Dit klinkt als een goeie ouderwetse Cult plaat in de trend van Sonic Temple en Electric. Geen verrassingen, wel potige rock met lichte glam invloeden verpakt in een handvol oerstevige songs en een paar old time rock ballads. Ian Astbury is opvallend goed op dreef, hij zingt wat lager dan gewoonlijk en zijn stem overtuigt over het ganse album. Songs als “The Wolf” en “For the animals” hebben die typische Cult vibe in zich, beetje echo maar vooral robuuste rock.
Cult fans kunnen hier meer dan tevreden mee zijn, een nieuw publiek zal niet gewonnen worden, maar dat zal The Cult worst wezen.

… Een waardige opvolger voor het massieve brokstuk ‘Meanderthal’. Wederom weet Torche de melodie te behouden zonder de heavyness uit het oog te verliezen. Het is zware en compacte metal met poppy hooks en doet ons denken aan de betere Helmet of prille Soundgarden.
Het tempo wordt er in gehouden door de overwegend korte songs zonder veel adempauzes elkaar te laten opvolgen. De gitaren creëren loodzware riffs in “Letting go” en “In pieces” maar gaan geregeld ook voor een portie verfijning in “Snakes are charmed”, “Reverse inverted” en “Roaming”. Moordtempo songs “Walk it off” en “Sky Trials”, elk goed voor een dikke minuut straight in your face rock, dingen met zijn tweetjes naar de titel ‘bruutste oplawaai van het album’ en het instrumentale titelnummer lijkt ons een zeer geschikte soundtrack voor een tsunami. Helemaal op het einde mag het wat trager, maar daarom niet minder heavy, met de zware en logge sleper “Looking On”, het apocalyptisch einde van een bronstig album.
Torche smeden hun metaal op uiterst hoge temperatuur, ‘Harmonicraft’ is een gloeiend hete plaat.

In de jaren tachtig werd Robert Cray onthaald als de nieuwe wonderboy van de blues, de man die een nieuwe frisse wind blies in het genre en daarmee tot in de mainstream en zelfs tot in Torhout Werchter geraakte. Beetje vreemd, want eigenlijk speelde Robert Cray een vrij conventionele soort blues die clean genoeg was om niemand tegen de borst te stuiten en die niet echt iets wereldschokkend nieuws te bieden had.
Na al die jaren is de aandacht voor de man zijn muziek sterk geluwd en tot normale proporties teruggebracht. Robert Cray heeft zich gewoon verder kunnen perfectioneren in zijn geliefkoosde genre en heeft een hoop meer dan behoorlijke maar weinig opvallende platen gemaakt (zo een 20 albums ongeveer en die zijn min of meer onderling verwisselbaar, u heeft genoeg aan een stuk of drie).

In een uitverkochte Zwerver bleek vanavond dat Cray aan zijn formule trouw is gebleven. Proper gespeelde en cleane blues met een pak soul en enkele funky uitstapjes. Een goedgeluimde Robert Cray toonde zich niet alleen een begenadigde gitarist maar ook een uitmuntende zanger. Die heldere stem van hem barstte van de soul en zijn gitaarsolo’s waren vloeiend en tot in de puntjes verzorgd. Er werd duidelijk binnen de strakke lijntjes gekleurd wat echter niets afdeed aan de intensiteit en de bezieling van Cray en zijn band, waarin vooral de bedrijvige keyboardspeler Jim Pugh een hoofdrol speelde.
Robert Cray sprong spaarzaam om met het oudere materiaal waar het gros van het volk nochtans wel zat op te wachten. Hij speelde daarentegen een hoop nieuwe songs die weliswaar allemaal netjes binnen zijn gekende afgelijnde stijl pasten. Toch waren het oudjes als “Phone boot” en vooral “Smoking gun” die voor gensters zorgden.
Verrassend was het hele gebeuren niet, muzikaal viel het altijd binnen de juiste plooien, en dat was ook de betrachting van de groep.

Wat groep en publiek betrof een geslaagde set dus, wat ons betrof mocht er wat meer modder aan de blues hangen. Robert Cray was wel aardig op dreef, maar het ware een stuk spannender geweest mocht hij wat meer uit de bol zijn gegaan, hoewel we er aan twijfelen of ie dat überhaupt ooit al eens gedaan heeft.
Desalniettemin een genietbaar optreden van een klasbak die de blues (en de soul) in het bloed en de aderen heeft zitten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robert-cray-band-11-07-2012/

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren) 

In  een periode waarin de festivals volop losbarsten kwam The Mars Volta het concertseizoen in de AB afsluiten. Door Rock Werchter werd de band dit jaar blijkbaar over het hoofd gezien, te ingewikkelde muziek waarschijnlijk voor de Schuer. Het is inderdaad zo meer een Pukkelpop bandje, iets voor freaks en fijnproevers.  Maar ook daar staan ze (nog) niet op de affiche, op geen enkel Belgisch festival trouwens. Doe er iets aan !

De eigenzinnige band kwam hier de nieuwste plaat ‘Noctourniquet’ uitgebreid voorstellen. Amper twee andere songs kregen we, de rest kwam uit dat nieuwe album. Geen probleem voor ons, wij vinden ‘Noctourniquet’ een uitmuntend plaatje.
Dat het allemaal draait om Cedrix Bixler Zavala en Omar Rodriguez Lopez mocht wel duidelijk zijn. De heren hebben eenmalig nog eens At The Drive In terug in het leven geroepen, maar zijn nu alweer volledig gefocust op The Mars Volta. Cedrix Bixler Zavala zag er wel heel rock’n’roll uit (Slash meets MC 5) en zijn stem was al even indrukwekkend als zijn imposante afro kapsel. Hij ging bij momenten nogal hyperkinetisch te keer, maar dat was omdat hij zich volop inleefde in die fantastische songs. In de prachtsong “The malkin’ jewel” neigde Bixler Zavala zelfs heel even naar Nick Cave en in het lang uitgesponnen bluesy “Broken English Jam” exposeerde hij wel heel uitbundig zijn vocale prestaties. Heerlijk nummer trouwens, deze wel zeer ruime interpretatie van de Marianne Faithfull klassieker, waarin ook Omar Rodroguez Lopez bewees dat zijn gitaarkunsten van een andere planeet zijn. Helaas is die song is op geen enkele plaat te vinden, tijd om op zoek te gaan naar Live bootlegs.
De gedrevenheid en bezetenheid van deze jongens zorgde er voor dat we een uitzonderlijk en elektrisch geladen concertje kregen met freaky en psychedelische uitstapjes  als “In Absentia” en adembenemende rustige momenten als “Trinkets Pale of Moon” en het wonderbaarlijk mooie “Empty vessels make the loudest sound”.

Voor zij die zaten te wachten op gekend werk sloot de band af met “Goliath” uit ‘The bedlam in Goliath’, zo een typisch lange gelaagde en krachtige Mars Volta song. Daarna was het jammerlijk al gedaan. Geen tijd voor bisnummers, maar we hadden anderhalf uur hoogstandjes gekregen, en dat was al meer dan voldoende.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-mars-volta/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Snotneuzen uit Nashville die authentieke southern rock en swamp blues spelen, je komt het niet veel tegen. De twintigers van The Delta Saints hebben al twee veelbelovende EP tjes uit, ‘A bird called Angola’ en ‘Pray On’, en mogen in de Zwerver hun nieuwste nog te verschijnen album in primeur voorstellen.

En ze hebben hun les goed geleerd, hun blues-rock is rechtstreeks uit het moeras geplukt en klinkt scherp en spits. Alles wordt gebracht met tonnen respect voor grote voorbeelden als Muddy Waters, Black Crowes, Allmann Brothers en Led Zeppelin. Doch, in tegenstelling tot enkele van die voornoemde bands, houden The Delta Saints het eerder kort en bondig. Het zijn stuk voor stuk klassemuzikanten, maar ze bewijzen dat niet persé met ellenlange solo’s, maar wel met een hoop lekker rollende en scheurende songs. Een sublieme zanger/slide gitarist en een uitmuntende harmonica blazer zijn duidelijk de uitblinkers vanavond, de rest zorgt voor een aanhoudende drive, voor de nodige spanning en voor een ronkende sound.
Talentvol bandje. Of ze hiermee ver gaan geraken is andere koek.

Deze muziek is niet bepaald hip bij het jonge publiek. Als het aan ons zou liggen wel, want The Delta Saints laten een zeer frisse wind blazen doorheen een genre die in geen honderd jaren stuk te krijgen is. De wereld ligt niet aan hun voeten, wij wel.
Ook te bewonderen in Dranouter, ook weer zo een festival die nogal op roots gesteld is, niet voor hippe vogels dus.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-delta-saints-22-06-2012/

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)

TW Classic 2012 – Lenny Kravitz wint klassieker met grote voorsprong
TW Classic 2012
De elfde editie al van TW Classic, een festival in het leven geroepen om nostalgie op te roepen bij veertigers en vijftigers die in hun jongere jaren al wel eens één of meerdere versies van T/W hebben meegepikt en die het nu niet meer zien zitten om tussen het jonge wiet rokende grut te gaan postvatten op allerlei luide en drukke festivals.
Soms lijkt Werchter Classics een beetje op de openluchtversie van Night of The Proms, maar dan gelukkig zonder die bombastische nep klassieke muziek. Doorgaans treden hier grote namen op die op hun retour zijn maar toch ook nog ergens hun portefeuille moeten bijspijzen, want luxe leventjes zijn doorgaans kostelijk. Voor jong talent moet je hier dus niet zijn.

Of wat dacht u van The Scabs ? De heren zijn nu al zo een drie jaar aan hun afscheidstournee bezig en dat blijft maar duren. Waarschijnlijk omdat ze nu pas de erkenning krijgen die ze vroeger eigenlijk al verdienden. Het moet gezegd, ze hebben enkele onsterfelijke songs geschreven en stonden hier wel op hun plaats.

Ook de Westvlaamse rappers van ‘t Hof Van Commerce zullen er zelf van verschoten hebben dat ze al zo oud zijn, hoewel ze nog steeds garant staan voor de beste rap van Belgische bodem.

Amy Macdonald was de snotneus van de dag, het meiske is eigenlijk een eendagsvliegje van 25 jaar oud die haar succes heeft te danken aan één grote wereldhit “This is the life”, het liedje waar iedereen dan ook zat op te wachten en even voor recht veerde, om dan snel terug te gaan zitten want de rest was verwaarloosbaar.

Kaiser Chiefs zijn zo snel gegroeid dat ze na 5 keren Rock Werchter al een soort dinosaurus zijn geworden. De laatste plaat is een misser en creatief is er een volledige stilstand te bespeuren bij deze band. Ons oordeel is dat ze nu toch al te lang op hetzelfde truukje teren en dat ze dringend aan herbronning toe zijn.

De Kreuners zullen we maar als een organisatorische dwaling beschouwen. Ooit ergens in de prille beginperiode zijn ze heel even cool geweest, maar dat mocht toch geen reden zijn om ze hier op de affiche te zetten. Volgend jaar Marco Borsato met ‘dames on the stage’ ?
Ons medeleven en respect voor die ene moedige man die we met een Kreuners T-Shirt hebben gespot. Sterkte.

Dat een klasbak als Sting een concertje kan geven waar muzikaal niks op aan te merken valt, wisten we al lang. De immer goedgeluimde miljonair hield het op het podium zoals steeds vrij sober, een mega show is nooit aan hem besteed en dat sierde hem. Hij kwam gewoon, geflankeerd door een stel rasmuzikanten, zo goed mogelijk zijn liedjes spelen.
Eén en ander zorgde er dan ook voor dat het allemaal een beetje voorspelbaar en dus niet echt verrassend was. De songs werden perfect gespeeld, maar waren zelden van een extraatje voorzien, met enkele geniale passages van violist David Tickell als welgekomen uitzondering. De setlist was een mooie graai uit Stings volledige carrière, met zowel solo als Police werk. Wij hebben Sting hier enkele jaren geleden ook al zien spelen met de toen herenigde Police, en we moeten u eerlijkheidshalve vertellen dat de Police krakers toen veel pittiger klonken dan de misschien wel feilloze maar helaas wat minder vitale uitvoering die ze vanavond meekregen. Toch genoten van vooral het jazzy gekleurde “Demolition Man”, van het nog steeds tot de verbeelding sprekende “King Of Pain” en van het punky “Next to You”, nog steeds onze all time Police favoriet.
Uit zijn solo werk had Sting nogal wat aandacht voor gevoelige songs als “Shape of my heart” en “Fields of gold”, rustige momenten waar het publiek wel vrede mee kon nemen. Een paar zeldzame keren viel Sting ook door de mand met draken als “Love is stronger than justice” en “Desert song”, songs die de grens van de meligheid ver overschreden.
Sting was best aangenaam en genietbaar, maar geen hoogvlieger.

Lenny Kravitz bewees vanavond de enige te zijn die duidelijk nog niet op retour is, zelfs een plaats als headliner op de affiche van grote broer Rock Werchter zou hij met glans doorstaan.
Een loeiend openingssalvo met “Come on get it”, “Always on the Run” en “American Woman”, de Guess Who cover die na al die jaren door Kravitz onsterfelijk is gemaakt, deed het rockgehalte van de dag plotsklaps met 300% stijgen. Het mocht ook wel, want met de gezapige toestanden van daarvoor was de weide al half in slaap gewiegd.
Maar Kravitz en zijn fantastische band hadden niet alleen bruisende rock in huis, er hingen daarnaast nog hevige porties funk, jazz en soul in de lucht. Sly Stone, Miles Davis, Jimi Hendrix, George Clinton, Prince en James Brown, het zijn allemaal (zwarte) grootheden die geabsorbeerd zaten in de universele muziek van Kravitz, hij zal het graag horen.
De soul droop er af in “It ain’t over till its over” en “Stand by my woman”, de hete funk borrelde op in “Black and white America” en “Fly away”, de felle rock gutste er uit in “Fields of Joy”, “Rock star city life”, “Where are we runnin’” en een uiterst explosief “Are you gonna go my way”. Alleen bij de bis “Let love rule” zat de rek er veel te lang in, wat dan ook het enige minpuntje was aan deze show.
Kravitz had voor een knap totaalspektakel gezorgd, het zag er allemaal nogal Amerikaans uit, wat daarom niet ten koste moest gaan van de uitstekende sound en songs. Knappe retro projecties op mega groot scherm, een band met alles erop en eraan, sublieme koperblazers en een wervelende gitarist met hoog Slash gehalte. Kravitz zelf was cool as allways, sex appael intact gebleven (is er bijna 50, maar kan gerust een tiental jaartjes zeuren).
Met mijlen voorsprong het beste van deze editie van TW Classic.

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Frisse gitaarrockband uit de States, beetje Husker Du, beetje Fucked Up, een onvermijdelijke streep Velvet Underground en in de weide nog een kudde op hol geslagen Feelies.
Ze vallen met de deur in huis met het driftige punknummer “Turn it around” en harken meteen op dat elan door met het smerige “Animal”. Het 7 minuten lang scheurende en aanzwellende “Oscillation” ontpopt zich tot één van onze favorieten, samen met het al even uitgebreide “Presence” dat al eens durft aanleunen tegen “Heroin” van de Velvets.
De gitaren gedragen zich als kwajongens die gemeen stuiteren, razen en rammelen op nijdige beestjes als “Cube” en het naar Sonic Youth neigende “Ex-dreams”.
Eén van de beste gitaarrockplaatjes die we het jongste jaar gehoord hebben, en een ferme stamp in de kloten van al die verwaande folk-rock groepjes waarmee we dezer dagen ongewild overspoeld worden.

Als IJslanders over heel de wereld populair worden met weinig voor de hand liggende muziek gezongen in de eigen moedertaal, je moet het maar doen. Met de groeiende internationale interesse werd geleidelijk aan ook de muziek van Sigur Ros wat toegankelijker, zonder dat daarbij al te veel toegevingen werden gedaan. ‘Valtari’ volgt die trend echter niet, integendeel, de plaat graaft dieper terug naar de roots en heeft meer ruisende en geheimzinnige klanktapijten dan melodieën in huis. Het is alleszins geen sollicitatie naar een plaatsje op de rockfestivalpodia. Het meest toegankelijke aan deze plaat is de titel, die deze keer wel in één adem uit te spreken is.
Het zal u misschien wat tijd kosten om het te ontdekken, maar ‘Valtari’ is van een ongekende ingetogen pracht. Hoewel ze in IJsland wel wat kunnen verdragen, zijn er op deze plaat geen vulkaanuitbarstingen te beleven. Het ontploft nooit maar blijft de ganse plaat op een hemelse manier verder sluimeren. ‘Valtari’ is een ongelooflijk mooi album gevuld met adembenemende soundscapes die maar mondjesmaat hun geheimen en vooral hun schoonheid prijsgeven. Eentje om stil van te worden.
Nu de wereld al aan hun voeten lag na de poppy uitstapjes op de voorganger ‘Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust’, is dit een even verrassende als moedige stap terug. Dit is pas Sigur Ros op zijn best.

The Death Defying Unicorn  - Motorpsycho (& Stale Storlokken)
De nieuwe Motorpsycho is weer een fameuze brok geworden, een dubbelaar nota bene. Als u die in één ruk wil beluisteren dan moet u er haast een dagje verlof voor veil hebben, tenzij u hiervoor betaald wordt natuurlijk. Troost u, wij ook niet, of wat had u gedacht ?

Het is een heuse rockopera geworden met medewerking van de Noorse jazztoetsenist Stale Storlokken en het Trondheim Jazz Orchestra. Een hoop blazers, strijkers en piano’s dus, maar toch geen reden om hiervan weg te lopen, als u tenminste al een beetje vertrouwd was met het werk van deze eigenzinnige Noren. Dit is nog steeds een rockplaat en achter de lagen bombast zit nog genoeg vintage Motorpsycho verscholen, verpakt in een robuust progrock jasje weliswaar. We moeten zowaar regelmatig aan Yes denken, maar dan met zwaardere en loggere gitaren.
Dit is met name een vrij groots project, u wordt meegezogen in songs die al eens schaamteloos de 15 minuten overschrijden, doch de heren komen er weer eens goed mee weg omdat zij dat kunnen als geen ander. Dit hebben we ook in levende lijve mogen meemaken met de integrale uitvoering van dit album in de Kreun te Kortrijk (check even onze concertreviews). Een live plaat van die tournee zou ook niet mis zijn, vermits Motorpsycho de strijkers en blazers had thuisgelaten en de gitaren dan maar wat vetter en luider had gezet.

Op de plaat leggen ze dus duidelijk wat meer subtiliteit aan de dag. Ga hier gerust even voor zitten, ’t is de moeite.

Dit album opent met de beste cover die wij dit jaar al gehoord hebben. Hoe Chromatics Neil Youngs “Hey hey my my”, hier eigenlijk “Into the black” getiteld, naar zich toetrekken is van een zeldzame schoonheid, ijle echo gitaartjes en een gekoelde engelenstem dompelen de song in een vat grand cru wijn.
Een plaat op die manier openen en dan achteraf niet in mekaar zakken is een heuse opdracht, maar Chromatics slagen met glans, en dit 77 minuten lang.
De combinatie van glooiende synths en zweverige gitaren schittert de hele plaat door. Dit brengt het beste van The Cure, The XX, Lamb, New Order, Air en The Raveonettes bij elkaar.
Iedere song krijgt ruim de tijd om zich te ontplooien en wordt niet onnodig dicht geplamuurd, een parel van meer dan acht minuten als “These streets will never look the same” ontpopt zich zo als een verslavend hoogtepunt. Ook “Lady” is zo een heerlijke heupwieger die we keer op keer opnieuw zouden opzetten. De dromerige galmstem van Ruth Radelet zit de nummers als gegoten, stel u gerust maar Dido voor, maar dan met betere songs zoals “Candy”, “Birds of paradise” en “The river”, heerlijke wiegeliedjes om bij weg te dromen.
Onderweg zitten er ook nog een paar sfeerscheppende instrumentals (“Broken mirrors”, “The eleventh hour”, “Dust to dust”, “There’s a light out on the horizon”) die als vloeiend bindmiddel dienst doen, u dient de plaat dan ook best in één ruk van begin tot eind te beluisteren, en blijf van die skip toets af.
Prachtplaat.