Deeper - Diepe, potige en toch originele post-punk

De muzikale bron van post-punk lijkt de voorbije jaren met de exploten van DIIV, Omni, Ought, Preoccupations, Fontaines D.C., Shame en onnoemelijk veel andere bands, onuitputtelijk. Toch bleek Deeper met tweede LP ‘Auto-Pain’ over genoeg originaliteit te beschikken om opgemerkt te worden. Originaliteit die je afgelopen maandag in de Botanique live kon horen en voelen.

Diep in de kelder van de Botanique was het aanvankelijk ongeduldig wachten op de intrede van het viertal. Al meteen in “Warm” maakten ze duidelijk dat ze de elektronische toetsen (synths en drumpads) niet schuwen. Deze opener leek over de pandemie te gaan waar we helaas nog allemaal in verzeild zijn (Is this the cure you believe in / Or just another crossed line?).  De bedrukte sfeer werd echter met gemak omgegooid en goedgemaakt met “Run” en “Pink Showers” die het publiek duidelijk kon bekoren.
In contrast tot de spaarzame bindteksten, lieten ze de muziek spreken voor wat die is. De heerlijke herhalingen in “Willing” hield het publiek aandachtig geboeid. terwijl de tempowisselingen in “4U” ons allemaal verrasten. UItschieters van de set waren het grimmige maar catchy “Esoteric” en de nog hoekigere “This Heat” waar het woeste gezang van Nic Gohl de gelijkenis met Brandon Flowers voor de geest haalde. In “Lake Song” is het quasi onmogelijk om ook de gelijkenis met een mini Robert Smith te ontkennen.
Terug introspectiever was het in “Helena’s Flowers” en afsluiter “The Knife” waar met de beukende outro het concert passend werd mee afgerond. Een nieuw nummer als bis deed de band als toegift voor het onverzadigd publiek.

In nog geen uur liet Deeper ons toe om diep in haar ziel te kijken. De originaliteit van het viertal werkte al goed op plaat en dit kwam ook goed tot zijn recht met deze stevige en potige passage.

Setlist
Warm - Run - Pink Showers - Willing - 4U - Esoteric - Build a Bridge - This Heat - Taxi - Lake song - V.M.C. - Helena's flowers - The Knife - (nieuw nummer)

Organisatie: Botanique, Brussel

Cassandra Jenkins + Babe - Troostend en hartverwarmende gids

Na de prachtige tweede langspeler ‘An Overview on Phenomenal Nature’ was het even wachten op het eerste Belgische concert van Cassandra Jenkins. Uiteraard zat daar een vervelend virus voor iets tussen. Daags na het aankondigen van de verstrengde maatregelen was de indie country-folk van de Amerikaanse een welgekomen troost.

Als support was daar Babe uit Glasgow. De etherische indie pop klonk aanvankelijk wat monotoon aangezien frontman Gerard Black (met opgenomen tracks) er voor koos om het alleen te doen. De aimabele Schot heeft nochtans een zeer verfijnde stem die doorheen de set wat verdronk in echo. Naar het einde toe werd hij uiteindelijk vergezeld door een gitarist en bassist waardoor het iets interessanter werd. Voor het laatste nummer kwamen de overige bandleden en als verrassing Cassandra even meedoen. Met een bescheiden feestelijke gevoel werd het eerder lauwe voorprogramma toch mooi afgerond.

De aimabele Cassandra Jenkins kwam verrassend met dezelfde muzikanten op het podium voor haar eigen act. De live band - bijna een corona concept band - was ontstaan via Zoom.
Ook was de Rotonde voor een zeldzame keer zo goed als vol voor de eerste passage van de New Yorkse. Dikke pluim voor iedereen die de oproep van Jenkins, om een mondmasker op te zetten tijdens het concert, goed na te leven. De enige onwennigheid die er misschien was, had al vanaf opener “American Spirit”  de zaal verlaten. Deze zachte country song met een broos kantje sloot Jenkins af met een opgenomen voicemail met als slot “Have a good show”. Wat we dus uiteindelijk kregen. In “Michelangelo” ontvouwde ze verder haar eerlijkheid in beeldige beschrijvingen. 
Als een trouwe verteller beschrijft ze dus de wereld hoe zij die ervaart. Ondanks die persoonlijke ervaring slaagde ze er toch in om ons mee te nemen in haar verhaal. De breekbaarheid die Jenkins prevelde in “Crosshair” was zeer herkenbaar en voelde aan alsof het van je beste vriend zou kunnen komen. Naast de zijdezachte mijmeringen klonk de muzikale opbouw van de gelegenheidsband vlekkeloos. Van “Ambiguous Norway” werd zeer subtiel overgegaan naar het ijzersterke “Hard Drive” waar als het ware een kort verhaal zich ontplooide en afsloot met een mediterende 1, 2, 3 Just Breathe. Enig mooi eindigde het geheel met een liefdevol nummer voor een vriend in “Hailey” en een dromerige omschrijving van de bekende komeet in “Halley”.
In nog geen uur tijd gidste Cassandra Jenkins ons door wonderschone fenomenale passages. De troost die we nodig hadden, kregen we met haar geweldige concert in overvloed.

Setlist
American Spirits - Michelangelo - New Bikini - Crosshairs - Ambiguous Norway - Hard Drive - Pretty Face - Hailey - Halley

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/cassandra-jenkins-18-11-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel

Gustaf - Briesend, snedig en met gebalde vuisten

Dat een Amerikaanse band de oversteek maakt naar het Europees continent is, gezien de huidige omstandigheden, eerder zeldzaam. Het bezoek van - de door Beck ontdekte - Gustaf is dus uitzonderlijk maar zeer welgekomen. De art-punkers uit (waar kan het ook anders) New York stonden al bekend om hun energetische, wervelende, straight-in-your-face shows nog voor ze iets hadden uitgebracht. Enkele weken geleden kwamen ze met ‘Audio Drag for Ego Slobs’ dan toch op de proppen met heel wat strakke songs. Denk aan Omni, Bodega, Viagra Boys, Parquet Courts maar dan met een eigen smoel.

En of ze die smoel hebben getoond! Al vanaf “Design” waren de intenties van het vijftal duidelijk en was de energie on point. De vertraging van zo’n 15 minuten was hen dan al vergeven. De snedigheid zit niet alleen in de strakke baslijnen, de spitse gitaarriffs en de soms komische percussie maar vooral in de rechttoe rechtane stijl van frontvrouw Lydia Gammill. Zo keek ze in “Best Behavior” het publiek dreigend aan terwijl ze stevig gesticuleerd. Zo ook in het sarcastische “Dog” waar Gammill een jaloezie beukend bezingt voor de hond van haar ex. Datzelfde sarcasme was verder ook te horen in het strakke “Cruel” en het meezingbare “The Motions”.
Halfweg de set was daar het hoogtepunt met “Book”, een schijnbaar opgewekt bommetje dat goed samenvat waar Gustaf in uitblinkt: mega strakke bas en drum, doorspekt met snedige gitaar hooks en subtiele percussie en dat alles verweven met beukende lyrics.
Soms voelde het wat komisch aan (zie ook hun videoclips!) en daar spelen ze graag op in. Af en toe komt er ook een dwarsfluit aan te pas. Zo was dat zeer welgekomen in het downtempo-nummer “Happy” dat een wrange nasmaak achterliet. Het tempo ging ten slotte weer de hoogte in met “Package” dat dicht aan schuurde bij Gang of Four.

In slechts 45 minuten raasde en brieste Gustaf in de Witloof Bar alsof ze nooit iets anders hebben gedaan. Het is nu al uitkijken naar een volgende passage van deze energetische art punkers!

Setlist
Design - Best Behavior - Dog - Liquid Frown - Book - Produce - Dream - The Motions - Mine - Cruel - Happy - Package - Boom

Organisatie: Botanque, Brussel

Als lid van Girls In Hawaii heeft Antoine Wielemans zijn muzikale strepen al verdiend. Nu pakt hij eindelijk uit met een eerste solo album waarin hij in 9 songs en in zijn moedertaal zich persoonlijk ontplooit.
In het openingsnummer “Sel” merk je ondanks de herkenbare Girls In Hawaii-tonen, al meteen de intentie van Wielemans: kleine breekbare en introspectieve schetsen brengen die sieren in eenvoud en schoonheid. Meer van dat ook in “Chien”, een speels tafereel met eenvoudige maar sterke melodieën.
Hoewel de plaat grotendeels vorm kreeg in Frankrijk (Vattetot-sur-Mer, vandaar ook de naam), brengt hij in “Bruxelles” een kleine ode aan het dagdagelijkse in onze hoofdstad. “De l’or”, nog een hoogtepunt, is nog zo’n melancholisch pareltje waar je als luisteraar schippert tussen breekbaar en rustgevend. Iets luchtiger, soms komisch maar nog steeds sprankelend gaat het er aan toe in “Poésie” en “Samedikea”.
Nooit krijg je een té geïsoleerd gevoel op deze plaat. Wielemans zorgt voor mooie meerstemmigheid en gepaste gelaagdheid van zachte (voornamelijk piano) melodieën. Deze meer dan verdienstelijke eerste plaat is een aangenaam warm dekentje voor koude en natte herfstdagen.

Black Country, New Road - Overweldigend veelbelovend potentieel bevestigd

Black Country, New Road, al enkele jaren veelbesproken, stak na een geweldige passage op Sonic City 2019 opnieuw het Kanaal over om niet alleen hun eerste LP ‘For the First Time’ (begin 2019) voor te stellen maar ook om al een tipje van de sluier te lichten van hun aankomende tweede ‘Ants from Up There’ (begin 2021). Met ondere andere Squid en black midi, maakt het zevental van BC,NR deel uit van een boeiende, eclectische scene in Londen. Trending dus en dat lokte veel volk naar de Botanique.

Drug Store Romeos, een trio begeesterd door 90s dream pop en DIY, zorgde als voorprogramma voor een eerste zaligmakende roes. Beïnvloed door Galaxy 500, Cocteau Twins en alles wat dromerig is, klinkt het geheel veelbelovend. Opvallend in “Frame of Reference” is de eenvoud van de melodieën en de lichtheid van de zang die toch aanstekelijk werken. In het veelzijdige “Secret plan” en het speelse “Walking Talking Marathon” klinkt Electrelane even terug van weggeweest. De schoonheidsfoutjes hier en daar waren zo vergeten door de aanstekelijke charme van het drietal.

Black Country, New Road’s muziek is doorspekt met culturele referenties (het speurwerk laat ik aan u over). Het is dan ook geen wonder dat de band onder de tonen van Travis Scott en Drake’s “SICKO MODE” - bijna aarzelend - het podium opkwam. De verwachtingen van het publiek en de zenuwen van de band leken strak gespannen, waardoor je vóór de eerste noot een speld kon horen vallen. De splijtende experimentele jazzy opener “Instrumental” zorgde voor een zucht van opluchting en ontlading. Bevestigen deden ze meteen met “Athen’s, France” waar de Gang of Four-achtige tonen, doorweven met Isaac Wood’s grillig gezang, uitgespannen waren en zachtjes landden met een Neutral Milk Hotel-einde. In de halve ballade “Concorde” zette Wood ons lyrisch op het verkeerde spoor, iets wat regelmatig voorvalt als je de songteksten ontleedt.
Hoewel de frontman helemaal links op het podium stond, was Wood, nu eens aarzelend
dan weer eens rechttoe rechtaan, het kloppend hart van het zevental. Zijn ijzige, onwennige, harde lyrics zetten ons aan het denken. Toch zat de ultieme sterkte van BC,NR in de versmelting van genres die door de instrumentatie perfect samenvielen. In het noisy maffe “Science Fair” kreeg de saxofoon een sleutelrol. Daaropvolgend in het folky en nerveuze “Chaos Space Marine” wisselden de muzikanten onderling deuntjes uit alsof ze even aan het praten waren. Met “Track X” lieten ze ons even op adem komen en rustig genieten.
Opmerkelijk ook veel nieuwe nummers die aan bod kwamen. “Good Will Hunting” en “Bread Song” was nog meer van BC,NR’s gekende recept maar dan beter. Een kleine stijlbreuk was er met het verrassende “The Place Where He Inserted the Blade” waar Wood donkere humor bovenhaalde over de centrale passages van viool en dwarsfluit.
Alsof er niet genoeg hoogtepunten waren, was er daar de lange (15 minuten!) geweldige afsluiter “Basketball Shoes” die een bisronde volledig overbodig maakte. Het ruime publiek kwam, zag en werd overweldigd door het veelbelovend potentieel.

Setlist
Instrumental - Athen's, France - Concorde - Science Fair - Chaos Space Marine - Good Will Hunting - Track X - Bread Song - The Place Where He Inserted the Blade - Basketball Shoes

Organisatie: Botanique, Brussel

Slow Crush + The Guru Guru - Stevig slaapmuts gevolgd door eindeloze droom

De Belgische shoegazerband Slow Crush is op tour om hun tweede album ‘Hush’ dat op 22 oktober gereleased wordt, voor te stellen. Met een EP ‘Ease’ (2017) en ‘Aurore’ (2018) reeds onder de arm en meer dan honderd optredens in de VS achter de kiezen, heeft de door-internationale-pers-bejubelde band met hun eigen invulling van shoegaze al een trouwe fanbase opgebouwd. Reden genoeg om af te zakken naar de Botanique.

Als special guest liet The Guru Guru ons alle hoeken van de Rotonde zien met onder andere enkele nieuwe songs uit EP ‘It’s a (Doggy Dog) World’.  Zanger Tom Adriaenssens, in pyjama, zocht in opener “Where’s My Rum (Isn’t it Anywhere)” wanhopig naar zijn nachtmutsje. Geen erg want met het daaropvolgende opzwepende “Chramer” leek hij al geen zin te hebben om vroeg in de veren te duiken. Vanaf dan zette de band één langgerekte sprint in. De knallende nieuwkomer “Honestly (I Don't Feel Like Dancing)”, de met een ukulele gespeelde “And I'm Singing Aren't I” en het ogenschijnlijke innemende “Origamiwise” waren telkens uitschieters waar Adriaenssens absurde dansmoves en mimiek boven haalde.
Hoe divers het vijftal er uit zag, zo divers was ook hun muziek. Eens klonk het als de vroege Foals met snedige gitaar hooks, andere keren herkenden we toetsen van The Faint of kwamen er vlagen van industrial of sludge metal voorbij. In een veel te kort half uur zijn ze er in geslaagd om ons meerdere keren KO te slaan.

Gelukkig had het talrijke en divers publiek voldoende tijd om terug op krachten te komen voor Slow Crush. Het viertal, gefront door de Engelse Isa Holliday, nam het volledig podium in om zo figuurlijk plaats te bieden aan hun indrukwekkende wall of sound. En dat was het ook: de drum kletterde er duchtig op los, de gitaren walsten over alles en iedereen, de overdriven bass hield alles strak in het gareel en het geheel werd door Holliday’s dromerige, zachte stem gekleurd.
“Glow” dat naadloos aansloot op het voorprogramma, was de perfecte overgang. Dit punkachtige nummer begon verschroeiend om op een half tempo beukend te eindigen. De zeemzoete dream pop in “Aurore” voelde aan als een warm troostend herfstdekentje. Nog een hoogtepunt was “Swoon” dat doorspekt was met grungy toetsen. Door die verscheidenheid aan genres, zou het brandmerken van de band als pure shoegaze hen onrecht aandoen. Ook hun nieuw materiaal zoals “Swoon” en “Hush” klinken etherisch, fris en origineel.
Enige minpuntjes bij momenten waren de overdaad van de snare drum en de soms onverstaanbare vocals. Dit deerde het publiek allesbehalve dat zichtbaar genoot van de vele opgetrokken soundscapes en headbangmomenten.
Slow Crush was dan ook geen statige band die zo maar naar hun schoenen staarden maar de ruimte op het podium goed benutte.
Kortom een band met een sterke live act waar we nog veel over zullen horen en van zullen zien!

Neem gerust een kijkje naar de pics (@Dieter Boone)

https://musiczine.net/nl/photos/category/325-slow-crush-20-10-2021

Organisatie: Botanique, Brussel

Spinvis - Eindelijk zalig terugzien

Na zijn LP ‘Trein Vuur Dageraad’ uit 2017 heeft Erik de Jong duidelijk niet stilgezeten. Door minder mee te werken aan zijprojecten in dans en theater, stort hij zich volledig op het maken van Spinvis-muziek. Met enkele nieuwe EP’s, waaronder het veelzijdige ‘Sunon’ en de ogenschijnlijke betekenisloze LP ‘7,6,9,6’ van vorig jaar onder de arm, tourt Spinvis om de gemiste live-schade in te halen.

Het publiek deelde diezelfde goesting: Het Depot was net niet uitverkocht, waardoor de zaal gezellig gevuld was. Nog voor dat Erik en zijn band het podium opkwamen, was het duidelijk dat er ook wat denkwerk aan dit optreden voorafging. Zo viel de lichtbrug meteen op, die de live-beleving alleen maar ten goede kwam.
Goedgeluimd trapte Spinvis het concert rustig af met het zeemzoete “Icarus”, wat gekleurd is met Franse toetsen (iets dat Erik vaak gebruikt in zijn EP ‘Sunon’). Met “Astronaut” vlogen we met z’n allen nog verder en we waanden ons even in het heelal terwijl de zaal zoals een sterrenhemel werd belicht.  “Tingeltangel Hersenpan” slingerde ons zachtaardig terug met de voetjes op de grond. Dit heerlijk beukend nummer is doorspekt met zo’n tegelspreuken als ‘Geluk is een gerucht’ die Erik losjes uit zijn pen weet te toveren.

Deel van de Spinvis-charme is dat ze graag nummers op verzoek spelen. Op die manier kwam het pareltje “Bagagedrager” al vroeg aan bod en zorgde voor ons eerste kippenvelmomentje. Puur in zijn eenvoud, bezingt Erik hier dagdagelijkse dingen die je kunt ervaren als een neerdrukkende sleur of onversneden schoonheid. Radiosingle “Picasso” werd moeiteloos gebracht alsof het al jaren deel uitmaakt van Spinvis’ repertoire. Ook zo heerlijk verrassend is dat Spinvis live volledig anders klinkt dan op de platen en zelfs over concerten heen improviseert Erik graag met z’n nummers. “Artis” werd zo voor de gelegenheid in een punk jasje getooid, nadat we een rustpunt hadden met “Op een Ochtend in het Heelal”.
Nog maar halfweg en het gevoel overheerste dat Erik en de zijnen nog eindeloos pareltjes konden droppen. Het wrange en toch zalvende “Soms breekt een hart, soms blaft er een hond” bracht soelaas aan gebroken harten. Nog zo’n innig moment en het hoogtepunt van de avond was tijdens “Aan De Oevers Van De Tijd”, een nummer dat voor elk van ons wel een eigen betekenis kan hebben. Af en toe geeft Erik wat anekdotische uitleg bij zijn nummers, maar voor de rest liet hij ons een eigen invulling geven: zo passeerden gemakkelijk het innige “Kom Terug”, “Grote Zon” en “Trein Vuur Dageraad”.
Als perfect slot trakteerden ze ons met hun “Smalfilm” en stuurden ze ons de nacht in met “Oostende”.

Het publiek beroeren was een kolfje naar Spinvis’ hand want regelmatig zag je hier een lach en daar een traan of werd hier ingetogen gedanst en daar dan intens geknuffeld. Liedjesteksten werden meegezongen, luid applaus volgde… Het was duidelijk dat het publiek snakte naar een zaligmakend concert dat door niemand beter dan Spinvis gebracht kon worden.
Hij nodigde iedereen tot tweemaal toe om te blijven gaan naar voorstellingen van muziek, dans en theater want “zonder jullie zijn wij niets”, aldus Erik de Jong. Wat we na deze avond met volle overtuiging zullen blijven doen!

Setlist
Icarus - Astronaut - Tingeltangel hersenpan - Bagagedrager - Picasso - Op een ochtend in het heelal - Artis - Soms breekt er een hart, soms blaft er een hond - Aan de oevers van de tijd - Voordeel van video - Ronnie knipt zijn haar - Niet vandaag - Kom terug - Grote Zon
Trein vuur Dageraad - Smalfilm – Oostende

Organisatie: Depot, Leuven

DIRK.
Campo Solar
Damme
2020-08-14

Tussen de Damse maïsvelden vindt sinds enkele jaren het minizomerfestival Campo Solar plaats. Wat ontstond uit naar verluidt een verjaardagsfeestje is nu al tot een volwaardig zomers event uitgegroeid. En nu zeker in deze barre coronatijden zorgt de organisatie voor een uitermate veilige omgeving met een zeer diverse line-up, gespreid over meerdere avonden. Stand-up comedy op weekdagen en ijzersterke live muziek op weekenddagen, met nu The Yellow Machine en DIRK. .

Nadat het publiek rustig heeft plaatsgenomen om zich vervolgens te laten bedienen door een van de vele Campo Solar-vrijwilligers, was daar The Yellow Machine om de avond af te trappen. Vier Bruggelingen speelden een thuismatch en nam al een meute fans mee waardoor het houten pop-up amfitheater (!) al goed vol zat. Met goesting brachten ze hun mix van blues, psychedelica, punk en soms noise, wat toch verrassend fris klonk. Met de heftigheid waarmee ze hun nummers brachten, was deze band een goeie opwarmer voor wat komen zou.

DIRK., naar verluidt geïnspireerd naar een boekhouder, plaveit gestaag aan hun bekendheid. Na De Nieuwe Lichting in 2015 en Humo’s Rock Rally in 2016, brachten ze twee jaar daarna debuutalbum ‘ALBUM’ uit. Tijdens volle coronalockdown bracht de band het catchy “Stay Indoors” uit en verschenen ze met “Artline” en superhit “HIT” tegelijkertijd in de Afrekening. Geen enkele band deed hen dit voor!
Onder de zomerse klanken van “Pass the Dutchie” warmde Jelle Denturck (bass en zang) al dansend meteen onze lachspieren. De stembanden, drumledematen en bas- en gitaarvingers waren nog niet opgewarmd en daar was al meteen “Wasted”, een sterke song dat al sinds 2016 meegaat. Ondanks de aanstekelijke nonchalance (of is dit ingestudeerde choreo?) brengt DIRK. hun grungy sound ijzersterk over. In “Sick’n’Tired” treden de gitaren (door Frederik Desmedt en Pieter-Willem Lauwers) in perfecte dialoog tot het uitspat in een grommend geheel met de beukende baslijnen en strakke drumstroken (Robin Wille).
DIRK. heeft ook emoties zo blijkt. In “Milk” bezingen ze de eenzaamheid, maar zoek er vooral niet te veel achter en laat “I want you to milk me - I like dairy porn” je maar een lach op je gezicht toveren.
DIRK. is ook zo waar komisch, want Jelle ging geregeld de vreemdste poses aannemen. Tussendoor speelde hij de rechtervleugel tegen de linkervleugel van het halfrond uit. Zijn antwoord toen iemand vroeg hij in hun bubbel mag, was dat Dirk. één pretpakket is.
DIRK. is ook mee met de actualiteit. Niet alleen was er de voetbalverwijzing van de cultuursector als de Culture League, er ontstond ook een spionkop met ‘Dirk. is een pretpakket’ als standaard kreet. Een dik applaus was er voor Jelle’s metafoor over de cultuursector: “De cultuursector is zoals een bokser. Die krijgt klappen, maar die staat terug recht. En opnieuw krijgt die klappen, maar opnieuw staat hij recht.”
Deze perfecte avond was ook het gepast moment om een handvol nieuwe muzikale baksels voor te schotelen die als zoete koek door het publiek gesmaakt werd. De viertal nieuwe nummers klonken fris met de sterke melodieuze riffs afgewisseld met de luide akkoorden en absurde makkelijk-mee-te-zingen lyrics. Dit voorsmaakje - wat deed denken aan Pixies - belooft veel goed voor de vervolgplaat op ‘ALBUM’.
Halfweg de set knalde DIRK. met hun “HIT” met zo’n droogte dat het je naar water deed happen. Na maanden dit radiohitje enkel maar gehoord te hebben door de hoofdtelefoon of radio, deed het ontzettend deugd om dit eindelijk live te kunnen meemaken. Na opnieuw een nieuw nummertje was het de beurt aan een stevige hattrick met “Gnome, Fuckup” (‘voor alle regeringen in België’) en “Artline” waardoor het quasi perfecte concert op zijn eind liep.

Na dit sterke optreden in Damme, zet DIRK. hun zegetocht verder in Brussel (Hello Summer - 20 augustus), Leuven (Anderhalvemetersessies - 28 augustus) en in Sint-Niklaas (De Casino - 5 september).

Ook een zeer dikke pluim voor de Campo Solar-organisatie om dit allemaal in orde te krijgen ondanks de precaire en bizarre coronatijden. Volgende optredens: d’Expéditeurs (19 augustus), STAKE + RHEA (21 augustus), Yevgueni (21 augustus), Blackwave (22 augustus), Beraadgeslagen (26 augustus), Jan Jaap Van Der Wal (28 augustus), SX (29 augustus) en Brihang (30 augustus).

Organisatie: Campo Solar

Het indie-/internetfenomeen Boy Pablo zakte af naar Brussel waar er een aanzienlijk schare fans hem opwachtten. Hij en zijn band, bestaande uit vrienden en familie, deden ons verlangen naar de zonovergoten festivalzomer.

De band die de spits mocht afbijten was Jakomo, het Brussels viertal dat lo-fi suave rock brengt. Helaas kon de recensent ter uwer dienst slechts de laatste noten van de set meepikken. Echter, afgaande op die afsluiter en de overweldigende reactie van het thuispubliek, heeft Jakomo een uitstekende thuismatch gespeeld. Als halve finalist van Humo’s Rock Rally zullen we er nog zeker van horen!

Ook al heeft Nicolás Pablo Rivera Muñoz of wel Boy Pablo nog geen LP op zijn conto staan, was de Orangerie net niet uitverkocht. Zijn populariteit was tijdens de soundcheck al duidelijk toen enkele fans kreten slaakten terwijl hij en enkele bandleden de stage klaarmaakten. Iets later kwamen Pablo, zijn broer, neef en drie vrienden opnieuw tevoorschijn terwijl een geluidsfragment hen aankondigde alsof er een sportwedstrijd ging beginnen.
Met “Yeah (Fantasizing)” trapte de knaap en zijn kompanen af met wat eerder een zachte opwarmer is. Het melodieuze en dansbare “Feeling Lonely” zette het feestje pas echt in gang. Hij had dus niet veel nodig om de sfeer zeer frivool en opgewekt te maken. Alles behalve misselijkmakend was ook “Sick Feeling” dat ons een lach op ons gezicht toverde en tegelijk aanstekelijk op onze heupen werkte.
Boy Pablo mag dan nog over hartzeer, eenzaamheid, een wrang gevoel of besluiteloosheid zingen, toch zorgt de melodieuze muziek (denk aan Mac DeMarco, Two Door Cinema Club, Kakkmaddafakka) voor een opgewekte setting. De zomer mag dan nog niet voor morgen zijn, toch voelen en ruiken we de festivals nu al!
Natuurlijk was “Everytime” het summum van de avond dat gretig werd meegezonden door de hele zaal. Deze single is vooral populair door de ogenschijnlijke simpele virale videoclip die zijn eigen digitale leven begon te leiden. Vervolgens mocht goede vriend en backing vocalist Eric Tryland het duet “Never Cared” meezingen. Helaas legde dit pareltje ook de lichte vermoeidheid van Pablo’ stem bloot die wat moest onderdoen voor die van Eric.
We moeten ze vooral niet al te serieus nemen want het verjaardagsliedje, de ingestudeerde mopjes (inclusief corona-joke), de semi-acrobatische toeren, de bandchoreografie, de meezingmomenten en handgeklap... maakten de avond uitermate ontspannend en enorm plezant!
Bissen was niet aan de olijke bende besteed waardoor ze meteen naar het einde sprinten met een uptempo versie van “Dance, Baby”. Zowel Pablo als Eric met keytar in de hand zetten shirtloos het nummer in. Alsof dat nog niet ludiek genoeg was, werden we verzocht om door de knieën te gaan en een laatste keer alles te geven. Iets wat - bij ons weten - maar zelden met volle overgave werd gedaan in de Botanique!

Organisatie: Botanique, Brussel

Het Londense duo van Jadu Heart zakte voor het eerst af naar België om er hun psychedelische pop debuutplaat ‘Melt Away’ voor te stellen. Hoewel ze een mengelmoes van zoveel verschillende genres brengen, was het live toch een samenhangend dansbaar geheel.

Becky and The Birds, het prille selfmade project van de Zweedse Thea Gustafsson, moest het publiek in de AB Club opwarmen. Gewaad in een soort huwelijkssluier (of was het een lampenkap?) met dito kleed, probeerde ze haar obscure met soul en electro doorspekte r&b aan de man en vrouw te brengen.
Hoewel ze met haar eerste EP een duidelijk statement maakte tegen de muziekindustrie en ook zichzelf uitdrukt hoe ze met een depressie worstelt, kwam dit live helemaal niet tot zijn recht. Het geheel kwam net iets te geheimzinnig over om het echt te snappen. Dat ze wat te bieden had, was wel duidelijk door haar vernufte elektronische toetsen met samples en haar sterke zangskill. Toch doorbreekte ze af en toe de mystiek en bedankte ze het publiek uitvoerig waardoor we toch sympathie kunnen opbrengen.

Ook gewaad in enige mystiek was Jadu Heart, maar op die geheimzinnigheid waren we wel op voorbereid. Alex Headford en Diva Jeffery hebben namelijk een eigen universum gecreëerd - à la Empire of the Sun of zelfs nog Daft Punk - waar gemaskerde alter ego’s Faro en Dina bezweringen ondergaan en als personages evolueren. Live waren de maskers op lichtzuilen aangebracht, waardoor de performance meer direct en persoonlijk was en waar je eigen verbeelding ook deel uitmaakte van Jadu Heart’s wereld.

Qua muziekgenres namen ze ook een avontuurlijke tocht van jewelste. Na EP’s ‘Wanderflower’ en ‘Ezra’s Garden’ waar ze niet enkel hun stijl maar ook hun personages vormgeven, zijn ze vorige zomer met debuutplaat ‘Melt Away’ op de proppen gekomen. Allereerst hebben ze veel weg van trip-hop/chillwave als Bonobo of Tycho. In bijvoorbeeld live opener “The Cure” was de exotische ritme stevig ondersteund door zweverige lyrics en beukende samples en beats die je niet onberoerd lieten. Naadloos daarop aansluitend was “Ocra”, waar ze verder gingen naar glitch met toetsen van trap, soul en r&b. Net die genres kwamen ook uitdrukkelijk naar voren in “U Never Call Me”, waaraan Mura Masa meeschreef en ook zijn accenten duidelijk aanwezig zijn. Dit sterke nummer was trouwens een eerste hoogtepunt halfweg de set.
Ze gingen weinig genres en risico’s uit de weg, want niet alleen brachten ze nieuwe nummers zoals “Metal Violets” , maar ze speelden ook veel nummers van vóór hun debuutplaat. “Galaxy Surfing” klinkt live zo smooth alsof dat broodje nog maar net gebakken was. Als de muzikale mengelmoes nog niet genoeg was dan was daar “Purity” ofwel The XX met enkele versnellingen hoger. Of nog “Dead, Again” dat veel mee had van shoegaze à la Ride of DIIV. Eerste bisnummer “Another Life” geleek dan sterk op Tame Impala’s “Let It Happen”.

Ondanks de veel vaatjes waar ze uit tappen, klinkt Jadu Heart toch zeer verfrissend en origineel. De uitgebalanceerde zanglijnen van Alex’s ruwe en Diva’s honingzoete stemmen en het gewillig dansbare publiek, waar Alex tot tweemaal toe ook deel van uitmaakte, zorgden voor een geslaagd totaalplaatje.

Setlist: Intro, The Cure, Ocra, Meeting Faro, Metal Violets, U Never Call, Galaxy Surfing, Purity, Druns, The Love, Whitefang, Dead Again, Another Life, I’m a Kid

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel