Steve Wynn solo - Intiem en Hartverwarmend
Steve Wynn behoort tot de stilaan zeldzaam geworden restanten van de Paisley Underground, een muziekgenre uit Californië dat midden jaren '80 zijn hoogtepunt kende en de sixties psychedelica en garagerock een frisse opknapbeurt gaf.
Een ander exponent, The Long Ryders, schitterde hier enkele jaren geleden nog terwijl Chuck Prophet van Green On Red, die toch ook zijdelings verbonden was met de Paisley Underground, in mei nog langskomt. Maar dé vaandeldrager van die beweging was Steve Wynn's The Dream Syndicate. Net als bij alle andere Paisley bands was hun bestaan eerder van korte duur (1981-1989). In 2012 keerde de groep terug (in 2016 zouden The Long Ryders volgen) en ze bestaan nu reeds langer dan in de oorspronkelijke bezetting.
Maar ook al die jaren daartussen bleef Steve Wynn uitermate bezig zij het solo, met The Miracle 3 of in andere projecten als Danny & Dusty, Gutterball, Smack Dab of The Baseball Project.
Maar hier stond hij dus solo en dat zal gezien de omstandigheden de beste keuze geweest zijn. De immer sympathieke Steve Wynn verscheen bijzonder ontspannen ten tonele met enkel een akoestische gitaar onder de arm waarvan hij de snaren aanvankelijk als percussie instrument gebruikte om er "The days of wine and roses" mee in te zetten. Net als nogal wat anderen, vermoed ik, vind ik de eerste twee platen van The Dream Syndicate nog steeds het beste wat Wynn ooit maakte en is het telkens toch een beetje wachten of hij er nog nummers uit zou brengen. Ik werd meteen op mijn wenken bediend want de eerste twee songs waren de titelnummers van die platen. Zo was hij er meteen vanaf, zou je kunnen denken, maar zo zit Steve Wynn niet in elkaar. Voor ieder concert tovert hij telkens een totaal verschillende setlist uit zijn hoed en het zal dus puur toevallig geweest zijn dat die nummers het eerst de revue passeerden. Er zouden trouwens nog drie songs uit die platen volgen: "That's what you always say", "Tell me when it's over" en "Merrittville"! Je hoort me zeker niet klagen.
De meeste van de gebrachte nummers worden op plaat gekleurd door dominante elektrische gitaren maar bleven hier akoestisch wonderwel overeind, het zegt natuurlijk veel over de kwaliteit van de songs en de kracht van de vertolker. Wynn reeg de parels, kriskras geplukt uit zijn erg omvangrijke oeuvre, aaneen terwijl hij ons tussendoor onderhield met allerhande verhalen en anekdotes.
De opvallend spraakzame Wynn liet zich zelfs ontvallen dat hij in oktober met The Dream Syndicate terugkomt naar De Zwerver. Eén keer mocht het wat meer zijn dan alleen die akoestische gitaar. Tijdens "Black light" maakte hij gebruik van een loop station, een verjaardagscadeau van zijn vriend en Dream Syndicate gitarist Jason Victor, wat met succes voor een voller geluid zorgde. Hij had het, wat mij betreft, wat vaker mogen gebruiken maar ik vermoed dat hij de werking ervan nog niet helemaal onder knie heeft. Hoogtepunt van de avond was misschien wel het wat forser gebrachte "Boston", een Dream Syndicate song uit 1986, over de jonge, na de split van Them, in Boston gestrande Van Morrison. Gezien de reactie van het publiek was ik duidelijk niet de enige met die mening. "Shelley's blues, Pt.2", "Carolyn" en "Amphetamine" waren enkele andere songs die me blij lieten opveren.
En of hij er zin in had? De bisronde bestond uit maar liefst vijf nummers waaronder het van Gutterball opgeduikelde "One by one". Het verrassend talrijk opgekomen publiek mocht genieten van een hartverwarmende set en het is nu al uitkijken naar de komst van The Dream Syndicate!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Echoes of Zoo - In een intens en kleurrijk kader verlaten ze de comfortzone van jazz
Echoes of Zoo bestaat uit muzikanten die van alle markten thuis zijn. Ze brachten vorig jaar nog een knappe schijf uit 'Breakout'. De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen.
In een gezellig en knusse muziekclub N9, Eeklo, stelden ze de plaat aan het publiek voor. Een warm sfeertje creëerden ze, als het ware een huiskamerconcertje. Een veelbelovende jonge band kwam mee Dishwasher_.
We zagen twee bands die ons omver bliezen. Wat een mooie avond.
De laureaten van Sound Track Oost-Vlaanderen Dishwasher_ (*****) hadden in oktober vorig jaar een eerste single “Home Cinema” uit; ze zijn ondertussen aan een serieuze opmars bezig binnen de 'jazz’ , met heel wat uitstapjes en experimentjes in het genre.
Op de website van N9 staat te lezen: ''Ze breken muren tussen genres af en creëren een geheel eigen sound en stijl. Ze improviseren met elektronica, rock en minimal music en kneden dat tot een uniek, avontuurlijk doch dansbaar geheel.'' We kunnen ons hierin terug vinden.
Wat een virtuositeit en speelsheid van deze drie muzikanten van Dishwasher_. Ze vullen elkander perfect aan; er ontstaat een klankenspectrum, het is een magie die aanvoelt als een ondoordringbare muur. Een boeiend intens, intimistisch en verschroeiend, oorverdovend geluid, dat naar een climax gaat . Een sterk heerlijk samenspel saxofoon, bas en drums. Binnen die jazz scene is dus een nieuwe parel opgestaan, een band om in het oog te houden dus, deze Dishwasher_
Echoes of Zoo - Saxofonist Nathan Daems, gitarist Bart Vervaeck, bassist Lieven Van Pée en drummer Falk Schrauwen. zijn topmuzikanten die diversiteit hoog in het vaandel houden. Met dit project creëert de band een heel uniek geluid. Naast die jazz herken je binnen Echoes of Zoo (*****) ook invloeden van muziek uit het Midden-Oosten gecombineerd met West-Afrikaanse percussie. Maar daar houdt het eigenlijk niet mee op. Op de website wordt hun muziek omschreven als ''psychedelische jazz met een punkattitude''. Ze weten alles zo goed mooi te verenigen! Als het ware één grote wereldbol, wat een magisch geheel …
Echoes of Zoo tekent voor stijlbreuken en lekker improviseren. Een fijne cultuurschok.
Echoes of Zoo baseert zich op de , uitermate gevarieerde, saxofoon van Nathan; hij gebruikt ook nog de Afrikaanse handtrommel om de drums aan te vullen. Het wordt mooi omfloerst door de aanstekelijke bas- en gitaar riedels van Bart en Lieven. Een mooie intensiteit van emotievolle, verschroeiende solo's.
Het extra interessante is dat op sommige momenten de saxofoon en de gitaar als één geheel leken te klinken, alsof ze met elkaar verstrengeld zijn als een Siamese tweeling. De uitstekende percussie van Falk Schrauwen vult aan en zweeft eroverheen .
Een kleurrijke, intense psychedelische (jazz) trip, die de comfortzone van het genre verlaat. Een uitzonderlijke totaalbeleving. Wat een overtuigingskracht.
Organisatie: N9, Eeklo
Mólo Sâyat + Chapulines - Een dubbeldik exotisch dansfestijn
De Centrale is gelegen nabij de Dok Zuid in Gent. Het is eerder een industriële omkadering die de warmte en geborgenheid biedt van een knusse theaterzaal. Dat maakt deze locatie een bijzondere plek om te bezoeken. De optredens die daar plaats vinden zijn world-exotisch getint, al dan niet met een verhalenlijn.
De ‘double bill’ Mólo Sâyat + Chapulines deed de temperatuur stijgen op deze anders kille winteravond!
Concerten met zitplaatsen en mondmaskers, het is en blijft toch een beetje raar aanvoelen … Zeker als er zo een band staat te spelen als Chapulines (****) . In hun muziek vind je Cubaanse en Colombiaans-Caraïbische invloeden . De band ontstond op een muzikale reis in het zuiden van Mexico waar de “son jarocho” hun grootste inspiratiebron werd. Het zorgt voor een bond allegaartje zwoele, aanstekelijke klankentapijtjes, waarop je lustig kan dansen maar , op die ingetogen momenten, wegdroomt. De viool, het trompetgeschal en de percussie klinken kleurrijk , gevarieerd en werken in op de heupspieren. Na een tijdje zag je mensen die recht sprongen en zich lieten meevoeren naar mooie Mexicaanse, Colombiaanse, … gebieden ondanks de armoede die er vaak heerst. Net zoals mensen diezelfde armoede van de jaren ’20 van de vorige eeuw trachten te vergeten, door aanstekelijke, dansbare muziek.
Hier brengen ze muziek voor de armen om even de miserie te vergeten. Chapulines benadrukt dit op pakkende wijze in de instrumentatie als in de vocals . Het zijn entertainers die hun publiek een hart onder de riem steken, en hen aanspoort mee te gaan in het verhaal. Ze slagen daar zonder enige moeite in. Een enthousiast onthaal en telkens een daverend applaus volgde. Chapulines kon ruimschoots een uur lang doorspelen, tot niemand meer kon stilzitten op zijn stoel. Sjiek.
We citeren: ‘Mólo Sâyat (****) ontstaat uit de zielsverwantschap tussen de Libanese zanger Pôl Seif en enkele getalenteerde Europese instrumentalisten. De groep verenigt verschillende culturen in haar repertoire, maar de klemtoon ligt op de kustregio van het Middellandse Zeegebied met af en toe een sprong landinwaarts.’
Hun release Hadaeq’ onderstreept dit volmondig. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
Ook live valt het op hoe de band zorgt voor een zachtaardige botsing van verschillende culturen; de enthousiaste frontman – die meermaals zijn dankbaarheid uitspreekt naar de entourage, de organisatie en de opgekomen fans – staat met een brede glimlach op het podium. Hij heeft een warme stem en uitstraling, en laat zich omringen door klasse muzikanten die de cultuur van de Middellandse Zee, de Balkan en de Westerse cultuur , onder meer door de jazz, perfect met elkaar verbindt.
We krijgen een kleurrijk allegaartje van uiteenlopende stijlen waarop stil zitten zo goed als onmogelijk is. De eerder ingetogen momenten zorgen voor een warme gloed. Ook hier genoot het publiek ten volle . Levensvreugde straalde het combo uit , wat op zich het publiek triggerde. Sommigen gaan zelfs tegen het podium aan, met een lichte danspas.
Een dubbeldik exotisch dansfestijn en levensvreugde, dat is wat Mólo Sâyat + Chapulines ons op deze avond aanboden. Het deed verdomd deugd!
Organisatie: De Centrale, Gent ism Zephyrus Records
Sam Dunscombe & John Also Bennett - Een totaalbeleving van fantasieprikkelende soundscapes in een sfeervol kader
De AB Salon is gevestigd op de bovenverdieping van de Ancienne Belgique. Ingericht in een soort huiskamer sfeer, gaan er geregeld gratis concerten door. Deze keer kregen we een Double Bill met Sam Dunscombe & John Also Bennett , twee performers die graag experimenteren met elektronische muziek.
Beide zijn multi-instrumentalisten die de elektronische muziek aftasten en het verbinden met dagdagelijkse dingen, die inspiratievol zijn om een filmische totaalbeleving te creëren. Je laten meedrijven in een mooi klankentapijt, en wat je doet vertoeven in een sprookjesachtige en spookachtige omgeving.
John Also Bennett is een Amerikaanse componist, fluitist en synthesist uit Brooklyn, New York die tegenwoordig in Brussel zijn uitvalsbasis heeft. Zijn muziek kan best worden omschreven als avant-garde, atmosferisch en minimalistisch. In 2019 verscheen op Shelter Press, en onder JAB, zijn solo-debuutalbum 'Erg Herbe' waarin hij gebruik maakt van fluiten, micro tonale synthese en veldopnames.
John Also Bennett (****) maakt gebruik van die kenmerkende intimiteit van het ambient genre, en een gemoedsrust heerst. Innerlijk genot ervaren we. Monotoon, inspiratievol klinkt het. Het geeft een hypnotiserende inwerking. Een mystieke wereld met een donker kantje nodigt zich uit . Er wordt geflirt met daglicht en duisternis.
https://johnalsobennett.bandcamp.com/
De in Berlijn residerende Australische Sam Dunscombe (**** ) is een performer-componist die met klarinet, synthesizers, computers en microfoons als tools, en door vrije improvisatie, veldopnames en elektro-akoestische muziek, de multidimensionale perceptie van tijd onderzoekt.
Onlangs verscheen op Oren Ambarchi's Black Truffle-label 'Outside Ludlow/Desert Disco', de eerste grote solo-release van Dunscombe.
Het is een muzikaal werkje toen Sam samen met een vriend de Mojave-woestijn in Californië doorkruiste en toevallig stootte op een wirwar van ¼"-tape die op en rond een cactus was gestrikt. De andere is een veldopname van het gebied buiten de spookstad Ludlow, waar de tape werd gevonden.
Op heel uitgekiende wijze gaat Sam Dunscombe experimenteren met de sfeer die er heerst, wat je in een spookachtige omgeving brengt. Ademloos word je.
De soundscapes die door de AB Salon loeien, drijven je langzaam naar een orgelpunt van waanzin.
https://samdunscombe.bandcamp.com/album/outside-ludlow-desert-disco
De fantasie wordt geprikkeld …, zowel bij de performance van John Also Bennett als bij Sam Dunscombe.
We sloten de ogen, lieten de klanken letterlijk op ons afkomen en gingen gewillig de confrontatie aan met de natuurelementen die zo nauw verbonden zijn met de muziek van beiden, binnen dat sfeervol experiment-rijk kader .
Ieder voelt het aan op zijn eigen manier. Uniek. Maar hoedanook , dit was een avondje van totaalbeleving van fantasieprikkelende soundscapes in een sfeervol kader!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Robbing Millions + Movulango - Eclectische, behendige en sympathieke roversbende
Robbing Millions heeft na de zelfgetitelde debuutplaat in 2016 een bescheiden succes behaald tot buiten Brussel. De jazzy indie cultband rond Brusselaars Lucien Fraipont, heeft ondertussen een metamorfose ondergaan waardoor de sound van de tweede langspeler ‘Holidays Inside’ eclectischer, jazzier, strakker en dromerig klinkt. Nog meer dan de lockdown, was het nieuwe label MGMT Records, van het gelijknamige bekende duo uit New York, de katalysator voor Robbing Millions’ recente release.
Het geluk had Robbing Millions niet aan hun kant, want na de nieuwe beperkingen waren er enkele shows geannuleerd. Gelukkig kon Fraipont en de zijnen toch hun geliefkoosde thuismatch spelen in de Ancienne Belgique.
Maar eerst mocht Movulango een poging wagen om het zittend publiek op te warmen. De jonge Gentenaar heeft tot dusver weinig uitgebracht maar toch verraste hij live met zijn gevarieerde opgenomen arrangementen en zijn sterke gekleurde stem. Met rake moves en een visuele opstelling die heel retro aanvoelde, was het allesbehalve saai om hem aan het werk te zien. De new wave van de jaren 80 waren een duidelijke inspiratiebron terwijl de eigentijdse en persoonlijke Movulango-toetsen voor de frisse originaliteit zorgden. Met uitschieter “Leave”, denk aan een mix van Mac Demarco en Car Seat Headrest, slaagde Movulango in zijn opzet. Laat dat nieuw materiaal maar komen!
De main act had ondanks de beperkingen toch heel wat geïnteresseerden en fans naar de AB kunnen lokken. Uiteraard had Robbing Millions nieuw materiaal om te delen waar ze met “Overdry” meteen aan begonnen. De pulserende synthintro werd handig aangevuld met de behendige gitaarmelodieën van Fraipont. Op het daaropvolgende in het Frans en Engels gezongen “Camera” surften ze verder op de psychedelische 80s-golf. Nog één van de laatste LP was “Family Dinner” waar er een grappig familietafereel met gepaste clichés bezongen werd. Het latino-geïnspireerde “Tiny Tino” klonk aanvankelijk grappig en bijna kinderlijk, maar de hoekige tempowisselingen à la math rock sloegen het publiek met verbluffing. Handig daaraan vastgeknoopt was het oudere “Bigfoot” die dito hoekig klonk. Ook “Wiagw” en “Negative Blonde” kwamen als oldies aan bod.
Charmant aan Fraipont is dat hij zijn Franstalig accent niet wegsteekt en er dus handig gebruik van maakt. Uiteraard zijn de gelijkenissen met Air of Phoenix dan ook niet ver te zoeken. Het gemoedelijke maar toch mysterieuze instrumentele “Dynamic Plants” blonk uit in moodswings en creatieve jazzy melodieën. Tussendoor werden we verder getrakteerd met het gloednieuwe “Doctor”, meer van dezelfde psych synth indie maar dan nog eigenwijzer. “One of a Kind” zat muzikaal zeer complex ineen, maar het viertal bracht die moeiteloos over aan het opgewekte publiek. Het frivole “Have Tea”, met een bedanking voor Fraipont’s mede-acteur in de humoristische videoclip, kwam goed binnen als zoetmaker.
De dolenthousiaste toeschouwers waren duidelijk niet verzadigd. Gelukkig werden we in de encore verwend met het surrealistische “Chewie Chewie” en het geweldige hapklare “In the No Air” waardoor iedereen uit zijn stoel ging om alsnog volop te kunnen genieten.
Robbing Millions bracht met ‘Hollidays Inside’ één van de meest opvallende Belgische releases van dit jaar uit. Ook live heeft Fraipont vele harten gestolen van het (ondanks de maatregelen) zeer enthousiast publiek!
Setlist: Overdry - Camera - Family Dinner - Tiny Tino - Bigfoot - Rapa Nui - WIAGW - Dynamic Plants - Back - (New) Docter - One of a Kind - Have Tea - Negative Blonde - Encore: Chewie Chewie - In the No Air
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Arlo Parks - Jong soultalent overtuigt
De warme, liefdevolle sound van Arlo Parks omarmde ons, op de ideale afstand van anderhalve meter weliswaar, in deze barre coronatijden. Ze wuifde de Sint uit vanavond en maakte de feestdis klaar voor het eindejaar. Haar schone , lichtvoetige muziek in een soulful kader, met een bloemetjes(tapijt) op het podium, nodigde ons uit.
Arlo Parks, is een jong Brits aanstormend talent die een samenhorigheidsgevoel in deze tijden sterk onderstreept .
Arlo Parks debuteerde in volle coronatijd met haar EP ‘Sophie’ en het debuut ‘Collapsed in sunbeams’ . Een resem singles , die ook op het debuut te vinden zijn, lieten al horen hoe pop, soul, r&b en elektronica elkaar vinden in zeemzoete, frisse, innemende, knappe songs , gedragen door haar zachte, lichthese vocals . Ergens roept het Macy Gray, Tracy Chapman op, kun je wel zeggen, met haar warm , lieflijk, helend materiaal . Haar zalvende sound van gemoedelijkheid en amicaliteit wordt omgeven van levens- en persoonlijke vragen , wat siert.
Ze stond op alle beloftelijsten van 2021 en lost deze dus probleemloos in . Een Grand Mix met mondmasker ontving Parks en band met open armen . Net met haar band (zes in totaal) weet ze de tiental nummers open te trekken , door de fijn gitaarmelodieën, de bastunes, de synths, een trompet en de indringende drums. Een popsoulgeluid om van te snoepen . Zij beweegt zich hierin als een jonge, dartelende twintiger.
Het zat meteen goed met één van haar groovy singles “Hurt”. We slalommen in een gevoel van solidariteit , “Green eyes” heeft een loungy tune en op “Portra 400” verwijst ze naar haar idolen My Bloody Valentine en Beach house; bubbels van vriendschap borrelen op, o.m. “Too good”, “Caroline” en “Eugene” door de sfeervolle popgroove , ietwat het uitgangsbord van de plaat. “Angel’s song” boeit door de wisselende summiere en brede instrumentatie. De blazersectie is in de totaliteit van de sound een beduidende meerwaarde . Intimiteit en extravertie kruisen elkaar. Boeiend, aangenaam. Top.
Ze praat de nummers aan elkaar, aks een volleerde presentatrice en palmt hiermee haar publiek in; Iedereen, zowel publiek , als band , geniet en beleeft plezier. Deugddoend.
Ze loodst ons doorheen de drie laatste songs, ingetogen, pakkend op “Sophie”, het droevige, pakkende “Super sad generation” en het broeierige , tintelende “Hope” , woorden die we meenemen in deze donkere dagen om er elke dag opnieuw tegenaan te gaan …
Knappe melodieën met een goede vibe en een sterke goedlachse sing/songwriter , tekent net dat jong talent . De festivalzomer lonkt , welk festival ook … Maar eerst opnieuw de Botanique aandoen , in uitgesteld relais ... Arlo Parks is de naam!
Organisatie : Grand Mix, Tourcoing
Old Time Relijun - Erfgenaam van Captain Beefheart?
Old Time Relijun zag in 1995 het levenslicht ergens in een donkere, beschimmelde kelder in Olympia, Washington. Na een plaat in eigen beheer begonnen ze een samenwerking met Calvin Johnson's ‘K Records’, die tot op de dag van vandaag stand houdt. Na 8 platen en veel optredens, ook in Europa, houdt de groep het in 2007 echter voor bekeken.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de groep wordt in 2018 nieuw leven ingeblazen. Sindsdien verschenen de mini-lp ‘See now and know’ en ‘Musicking’. En dat nadat zanger-gitarist Arrington De Dionyso in 2016 een bijzonder nare ervaring meemaakte. Toen werd hij maandenlang bedreigd door neonazi's en Trump-aanhangers. Herinnert u zich Pizzagate nog? Die waanzinnige complottheorie waarin beweerd werd dat het pizzarestaurant en muziekcentrum Comet Ping Pong in Washington, D.C. de thuisbasis was van een pedofielennetwerk geleid door Hillary Clinton en haar campagnevoorzitter John Podesta. In 2010 had Arrington in dit restaurant een muurschildering gemaakt wat blijkbaar als een bevestiging van die complottheorie werd gezien waardoor hij belaagd werd door extreemrechtse internettrollen en paranoïde samenzwering aanhangers. Zelfs familie en vrienden werden geviseerd. De Dionyso liet zich evenwel niet intimideren en speelde bovendien met zijn freejazzcollectief ‘This saxophone kills fascists’ een geheim concert in de Comet Ping Pong naast de betreffende muur, een zoete "fuck you" naar alt-right.
Maar deze avond stond hij dus met Old Time Relijun op het podium van café De Zwerver. De laatste dag van een lange Europese tour waaraan hij duidelijk veel plezier beleefd had. Terwijl de meeste toeschouwers goed ingeduffeld waren, verscheen Arrington De Dionyso op blote voeten en met een zonnehoed ten tonele. Enige excentriciteit was hem niet vreemd, iets wat je op zijn minst ook van zijn muziek kon zeggen.
Na dat hiatus van 11 jaar leek er muzikaal niet veel veranderd en dan baseer ik mij op de platen want van hun optreden, meer dan 15 jaar geleden, dat ik zag is me niet veel bijgebleven. Dit deed meteen weer denken aan ‘Trout mask replica’, het zwaar experimentele meesterwerk van Captain Beefheart. Diezelfde mix van blues, freejazz en avant-garde. Wel leek het wat compacter gebracht dan vroeger en zorgden het inventieve en soms zelfs dansbare drumwerk van nieuwkomer Amanda Spring Walker en de verrassend melodieus en warm klinkende staande bas van Aaron Hartman (De Dionyso's compagnon de route van het eerste uur) ervoor dat het steeds toegankelijk bleef.
Want de vreemde maar boeiende zanglijnen van De Dionyso, die zich meestal in de hogere regionen bevonden, waren een stuk minder makkelijk behapbaar.
Een paar keer verraste hij ons zelfs met pure keelzang terwijl hij één keer bewees hij zonder moeite ook in een operette zijn streng zou kunnen trekken. Desondanks was het toch zijn gitaarspel dat me het meest fascineerde. Bluesy maar toch onvoorspelbaar, soms dissonant of gewoon freakend wanneer hij zijn snaren tegen de microfoonstandaard schuurde.
Een ietwat onverwacht sterk concertje dat me naast de onvermijdelijke Beefheart ook aan James Chance deed denken.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Meskerem Mees - Meesterlijke en frivole spontaniteit
Meskerem Mees is na haar overwinning op Humo’s Rock Rally in 2020 en enkele radiohitjes al lang geen onbekende meer in het Belgische muzieklandschap. Onlangs heeft ze eindelijk haar debuutplaat ‘Julius’ uitgebracht waaruit ze voor dit optreden veel uit geput heeft.
Als eerste aan de beurt was er Sura Sol. De Brusselse heeft al wat muzikale ervaring met het trio Las Lloronas. Sura brengt diezelfde mix van akoestische muziek en slam poetry met uiteraard veel persoonlijke toetsen. Ook al was ze op van de stress, toch bracht ze haar muziek met overtuiging en finesse, wat merkbaar was in "Seaside" en "Other Side". Niet enkel had ze haar sterke en gevarieerde (soms een hoge, soms eens diepe) stem, een akoestische gitaar en een ukulele tot haar beschikking, ook gebruikte ze al borstkloppend haar lichaam om één van haar nummers te brengen. In “Le clown est mort” etaleerde ze enig haar meertaligheid in het Frans en het Spaans. Met oprechte charme kreeg ze in "Little Humans" en afsluiter "Shine" iedereen zachtjes aan het zingen. Een leuke en geslaagde opwarmer!
Meskerem Mees kwam met (vervang)cellist Frederik Daelemans het podium op terwijl het voor de rest muisstil was. Toch maakte ze een ontspannen indruk toen ze zachtjes begon met het fantasierijke “Astronaut”. Aarzelend en aftastend maar vervolgens overtuigend was het publiek zeer dankbaar voor deze opener. De rijke fantasie die Meskerem Mees heeft, speelde haar in “Parking Lot” parten waardoor ze de aanzet van lyrics even vergat. Gezwind en charmant maakte ze dat slippertje even recht, wat haar meer dan hartelijk werd vergeven. Het publiek genoot ingetogen van het schouwspel waardoor je tijdens “Season Shift” als het ware een speld kon horen vallen.
Dat Mees een bezwerende stem heeft, was al vroeg in de set merkbaar maar die ontplooide ze volledig in het sterke “Song for Lewis” en het heerlijk kabbelende “Blue and White”. Soms balanceerde de Gentse tussen opgewekte zelfzekerheid en twijfelende droevigheid. De frivoliteit in “Queen Bee” en “Where I’m From” stond mooi in contrast met het droevige “Man of Matters”. Even beeldde ze het nummer in door naar het plafond te staren.
Het meer bekende “Joe” en uiteraard “The Writer” kon op heel veel enthousiasme rekenen van de toehoorders. Tussendoor liet ze met een nieuw nummertje even zien wat ze nog in haar mars heeft. Het bisnummertje “Better Never than Forever” diende als leuke afsluiter waar ze het publiek al zingend helemaal meekreeg.
Elk detail in de muziek, de bindteksten en de mimiek maakte dit een perfect concert. Meskerem Mees’ spontane quasi speelse onbezonnenheid en de uiterst kundige muzikale pareltjes maken haar een zeer boeiende artiest die je graag in je gezelschap wilt.
Door omstandigheden was dit helaas haar laatste concert van dit jaar al zullen we uiteraard nog veel van haar blijven horen!
Setlist
Astronaut - Parking Lot - Season Shift - Song for Lewis - Man of matters - Try You Might - Dandelion - Joe - Queen Bee - Blue and White - Away the Sparrow - Best Friend - The Writer - Where I am from - Better never then forever
Organisatie; Botanique, Brussel
The Limiñanas - Psyché-rock heruitgevonden
The Limiñanas zijn een garagerockduo uit Perpignan, het uiterste zuiden van Frankrijk, tegen de Spaanse grens aan. In de jaren negentig zat Lionel Limiñana in de locale punkrockscene, en samen met zijn vrouw richtte hij in 2009 The Limiñanas op. De inspiratie vinden ze in de jaren zestig en zeventig: psychedelica, fuzzrock, kraut, maar ook Serge Gainsbourg en Ennio Morricone mengen ze tot een lekkere bouillabaisse. Ze gebruiken graag gastzangers en op vorige platen werkten ze samen met onder meer Peter Hook en Anton Newcombe van The Brian Jonestown Massacre.
Hun achtste plaat is een samenwerking met Laurent Garnier. ‘De Pelicula’ is een soort conceptalbum rond twee personages, Saul en Juliette , een soundtrack bij een film noir of een adult stripverhaal dat onvermijdelijk slecht afloopt. Laurent Garnier was er niet bij in de Aéronef, maar de band was wel uitgebreid tot een zevental, met centraal vooraan Marie Limiñana op een eenvoudig drumstel zonder hi-hats en daarnaast Lionel Limiñana op gitaar, een struikgewas onder de kin torsend, genoeg om alle kappers van Rijsel een royale eindejaarspremie te geven.
De Franse Warren Ellis schrijft zowel instrumentale nummers waarin de groove centraal staat, als Franstalige (dikwijls parlando waardoor je automatisch bij Gainsbourg uitkomt), als Engelstalige nummers, die afwisselend door twee bandleden gezongen werden.
De set was heel afwisselend, soms zachte sixties psychedelische pop ondersteund door beelden van sixtiesiconen als Faye Dunaway, Jeanne Moreau en Brigitte Bardot, dan weer bakken distortion ondersteund door een dement orgeltje, fifties reverb en tamboerijn, of een Spaanse dancepunk-anthem (‘Que Calor’!) dat uit de pen van de Dewaele Brothers had kunnen komen, gevolgd door een bezwerend krautrocknummer dat een cover van Can bleek te zijn.
In de bis werden The Undertones van hun punkjasje ontdaan en in een noisebad gestoken.
In een oud interview vertelde Lionel Limiñana dat hij niet houdt van puristen in de muziek, of het nu garagerockadepten of punkers zijn. Dat zag je vanavond ook op het podium van de Aéronef, de psychedelica van de jaren zestig was de grote gemene deler, maar het opzoeken van nieuwe geluiden en het mengen van genres stond voorop.
Setlist: Saul/Je rentrais par le bois... BB /Last Picture Show/Istanbul is sleepy/Shadow people/Juliette dans la caravane/Dimanche/The Gift/Funeral Baby/Crank (The Beach Bitches cover)/One of Us, One of Us, One of Us.../Que Calor!/Au début c'était le début/Ghost Rider/Mother Sky (Can cover)/Steeplechase
Bis: Je m'en vais/Teenage Kicks (The Undertones cover)/The Train Creep A-Loopin (Tiny Bradshaw and His Orchestra cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/the-liminanas-05-12-2021.html
Organisatie: Aéronef, Lille
Backback + Don Kapot - Intiem huiskamerconcert
Na de recente beslissingen van het overlegcomité is het weer schakelen voor de cultuursector. Sommige concertzalen sluiten voorlopig de deuren. Of proberen er voor de zoveelste keer interactief mee om te gaan.
De N9 in Eeklo bracht in samenwerking met JazzLab, een double Bill met twee bands die de grenzen van jazz en rock aftasten, muzikaal gedreven en kleurrijk van aard.
Backback en Don Kapot zorgden op die manier voor een intiem huiskamerconcert!
Backback (*****) is een trio muzikanten die perfect de lijn bewandelen tussen pure rock en jazz. Met hun schijf 'Deuk' brengen ze een eigenzinnige ode aan jazz grootmeester Duke Ellington, een man die in de roaring 20ths zijn tijd al ver vooruit was en heel vernieuwend tewerk ging. Geen gemakkelijke opgave om zo iemand te evenaren, maar het trio slaagt met brio erin die jaren twintig honderd jaar later te laten heropleven.
Lekker groovy en ingenomen klonk het. Het konk ietwat helend in de omstandigheid van zitplaats en met mondmasker op. Het is een overtuigende combinatie tussen de aanstekelijke gitaar riedels van Filip Wauters, de fijnzinnige drums van Giovanni Barecella en de warme baritonsax van Marc De Maeseneer. Gegarandeerd kreeg je de ene na de andere adrenalinestoot.
De bandleden spreken de fans aan en muzikaal improviseren ze op speelse wijze. Ze weten met een kwinkslag alles goed op te vangen.
We zijn er zeker van dat Ellington hierboven met een brede glimlach mee genoot; wij zeerzeker van de aanpak van het trio die het verleden eigentijds interpreteerden.
Ook Don Kapot (*****) bestaat uit muzikanten die perfect de jazz vibes, afro-beat, rock en allerlei stijlen door de mangel halen. Het trio, drummer Jakob Warmenbol , bassist Giotis Damianidis en baritonsaxofonist Viktor Perdieus, voelen elkaar perfect aan.
In de biografie op de facebook pagina van het evenement lezen we :'' Hun composities starten van improvisaties en combineren de energie en vrijheid van de vrije jazz met de totale trance van de beste dansmuziek." .
We voelden het concert op deze wijze aan, of het nu de verschroeiende drum solo's zijn van Jakob, of die verdomd groovy, kleurrijke, flirterige baslijntjes van Giotis, of die baritonsaxofoon van Viktor. Het is een adembenemend mooi, opzwepend geheel.
Don Kapot verlaat de comfortzone in hun stijlen , wat hen nu net zo bijzonder maakt, lees maar even de recensie hier van 'Hooligan' .
Live zetten ze het meesterlijk om, met een vleugje humor en absurditeit. Don Kapot wist de dansspieren te tintelen , zelfs zittend!
We genoten nog even na, op weg naar huis, van die plaat 'Hooligan' …
Organisatie: JazzLab ism N9, Eeklo
The Black Lips - Valse start ruimschoots goedgemaakt
Na het optreden van The Cold Stares haalden we nog opgelucht adem: rock-'n-roll was terug maar nauwelijks een maand later stonden we hier opnieuw met een mondkapje en op zoek naar een zitplaats.
Maar het moet gezegd, De Zwerver had er via de opstelling in de zaal alles aan gedaan om de pijn wat te verzachten. Vooraan stoelen rond een olievatje, daarachter barkrukken rond hoge tafels, alles netjes in bubbels verdeeld. Het had zeker wat. Toch bleef het vreemd aanvoelen om zo The Black Lips, een groep die altijd uitnodigt tot wilde feestjes, te moeten meemaken.
Maar eerst hadden we nog Tuff Guac (wat staat voor straffe guacamole) uit Antwerpen. Tuff Guac is het soloproject van ‘Belly Button Records’ baas, Rafael Valles Hilario die ook actief is bij The Jagged Frequency, Moar en Brorlab. Op de plaat ‘Green and handsome’ heeft Valles alle instrumenten zelf ingespeeld maar op het podium laat hij zich begeleiden door een uitstekende band bestaande uit bassist Jasper Suys, drummer Gert-Jan Van Damme (beiden uit Mogo) en Wim De Busser, ook gekend als King Dick, op gitaar en minimale toetsen.
Tuff Guac bracht ons aanstekelijk rammelende, fuzzy garagepop die een stuk steviger klonk dan op plaat. Veel memorabele songs heb ik niet gehoord maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door een smeuïge sound waarin vooral de wonderlijke samenzang tussen Valles en de altijd begeesterende King Dick opviel. En dreigde een song al eens compleet de mist ingaan, dan was er altijd een venijnige, explosieve gitaarsolo om de meubelen alsnog te redden. Zowat elk nummer had zo'n gitaareruptie in de staart, maar die waren telkens kort en snedig genoeg om nooit te vervelen. Tuff Guac, volgend jaar op de affiche van Rock Zerkegem? Mijn sympathie hebben ze alvast.
Black Lips uit Atlanta, Georgia grossiert sinds 1999 in chaotische garagepunk (zelf noemen ze het flower punk) maar verrasten begin vorig jaar vriend en vijand met ‘Black Lips sing... in a world that's falling apart’. Niet vanwege de profetische titel maar door de onverwachte muzikale wending waarin de groep zowaar de country omarmde. Country pur sang is het zeker verre van, maar de invloeden zijn er toch overduidelijk.
Is dit een pastiche, een parodie of een hommage aan de country of is dit echt de nieuwe richting die ze uit willen? Duidelijkheid hierover is er niet zoals er eigenlijk niets duidelijks is aan Black Lips. Toch was er één teken die erop wees dat ze verder deze koers wilden varen.
Ter gelegenheid van deze tour werd namelijk een single opgenomen met twee opmerkelijke covers: "Colt 44" van The Range Rats (een kortstondig countryprojectje van Dead Moon voorman Fred Cole) en "Alone and Forsaken" van Hank Williams.
Het Italiaanse label ‘Wild honey’ hield op het allerlaatste moment de single evenwel in nadat er beschuldigingen tegen zanger-gitarist Cole Alexander bekend raakten. Alexander (toen 29) zou sexueel ongepaste berichten gezonden hebben naar de toen 17 jarige Emily Langland die ermee naar ‘The Times’ stapte. Vreemd genoeg hadden de twee een jaar later wel sex met onderlinge toestemming.
Het zoveelste gelijkaardige incident bij Burger Records waar ook o.a. Nobunny in ongenade viel. Black Lips stonden dan wel niet onder contract bij Burger Records, Langland leerde Alexander wel kennen op Burgerama (het festival van het label) waar de groep twee opeenvolgende jaren headliner was. Wat er ook van zij, de gevolgen zijn niet te ontkennen. Ook hun langlopend contract met Vice Records (sinds 2007) werd niet verlengd en van die twee nieuwe nummers was geen spoor te bekennen in Leffinge.
Black Lips kende nogal wat personeelswissels maar de huidige bezetting met maar liefst vier leadzangers (enkel drummer Oakley Munson weigert te zingen), die nu reeds zo'n drie standhoudt, lijkt me toch de sterkste die ze ooit gekend hebben. Naast Munson zagen we gitarist Cole Alexander en bassist Jared Swilley die er van in het prille begin bij waren. De excentrieke juwelenontwerpster Zumi Rosow op sax en de al even excentrieke Jeff Clarke (ex Demon's Claws) op gitaar vervolledigden de line-up. Die laatste als vanouds in een matrozenhemdje op de blote benen, alleen zijn buikje blijkt wat verder uit te dijen.
Ik zag The Black Lips al ettelijke keren aan het werk waarbij hun optreden in de Recyclart (2007) nog steeds in mijn geheugen gegrift staat. De verwachtingen waren dus erg groot en die werden de eerste 20 minuten zeker niet ingelost. Daarvoor klonk het te rommelig, mede door een foute klankbalans, en waren de meestal oudere nummers niet de beste die ze ooit gemaakt hebben. Zo'n "Sea of blasphemy" bijvoorbeeld klonk nog erger dan de titel liet vermoeden. Tijdens die beginfase kon alleen een song gezongen door Jeff Clarke, helemaal in Demon's Claws stijl, mijn hart verwarmen.
Maar dan rechtte de groep de rug en met "Get it on time", een cover van een eerder obscuur Velvet Underground nummer, kregen we zowaar een onvervalst hoogtepunt. Waar ik vroeger soms dacht dat Zumi Rosow een wat overbodig lid was moest ik mijn mening nu totaal herzien. Hoe ze dit nummer zong zal me nog lang heugen, dat weet ik nu al. Zumi for ever.
Meteen ook het startschot van een reeks rudimentaire parels waarbij het neerzitten op een stoel een ware marteling werd. Mindere broeders zaten er nu niet meer tussen en "Hooker Jon", "Dirty Hands" of "O Katrina!" zorgden voor de totale extase.
De beste songs uit hun nieuwe en overigens uitstekende plaat hadden ze opgespaard voor de bisnummers. Eerst het enkel door Zumi en Jeff gebrachte "Chainsaw" (zwijmelende country) gevolgd door de uppercut "Gentleman" zorgden voor het absolute kippenvelmoment.
Wat de kers op de taart moest worden, "Hippie, Hippie, Hoorah" (Jacques Dutronc) kapseisde jammerlijk en dat niet alleen door het relletje vooraan.
Toch was het ondanks alles een ongemeen mooie avond geweest en lijken the Black Lips na meer dan twintig jaar nog lang niet uitgezongen.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Stikstof - Een intense doortocht van een Brusselse hiphop wervelstorm, alles kapot!
In de beslissingen van het Overlegcomité moet o.m. de evenementsector opnieuw schakelen, waardoor staande concerten voorlopig onhold worden geplaatst. We blijven in deze fase ferm geconfronteerd met dat taaie virus . Stikstof bracht net voor die definitieve beslissing een Brussels hiphop wervelstorm, een feestelijke avond , nog even proevend van de vrijheid. Kregen we dus nog even ‘adem’ruimte …
DJ Unregular (***1/2) mocht de boel wat opwarmen. Er stond nog niet veel publiek en voor de meesten was het een aangenaam moment om een pint te halen aan de toog en lekker te keuvelen, iedereen genoot van de aanstekelijke hip hop.
De tweede act RonnyHuana (****) is een ‘coming up’ hip hop fenomeen, aan het doorbreken naar een ruim publiek, dankzij enkele knappe releases. Een donker kantje is verbonden met de hardheid uit de straat, de humor is niet veraf . RonnyHuana had het in het begin nog even moeilijk om het publiek mee te krijgen, maar door z’n charisma en het klasse entertainment vormde dit geen probleem. Klaar voor de doorbraak dus!
Stikstof (*****) is uit het goede hout gesneden. Het trio bestaat op zich uit klasse muzikanten, die er live tegenaan gaan! Stikstof schakelde een versnelling hoger om iedereen aan z’n kant te krijgen.
De laatste omstandigheden omtrent de beperkingen (CST ticket, mondmasker en een laatste keer rechtstaand) zorgden ervoor dat het publiek eerst rustiger was, leek het.
In het begin dus namen velen een afwachtende houding aan. Maar Stikstof zijn hongerige wolven die hun prooi verslinden en dus live gretig klinken . Ze zoeken hun publiek op, doen al gauw enkele 'wall of deaths', en doen een pogo/moshpit feestje ontstaan.
Het publiek mag het podium op, tot groot jolijt van de menigte dus, waarna die gingen crowdsurfen tot voorbij de PA. Naarmate de set vorderde, stond dan ook niemand meer stil.
Bijna twee uur lang ging Stikstof op dit elan door, zonder adempauze. De Casino werd herschapen in dansende hiphopfans die nog eens goed uit de bol gingen. “Alles kapot” is niet alleen een energieke top song, het werkt even aanstekelijk, energiek op het publiek …
Alles gewoon kapot spelen, na een ietwat moeizame start. Hiphop op z’n best, muziek en zijn teksten, die emoties losweken.
Iedereen genoot van deze intocht; een laatste doortocht btw van deze Brusselse hiphop wervelstorm met een uitzinnig publiek, at last …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/stikstof-26-11-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
