nederlandstalige muziek begon te bomen. Mede dankzij het TV programma 'Op Volle Toeren'. En uiteraard was er Doe Maar die menig jong meisjes hart sneller deed slaan. Een band waarvan dan ook twee songs naar voor werden gebracht “Belle Hèlèna” en “Smoorverliefd”. Na een wervelend begin is de tijd gekomen voor een eerste intiem moment, waar Stef zingt over zijn dochter: “Meisje (ik laat je los)”, een moment waarbij we toch even een traantje wegpinkten.
Uiteraard is Frimout een band, dat werd ook duidelijk de verf gezet. Na de songs: “Het Huis waar ik woon” en “Marcel”, was het de beurt aan Elien Boermans om haar zangkunsten te tonen. Dit op “Samen zijn”. Daaruit blijkt dat deze zangeres over een zeer warme en soulvolle stem beschikt waarmee ze mening harten raakt, en ook de dansspieren aanspreekt. Want ze kan veel toonaarden aan. Dat zet ze meermaals in de verf. Ook waren we onder de indruk van de topmuzikanten binnen de groep, die zich ontpoppen tot klanktovenaars. Maar toch waren we vooral onder de indruk van de lekkere aanstekelijke gitaar riffs van Dave Elli die gitaarvirtuositeit naar voor bracht die meerdere keren aan de ribben blijft kleven. Zijn inbreng was dan ook een voortdurende streling voor het oor. Bij “Hotel Paradiso” mag Leuvens fenomeen Luk Vankessel de vocalen voor zijn rekening nemen, waarna de band afsluit met wederom een intiem moment tussen Stef en Jan Beyen die ons betoverde op zijn piano. Even gaat het mis, en de zong gaat compleet de mist in. Maar gelukkig herpakt het duo zich en sluit het eerste deel af met een wondermooi “Geef me nu je angst”, dat ons weer in tranen achterlaat.
Deel 2 - In deel 2 is er weer plaats voor Vlaamse of Nederlandse folklore. Zo krijgen we “Breek uit jezelf” van Wim De Craene voorgeschoteld, en “Ik dans dus ik besta” van Het Goede Doel. Ook op het aanstekelijke “Copacabana”, een song uit de nieuwe EP is het moeilijk stil zitten. En toch had Frimout het wat moeilijk om een apathisch publiek tot bewegen aan te zetten. Stef is echter een klasse entertainer en charismatische frontman die de strijd aangaat, en niet loslaat tot hij de oorlog heeft gewonnen. Na herhaaldelijke pogingen, lukt het toch de handen in de lucht te krijgen, of bij “Sterren zien” de lichtjes van de GSM's die zorgen voor een soort sterrenhemel in de zaal, magisch mooi moment was dat. “Toffer dan tof” is ondertussen een beetje uitgegroeid tot een Frimout klassieker en wordt gevolgd door 'het wondermooie “Ik geloof in jou”. “Mooie dagen” van Johan Verminnen is uiteindelijk een sluitstuk van een feestelijk tweede deel. Het publiek is eindelijk wakker geschud en vraagt om meer. Al gauw komt Frimout terug met een mooie ode aan Will Tura bij “Mooi 't leven is mooi” uiteindelijk door iedereen mee gebruld. En “Superman”.
Besluit: Frimout bewijst in Leuven van veel markten thuis te zijn. Ergens tussen troubadours, verhalenvertellers en kleinkunst gekruid met de nodige ballads en pop deuntjes; binnen een Nederlandstalige omkadering vinden we Frimout altijd terug. Van aanstekelijke songs gaat Frimout zonder moeite over naar songs die je hart diep raken. Bovendien bestaat de band uit top muzikanten en een frontman die dus niet los laat tot iedereen zingt, danst (ook al bleef men mooi in de stoelen zitten) en vooral geniet tot de toppen van de tenen. Als je ook een toch wat meer apathisch publiek daarmee uiteindelijk kunt inpakken, moet je als artiest of band uit het verdomd goede hout gesneden zijn. En dat laatste is bij Frimout zeker het geval. De band won deze thuismatch dan ook op de punten, en krijgt een extra pluim op de hoed voor het leveren van een niet aflatende inspanning, om iedereen met een brede glimlach naar huis te sturen.
Setlist: DEEL 1: Flits me terug naar de jaren '80 - Ik leef voor jou - Belle Hèlène - smoorverliefd (Doe Maar) - Meisje (Ik laat je los) - Het huis waar ik woon - Marcel - Samen Zijn - De vrouw van mijn leven - Alleen met jou (Clouseau) - Hotel Paradiso (Luk Vankessel) - Geef me nu je angst
DEEL 2: Breek uit jezelf (Wim De Craene) - Ik dans dus ik besta (Het Goede Doel) -Copacabana - De muziek zit in mijn bloed - Kronenburg Park (Frank Boejien) - Sterren zien - Toffer dan tof - Lieve Loemoemba - Ik geloof in jou - Je hebt het mij beloofd - Mooie Dagen (Johan Verminnen)
BIS: Mooi, 't leven is mooi (Will Tura) - Superman
Organisatie: VZW Frimout - 30CC/Schouwburg Leuven
Tomorrowland, misschien wel het meest feërieke festival ter wereld, heeft de afgelopen jaren de Belgische dj-scene een aardige boost gegeven. Niet alleen op nationaal, maar vooral ook internationaal niveau dingen onze landgenoten mee voor plekjes op de grote podia. Een van de grootste acts is momenteel nog steeds de Brusselaar Felix De Laet, die onder zijn artiestennaam Lost Frequencies heel de wereld verkent. Nadat hij in 2017 nog in de Antwerpse Lotto Arena stond, speelde hij gisteren een thuismatch in een goed gevuld Vorst Nationaal. Met een gloednieuwe liveset stelde hij er zijn nieuwe album ‘Alive and Feeling Fine’ voor.
“Like I Love You” was de track die de keet in vuur en vlam mocht steken. Het druk bevolkte middenplein volgde elke instructie en maakte er meteen een gigantisch feest van. Tijdens radiohit “Reality” kregen we dan voor het eerst live vocals te horen. De eer was weggelegd voor Kye Sones. Hij is inmiddels de vaste zanger van de liveshow en kreeg de zaal vlotjes mee. Ook vocaal was hij consistent en bracht hij de meeste nummers zeker niet slecht. Qua performance herinnerde hij ons wel vaak aan schlagerzanger Christoff, maar het bleek niemand verder te storen.
In de langer dan anderhalf uur durende show bracht Felix niet enkel eigen nummers, maar liet hij zich meerdere keren verleiden om Brusselse helden zoals Angèle of Stromae te remixen. Ook feestklassiekers “American Boy” van Estelle & Kanye West of “In The Shadow” van The Rasmus kregen een beatsausje van de Brusselse dj en producer. Telkens wisselden rustige momenten en grote opbouwen elkaar af en zo zorgde het vaste patroon van elke remix ervoor dat het in de voorspelbaarheid terecht kwam.
Heel de show lang slopen er heel wat voorspelbare momenten in de set, wat we vooral wijten aan het gebrek van diversiteit. Alhoewel de term ‘liveshow’ veelbelovend klinkt en we ook heel wat herwerkte versies van zijn hits kregen, vonden we het een gemiste kans dat geen enkel nummer eens uit de elektronische context genomen werd en bijvoorbeeld akoestisch gebracht werd. “Here With You” startte nog veelbelovend met enkel piano en zangeres Audrey Janssens, maar vervloog uiteindelijk toch in de stevige beats. Janssens was bovendien ook niet helemaal toonvast en liet de zenuwen her en der de bovenhand nemen.
Nadat Lost Frequencies met dezelfde set al door Amerika en Europa tourde, kreeg de productie in Vorst dan een aardige upgrade. Een groot podium met ledwalls, vuurwerk, confetti, vlammenwerpers… aan alles werd gedacht om nummers als “All Or Nothing” of de drum ‘n’ bass track “Black & Blue” visueel interessanter te maken. Buiten een extra grote opbouw of kleine extraatjes waren deze tracks bijna klakkeloos dezelfde als in de studioversie. “Are You With Me” kreeg dan wel weer een stevige remix, maar afsluitende track “Sun Is Shining” was uiteindelijk de finale afknapper. Het ontbrak gewoon aan ziel en daar hielpen de duizenden fans die meezongen niets aan.
‘Let’s have a night no one will ever forget!’ kregen we van Kye Sones te horen ergens in het begin van de show, maar we vrezen dat we deze liveshow binnen een week al weer helemaal vergeten zijn. Niet omwille van het visuele aspect, want dat was uitstekend, maar omdat we muzikaal toch wel serieus op onze honger bleven zitten.
De term ‘live’ verwekt bij ons gewoon veel meer verwachtingen en niet alles bleek uiteindelijk echt ‘live’ te zijn. Felix zelf beperkte zich tot het induwen van enkele knoppen of het spelen van synths, maar duidelijk horen konden we dat telkens niet echt. Dit was echter geen domper op de feestvreugde van de aanwezigen, want zij dansten de koude nacht in.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/lost-frequencies-09-11-2019.html
Organisatie: Live Nation ism Tomorrowland
The World of Hans Zimmer - Verre van een huiskamerorkest
‘The Da Vinci Code’, ‘Pirates of the Carribean’, ‘Gladiator’, ‘The Lion King’ … het zijn enkele blockbusters die tot het collectief geheugen van meerdere generaties behoren, tenzij je onder een steen in Chocowakije leefde de voorbije dertig jaar. Wat deze films zo memorabel maakt, is, naast de verhaallijn, ook de muziek gecomponeerd door Hans Zimmer.
Sinds 1980 heeft deze Duitser al een 150-tal films voorzien van muziek en hiervoor al een waslijst aan awards in de wacht gesleept. Het mocht dan ook niet verwonderen dat het Sportpaleis afgeladen vol zat voor The World of Hans Zimmer, een groots opgezet spektakel met live orkest en koor dat een ode brengt aan Hans Zimmers oeuvre. De man was er zelf niet bij maar had wel zijn vaste solisten afgevaardigd.
Het concert startte iets later dan verwacht aangezien niet iedereen tijdig op bestemming raakte. Dana Winner speelde die avond eveneens in een uitverkochte Lotto Arena, dus dat had er ongetwijfeld iets mee te maken. Na de nodige reclameprojectie voor de cd, lp en het programmaboekje van de show - ja ja, dit is een commerciële productie - kwamen de muzikanten het podium op en werd de muziek ingezet van ‘The Dark Knight’, misschien wel de beste Batmanfilm ooit. Het lied begon grauw en dreigend, zoals Gotham City zelf, en barstte dan los naar het einde toe.
Dirigent Gavin Greenaway, compagnon de route van Hans Zimmer, leidde zo het symfonische orkest van het Wit-Russische Bolshoi Theater naadloos naar de soundtrack van ‘King Arthur’, de epische kraker uit 2004. Om de typerende oosters getinte tonen van het lied in de verf te zetten werd fluitvirtuoos Pedro Eustache naar voren geroepen. Wat een auditieve bevrediging om deze man de doedoek - een dubbelriet blaasinstrument uit Armenië - te horen bespelen! Terwijl het publiek ondertussen naar de trage opmars van koning Arthur en vrienden luisterde en keek, schoven twee videopanelen weg om aan weerszijden van het podium stellingen te onthullen waarop het Wit-Russische radio- en televisiekoor stond. Dergelijk tafereel speelde zich ook af bij het spelen van o.a. ‘Mission Impossible’, ‘The Lion King’ en ‘Gladiator’.
Tussen de verschillende soundtracks door werden vaak videoboodschappen getoond van meesterbrein Hans Zimmer, al dan niet vergezeld door iemand die iets te maken had met het volgende lied. Dit zorgde voor een dubbel gevoel: langs de ene kant voelde je je op die manier verbonden met Zimmer, langs de andere kant was het vervreemdend aangezien de man er zelf niet was. Naar het einde toe werd deze denkbeeldige scheiding wel doorbroken toen Zimmer op zijn vleugelpiano “Time” uit de film ‘Inception’ inzette en het orkest live inpikte. Dit was samen met het beklijvende “Now We Are Free” uit ‘The Gladiator’ en slotlied “Drink up me Hearties Yo Ho” uit ‘Pirates of the Carribean’, ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond.
The World of Hans Zimmer was een audiovisueel pareltje dat zijn gelijke niet kent. Niet enkel zorgde het orkest en koor voor een stevige muzikale basis, ook de solisten deden meer dan hun duit in het zakje. Vooral gitarist Amir John Haddad en celliste Tina Guo lieten een indruk na.
De perfecte harmonie tussen de verschillende muzikanten en de beelden uit de films lieten ons even afdalen in de wereld van Hans Zimmer, een wereld waarin tragiek, romantiek en alles daartussen slechts een noot van elkaar verwijderd liggen.
Wie Hans Zimmer zélf graag aan het werk ziet, duidt best snel 21 februari 2012 met stip aan in de agenda, want dan komt de componist met zijn gezelschap naar het Sportpaleis voor een wederom memorabele avond filmmuziekplezier.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/the-world-of-hans-zimmer-09-11-2019.html
Organisatie: Greenhouse Talent
Het Nederlandse Golden Earring weet verschillende generaties rockliefhebbers aan te spreken en te verbinden . Een goed gevulde Brielpoort, jong als oud, kon de Gouden Bruiloft van deze doorwinterede knarren vieren en hielden het kwartet nauw aan hun hart…
De oude en nieuwe generatie heeft altijd wel eens Golden Earring laten vallen . Een band die steevast op de plaatselijke dorpsfuif of in de tops aller tijden te horen is … Vijftig jaar bij elkaar in dezelfde samenstelling, reden voor een handvol feestconcerten, die o.m. halt hield in ons landje … Knap wat ze deden , knap wat ze nog steeds doen , zo goed en blindelings op elkaar ingespeeld zijn, wat oeverloos respect afdwingt .
En het rockte vanavond in de Brielpoort , een kleine twee uur lang . ‘Forever young’ hoorde ik links en rechts zeggen . Inderdaad, op die muziek blik je genadeloos terug naar die 70s en 80s, een halve eeuw jonger voelen , om dan de andere dag het dubbele in leeftijd te voelen . Zucht …
De blauwe rockjeans en de zwarte spijkerjassen werden opgestoft . Ook de vier heren , de pensioengerechtigde leeftijd overstijgend, hebben nog voldoende energie in hun getekende lijf om van een rockavondje een topavondje te maken!
Het kwartet zeventigers Barry Hay, George Kooymans, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk, imponeren nog steeds door de jaren heen, sinds eind 1969 de formatie Golden Earring . “Radar Love”, “Long blond animal”, “When the lady smiles”, “Twilight Zone” en “Vanilla Queen”, songs in het geheugen gegrift, en die net de feeststemming bezorgen. Het gitaarspelen , het drummen , het lijkt zo’n evidentie . Elk krijgt voldoende ruimte z’n ding te doen , alsof we terug in de tijd gekatapulteerd worden. In het rockconcept sijpelt de psychedelica door en dat hoor je ongetwijfeld in de overgangen in hun materiaal of als er tijd en ruimte wordt vrijgemaakt voor minutenlange soli. Jonge gasten haken hier af , bij de oudjes fonkelen de ogen en tuten de oren … “Radar love” was er zo eentje , de tics, het ritme, … het houdt je ‘forever young’ … Die vier kunnen niet zonder elkaar en dan laat een vijfde man de sax zweven op verschillende nummers.
Een puur, oprecht , écht geluid creëren ze , zoals een Zeppelin, The Who, Black Sabbath, Pink Floyd, Queen, Iron Maiden, het samen met hen deden en doen.
Ook nieuw(er) materiaal wordt in de setlist gestopt , o.m “Say when”, de recente single, de eerste in vier jaar tijd en doet hopen op misschien een nieuwe release van deze heren …
Live spelen blijft het leukst, zeggen ze. Dit is zo mooi: een groep muzikanten die al zo lang verschillende generaties weet te boeien en te amuseren. Wat zij doen is écht bijzonder. Rock’n roll will never die … Die muzikanten plakken graag nog eens vijftig jaar vast aan het jubileum. Lekker! The devil made them do it . Kom maar, heerlijk!
Foto homepag @ Marcel Wagenaar
Organisatie: House Of Entertainment
Van sommige concerten weet je eigenlijk al bij voorbaat waar u zich kunt aan verwachten. Echter dient een voetbalmatch altijd te worden gespeeld, eer je de uitslag echt kunt weten. Portland deed ons hart bloeden van intens genot op een zomerse namiddag op Rock Herk in 2018. We schreven daarover: ''Heel even voelt het aan alsof geen honderden mensen rondom mij staan, maar ik ver verwijderd van de realiteit in een soort sprookjes wereld ben terecht gekomen." Met hun debuut 'Your Colours will stain' onder de arm deed de band dat kunstje gewoon over door de temperatuur in een uitverkochte AB Box tot een kookpunt te doen stijgen. Niet door geluidsmuren af te breken, maar door harten diep te raken binnen een gevarieerde setting.
Dat laatste deed voorprogramma The Feather (***1/2) feitelijk al in het eerste half uur van de avond. De band moet het hebben van een combinatie van aanstekelijke gitaar/drum partijen, binnen een folkse atmosfeer. En een kruisbestuiving tussen uiteenlopende stemmen van vocalisten die door hun warme stem de haren op je armen doen recht komen. De bijzonder spraakzame frontman sprak trouwens zijn publiek voortdurend aan, en kon daardoor een reeds goed gevulde AB Box gemakkelijk uit zijn hand doen eten.
Besluit: The Feather overtuigde ons volledig in dat half uurtje, en maakt ons benieuwd naar meer. We hebben al slechtere voorprogramma's meegemaakt.
Ook Portland (****) schippert tussen breekbare songs, en deuntjes die op de dansspieren werken. Een gevarieerde aanpak waarmee ze ruimschoots anderhalf uur de aandacht scherp weten te houden. Buiten enkele terugvallen, valt er gedurende de volledige set dan ook nergens een speld tussen te krijgen.
Het basis duo Jente Pironet en Sarah Pepels laat zich dan ook omringen door top muzikanten die de muziek van Portland tot een magische hoogtepunt opdrijven. Ook al trekken beide, eerder onbewust, de aandacht naar zich toe - dat laatste mag toch ook in de verf worden gezet. “Lucky Clover” opende een doosje van pure melancholie, met streepjes weemoed zonder de treurige kant op te gaan. Meteen je publiek bij de lurven grijpen, en niet meer los laten tot het einde moet de band hebben gedacht. Daarvoor haalt Portland alles uit de kast. Van aanstekelijke songs als “Killer’s Mind” gaat het moeiteloos over naar breekbare momenten waar je soms een speld kon horen vallen in de zaal.
Hoogtepunten? Het zijn er eigenlijk teveel om op te noemen. De gehele set was één aaneenschakeling van magische momenten waar we een band zien die blijft groeien in zijn kunnen. Een ander mooi moment is als Patricia Vanneste , voormalige violiste van Balthazar, haar kunsten mocht tonen bij “Expectations”. Eén van die vele momenten waarbij de zaal naar adem moest happen.
En dan moesten de mooiste nog komen. Bij “Pearls” nam Sarah plaats achter haar piano en kreeg de zaal muisstil door haar breekbare en kristalheldere stem in de strijd te gooien zorgde ze dan ook voor meerdere kippenvelmoment. Waarna weer een intiem pareltje volgde in de vorm van “Ally Ally”.
De sterkte van Portland is echter dat ze die rustmomenten net lang genoeg laten duren om u weg te voeren naar andere oorden. Maar door daar eerder dansbare songs te laten op volgen, ervoor zorgen dat je ook niet in slaap wordt gewiegd. Bij “You misread me” werden alle registers namelijk nog eens open gegooid, en hoor je weer eens wat voor een bruisende band Portland 2019 is geworden. Een band waarbij iedereen duidelijk dezelfde kant uitkijkt trouwens. “Deadlines” liet Jente eveneens horen van zijn meest breekbare kant, waarna de andere muzikanten in de finale aanpikken om deze song in een climax te doen openbarsten. Tijdens de bisronde bleek bij “Moonlit” nog maar eens hoe de samensmelting van Jente zijn stem en deze van Sarah uitmonden in een tranendal, zo diep raken ze me vanbinnen. De band sluit, het publiek uitgebreid bedankende, af met “Pouring Rain”. Een song die door alle aanwezigen werd meegebruld, tot ver naar achter.
Besluit: Er hing in AB een pure magie in de lucht die ons de toch wat koudere temperaturen op deze novembernacht prompt deden vergeten. Met dank aan Portland die liet zien en horen dat ze langzaam maar zeker evolueren van een veelbelovende band, naar een gevestigde waarde die nu en zeker in de toekomst , verder zijn stempel zal drukken op de dreampop en in andere Belgische muziekmiddens.
Setlist: Lucky Clover - Step Aside - Killer’s Mind - Lady Moon - Expectations - Ally Ally - You Misread Me - Matilda (Alt-J Cover) - Sad Eyed Plain Butterfly - Pearls - Secrets - Deadlines
Encore: Moonlit - Pouring Rain
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op Pukkelpop 2019 (@Karel Uyttendale)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/portland-16-8-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Kurt Vanhollebeke sleutelt al sinds 2013 eigenzinnig en vastberaden aan zijn donkere elektronische minimal muziek. Eerst in zijn eentje maar sedert vorig jaar maakt hij hiervoor ook gebruik van een zangeres. Eerst was er Joyce Huvaere en sedert 2019 neemt Corina Baekeland de vocals voor haar rekening. Die verandering zorgde ook voor een andere dimensie aan de songs. Ze werden nog wat donkerder. Er werd een en ander opgenomen (door Mika Goedrijk) en zo werd er deze zomer besloten om een album uit te brengen: ‘Shadows At Night’ van Black Snow In Summer. Binnenkort de review!
Om de plaat wat luister bij te zetten was er een optreden voorzien in de zaal boven café Alpha. Daar was een minimum aan licht en kaarsjes voorzien om meteen het volk in de juiste stemming te brengen. En volk was er zeker en vast, zo’n zestigtal mensen vonden de weg naar deze donkere underground releaseparty.
Ook voor de band in deze bezetting was het hun vuurdoop op het podium. Er werd begonnen met “Run”; de instrumentale opener van het album. Daarna trad Corina B. naar de voorgrond en kregen we “Leaving Me” en “Another Sleeples Night” te horen. De spoken-word vocals deden het live goed en kwamen overtuigender en minder eenvormig over dan op plaat.
De instrumentale cover “Love Will Tear Us Apart” van Joy Division was een mooie versie maar zat misschien wat te vroeg in de set. Het haalde wat het tempo er terug uit. Maar het was natuurlijk hier vanavond ook geen dansmuziek dat we te horen kregen. Eerder een donkere rit waarbij de zangeres een beetje de choreografie verzorgde door gebruik te maken van een zwarte doorzichtige sluier.
In de daaropvolgende tracks onthou ik “Weakness” en vooral “Power And Corruption” met zijn krachtig statement.
Er stond ook nog een song op de setlist die recent van nieuwe lyrics werd voorzien en daarom het album niet haalde. Die track paste naadloos tussen de rest. Er werd afgesloten met het instrumentale “Hope”. Mocht het budget of de mogelijkheden het toelaten dan zouden bijpassende screens of belichting zeker en vast een meerwaarde betekenen ter ondersteuning van de muziek.
Na afloop hoorde ik veel goeds. De fans van dit genre vonden het een aanwinst. Velen vonden het live sterker klinken dan op plaat en de mensen die niet vertrouwd waren met deze muziek vonden het een speciale/bijzondere ervaring.
Zo zie je maar het moet niet altijd van The Voice afkomstig zijn om een entertainende avond mee te maken.
Organisatie: Black Snow In Summer - Zaal Alpha, Wevelgem
Wie Australië zegt, zegt - na kangoeroe’s en koala’s - Flume. De dj en producer is sinds 2019 weer helemaal terug van weggeweest. Begin dit jaar kwam er al een mixtape ‘Hi, This is Flume’ uit en daarna volgden er nog enkele dikke hits zoals “Let You Know” en “Friends”. Het was dan ook al enkele jaren geleden dat Harley Streten in ons land stond, maar met al die hits van afgelopen jaar kon een tour niet uitblijven. De laatste keer dat de jongeman in ons land stond, sloot hij de Main Stage van Pukkelpop af. Wij herinneren ons toch vooral dat de weide relatief leeg was en ook in de Lotto Arena was de opkomst niet gigantisch. Hier en daar waren er nog wat lege zitjes en de bovenste ring werd zelfs gesloten. Aan Flume om het tegendeel te bewijzen dus!
De eer om de eerste beats de zaal in te knallen, was weggelegd voor Ross From Friends. De nieuwste wonderboy van de electro Felix Weatherall - want nee, het was niet echt het personage uit Friends dat in de Lotto Arena stond - staat voor liveshows niet alleen achter de knoppen, maar had z’n bandje meegebracht. Begeleid door een live saxofoon en basgitaar kwamen de eerste beats door de boksen en werd de zaal langzaam een discotheek. De eerder donkere sound van de Brit werd ondersteund door vage visuals en chaotische spots. Ondanks dat er de mogelijkheid was om te bewegen, bleven de jongens statisch achter de draaitafel staan, waardoor de interactie met het publiek niet optimaal was. Toch kon Ross From Friends 45 minuten boeien en waren de dansbenen opgewarmd voor de komst van Flume.
Met de nodige vertraging kwam Flume het podium opgewandeld om met graffiti ‘Hi, this is Flume’ op de grond te spuiten. De toon werd dus gezet en met “Helix” zat de sfeer er meteen dik in. Doordat de decks over het hele podium verspreid stonden, huppelde Flume permanent heen en weer. Eentje stond zelfs bijna in het publiek, waardoor de interactie al meteen pakken beter was dan bij het voorprogramma
Flume zou natuurlijk Flume niet zijn als hij niet heel wat gastzangers bij zich zou hebben. Met een mooie overgang kwam de set toe tot een eerste hit met “Never Be Like You”. Vera Blue danste als een elfje over het podium, terwijl Harley zich op de achtergrond bezighield met een bloemstukje. Op “Friends” kwam Reo Cragun dan weer het podium opgelopen. Ook hier was het visuele plaatje indrukwekkend toen de gigantische spiegels en lasers voor een groot spektakel zorgde. Het werd het begin van een vage avond, want wie had verwacht dat Flume gewoon zijn setje kwam spelen, kwam bedrogen uit. Het werd een show waarin we op elk mogelijk vlak van onze sokken werden geblazen.
Flume kreeg veel liefde van het publiek en die werd nog groter toen de Australiër de lyrics van monsterhit “Let You Know” de zaal in te gooien. Even later bewees de man nog eens hoe goed hij wel kon gooien, toen er een aantal gekleurde rookbommen aan stukken vlogen op “Is It Cold In The Water?”. Over elk klein detail in de show was nagedacht en dat is wat we hadden verwacht van Flume, want de man dirigeert als geen ander de chaos. Op “Smoke & Retribution” gebruikte Flume live een slijpschijf om in grote letters ANTWERP in een plaatje te graveren. Daarna gooide de man zich op de grond, waardoor zijn witte overal alle kleuren van de regenboog kreeg (door de rookbommen) en stelde hij zich voor. Hij vroeg dan ook ludiek om zijn (extreem dure) merch te kopen na het concert en terwijl Flume op de grond lag, kwamen er een aantal dansers het podium opgewandeld en kregen we een chaotische choreografie te zien.
Met een knal (en wat vuurwerk) schakelde Flume nog een versnelling hoger met een mooie mix van Lorde’s “Tennis Court”, “On Top” en “Holdin On”. En terwijl de hoekige beats op “Wall Fuck” tekeer gingen, besloot de man om een aantal pc’s in stukken te slaan op het podium, om zo de set naadloos over te laten vloeien in “Hyperreal” waarop het publiek tekeer ging. Flume bleef maar van de ene naar de andere kant van het podium lopen, wat uiteindelijk in zowel een muzikaal als visueel hoogtepunt uitmondde. “MUD”, “HyperParadise” en “Free” zorgden voor gespring, geklap en vooral opengevallen monden, want wat de Lotto Arena hier te zien kreeg, was gewoonweg indrukwekkend.
Met “Say It” begon Flume dan aan zijn slotoffensief. Het vuurwerk schoot met elke beat de lucht in en Reo Cragun, die nog was blijven hangen na “Quits“, jutte het publiek nog wat meer op. Toen dan ook nog eens Vera Blue over het podium kwam gedarteld en de begintonen van “You and Me” weerklonken, werd de zaal gek. De drie doken het publiek in om iedereen uitgebreid te bedanken, terwijl op het podium een lasershow van jewelste werd gegeven, mét het nodige vuurwerk. Afsluiten deed Flume met “Drop the Game” en “Tiny Cities”. Het publiek kon nog een laatste keer genieten van het visuele spektakel en de geweldige manier waarop de man alles aan elkaar mixt.
Waarom de Lotto Arena niet vol was gelopen voor Flume, blijft voor ons een raadsel. Alles wat er in de show gebeurde, leek één grote chaos te zijn, maar wees maar zeker dat die chaos tot in de puntjes was geregeld. Samen met Vera Blue en Reo Cragun zorgde de Australiër voor een avond die vol zat met visueel spektakel en vooral hele goeie muziek. We waren zelfs een beetje vergeten hoeveel hits de man wel niet heeft gescoord, terwijl de hoogtepunten van de show misschien wel net de minder bekende nummers waren.
Wij hopen vooral dat we Flume volgende zomer terugzien op één of ander festival en dat hij dit trucje nog eens overdoet, want wij gisteren zagen liet ons verbijsterd achter.
Setlist: Hi This Is Flume Helix - High Beams - Never Be Like You (ft. Vera Blue) - Spring - Friends (ft. Reo Cragun) - Jewel - Let You Know - Is It Cold In The Water? - Smoke & Retribution - Insane - Tennis Court (Lorde Cover) - On Top - Holdin On - How To Build A Relationship - Wall Fuck - Hyperreal - Amber - Rushing Back (ft. Vera Blue) - MUD - HyperParadise - Free - Quits (ft. Reo Cragun) - Say It - You And Me (Disclosure Cover) - Ecdysis - Drop the Game - Tiny Cities
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/flume-07-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/ross-from-friends-07-11-2019.html
Organisatie: Live Nation
Black Box Revelation - 6 jaar. Zo lang was het geleden dat Jan Paternoster en Dries Van Dijck een concert in Gent gaven. Twee langspelers later stonden ze opnieuw in de concertzaal van de Vooruit. Ondertussen spreken we van een duo met drie, want multi-instrumentalist Jasper Morel vervoegde Jan en Dries voor het maken en voorstellen van nieuwste plaat ‘Tattooed Smiles’.
“Kick the Habit”, openingssong van die plaat, was ook de eerste die wij te horen kregen. Wankele start, moeten we eerlijk zeggen. Zeer gezapig ritme met wat dommige lyrics zoals: “I'll steal your heart, every piece. I'm your criminal, babe”. Ja, het zal wel Jan.
Gelukkig was het eigenlijk de enige misser van de set. Nadat het eerst nog een beetje roestig overkwam klonk al snel “Gravity Blues”, en daarna ook “Gloria”. Jasper Morel kon ook zijn ei kwijt met een paar geniale solo's op gitaar en het samenspel met Paternoster was om duimen en vingers van af te likken. Ondertussen at het publiek uit de hand van de sympathieke jongens van de Black Box Revelation. “War Horse” was het hoogtepunt van de avond. Telkens opnieuw begonnen de gitaren te ronken. Het publiek bleef roepen naar een extra stukje van Jan zijn gejengel, wat hij met graagte gaf. Tot drie, vier keer toe werd het refrein als een motorboot weer opgestart. We durven denken dat alleen het publiek in de Vooruit in Gent zo fel kan reageren. Eva De Roo zag dat het helemaal goed zat.
Ook “Never Alone/Always Together” klonk steviger in het echt dan op de plaat en evolueert nog steeds. Elf jaar geleden hoorden we het nummer voor het eerst, toen Jan en Dries nog tieners waren. Nu is het één van de vele steengoede songs in de set. Tussendoor luisterden we nog naar nieuwste single “Yellow Belly”, - “mwa” - en “Tattoed Smiles”, titelsong van de laatste plaat. Het was een opbouw naar een knallende finale. Want afsluiten deden Dries en Jan met “Do I Know You”, het dreunende “High On a Wire” en het verleidende “I Think I Like You”. Zelfs de moshpits kwamen naar boven.
Het waren de afsluiters van een fantastisch optreden waarin we de typische Black Box Revelation hebben gehoord, mét extra couche erop. We kregen maar liefst drie bisnummers, waarin “Sealed With Thorns” een outro van jewelste kreeg. “Set Your Head On Fire” was een prima afsluiter van een mooie Black Box-avond.
Setlist: Kick the Habit - Built to Last - Gravity Blues - Damned Body - Bur-Bearing Heart -Gloria - War Horse - Never Alone / Always Together - Blown Away - Yellow Belly - Tattooed Smiles - Do I Know You - High on a Wire - I Think I Like You
Bis: Sealed With Thorns - Love Licks - Set Your Head on Fire
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/black-box-revelation-07-11-2019.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Een klein jaar geleden kon je Sam Fender nog aan het werk zien in de knusse Witloof Bar, maar wie fan van zijn muziek is, moest gisteren in de vele malen grotere La Madeleine zijn. De twintiger uit het Noorden van Engeland scoorde het afgelopen jaar heel wat radiohits met “That Sound”, “Hypersonic Missiles” en “Will We Talk?” wat natuurlijk resulteert in een stijgende populariteit. Ook in zijn thuisland doet de Brit het goed, want zijn debuutalbum kwam meteen op de eerste plek binnen en Sam werd gelauwerd met een BRIT Award als meest veelbelovende nieuwkomer van 2019.
Sam Fender mocht dan nog maar eens spelen in een uitverkochte zaal in ons land en ook wist hij ons te overtuigen.
A Blaze Of Feather kennen we nog als het nevenproject van de begeleidingsband van Ben Howard, maar gisteren moest frontman Mickey Smith in zijn eentje proberen de zaal te boeien. Met een vertraging van welgeteld tien minuten begon hij aan zijn kort optreden. Muzikaal paste A Blaze Of Feather niet echt samen met Sam Fender en dat merkte je ook aan het vele geroezemoes in de zaal tijdens het optreden. De hybride set waarbij Mickey, naast het bedienen van knoppen, ook geregeld zijn gitaar bovenhaalde, was iets te experimenteel en ontoegankelijk voor het publiek. De setting was niet de beste voor A Blaze Of Feather en echt klaarstomen kon hij ons voor Sam Fender niet.
Sam Fender - Een opwarming hadden we eigenlijk niet echt nodig, want de show begon meteen heel strak met “Millennial”. Het nummer is al sinds zijn begindagen op het podium het vaste openingsnummer van zijn set en dat ook geheel terecht. De bombast en energie vliegen je rond de oren en dat mag ook gezegd worden van “Will We Talk?”. Het radiohitje werd meteen met veel gejuich onthaald en de stembanden van het publiek werden voor het eerst in actie gebracht. Het was wel allemaal heel braafjes gebracht zonder al te veel af te wijken van de studioversie en had gerust wat gedurfder gemogen. “All Is On My Side” was daar het passende antwoord op, want de band werd hiervoor vergezeld door een saxofonist. Met “The Borders”, zijn favoriet nummer van het album, werd de opening van de show passend afgesloten met muzikaal vuurwerk. Het solootje van Sam op het einde was de kers op de taart van de feilloze uitvoering van de vijf op het podium.
Wat ons opviel was dat Sam Fender zowel jong als oud wist te verzamelen in La Madeleine, iets wat op de dag van vandaag niet meer vanzelfsprekend is in de muziekindustrie. Fijn dat hij zijn podium dat hij krijgt ook gebruikt om problemen in de maatschappij aan te kaarten en taboes te doorprikken zoals hij dat op “Dead Boys” doet.
De zaal kreeg hij met zijn belangrijkste nummer dat hij tot op heden schreef eerst heel stil, om het even later helemaal los te laten gaan. De band was op dreef en duidelijk op elkaar ingespeeld. “Spice” is trouwens zo’n voorbeeld van een nummer dat over de maanden heen live veel aan kracht heeft gewonnen en dat is allemaal terug te horen op de vele optredens die ze ondertussen hebben gespeeld. Die ervaring merk je ook in de bindteksten, want deze komen nu heel spontaan en (soms) ook heel humoristisch over. Zo vertelde Sam ons dat het publiek hem een beetje deed denken aan het publiek in Japan, omdat we zo timide waren tussen de nummers door. Een leuke anekdote, die de rest van de band de kans gaf om even op het gemak hun gitaar te stemmen.
De show in La Madeleine toonde overigens heel wat gelijkenissen met die van op Les Nuits in april. Zowel de nummers als de volgorde was haast hetzelfde, wat we op zich wel jammer vonden. Dat zorgde soms wel voor een déjà-vu moment, maar nam niets van de magie van een nummer als “Play God” weg. Zijn debuutsingle klonk weer heel groots en majestueus, al had de saxofoon gerust wat luider in de mix mogen steken. “Hypersonic Missiles” moest zelfs even herstart worden. Een snaar op de gitaar van Fender zelf was niet goed gestemd, maar net dat kleine schoonheidsfoutje zorgde voor een extra enthousiast publiek. Daarna was het echter tijd om afscheid te nemen van band, want Sam Fender wou ook nog een aantal nummers solo brengen.
“Leave Fast” is een nummer dat je op een album snel even over het hoofd zou kunnen zien, maar live is dit iedere keer weer een hoogtepunt van de show. De eenvoud en de souplesse maken het nummer zo beklijvend schoon en tonen dat je het soms niet groots moet aanpakken. Het innemende stemgeluid van Sam kwam hier nog dat tikkeltje beter over met kippenvel als logisch gevolg. Het stukje waarbij zijn beste vriend en gitarist Dean Thompson er nog even bij kwam, was daarbovenop gewoon puur genieten. Sam Fender kreeg met “White Privilege” de hele zaal muisstil en zo breide de Brit een prachtig vervolg aan “Leave Fast”. Het publiek was duidelijk in de wolken en daar bleven ze ook. Het door een man in het publiek aangevraagde “Saturday” werd een onverwacht pareltje, dat normaal gezien helemaal niet gepland stond in de setlist. Toch verwonderlijk dat dit nummer niet vaker zijn weg in de set vind. Voor het slotnummer “That Sound” werd de band nog eens op het podium besteld en een laatste keer kon er duchtig meegezongen worden.
Na iets minder dan een uur zat de show er al op en dat vond niet alleen het publiek heel jammer. Sam Fender en zijn bandgenoten zijn immers een strakke en goed ingespeelde liveformatie geworden. Dat de set grotendeels dezelfde was als een aantal maanden geleden, verwonderde ons wel en nog wat meer nummers hadden zeker ook geen kwaad gekund. Hoe dan ook was dit weer een geslaagd optreden dat smaakte naar meer.
De volgende stap in Sam Fender’s Belgische veroveringstocht is trouwens ook al gepland, want op dinsdag 25 februari komt hij spelen in de Ancienne Belgique. Benieuwd of hij tegen dan iets langer zal spelen!
Setlist: Millennial - Will We Talk? - All Is On My Side - The Borders - Dead Boys - Spice - Play God - Hypersonic Missiles - Leave Fast (solo) - White Privilege (solo) - Saturday (solo) - That Sound
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set tijdens ‘Les Nuits Bota 2019’ http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/sam-fender-28-04-2019.html
Organisatie: Live Nation
De IJslandse band Of Monsters And Men kwam met een bom op de wereld. Ze veroverden in 2012 alle radiozenders en muziekharten met hun debuutalbum ‘My Head Is An Animal’ en wereldhit “Little Talks”. De start van een grote carrière zou je denken, maar de band wist dat niveau niet meer te halen. Opvolger ‘Beneath The Skin’ ging onopgemerkt voorbij, net als nieuwe plaat ‘Fever Dream’, die eind juli verscheen. Toch was De Roma lang op voorhand uitverkocht voor de band uit IJsland. We waren dan ook erg benieuwd wat de band te bieden heeft buiten dat debuut.
Maar eerst kregen we de Britten van Black Honey als opwarmer. We zagen de groep al enkele keren aan het werk, en ook nu konden ze maar matig overtuigen. Hun mix van pop en rock slaat de bal soms heel verkeerd, maar kan bij momenten ook hard binnenkomen, zoals bij een “Hello Today”. Het charisma van de frontvrouw was vandaag iets te onverschillig en ook de rest van de band speelde gewoon hun setje. Het publiek babbelde dan ook lekker door de show heen, een vergeetbaar optreden dus.
Of Monsters And Men had wat sterallures en kwam een tiental minuten te laat op het podium, of het moet zijn omdat hun set dan net de voorziene eindtijd zou halen. Hoe het ook mag zijn, met “Alligator” had de groep alvast een sterke opener in het arsenaal. Een stevige gitaar, wat opvallende synths en een aanstekelijk refrein wisten onze aandacht meteen op te eisen. Ook de bombastische drums kwamen hier voor het eerst opvallend naar voor, maar dit keer stoorde het niet.
Die bombast kwam helaas in de rest van de set tot vervelens toe terug. Grootse drums, grootse synths en elektrische gitaren die een soort van stadionsound van de muziek van Of Monsters And Men maakten. Het kwam de unieke sound van de band niet ten goede. Een nummer als “Empire” kon nog het perfecte evenwicht tussen magie en bombast vinden, maar “Ahay” waren we vergeten nog voor het goed en wel gedaan was.
Gelukkig wist de band ook dat ze vooral op dat debuut moesten teren, en zo kregen we met “King And Lionheart” meteen een breekbaar momentje en kon het publiek met “Mountain Sound” aan het dansen slaan. De prachtige samenzang tussen alle bandleden en de interactie tussen frontvrouw Nanna Bryndís Hilmarsdóttir en frontman Ragnar Þórhallsson maakten de sterkte van de band. De sfeer zat goed, het publiek was volledig mee. Of Monsters And Men dacht waarschijnlijk dat de sfeer iets te goed was, want daarna werd ons een serietje slaapverwekkende nummers voorgeschoteld.
“Sleepwalker” was trager en donkerder, “Human” bevatte een overvloed aan drama en bombast en “Wild Roses” was een traag, dynamisch en vooral voorspelbaar popliedje. Voor de echte fans was dit leuk, en die waren er talrijk aan het gekrijs te horen, maar de rest van de zaal was niet echt geïnteresseerd in dit soort inspiratieloze muziek. Vooral “Wars” vonden we vreselijk. Het nummer werd als iets dansbaar aangekondigd, maar het leek een flauw afkooksel van de hippe funkpopbands van het moment. Het vleugje magie van bij het begin van de set verdween als sneeuw voor de zon en de band nam het woord ‘monster’ in hun naam iets te letterlijk.
Een saai middendeel is niet meteen een garantie voor een slecht concert en dat is ook iets wat Of Monsters and Men weet. Zo spaarden ze maar liefst vijf nummers van het debuut op voor op het eind te spelen, en toen kwam er weer ambiance en plezier in de show. “Lakehouse” bouwde op naar een episch einde, waarbij iedereen in het rond sprong en werd aangemoedigd om mee te zingen, en bij “Little Talks” was het kot natuurlijk te klein. En hoewel de band dit tamelijk routineus leek te spelen, kregen we er toch weer een warm gevoel van. Natuurlijk was ook “Dirty Paws” het meest magische bisnummer en met het openbloeiende “Yellow Light” kregen we nog een eerlijk folkpopliedje, waarbij zangeres Nanna Bryndís Hilmarsdóttir het publiek in dook. De fans omarmen deed de band dus op het eind.
Het valt dus op dat het debuut nog steeds het sterkste werk van Of Monsters and Men bevat. Daar zijn de hoopvolle, hartverwarmende en magische nummers die niemand in de zaal onberoerd laten, en zelfs zeven jaar later klinken ze nog even magisch als toen. De nieuwe nummers van Of Monsters And Men zijn op zich niet super slecht, maar ze zijn voorspelbaar en klinken vooral heel inspiratieloos. En dat vertaalt zich ook op het optreden, waardoor die nummers er dan ook helemaal niet uitschieten. Teren op oud werk, dat is wat Of Monsters and Men nog steeds doet. We zijn benieuwd hoe ze zich in de toekomst nog verder zullen ontwikkelen.
Setlist: Alligator – Empire – Ahay - King and Lionheart - Mountain Sound – Sleepwalker – Human - Wild Roses - Stuck In Gravity - I of the Storm – Wars – Crystals – Lakehouse - Little Talks - Six Weeks - Waiting for the Snow - Dirty Paws - Yellow Light
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-roma-antwerpen/of-monsters-and-men-05-11-2019.html
Organisatie: Live Nation ism De Roma, Antwerpen
Nederlands 
Français 
