Turpentine Valley zet grote stap vooruit met album ‘Alder’

Eén van de eerste post-coronaconcerten in de befaamde Elpee in Deinze was de officieuze albumreleaseshow voor ‘Alder’ van Turpentine Valley, meteen een thuismatch voor het instrumentale postmetaltrio uit Zulte. De support kwam van de labelgenoten van Eleanora.

Eleanora’s muziek is dreigend, krachtig en donker, maar dat zegt misschien nog niet veel. Het wordt al duidelijker als we vertellen dat deze Gentse band een eclectische mix brengt van sludge, screamo en postmetal. Ze maakten een blitz-start in 2014 door een splitalbum met Amenra uit te brengen en daarna brachten ze nog albums en EP’s uit bij het toonaangevende Consouling Sounds. Intussen zitten ze bij dunk!records en kunnen ze knappe referenties voorleggen als Desertfest Belgium en het komende dunk!fest.
In de Elpee lag met drie songs (“Mere”, “Principes” en “Elders”) het zwaartepunt van hun set op hun jongste album ‘Mere’, van 2020. De set werd geopend en afgesloten met songmateriaal van ‘Allure’: “My Scepter, Sword of Vengeance” en “Telos”.
Hoewel Eleanora’s muziek niet zo heel ver ligt van die van Turpentine Valley, deelde het publiek in de Elpee geen vrijgeleide uit. De Gentse band moest hard werken om wat respons te krijgen, maar slaagde daar wel mooi in. Vooral zanger Mathieu smeet zich met veel overgave en passie.

Voor Turpentine Valley was de passage in de uitverkochte Elpee één van de haltes voor de release van ‘Alder’. Daarop hoor je een band die de zaken matuurder aanpakt en die nog beter weet dan op voorganger ‘Etch’ waar ze naartoe willen met hun muziek.
Na de release van ‘Etch’ (ets) speelde Turpentine Valley dat album live telkens integraal (op één track na) en in de volgorde van het album. Dat doen bands in postmetal wel vaker, want over de volgorde van de songs wordt vaak lang nagedacht. Het leek alsof ze dat voor ‘Alder’ in de Elpee zouden overdoen, met “Veeleer I”, “Sereen” en “Parabel” als openingstrio. Maar dan brengen ze “Teloor” niet, halen ze de albumvolgorde van “Neuron”, “Respijt” en “Tremor” door elkaar en voegen ze nog twee songs toe van ‘Etch’: “Vergeten” en “Trauma”.
Inzake spanningsopbouw en sfeer klopt het wel allemaal, maar wie gehoopt had op een doorslagje van het album, die was er aan voor de moeite.
Nu, afgaand op de reacties uit het publiek, was dat voor de fans helemaal geen probleem en ‘Alder’ werd toch zo goed als integraal gebracht zodat wie het vinyl nog niet in huis haalde, toch al een goede indruk kreeg.
De hoofdjes knikten mooi mee op de ritmes en tussen de songs was er telkens veel applaus. Leuker wordt het meestal niet bij instrumentale postmetal.

Turpentine Valley heeft met het nieuwe ‘Alder’ een flinke stap vooruit gezet en ook live lijkt deze band klaar voor de grotere festivalpodia en concertzalen.

Organisatie: Elpee + Turpentine Valley

Idealus Maximus - Een filmisch variërende 'road trip’

We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs! Voorverkoop via www.polderrecords.be   vanaf midden februari 22. Release begin maart 22. Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/

De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo.
Op de nieuwe 'Loofbos' intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus!

Eerst kwam Gnome (****) getooid in kabouter mutsen, om de aanwezigen een uppercut van jewelste toe te dienen. Gnome trekt een ondoordringbare geluidsmuur op, met enkele venijnige weerhaakjes. Ze hadden alvast succes met hun debuut 'Father of Time' uit 2018, waarop ze riffs stapelen als legostenen, en ze veroverden Europa evenzeer met scheen-schoppende livesets.
Het powertrio uit Antwerpen legt de lat nu hoger met het majestueuze tweede 'King', dat in mei uitgebracht wordt. De band heeft een instrumentale als vocale vuurkracht.  Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donkere en rauw, met een dosis humor.  Ze verlaten de comfortzone van stoner/sludge. Eigenlijk wel een vrij toegankelijke sound dus. Een band om in het oog te houden.

Ondanks het feit dat Idealus Maximus (****) de interactie naar het publiek enorm beperkte, wisten ze muzikaal sterk te overtuigen. Een ondoordringbare instrumentale muur trokken ze op. De band heeft geen vocale versterking nodig, hun instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Er was ook een zekere zachtmoedigheid, gemoedelijkheid en rust  te horen, om dan even verderop te worden overspoeld in angst door tsunami's, wervelstormen en orkaanuitbarstingen. Tot slot werd je compleet omvergeblazen als de registers werden open getrokken. Een set van intensiteit, oor streling en uppercuts.
Muzikaal een variërende, avontuurlijk landelijke trip, een uurtje puur intens genieten. Na de regulaire set volgde nog een bis om de totaalbeleving compleet te maken . Sjiek.
Het zou mooi zijn, indien de muziek kon omkaderd worden door beelden op de achtergrond, wat het filmische aspect ten goede zou komen.
De beelden van deze 'road trip' prikkelden onze fantasie tot we na een klein uurtje totaal verweesd achterbleven. Overtuigende liveset.

Organisatie: N9, Eeklo

Ludovico Einaudi - Het bewijs dat muziek verbindt en houvast biedt!

Ik hoop dat het één van de laatste malen hoeft te zijn dat ik dit moet schrijven… Maar ook dit concert, van de wereldvermaarde pianist en componist Ludovico Einaudi werd t.g.v. corona gedurende bijna twee jaar uitgesteld. Hoe dan ook, na een zonovergoten dag was het dan eindelijk zover: omstreeks zeven uur ‘s avonds stonden er al een tiental mensen aan te schuiven voor het neoklassieke Capitole gebouw in Gent. Wat mij betreft, een ideale locatie voor wat later zou blijken, een memorabel concert.

Na een drankje in de koepelbar, begaf het volk zich naar de uitverkochte theaterzaal en iets later, rond acht uur doofden de lichten zich. Toen ik goed keek, zag ik op het podium een man voorzichtig plaatsnemen achter de impressionante, zwarte vleugelpiano. Rondom het geheel hingen doeken, waarop blauwe waterachtige schakeringen geprojecteerd werden. Heel zacht bereikten Ludovico Einaudi’s handen de toetsen en ontstonden de eerste subtiele, fragiele klanken uit de piano. Zo opende het nummer “Underwater”, het titelnummer van Ludovico’s laatste plaat op strelende wijze het concert. De hectiek in mijn hoofd, van het alledaagse leven, maakte onverwacht snel plaats voor een gevoel van intense ontspanning en melancholie. De eerste nummers van het concert werden solo gespeeld en hier was ik eigenlijk oprecht blij om: dit was Ludovico Einaudi in z’n puurste vorm.
De mate waarin hij zijn instrument beheerst vond ik aandoenlijk: verschillende ritmes, speelvolumes en tempo’s vulden elkaar naadloos aan, tot wat je mij vraagt, gewoonweg perfecte composities. Op een gegeven moment vielen de doeken naar beneden en werd Ludovico bijgestaan door Frederico Mecozzi op viool, Redi Hasa op cello en een percussionist. Hierdoor klonken sommige nummers zoals “Andare”, “Golden Butterflies” en “Low Mist” nog intenser, voller en dramatischer.
Het concert duurde bijna twee uur en werd opgebouwd op basis van zorgvuldig uitgekozen nummers, die zowel oudere als nieuwere platen omsponnen. Persoonlijke hoogtepunten waren voor mij “Le Onde” vanop zijn debuutalbum ‘Le Onde’ uit 1994, “Divenire”, het titelnummer vanop Ludovico’s doorbraakalbum uit 2006, “Nuvole Bianche” vanop de alom geprezen klassieker ‘Una Mattina’ (2004) en “Experience” vanop mijn persoonlijke favoriet ‘In a Time Lapse’ (2013).

Eerder zelden, zag ik zo’n stil, aandachtig en dankbaar publiek. Zoals het concert begon, eindigde ze ook met Ludovico Einaudi, solo achter zijn piano. Bij afloop van het concert kon Ludovico Einaudi en zijn crew rekenen op een langdurige, staande ovatie.
Vanavond betekende opnieuw het bewijs, dat muziek mensen verbindt en houvast biedt. En zolang we hierin af en toe even collectief mogen ontsnappen, blijf ik geloven in een betere wereld.

Organisatie: Greenhouse Talent

Peaches - Smells like circus - Smells like Peaches

Het muzikale werk van de Canadese Peaches staat garant voor electroclashende bitchpunk . Als buitenstaander zul je een kreet slaken van, wat is me dat, maar Merrill Nisker aka Peaches, reeds de vijftig voorbij, is een feministische allround artieste, die na een handvol platen de brug slaat met plaatselijke circus- en performance artiesten en zorgt voor een wilde mix van muziek, performance, circus, acrobatie  en queer acts.
Getiteld ‘Smells like Peaches’, is een totaalspektakel, met schaars geklede dames, (deels) ontblote vrouwenlichamen, gebed in haar ravissante kostuumwissels , als de outfits en de verkleedpartijen van haar artiesten.
Het is allemaal in kader van een boeiend weekend, een eclectische meltpot van een ‘smells like circus’. Ergens borrelt in die extravagante kostuums de persoon Roisin Murphy op.

De Canadese muzikante, producer, regisseur, beeldend kunstenaar en performance artieste Peaches overvalt ons muzikaal met vettige, dreunende, neurotische basses, pompende, groovy synthbeats en aanstekelijke, vunzige refreintjes van ‘tits’, ‘dicks’ ‘fucks’, …
Ze bijt van zich af met een pittige, gedreven, seksueel prikkelende, erotiserende, fantasierijke (freak)show.
Een koor opent en eindigt deze. Het is een spectaculaire, een tot de verbeelding sprekende show, een circusact met uitdagende bewegingen, sensuele danspassen enz in een onbevreesde originaliteit. Ze oefent een immense invloed uit op de vrouwenbeweging en haalt de gendernormen onderuit. Het publiek weet dit enorm te smaken. Ze wordt met haar show sterk onthaald.
Grensverleggend, absurd en toch hard realistisch hoe de kijk op seks in de popmuziek wordt onderuit gehaald in die groovy , dansbare , hitsende , feestelijke en huiverende, angstaanjagende synthbeats , die Daft Punk met Suicide versmelt.

Smells Like Peaches! Zoveel is duidelijk muzikaal, het is een trip van  ‘Teaches of Peaches’, die goed twintig jaar verscheen , naar ‘Fatherfucker tot het jongste ‘Rub, die de basis vormen van het optreden, de show en de performance . Elk van de performers heeft een passend nummer gevonden dat ze op hun manier interpreteren.
Peaches is een feministische allround artieste met een iconische uitstraling , die haar rauwe en seksueel progressieve attitude verbindt met snedige , slepende synthpop .
Onderga die kletterende sound in die barrière. De elektropunk godin verbaast steeds opnieuw.
Ohja, later dit jaar trekt Peaches speciaal voor je haar pretty-in-pink-ste tenue nog eens aan: in de AB komt ze de 22ste verjaardag vieren van haar debuutplaat ‘The Teaches of Peaches’. Je bent gewaarschuwd.

Organisatie: Vooruit, Gent