We kennen allemaal dat singletje “Sky and sand “ van broer Paul Kalkbrenner (2009) (vocals btw van Fritz) . Beide DJs  zijn vaandeldragers van de Berlijnse dancescene en het lijkt erop dat Fritz de laatste tijd zijn broer nu bijbeent .
Hij brengt op de nieuwe plaat een reeks warme, soulvolle deephouse door de groovy, bezwerende, aangename beats . Ook zijn er enkele nummers van vocals voorzien , als “Back home” (één van de singles), “Heart of the city”, “The sun” en “Front of the world”. Een mooie combinatie van pop en clubtracks , met o.m. ook die prachtsingle “Void”, waarbij verder ruimte is voor rustgevender werk.
Op die manier is Kalkbrenner binnen het genre niet in een hokje te duwen , maar is er een universeler kader in z’n muziek .

Het Australische Vance Joy , rond de sing/songwriter James Keogh , heeft met de single “Riptide” een veel gedraaid nummer op de radio. Meteen de doorbraak , en een jong publiek valt voor deze bezwerende, licht dromerige semi- akoestische folky/americanapop.

Een uitverkocht Orangerie droeg Keogh en zijn band een warm hart toe . Het pas verschenen debuut ‘Dream your life away’ is de noemer van het uur durend concert . De songs graven zich een weg in onze geest en lichaam; het zijn  subtiel uitgewerkte, emotionele nummers die boeien door een aanzwellende opbouw , o.m. een “From afar” en “Snaggletooth”, die middenin de set zaten, en de finesse en sterkte van Vance Joy weergaven. Elk instrument komt tot z’n recht en vindt hier zijn plaatje, gedragen door de licht weemoedige soms hoog uithalende vocals van Keogh.
In de sfeer kwamen we met openers “Emmylou” en “Red eye” , sober ingezet , die dan breder en  intenser klinken . Op “Play with fire”, meer doordrongen van rootspop, was hij even de concentratie kwijt, maar kon mooi met de glimlach worden opgevangen . Het is naast “Riptide” – natuurlijk gehouden op het einde van de set - één van die nummers die wat meer swing en zwier krijgen door de ukulele .
Op die manier laveerden we op relaxte , onbevangen wijze door de set . “Wings of chance” was een oudje in de reeks , die hij in z’n eentje al vijf jaar klaar had . Solo werkt hij eigenlijk z’n materiaal uit . Het kon dan ook niet uitblijven dat er enkele solo gespeeld werden als “My kind of man” en Bruce’s “Dancing in the dark” , die innemend, gevoelig waren . Observaties en relationele omgang nemen een prominente plaats in.
Opnieuw intrigeert de intense opbouw en duikt, borrelt ergens Cold War Kids op in de bredere gemoedelijke instrumentatie , als op een “Wasted time” , “Best that I can” en het afsluitende “Mess is mine”.

Vance Joy wist probleemloos z’n (jong) publiek in te palmen en heeft een mooie toekomst voor zich; 1 plaat uit en een volle Orangerie , het is niet iedereen gegeven . Hou hen maar in de gaten!

Als support kwam een andere Australische sing/songwriter mee, Ezra Vine ; zijn tonnen charisma  en looks  deed het jonge volkje lekker wegdromen op z’n gevoelig , extravert semi-akoestische folky songs . Hij kan zich al meteen meten met anderen in de reeks, Sheeran en Passenger voorop. Een interessante ontdekking!

Organisatie: Botanique, Brussel 

Een heerlijk genietbare , ontspannende trip krijgen we voorgeschoteld door het Brusselse ensemble Concrete Coconuts. Zwoel , dansbaar , aangenaam klinkt het door de versmelting van calypso sounds, Afrikaanse ritmes,  percussies , ukelele,  jazzgetinte blazers en samenzang .
Ze maken er een zwoel , tropisch feestje van  .  Ze zorgen voor positive vibes en stemmingen . Inderdaad , op die manier wordt onze hoofdstad plots ondergedompeld in een eilandje , een blakende zon en  een hemelblauwe hemel . Een beachgevoel dat Brussel wel kan gebruiken …
Info http://concretecoconuts.be

De Antwerpse rockband is al een viertal jaar bezig en komt tot een reeks broeierige , solide  rocksongs, houden van wat grunge , maar ze vallen vooral op door dat riedelende, tintelende , jengelende , gevoelige  gitaarspel , die kan gelinkt worden aan  het onvolprezen Lift to Experience  en de diep dreunende , bezwerende basstunes  van z’n Barkmarkets .
Er valt voldoende afwisseling en  boeiends te rapen als je er de vijf songs op nahoudt , van de intense spanning op “Monument” en “Restraint”  naar de psychedelicatunes op de titelsong, tot een bluesy slide op “Heavy is the head” . Maar we worden vooral van onze sokken geblazen door ”Immovable object” en het mooi uitgesponnen “Monolith” , eentje toch om te koesteren  .
Kortom , Tangled Horns heeft z’n naam niet gestolen en heeft  een interessante EP uit, die energiek , gedreven, boeiend materiaal bevat .
Info http://tangledhorns.com

Inner sun is al een tweetal jaar bezig en brengt een reeks intens broeierige, dromerige songs , die ergens hangen binnen de pop, rock , wave , prog en 70s Britfolk. De gitaar en keys nemen een prominente rol in .
Een sferisch decor zweeft letterlijk over de nummers . De handvol songs zijn gelaagd, compact, ingenomen en zitten goed in elkaar. Op die manier probeert de band  zich verder te ontplooien in hun muzikale identiteit . 
Info http://www.facebook.com/innersunband

Het Franse Lilly Wood & The Prick , opererend vanuit Parijs, hebben Frankrijk al helemaal ingepakt . Door de herbewerking van één van hun singles, het zomers onschuldige , “Prayer in c” (in een Robin Schulz remix ) in een aanstekelijke groove,  valt de Benelux nu voor het duo.

Lilly Wood & The Prick zijn een pak jaar bezig en hebben twee platen uit . Het draait rond het duo , de Israëlisch- Franse Nili Hadida en de Fransman Benjamin Cotto .  Hun popsongs krijgen een frisse dancemove door keys , Cottos’s gitaarspel en Nili’s trom  . Zij houdt van Neurosis zo te zien op haar shirt,  en laveert met danspasjes door het materiaal heen .
We hoorden een aangename , genietbare set van het duo , live sterk aangevuld met zes op het podium .
Ze brachten anderhalf uur lang een reeks goede songs , maar die nu niet echt verrassen binnen het genre. Ze wuiven de zomer uit en bieden een ontspannen, gelukzalig gevoel , ergens tussen 10000 Maniacs en The Do in. Percussief geven ze er een opwindende touch aan.
Onze Franstalige vrienden draagt de band al op handen , wij zijn eerder op onze hoede . Door sfeervolle songs als “Long way back”,  “Let’s not pretend” en “Middle of the night” laten we ons makkelijk meeslepen in dat nazomers sfeertje. Een zalvende klankkleur overheerst.
De set krijgt meer stuwkracht in het tweede deel van de set  met “Le mas”, “Into trouble” en “Hey, it’s ok” die borrelen , grooven, bruisen en meer kunnen rocken.
Natuurlijk ontbrak hun doorbraaksingle niet , een lekker in het gehoor liggende popsong, in minder forse beats dan de remix, die de doorsnee van hun materiaal overstijgt . Ook de twee volgende afsluiters , My best” en “Little Johnny” balanceren tussen gevoeligheid en  extravertie , zonder hun dromerig karakter te verliezen .

Slotsom : Lilly Wood & the Prick is een typisch folkrockbandje met twaalf in een dozijn nummers ,  maar die door de aanstekelijke grooves sterker klinken. Aangenaam luistermateriaal, uitnodigend naar een nieuwe werkweek …

Organisatie: Botanique, Brussel

De Britse sing/songwriter Dan Croll komt aandraven met een leuk indie plaatje . In die indiepopsongs wordt lekker dromerig met keys gestoeid , wat een fijne reeks oplevert als opener “From nowhere” , “Thinking aboutchou”,  en “In/out”; het subtiele semi-akoestische gitaarspel wordt soms op het voorplan geplaatst op nummers als “Only ghost”, “Maway” en de titelsong . Een intensere spanning ervaren we  bij “Must be leaving” en “Always like this”. De stemmenpracht zorgt nog voor een tandje bij in het relaxte songmateriaal. De pop en keys zijn niet echt iets nieuws , maar op zich hebben we hier een goede plaat …

Het uit Baltimore afkomstige Future Islands is al ruim vijf jaar bezig en komt nu pas in de spotlights door de prachtsingle “Seasons (waiting on you)” uit de nieuwe vierde cd ‘Singles’, en deze is … geen compilatie-album  van singles.
De groep zit ergens tussen Clock Opera, Temper Trap , Beach House en Florence & the machine in met hun indie/synthwavepop, die verweven is van theatraliteit, bombast en dramatiek. De songs hebben een intense opbouw, groove, aanstekelijke, dromerige ritmes en diepe stuwende basstunes op z’n Peter Hooks (ex New Order) doordrongen van elektronica, die de songs sterken.
De songs krijgen zeggingskracht door de vocals van Samuel T. Herring, die  zingt op Anthony Hegarty en Billy Idol-achtige wijze. Hij pusht de song vooruit op bezield emotioneel, indringende wijze. Songs als “Seasons”, “Spirit”, “Sun in the morning” en “Light house” boeien door die  spanning, opwinding  en gevoeligheid. Ietwat gematigder, sfeervoller en dromerig  zijn o.m. “Doves”, “A song for our grandfathers” en “Like the moon”. “Fall from grace” durft alle kanten opgaan en wordt gedomineerd door een rauwe , innemende emotionele zang.
Future Islands verbaast met subtiel uitgewerkt synthpop, (dat net) niet overhelt naar aanstellerig en kitsch en daardoor meer de moeite is …

Pink Mountaintops is het zusterproject van Black Mountain frontman Stephen McBean. De Canadees heeft er al evenveel platen mee uit als van de stonerpop van Black Mountain. Beide bands zijn ook muzikaal nauw met elkaar verbonden.
Eigenlijk is het een verkapte groep, gezien McBean beroep deed op een reeks gasten. Muzikaal proeft hij van rauw rockende ‘90s grunge op z’n Dinosaurs; niet voor niks hielp
J. Mascis een handje in het gitaarspel en er zit Britpop op z’n Babyshambles verweven .
We krijgen een reeks fijne, broeierige  indie grunge rock’n’rollende Britpop nummers dus, waarbij met “Ambumance city” en “The second summer of love” meteen de toon wordt gezet. Met Annie Hardy (Giant drag) , “North Hollywood drag” , hebben we een prachtige litanie/zwanezang . Een nummer als “New teenage mutilation” is op z’n beurt dan poppy. Meesterlijk zet Pink Mountaintops zich naast een Black Mountain …

Triggerfinger - Drie heren in maatpak spelen rock’n’roll zonder scrupules. Ze zijn toe aan de vierde cd en gingen terug aankloppen bij Greg Gordon uit LA , gekend als rechterhand van producer Dave Sardy (Barkmarket ).
Live slagen ze erin de clubs , de tenten en de festivalweides in vuur en vlam te zetten . De heren gaan er live  voor en klinken energiek en gedreven. Er is ruimte voor de volvette riffs van Ruben Block , de dreunende , grommende, bezwerende bas van Monsieur Paul van Bruynstegem en de ‘animal’ meppende drumtics van Mario Goossens.
Op plaat mag het iets gematigder . Triggerfinger brengt groovy, stevige rock en pakkende pop, vooral de tweede helft van de cd is gevoeliger, intenser, ja zelfs ietwat gelikter!
Geen nood , de eerste vier songs “Game”, “Perfect match” , “Big hole” , de titelsong , en ook iets verderop “Black panic” behoort tot het rijtje zinderende garage rock’n’roll en behouden die rauwe , ruwe , zompige tics.
Triggerfinger is intussen een grootse band geworden , die de (kleinere) clubs ietwat is ontgroeid , maar hun roots verloochenen ze niet .
Triggerfinger is op plaat minder overdonderend , maar brengen nog steeds staaltjes fijn werk, vinnig, slepend , emotievol en die zelfs een elektronische toets durft te verdagen .
Heerlijk genietbare muziek is het nog steeds van deze ‘ruwe bolsters – blanke pits’!