Dark Matter Annihilation is het soloproject van de Nederlandse multi-instrumentalist Thomas Pathuis, gevestigd in Rotterdam, Nederland. Na jaren actief te zijn geweest in deathmetalbands, is hij een nieuwe richting ingeslagen, naar de kosmische blackmetal. Als Dark Matter Annihilation brengt hij al sinds 2018 releases uit via Bandcamp.
De muziek van Dark Matter Annihilation koppelt de intensiteit van blackmetal aan rijke, atmosferische lagen en de Nederlander schuwt daarbij de synthesizers niet. “Ik, Antichrist” is misschien wel zijn meest ambitieuze release ooit. Niet enkel omdat de track ruim 10 minuten duurt, maar ook omdat hij er een break in verwerkt die doet denken aan gabber uit de discotheken van vroeger. De lange track maakt zijn ambitie waar. Alles hangt organisch aan elkaar en het verveelt voor geen seconde.
De weinige lyrics - in het Nederlands - bieden weinig houvast voor de luisteraars van “Ik, Antichrist”. Het lijkt een combinatie van willekeurige gedachten en wat je uitkraamt tijdens een acid trip. In de backings is onder meer Nicky Van der Schaaf te horen, van vroeger bij Hammer of Dawn, Alantia en Horizon Tide en nu bij Serotonia.
Je kan deze release aanschaffen als cassette, met op de B-kant een instrumentale versie.
https://darkmatterannihilation.bandcamp.com/album/ik-antichrist
Na een succesvolle Europese tour in 2023 brengt de Belgische theatrical rockband The Black Gasolines het nieuwe album ‘White Residence’ uit.
Het is een conceptalbum dat je als luisteraar een goede 40 minuten meeneemt naar een mistige winteravond in een Engelse havenstad in 1920. De band vertelt het fictieve verhaal van Jane, oprichtster van de eerste vrouwelijke politieke partij ooit, The Entrepreneurs, die door het ontstaan van een economische crisis jammerlijk in de criminele onderwereld terechtkomt. The Black Gasolines gebruiken op dit album invloeden van bekende films en series als Peaky Blinders en Bonnie & Clyde en van historische figuren uit die periode zoals actrice Clara Bow. Dit wordt uiteraard muzikaal uitgewerkt maar ook visueel, in videoclips en natuurlijk de albumcover, die de vrouwengroep gedetailleerd weergeeft. Het concept of verhaal is een leuk extraatje, maar het is vooral een kapstok om muzikaal nog onbekend terrein te kunnen verkennen.
De band werkte samen met de North Garden Studio’s van Filip Tanghe (Ozark Henry, Balthazar, Hannelore Bedert, Momoyo, …) en hun vaste producer Sergey Steenackers. Hij drukt opnieuw zijn herkenbare stempel op de sound van de band, met verfijnd sound design dat al vanaf de eerste noot duidelijk hoorbaar is.
Zijn invloed is groter dan op het debuutalbum ‘It Took A Lifetime’. De arrangementen met strijkers en backing vocals zijn prominenter aanwezig. Tegelijk zet deze band grote stappen vooruit in songopbouw en songwriting. Er zit nog meer durf en lef in dit album. De band zet dit album neer met een bijzonder groot zelfvertrouwen en bijzonder veel ambitie. Het is bij momenten heel theatraal en extatisch, vooral on-Belgisch extravert. Queen meets Joe Jackson meets David Bowie in de studio van Jim Steinman (die van Meatloaf).
In een paar nummers (“Hush Hush” en “Crucify Me”) zit nog wat Britpop, maar in het algemeen is ‘White Residence’ super-veelzijdig. Het springt in aangeraakte genres alle kanten op. Eén van de rustpunten is “Ballroom Song”: een beetje een breekbare pianoballad die – in compositie – van Freddy Mercury had kunnen zijn.
“The Final Last Call” is een glamrock/piano/powerballad die elke muziekliefhebber wel leuk zal vinden. Want dat is het bijzondere aan The Black Gasolines, het is arty en met een over-the-top productie, maar tegelijk is dit album heel toegankelijk en uitnodigend voor liefhebbers van heel uiteenlopende genres: van glamrock tot progrock, van The Sweet tot Pink Floyd met haltes bij blues, jazz, singer-songwriter en nog zeventien andere genres. En ondanks al die diversiteit klinkt ‘White Residence’ heel samenhangend.
https://www.youtube.com/watch?v=sqi4l31U7I8&t=2s
De Nederlandse band Kingfisher Sky heeft een nieuw album, het eerste full album sinds ‘Technicoloured Eyes’ uit 2018. De fans hebben er misschien lang op moeten wachten, maar dat geduld wordt beloond. ‘Feeding the Wolves’ is een prachtig album.
De samenstelling van Kingfisher Sky is al een tijdje stabiel, met vooral zangeres Judith Rijnveld en drummer Ivar De Graaf (vroeger bij Within Temptation) als overgebleven mede-oprichters. De voorbije jaren viel Kingfisher Sky vooral op met hun interpretaties van Kate Bush-nummers, waar ze een avondvullend programma van maakten dat veel bijval kreeg.
Maar dat mag de aandacht niet afleiden van het eigen werk. ‘Feeding The Wolves’ is opnieuw een progrock-album geworden waar ook liefhebbers van folk en symfo- en progmetal zich in zullen kunnen vinden. Lang uitgesponnen nummers met een doorwrochte opbouw (als een huis met verschillende kamers), knappe gitaarsolo’s en symfonische orkestraties, elementen van folk, … Het gaat vaak alle kanten op, terwijl de nummers toch telkens slechts één etiket kunnen opgekleefd krijgen, maar dat eclectische is net zo typisch voor Kingfisher Sky. Het is daarom moeilijk om er één nummer of een paar uit te lichten als beter dan de andere. Het hoge niveau is een constante doorheen het album.
Troy Donockeley van Nightwish doet mee op een paar nummers van ‘Feeding the Wolves’ en Edward Reekers van Kayak en Ayreon zingt mee. Dat is allemaal leuk, maar toch is dit vooral een group effort van Kingfisher Sky. Wat een talenten zitten er toch in deze band. Er is geen Kate Bush-cover op ‘Feeding The Wolves’ en op misschien “Vertigo” na vind ik ook niet zo meteen een nummer waarvan ik denk: hier hebben ze hun eigen Kate Bush-nummer willen schrijven. Misschien hebben ze daar wel iets van meegenomen in één of meer songs, maar ik kan er niet meteen de vinger op leggen, of ik baseer mij te hard op de bekendste nummers van Kate Bush.
Persoonlijk heb ik het meer voor de nummers met wat pit en een leuk tempo, zoals “Embrace the Moment”, “Feeding the Wolves” en “It Never Ends”. Van de rustigere tracks heb ik het meest genoten van het arty “Nobody Else Is Watching”, “Bess” en “Big Dipper”.
Kingfisher Sky heeft zich een eigen niche uitgehouwen ergens tussen progrock en progmetal, met vertakkingen naar waar ze maar willen, van Jethro Tull tot Clannad tot Nightwish. Het is leuk dat een band zo vasthoudt aan zijn eigen principes en overtuigingen van waar ze naartoe willen met hun muziek. En wij mogen allemaal meegenieten vanop de eerste rij. Hopelijk krijgen we Kingfisher Sky met deze songs ook in Vlaanderen te zien en te horen.
https://www.youtube.com/watch?v=ZwdjdLDm_3Y
Der Klinke - Euforisch dansen tussen de chrysanten
Voor de Schakelbox (CC De Schakel) wordt heel breed geprogrammeerd, van Stef Kamil Carlens tot OTTLA, maar in elk seizoen is er plaats om de new wave en gothic-hoogdagen van The Steeple te laten herleven. Of Der Klinke nog in dat illustere zaaltje gespeeld heeft, zouden we eens moeten uitzoeken, maar vandaag is dit een band die zonder veel moeite de fans van het genre uit hun kot kan lokken. De Schakelbox was goed gevuld met enkele honderden fans.
Er was geen support-band. Een opmerkelijke keuze, maar misschien ook een statement. De jongste jaren maken vooral Amerikaanse bands er een sport van om zelfs drie of vier supports mee te nemen op tournee en de fans laten die ‘diarree’ van supports vaak aan zich voorbij gaan en komen pas bij de hoofdact de zaal binnen en hetzelfde geldt steeds vaker voor lokale concerten. Dat is een beetje jammer voor de lokale organisator die wel met hart en ziel beginnende bands als voorprogramma zet omdat die echt de moeite van het ontdekken waard zijn. Het voor- en naprogramma bij Der Klinke in Waregem bleef beperkt tot DJ Blackwaver en het moet gezegd, hij bouwde zijn set mooi op, met een mix van nationale en internationale wave-klassiekers. Er werd vooraan al wat gedanst nog voor de band op het podium stond.
Spelen zonder supportband heeft het absolute voordeel dat echt iedereen in de zaal de nummers van de band op het podium kent. Een kwart van de mensen in de Schakelbox had ook nog eens zijn mooiste Der Klinke-shirt aan en misschien was het meegenomen dat er op een doorgaans trieste ‘feestdag’ als een 1 november toch eens iets anders te beleven was dan chrysanten meenemen naar he kerkhof. Frontman Chesko was alvast aangenaam verrast met de grote opkomst en hoopt dat zijn band voortaan op elke 1ste november naar Waregem mag afzakken.
Der Klinke zit al een tijdje op een goede golf. Bij de tiende verjaardag van deze band waren er nog twijfels om ermee door te gaan, wegens te weinig optredens, maar met de release van het album ‘Facing Fate’ vorig jaar heeft Der Klinke vertrouwen getankt. De optredens in eigen land lopen vlot en ze mochten concerten spelen in onder meer Duitsland en Bosnië-Herzegovina. Het hoogtepunt van die drukke agenda zou de voorbije zomer hun concert op het W-Festival worden in thuisstad Oostende, maar dat werd afgelast. Der Klinke spoelde die ontgoocheling snel door en inmiddels werden in Brugge live-opnames gemaakt die binnenkort uitgebracht worden als album.
De volle Schakelbox en het hernieuwde geloof in de toekomst van de band maakten dat het vierspan met niet te veel stress het podium opwandelde en al meteen een ontvangstapplaus in ontvangst mocht nemen.
De set werd geopend met de nieuwe single “Nearly Drowned” en daarna volgden Klinke-klassiekers als “Someone Who Smiles” en “Who To Deny” om dan al vroeg in de set te pieken met de absolute culthit van de band: “The Doll”. Strategisch was het een prima zet om die kraker al vroeg te brengen en zo het publiek op de juiste temperatuur te brengen.
Daarna volgden de beste nummers uit het verzamelde werk van de band. Hoogtepunten waren “You Look Good In An Elevator” en “Our Dance In Darkness”. Er werd gedanst en meegezongen op dit feest van de herkenning.
Der Klinke heeft sinds kort “White Rhythm” in de set, een cover van één van de vroege songs van Arno’s TC Matic. En dus leek het wel gepast om Arno’s broer Peter Hintjens mee op het podium te vragen voor deze cover (en nog een extra song). Peter zat onder meer in Thin Line Men en speelde mee op ‘Opex’, één van de laatste studio-albums die Arno opnam. Misschien symbolisch mooi; maar niet zo heel voor de hand liggend, want “White Rhythm” is geen Opex-nummer en Peter speelt sax en op het origineel is geen sax te horen. Maar Chesko en zijn band hebben hun versie zo vertimmerd dat het nog steeds een mooie ode was aan Arno en dat de sax van Peter veel tijd en ruimte kreeg. Het publiek smulde ervan en zong gretig mee, hoewel dit niet het bekendste nummer van TC Matic is. Op het videoscherm achteraan het podium komt dan in reuzenletters ‘Merci Godverdomme’, de leuze die Arno zelf gebruikte als bedanking.
De band was de hele avond goed op dreef en speelde strak en foutloos. Bassist Sam was heel enthousiast en zelfs gitarist Marco – die doorgaans braaf op zijn hoekje van het podium blijft – kon verleid worden tot een ‘duel’ met Sam. Toetseniste Sarah combineerde de hele avond leuke synthmelodieën met sensuele moves en frontman Chesko stond te zingen alsof zijn leven ervan af hing. Het geklede jasje ging al na enkele songs in de set uit en de bovenste knoopjes van zijn hemd losten hun greep naarmate het publiek enthousiaster reageerde.
De reguliere set werd afgesloten met “Still Alone” en in de bisronde kreeg het publiek nog het felle “Las Fabricas” en het lang uitgesponnen en luid meegezongen “The River White”.
Daarna probeerde de DJ nog wat danspasjes te ontlokken aan het publiek, maar dat was na een concert van anderhalf uur niet zo evident.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Famyne - Buitenaards mooie doommetal
Famyne + Splendidula
De Britse doommetalband Famyne was nog eens te gast in ons land. Niet dat ze alweer een nieuw album te promoten hadden, wel omdat ze hun Belgische collega’s van Splendidula opnieuw mochten bijstaan, dit keer op de twee releaseconcerten van hun nieuwe single “Behind My Semblance”, en tussenin speelden ze nog in De Walrus in Groningen.
Wij trokken op de avond van Halloween naar Zottegem om het allemaal van dichtbij te volgen en murwden ons in het volgepakte zaaltje.
“Behind My Semblance” zal niet op het volgende album van Splendidula staan. Het is een soort van stand alone/overgangs-single die al de nieuwe muzikale richting van de band aangeeft. Splendidula kenden we lang als een mix van postmetal, doom en sludge maar voortaan richt de band zich op atmospheric black en doom. Die koerswijziging komt er onder meer omdat de band door een woelige en donkere periode ging. Na het plotse overlijden van de bassist in 2022 stapten nog de twee gitaristen uit de band. Daarna volgden tal van tijdelijke bezettingen en nu de klik er is met de nieuwe bezetting zeilt het schip een andere, donkerdere koers.
De set in Zottegem bestond uit slechts zes nummers, met drie ‘oude’ (“Somnia”, “Oculus” en “When God Comes Down”) van het album ‘Somnus’ uit 2021 die herwerkt waren in de nieuwe stijl van de band, aangevuld met de nieuwe single en nog twee nieuwe: “Absentia” en “Echoes Of Quiet Remain”.
Het is voor de fans wat wennen, ook visueel. Dat er videoclips van de nummers meelopen tijdens het concert, dat is gebleven. Behalve zangeres Kristin hult de band zich voortaan in monnikspijen, een beetje als bij Briqueville en nog wel meer bands in black metal.
Muzikaal vermoed ik dat ze eerder naar Wolves in the Throne Room, Nyrak en Wolvennest willen dan naar pakweg Wiegedood. De gedaanteverwisseling is moedig, want Splendidula had zich al genesteld in een mooie niche, werd gevolgd door een groep fans en begon internationaal door te breken. Afgaand op de reacties in Zottegem komt het allemaal wel goed met de koers-bijsturing van Splendidula. De meeste fans kunnen zich wel vinden in de nieuwe toon.
Famyne is een sympathieke doommetalband uit Canterburry. De band leverde al enkele fijne albums af, is een bijna-vaste gast op het Nederlandse festival Into The Grave en Into The Void en mag volgend jaar al voor de derde keer naar Bloodstock Open Air, één van de grotere metalfestivals in de UK. Dat ze dan nog steeds met veel plezier plaatsnemen in de bestelwagen voor enkele kleinere concertjes in België en Nederland, siert hen. Famyne is ondanks al dat harde werk misschien nog niet de bekendste doommetalband op ons continent, maar de fans die ze hebben zijn wel heel toegewijd en enthousiast. Er waren er zelfs meegereisd uit de UK.
Omdat het opgegeven uurschema al flink vertraging had, deed Famyne een heel korte soundcheck. Het geluid zat eigenlijk meteen goed. De Engelsen openden de set in Zottegem met “Long Lost Winter”, een nummer dat ze al heel lang in de set hebben.
De vjjf van Famyne hadden er best zin in, daar in Zottegem, en ze brachten beklijvende versies van “Enter The Sloth”, “Tower”, “Solid Earth” en “Gone”. De grote finale was voor “For My Sins” en “Slave Ship”. Omdat er nog tijd was voor één toegift, werd op verzoek van fans op de eerste rij “Dreamweaver” gespeeld.
Daarna werden nog volop knuffels uitgedeeld aan de aanwezigen en naar verluidt veranderden de bands en het publiek tijdens de afterparty de naam van het stadje in Zattegem. Maar dat hebben we alleen van horen zeggen, uiteraard.
Ondanks de bescheiden zaaltje gaf Famyne de hele set het volle pond en het publiek reageerde heel enthousiast. Famyne is, net als hun collega’s van Splendidula, klaar voor grotere podia.
Organisatie: Maboel, Zottegem
Robert Jon & The Wreck - Southern rock feestje op het hoogste niveau
Robert Jon & The Wreck (****), afkomstig uit het Zuidelijk deel van de Amerikaanse staat California, brachten in 2023 hun zevende studio-album. 'Ride Into The Light' verscheen via het nagelnieuwe label Journeyman Records van top-gitarist Joe Bonamassa. We schreven : '' 'Ride into the Light' is een aanstekelijke, lekkere (bluesy) klinkende plaat, met een rits happy tunes, Wat op zijn beurt zorgt voor een toegankelijke sound, met een gevoel van welbehagen tot gevolg''.
Robert Jon & The Wreck heeft ondertussen niet stil gezeten, want met 'Red Moon Rising' kwam ook in juni 2024 een nieuwe plaat uit. We waren heel benieuwd hoe dat live zou klinken, en zakten op de avond van Halloween dan ook af naar De Roma in Borgerhout, om die aanstekelijke warmte die de plaat, en alle platen van deze band uitstraalt, zelf te ervaren.
De uit Nashville afkomstige band, Stone Senate (****) , die sinds 2012 aan de weg timmert, mocht de zaal opwarmen. De band heeft een grote, trouwe aanhang opgebouwd door constant te toeren, door effectieve songwriting en door een collectieve podiumpresentatie die de aandacht opeist. Stel je een hardere versie van Lynyrd Skynyrd voor, samen met de muzikaliteit van The Allman Brothers Band en je begrijpt wat deze groep te bieden heeft, met een al aanstekelijke rock sound, waarbij de gitaarriedels ons rond de oren vlogen.
En er is daar een imposante frontman , die met een bulderende stem zorgde voor de eerste pijnlijke nekspieren. Lekker headbangen en luchtgitaar spelen waren de gevolgen. Een betere opwarmer kon Robert Jon & The Wreck zich dan ook niet dromen.
De zaal was ondertussen redelijk goed vol gelopen, of althans de staanplaatsen, de tribunes waren niet open voor publiek. Die intiemere omkadering bleek echter een schot in de roos. Want daardoor werden publiek en band nog nauwer met elkaar verbonden. En net dat heeft iemand als Robert Jon echt nodig. De man straalt enorm veel charisma uit, en sleurt zijn band gewillig mee om het Southern-rock feestje compleet te maken.
De temperatuur steeg al vrij snel naar het bij knappe songs als “Trouble”, “Hold On” en “Blame it on the whiskey”. Uiteraard komt de nieuwe plaat ook aan bod. De song “Red Moon Rising” bewijst dat de band nog steeds grootmeesters zijn in die typische 'rond het kampvuur zittende' – sfeer, waarbij je niet in slaap valt, maar eerder lekker begint te headbangen tot in de vroege uurtjes.
De band heeft er duidelijk zin in, en spreekt ook zijn waardering uit voor de prachtige locatie waar ze mogen spelen. Het publiek geniet eveneens met volle teugen, bij elke eerste aanstekelijke riff tot de laatste noot die de impostante frontman uit zijn strot jaagt, reageert het publiek wild enthousiast. Robert Jon & The Wreck voelt aan dat ze één zijn met hun publiek.
Ze leggen de lat naarmate de set vordert nog wat hoger met songs als “Oh Miss Carolina” en het subliem gebrachte, “Ballad of a Broken Hearted Man” dat door merg en been gaat.
Robert Jon & The Wreck bewijst niet alleen dat pure rock-'n-roll nog steeds springlevend is in deze tijden, maar bespeelt ook de rock-emoties van hun publiek.
Met dit optreden kunnen ze zich dan ook zonder moeite meten met de allerbeste bands binnen de scene. In een wervelende finale met het sublieme “Cold Night” zetten ze dit nog wat meer in de verf, waarna nog een mooi overtuigend bis nummer volgde. Dit was een Southern rock feestje op het hoogste niveau!
Setlist: Pain No More - Trouble - Hold On - Blame It on the Whiskey - When I Die - Dragging Me Down - Red Moon Rising - Glory Bound - Oh Miss Carolina - Ballad of a Broken Hearted Man - Cold Night Encore: Rager
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Timmy’s Organism - Wild en onbesuisd
Timmy's Organism en Billiam & The Split Bills
Net geen maand eerder zag ik Billiam & The Split Bills al eens in The Pit's, Kortrijk . Zo te zien had dit piepjonge bandje uit Melbourne hun lange tour vrij goed doorstaan. Het klonk hier zelfs wat beter dan in Kortrijk, maar dat had alles te maken met de klankbalans. De opdringerige synths waar ik me de vorige keer aan ergerde waren minder prominent aanwezig ten voordele van de gitaar terwijl de bas hier duidelijk de stuwende factor was.
Aan de andere kant miste ik dan weer de energie die in een punkhol als The Pit's altijd wat intenser is. Toch kon ik ook hier hun prettig gestoorde, snotterige lo-fi punk best wel smaken. De nummers klokten zelden boven de minuut af zodat verveling geen kans maakte en Billiam, die zich weer in alle bochten wrong waarbij zijn microfoon even al zwiepend het hazenpad koos, blijft een innemende frontman. Toch bleken ook hier de songs iets te primair om lang te blijven hangen tenzij misschien "My metronome", dat bij enkele mensen vooraan blijkbaar goed gekend was.
Timmy's Organism uit Detroit is het vehikel van Timmy Vulgar (né Timothy Lampinen), een man met een behoorlijke staat van dienst. Midden jaren '90 dook hij voor het eerst op met Epileptix maar ik leerde hem pas kennen in de jaren 00 via Clone Defects en Human Eye, twee groepen die ik enigszins volgde en waarvan ik werk op het schap heb liggen. Daarna verloor ik hem wat uit het oog hoewel hij met Timmy's Organism een aanzienlijk aantal platen maakte waarvan er sommige op tot de verbeelding sprekende labels als Sacred Bones Records, Hozac Records, Burger Records, In The Red Records en Jack White's Third Man Records verschenen. Toch bleef het in de marge ploeteren en nadat ik Timmy's Organism in 2017 Het Bos zag op stelten zetten, leek het even over tot er vorig jaar dan toch plots een nieuwe plaat, ‘Lone Lizard’, was.
De opkomst was op zijn zachtst gezegd wat aan de lage kant, maar dat liet Timmy niet aan zijn hart komen. De man, gezegend met een kop waarmee hij kan solliciteren voor een rol in de meest macabere Halloweenfilms, begon zijn set met het prijzen van het Belgische bier. Met dat bier haalde hij later trouwens nog een impressionant trucje uit. Zo goot hij een flesje Maes leeg in zijn oog waarna het bier als een fonteintje uit zijn mond spoot. En de muziek? Die was al even verfijnd... Nee, dit kon je makkelijk wegzetten als lomp, van de pot gerukt en compleet uit de tijd. A
lle begrip voor wie moest afhaken, toch vond ik dit ondanks alle onbeholpenheden een meeslepend en intrigerend optreden. De heavy psych nummers leken met haken en ogen aan elkaar te hangen maar dat maakte het dan weer lekker onvoorspelbaar. Op het podium gedroeg Timmy zich als een losgeslagen projectiel die zwaartekracht tartende riffs en op de rand van de seventies hardrock balancerende solo's uit zijn, met fantastische, psychedelische afbeeldingen versierde, gitaar kneep. Zijn gitaarexploten waren wild en onbesuisd en dreigden meer dan eens faliekant uit de bocht te gaan maar een heerlijk roffelende Scott Dunkerley en bassist Eric Altesleben, die ooit nog deel uitmaakte van het prille Interpol, hielden hem op vakkundige wijze in het gareel.
En dan was er nog zijn stem: weinig toonvast maar de klankkleur leek hij naar believen te kunnen veranderen. Zo klonk hij bij momenten zelfs als Captain Beefheart. Een Spinal Tap mocht uiteraard niet ontbreken: zo stootte onze held zijn hoofd onbedoeld keihard tegen zijn microfoon met wat bloed tot gevolg. Even later dook hij met ware doodsverachting van het podium het publiek in (dat er niet stond) en kwam languit op de vloer te liggen.
We hoorden slechts een drietal nummers uit hun laatste plaat, de rest werd geplukt uit zowat alle platen die de groep gemaakt heeft. De oudste en meer punkgerichte nummers zoals "Poor and bored" uit 2012 werden bewaard voor het slot. Tijdens de apotheose sleurde Timmy Billiam, die het ganse optreden vanop de eerste rij gevolgd had, het podium op en stopte hem zijn gitaar toe waarna hij zelf wat met de effectpedalen ging prutsen.
Een chaotisch einde van een doldrieste set maar of Timmy Vulgar hier veel zieltjes mee gewonnen heeft valt sterk te betwijfelen. Jammer eigenlijk, want mijn respect is schier eindeloos voor iemand die zo lang koppig zijn eigen ding blijft doen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Eosine - De bloei van een prachtige roos met giftige doornen...
Op weg naar een succes dat steeds duidelijker wordt, vierde Eosine, de shoegaze-groep uit Luik, in de Botanique (Brussel), de 'release' van hun eerste EP, uitgebracht door Mayway Records, "Liminal". In een bomvolle Rotonde bevestigde de band van de getalenteerde Elena Lacroix en liet zien dat er enorm veel ruimte voor evolutie is...
In de setlist vinden we uiteraard de 4 nummers van “Liminal”: “Digitaline”, “Plant Healing”, “UV” en “Progeria”; echter, en dit is een verrassing, zijn alle andere nummers “unreleased”. En eerlijk gezegd zijn ze verbluffend. De geluidsexpressie evolueert in een stijl die shoegaze, postpunk, dream-pop en mystieke en/of Keltische inspiratie combineert, maar het muzikale spectrum breidt zich duidelijk uit door elementen prog, krautrock, grunge en soms ronduit hardcore.
Voor deze nieuwe ‘avatar’ van Eosine wordt Elena bijgestaan door Dima Fontaine, die eerder in de Luikse groep Naked Passion speelde. Gitarist en zanger is hij en brengt een rijk muzikaal palet mee en hij versterkt ideal het vocale werk van Elena. Daarnaast zijn Benjamin Franssen op drums en Guillaume Van Ngoc op bas een uitstekende ritmesectie.
Wat het meest opvalt zijn de energieboosts van deze band “live”. De etherische shoegaze-kant kent vele wissels en wordt op het podium versterkt. Wat een spannende, broeierige intensiteit in de ritmes.
“Digitaline” is een goed voorbeeld van de veelzijdige aanpak. Het nummer, nog gespeeld aan het einde van de set, afgelopen juni in het Jubelpark, is hier opnieuw het ontdekken waard. Het eindigt met een verbluffende vocale tirade van Elena, als een bezeten vrouw, aan de rand van het podium. De in het wit geklede engel is in een demon veranderd … Het publiek is sterk onder de indruk, verbijsterd, enthousiast bijna gehypnotiseerd. Het zit goed tussen band en publiek.
De eerste nieuwe compositie, “Limewood”, toont de onmiskenbare evolutie van de band. Alle muzikanten dragen witte outfits, maar de muzikale tune wordt steeds donkerder. Elena geeft mee dat ze in haar nieuwe songs zichzelf volledig blootlegt. De emoties op het podium weerspiegelen pijn en leed, waarbij ze in trance raakt en in haar stem horen we echte 'grunts'. En dan, een paar seconden later, laat ze haar Fender achter om sensueel te dansen, terwijl het ritme vertraagt om “UV” te introduceren. Hoe verfijnd boeiend klinkt dit niet allemaal
Tijdens “Cherry Pink”, alweer een nieuwe compositie, vergezelt Pyo (alias Karel Piot, de Brusselse muzikant die de openingsact verzorgde) Elena op het podium om er wild vocaal tegenaan te gaan. Na het bijzonder mooie “Progeria” is het tijd voor het prestigieuze “Incantations”. Het begint met zachte shoegaze 'à la' Slowdive, maar al snel gaat het crescendo en wordt het een bezwerend geheel, mede door Elena, echt een spil voor de band. En inderdaad, de gitaren ontploffen en zij weet als een ‘heks’ haal gal te spuwen. Sterk. Dan klinkt het terug kalmer, verlaat zij het podium, terwijl Dima Fontaine een rustiger melodie zingt. Maar het is van korte duur, want Elena komt furieus uit de coulissen, rent het podium op en schreeuwt erop los, zonder microfoon... Wat een vibratie , wat een intensiteit...
De apotheose volgt … Een laatste nieuwe nummer, “No Horses”, krijgt iedereen op de knieën. Het klinkt meer experimenteel, het is aanvankelijk rustig, in de geest van Björk en Cocteau Twins; maar het bouwt op , borrelt naar een hoogtepunt , met de nodige uitbarstingen. Elena zingt fel “I am Lost and Found”, het wordt luider en ze schreeuwt ; het eindigt met een duik in het publiek! Een onvergetelijk moment!
Het concert duurde zo’n goed uur, maar wat een vuurkracht. Er wordt reikhalzend uitgekeken naar het eerste album van de groep. Het zal volgend jaar worden uitgebracht op Mayway Records, waar al het uitstekende Haunted Youth terug te vinden is. Wat een passioneel optreden van deze band, de bloei van een prachtige roos met giftige doornen...
Setlist: Digitaline - Plant Healing – Limewood – UV - Cherry Pink – Progeria - A Scent – Incantations – Above - No Horses
(vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse)
Pics homepage @Christophe Dehousse
Organisatie: Botanique, Brussel
Pluto Fest - Pluto Fest is een kindje van ons geworden. Het is meer dan een hobby maar we doen het voor het plezier, niet voor het geld. Wij willen simpel blijven
In het aanbod van indoor festivals in kun je soms door de bomen het bos niet meer zien. Sommige organisatoren hebben ondertussen zelfs al de handdoek in de ring gegooid. Een van die festivals die al jaren lang stand houdt is Pluto Fest in Oosterzele. Een zeer gezellig festival op een zeer mooie locatie en altijd een ijzersterke affiche.
We gingen ons oor te luisteren leggen bij de organisatie hoe het staat voor deze editie van 2024 die plaatsvindt op zaterdag 16 november 2024
Hoe gaat het met jullie, hoe verloopt de verkoop van tickets voor deze editie ?
Dag Erik, met ons gaat het goed. 2024 was een zwaar jaar met verbouwingen , verhuis en Pluto Fest maar we doen het graag. Bij de voorverkoop was er eventjes weinig beweging maar het heeft zich herpakt en loopt nu vlot. Ons hoor je niet klagen.
Pluto Fest is ondertussen uitgegroeid tot een begrip binnen de indoor festivals in het najaar, merken jullie als organisatie een verschil tussen de beginjaren en nu? Wat is het grote verschil?
Ja het was in 2017 dat we de draad terug weer opgenomen hadden van het vroegere Jeugdhuis Pluto Herzele. Eerst was er een fuif en toen deze een succes was en ons wat geld opgebracht had, dachten we aan een indoor optreden. Het was wat zoeken om de gepaste zaal te vinden, PA, catering enz…. Ook de wetgeving errond en het papierwerk was toen nieuw voor ons. Maar we gingen ervoor en in 2018 hadden we ons eerste Pluto Metal Fest in Oosterzele waar we zeer goed ontvangen werden. Tot op de dag van vandaag is er nog een zeer goede samenwerking. Aan Oosterzele kunnen veel gemeentes hun wel eens spiegelen wat evenementlocaties betreft. Wij hopen nog jaren samen te werken met Oosterzele. We hadden ons optreden wel goed voorbereid maar toch was er wat stress want de problemen duiken pas op soms op de moment zelf. Deze kwamen er dan ook, maar met ons sterke team hebben we dat dan perfect opgelost. Alles verliep goed en de bezoekers, de bands, de gemeente Oosterzele en de medewerkers waren content dus wij ook natuurlijk. Na 6 jaar een evenement organiseren is het al een beetje makkelijker maar er zit nog steeds wat spanning in omdat we ieder jaar de opmerkingen van bezoekers, medewerkers, bands en externe bespreken, proberen aan te pakken en indien mogelijk te verbeteren. Er is dus wel een verschil tussen de eerste editie en deze editie. Nu zijn de tijden wel veranderd. Er komt wat minder volk buiten dan vroeger. Maar dat is met alle evenementen, van markten, platenbeurzen tot vogelshows toe.
Is er ook zoiets als een ‘voor’ of ‘ na’ corona periode? Ik merk zowel met het publiek als bij bands een verandering binnen de scene. Het is voor een beginnende band minder gemakkelijk een optreden te boeken, organisatoren spelen op veilig (wat begrijpelijk is) en mensen betalen liever eenmalig 150 euro voor AC/CD in een groot stadion dan de kleinere festivals te bezoeken. Merken jullie dat als organisatie ook?
Ja , dat bedoel ik met dat de tijden veranderd zijn. Zoals je zegt dat lelijke beestje CORONA dat heeft precies de mensen veranderd. Sinds de mensen zijn opgehokt geweest, is het alsof ze niet meer buiten willen of afwachtend zijn. Wij merken dit ook aan de verkoop van de tickets. Deze komt traag op gang. Voor Corona liep alles vlotter dan nu. Nu wachten de mensen langer om een ticket te kopen tot de laatste weken of dagen, om dan misschien de dag zelf in hun zetel te blijven. Dit is niet enkel bij ons maar ook bij andere organisaties horen we dit. Dit is een heel moeilijke situatie voor vele organisaties omdat er geen overzicht is of het rendabel zal zijn. Het is tasten in het duister naar de opkomst. Hierdoor zijn er organisaties die al evenementen gecanceld hebben. Nu is er misschien nog een reden voor het traag op gang komen van de voorverkoop (denk ik zelf toch) en dat is dat er bijv organisaties in het verleden geweest zijn die een paar weken voor hun evenement zeggen dat ze voor 80% zijn uitverkocht en dan een week voor het evenement zeggen dat de ticket verkoop niet goed is en daarom genoodzaakt zijn te cancelen. En 2 dagen nadien hoor je dat ze failliet zijn. Bullshit! Deze rotte appels maken gans de evenementensector kapot en geven de mensen of bezoekers een slecht gevoel. Wij met New Pluto durven niet meer op onze social media posten dat de ticket verkoop de laatste weken wel goed gaat omdat we de mensen ook niet dat gevoel willen geven zoals “ oei komt er een cancel aan bij Pluto Fest” . Pluto Fest gaat door. Wij hebben onze berekening vooraf gemaakt en hierbij rekening gehouden met het geval er een slechte verkoop zou zijn, we de mensen niet zullen teleurstellen. Dus 16 November is Zaal Amb8 in Oosterzele open J Wij willen nog buiten komen in de metalscene zonder scheef bekeken te worden. Dus gaan we geen valse reclame maken. Ja zoals je zegt grote evenementen zoals AC/DC die verkopen dan wel uit en daar geven ze dan wel veel geld voor maar ik denk dat het komt omdat mensen soms wat meelopers zijn. Om een voorbeeld te geven: Pier wil naar AC/DC omdat hij fan is. Nu zijn vrouw hoort het niet graag maar gaat toch mee. Haar vriendin wil ook mee op haar gezelschap te houden en die haar man is chauffeur dus misschien staan er daar van de 4 mensen toch 3 mensen die AC/DC niet graag horen of zelfs niet kennen. Let op deze welke er staan voor joker, gaan wel met een t shirt naar huis om te zeggen dat ze er geweest zijn. Mensen snap je soms niet. Het is iets ongelooflijk. Ze geven liever dus 150 euro om er bij te horen, maar wie het wel graag hoort laat dan de kleine evenementen vallen van 19 euro omdat het toch een beetje crisis is. Daar merken wij dus heel veel van. Nu wat de nieuwe bands betreft gaan wij met New Pluto op Pluto Fest eerder een band zetten die nieuw uitkomt dan een band die iedere week speelt. Wij zijn altijd van principe geweest dat jonge nieuwe bands een keuze moeten krijgen. Bij de grote festivals geraken ze niet binnen dus moeten ze het doen bij de kleine evenementen en daarvoor zijn wij er.
Ik zie veel kleine festivals ook verdwijnen of hun festival cancelen, maar jullie houden stevig stand. Wat houdt jullie echt recht?
Ja inderdaad zoals daarnet gezegd er zijn er vele kleine festivals die cancelen. Soms snap ik niet waarom want het is nog bijv een maand of meer en ze cancelen al. Maar de verkoop komt soms laat opgang, zoals al gezegd pas de laatste weken of dagen . Dus ik denk dat als organisatie wachten het beste plan is. Langs de andere kant is het nu wel zo dat er een overaanbod is van optredens. Als je dan als organisatie een evenement hebt en er zijn er op de geplande data nog 4 andere en je ticket verkoop loopt slecht, dan is het idd misschien beter om te cancelen. Organisaties zouden ook beter moeten afspreken en plannen wanneer ze iets organiseren. Wij zitten op onze datum de derde zaterdag van november vrij safe maar dit is ook in het verleden afgesproken met enkele organisaties of het hen past. Dit houdt ons sterk eigenlijk. Wij krijgen ook steun van deze bevriende organisaties. Nu zijn wij met New Pluto maar met 2 die alles organiseren over het ganse jaar maar we hebben verdomme een heel sterk team van medewerkers die ons helpt de dagen voor het festival, de dag van het festival zelf en zelfs nog tijdens de afbraak ook. En zeker niet vergeten de mensen die promo maken voor ons die overal affiches gaan ophangen, de ontwerpers van promomateriaal enz... Dit maakt ons sterk. Waarvoor nen dikke merci aan iedereen wie Pluto Fest lief heeft (J). Nu opgeven zit ons niet in het bloed zolang we gezond blijven. Pluto Fest is een kindje van ons geworden. Het is meer dan een hobby maar we doen het voor het plezier, niet voor het geld. Wij willen simpel blijven.
De affiche ziet er wederom divers uit. Ik ga even het rijtje af… Cult of Scarecrow heeft net een nieuwe, schitterende, plaat uit. Vertel eens in het kort wat meer over hen?
Ja idd ze hebben een prachtige nieuwe plaat uit. Wij waren op de voorstelling in Zele en het was prachtig. Nu sinds we Pluto Fest begonnen zijn hebben we een lijst bijgehouden met alle bands die we gecontacteerd hebben of die ons gecontacteerd hebben. Het is al een aardige lijst moet ik zeggen. Uit deze lijst maken we dus een line up. We plannen meestal 6 bands maar dit jaar zijn het er 7. Het is niet makkelijk om een line up samen te stellen, zeker omdat een dag maar 24uur telt dus is er niet veel tijd over om veel groepen te laten spelen op 1 dag. Ook kijken wij naar bands die niet elke week spelen want dit vinden wij niet goed voor de bands en voor de organisaties. Er mogen daar wel een paar van die bands tussen zitten, maar geen ganse line up. Wij hebben daarom dit jaar voor 3 Nederlandse bands gekozen die nog niet veel of lang geleden in België geweest zijn. Als we onze lijst bekijken, kijken we naar de bands die er al lang op staan en Cult of Scarecrow staat al lang op deze lijst (mijn excuus gasten) dus nu is het aan hen. Cult of Scarecrow zal Pluto Fest 2024 openen en ik ben zeker dat dit een zeer goeie opening zal zijn. Wij geven ook trouwens een airbrush Pluto Fest gitaar weg ( gemaakt door Bharat Hermansson ) aan 1 van de eerste 50 betalende bezoekers die op 16 november binnen komen. De deuren gaan open om 14u30 wees er dus zeker bij ;p
Dan is er Dyscordia, toch een grotere naam binnen de scene. Er is zelfs een heus Army. En toch hebben ze wat line up problemen en krijg ik de indruk dat de ‘groei’ naar boven een beetje gestopt is … Je mening graag over Dyscordia?
Dyscordia heeft een goeie reputatie al vanaf het ontstaan van de band. Er hangt een heus army aan inderdaad. Wij kijken er naar uit ze in Oosterzele tegen te komen. Zij stonden al op onze affiche als headliner een paar jaar geleden maar door de coronaperiode waren wij genoodzaakt deze af te lassen met veel spijt in ons hart. Nu zijn ze co headliner ? Zij hebben een nieuwe bezetting maar deze zal ook heel goed zijn. Het is trouwens de eerste keer ik ze zal zien met de nieuwe bezetting en het is ook het laatste optreden dat ze doen in 2024 op Pluto Fest dus wie deze mist heeft ongelijk ;-)
Poysedon ken ik ook al veel jaren, ik ben fan, moest ik dat niet zijn waarom zou ik naar hen komen kijken? Wat maakt hen bijzonder?
Posyedon willen we ook al jaren op ons podium maar viel ofwel buiten het samen stellen van de line up of ze waren niet beschikbaar. Deze keer kregen we ze dus wel te pakken. Ik weet zeker dat hun gebrul Oosterzele ook wel op de kaart zal zetten.
Ook Promise Down volg ik al een tijdje … Ik ben fan maar, wat maakt hen zo bijzonder?
Wel mijn vriendin Peggy en ik waren vorig jaar op een evenement waar Promise down op de line up stond. We waren gelukkig net op tijd die dag. Vanaf de eerste heavy rock n roll noot tot de laatste hebben we ons geamuseerd. Deze klinken zeer goed, hun teksten zijn ook de max toen ik het liedje ‘Furious M. d’e eerste keer hoorde lag ik strike zeker met de show er bij, de zanger William Lawson of was nu Whiskey JohnnyJ komt zelfs eens in het publiek met de song ”Turn To Break The Seal.” Die avond hebben we hen ook gevraagd om dit jaar op Pluto Fest te spelen.
De daarop volgende twee bands zijn Sad Iron en Burning …
Sad Iron kende ik amper, ook al bestaat deze band al jaren. Maar ze brachten vorig jaar een dubbel album uit samen met Burning. Deze band kenden we wel. Ze stonden dus ook met elkaar in Nederland op het podium om hun cd te releasen dus waarom niet in België dachten wij. Ikzelf heb ze in België nog niet gezien dus we zijn benieuwd. Hun dubbel album klinkt alvast goed.
Headliner is Picture, die op de Nederlandse metal hun stempel drukken; voor mij een onbekendere band. Graag wat meer uitleg
Oh nee hoor, als je een paar liedjes zal horen zal je wel weten wie Picture is denk ik. Ze zijn één van de oudste heavy metal bands uit Nederland. Ze hebben heel wat ervaring dus en hebben ook een mooie leeftijd allemaal, maar ze doen het nog goed en zijn nog steeds op tour. Momenteel zitten ze dacht ik in Zuid- Amerika. Het loopt dus goed voor hen en zij kijken er net als ons naar uit om elkaar te ontmoeten. Het ziet er ook altijd een groot feest uit wanneer ze optreden, dus doen we dit ook op Pluto Fest!
De echt grote namen worden nog enkel voor festivals als Graspop geboekt. Vroeger kon een organisatie als jullie die dan ook wel soms boeken ‘exclusief’ maar die tijden lijken wat voorbij, of niet? Is het moeilijker om een echte grote headliner geboekt te krijgen anno 2024?
Wel sommige bands hebben hun prijzen na corona omhoog getrokken. Dit zijn niet alleen de buitenlandse bands. Je schrikt er soms van. Nu er zijn kleinere evenementen die toch al grote namen geboekt hebben maar dat vinden wij een risico als je dan veel geld uit geeft om een band te boeken en plots komen er op jou geplande data nog 2 andere evenementen dan zit de kans er in dat je er financieel niet aan uitkomt. Met gevolg dat je dan misschien moet cancelen. Het was vroeger misschien makkelijk als een grote headliner op tournee was in de buurt dat je deze nog kon strikken maar dan moet je wel heel veel geluk hebben dat dit nog past op een zaterdag. Nu wij met Pluto Fest hebben ook misschien wel graag eens een grote headliner op ons podium maar we zijn ook blij met de bands die we tot nu toe al hebben gehad. En zoals gezegd boeken we liever 5 nieuwe bands dan 1 grote. Nieuw talent is ook belangrijk. Wij hebben sympathie voor nieuwe bands en artiesten en geven ze bij Pluto Fest graag een podium. Het zijn allemaal stuk voor stuk goeie bands die we tot nu toe al hadden of hebben. Wij kiezen ervoor om verschillende stijlen soms in de line up te steken. Niet iedereen kan dat smaken, maar voor iedereen goed doen kan je nooit. Tot nu toe hebben we ieder jaar al zeer goeie commentaren gehad op Pluto Fest van iedereen die aanwezig was. Wij willen dat zo houden. Groter moet het niet worden wij zijn tenslotte maar met een bestuur van 2 personen die ook nog een gezin vormen en ook nog dagelijks moeten gaan werken. Wees gerust, je bent daar als organisatie heel wat uurtjes mee bezig. Misschien kunnen we een oproep plaatsen “wie ons team wil versterken mag dit gerust laten weten”. Wel enkel ernstige kandidaten. Hahaha
Hoe zie je de toekomst van Plutofest? Uitbreiden? Of wat zijn de eventuele ambities en plannen?
Wij hopen nog lang te blijven bestaan. Ieder jaar zijn wij tevreden. Zoals al gezegd, normaal hebben we 6 bands dit jaar 7. We gaan dit evalueren of het doenbaar is met het uur schema. We willen niet dat de stagemanagers Guido en Isabelle van Metal Fun en de crew zich in het zweet werken door een te strakke planning. Dus na Pluto Fest 2024 stemmen we met hen af hoe de op- en afbouw was en of alles goed verlopen is. Dan zien we voor de volgende edities of we terug naar 6 bands gaan of 7 bands behouden. 7 bands is echt wel het maximum want hoe meer bands je op het podium zet hoe vroeger je de dag zelf moet beginnen. Onze plannen voor de toekomst … tja, het hangt bij ons ieder jaar af van de opkomst van de editie voordien en ik denk dat dit bij iedereen zo is. We hebben al eens gedacht aan 2-daagse maar die plannen liggen voorlopig in de kast. Het moet een hobby blijven en onze medewerkers moeten ook gemotiveerd blijven. In ieder geval na Pluto Fest gaat de riem er af. Verbouwen en verhuizen hangt nog wat in de kleren. Gelukkig hadden we nog wat ontspanning met het organiseren van Pluto Fest . ?
Bedankt voor de fijne babbel, voeg er gerust nog enkele links toe … zeker om tickets te kopen…
Volledig wederzijds Erik. Wij hopen zoveel mogelijk mensen op ons Pluto Fest te zien.
Tickets zijn er nog te verkrijgen online via onze link op de facebookpagina’s en het evenement pagina “Pluto Fest 2024” of via de link op onze website www.new-pluto.be Tickets kosten 23 euro en aan de kassa betaal je 28 euro. En vergeet niet bij de eerste 50 bezoekers te zijn want er zijn mooie prijzen te winnen! Deuren gaan open om 14u30. Wacht zeker ook niet te lang om tickets te kopen.
Cracks - LAWIJTSTRIJD was voor ons een ‘check’ of we al of niet goed bezig waren … én het is dus erg positief uitgedraaid
Op 11 mei dit jaar waren we aanwezig op de LAWIJSTRIJD finale in De Casino in Sint-Niklaas. De wedstrijd werd helemaal terecht gewonnen door de onvolprezen Ide Snake, Hoewel we de indruk hadden dat elke band op dat podium een potentiele winnaar was.
De publieksprijs werd gewonnen door het gezelschap Cracks: Over hun optreden schreven we : ‘’Cracks had een enorme horde fans meegebracht, bij voorbaat leek het een gewonnen thuismatch … Maar een wedstrijd dient nog steeds te worden gespeeld, thuisvoordeel of niet …. Cracks vloog er meteen in en trok een ondoordringbare geluidsmuur op. Al gauw zijn er moshpits en vliegt er een crowdsurfer voorbij. Cracks halen hun inspiratie bij bands als Idles, Nirvana, Fontainas D.C en Turnstile. Wat een intensiteit en vuurkracht live en in hun sound merken we naast de referenties dat ze een eigen smoel hebben !’’
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, hebben ze al enkele fijne concerten gespeeld en brachten ze eindoktober een EP op de markt.
Rond die release, hun deelname aan LAWIJTSTRIJD en de impact ervan hadden we een fijn gesprek met Robbe en Joran.
Vertel eens wat meer over de band, wie zijn Cracks en heeft die naam een bijzondere betekenis? Iets te maken met drugs?!
Nee de naam heeft niets te maken met drugs (haha) onze naam was wel eerst Crackheads, dat kwam beetje ‘verkeerd’ over. Als je ‘Crackheads’ opzoekt op Google kom je iets anders tegen We hebben dat gewoon ingekort naar ‘Cracks’. Dat is een beetje het verhaal achter de naam…
Ons ontstaan was eigenlijk vrij organisch. Joran, Jules en Kobe zaten al in een coverband, maar wilden zich meer focussen op het schrijven van eigen nummers. Zo kwam Joran terecht bij zijn beste maten, Sam en Robbe. Sam had al wat ervaring op gitaar, en Robbe had zijn enthousiasme voor muziek al eens luidkeels gedeeld op een BBQ. En zo werd Cracks geboren. Na de eerste repetitie waren we alle vijf al vrij zeker: dit was een goede match.
Ik zag jullie live op LAWIJTSTRIJD. Jullie hebben terecht de publieksprijs gewonnen. Jullie grijpen terug naar de sound van bands als Idles, Nirvana, Fontainas D.C en Turnstile. Wat een intensiteit en vuurkracht live. In de sound merken we naast de referenties dat jullie toch nu al over een eigen smoel beschikken. Klopt diit? Of zie je zelf nog groeimogelijkheden?
We willen uiteraard vooral ons eigen ding doen, maar het zijn wel die bands die ons enorm inspireren. O.a. live pikken we daar elementen uit , hoe zij zich op dat podium gedragen, om dat ook zelf toe te passen. Daardoor wordt ook die link gelegd dus. Er zijn vrij veel jonge bands, zelf bestaan we ondertussen circa twee jaar , we zijn begonnen met twee mensen die geen ervaring in de muziek hebben. Je moet dus wel ergens je inspiratie halen, en daarmee verder werken om inderdaad een eigen smoel te kweken… op dit moment, na toch al wat meer ervaring op te doen, staan we al wat sterker in onze schoenen en stillaan een eigen imago aan het kweken.
We blijven hopelijk zeker groeien naar nog meer eigenheid. Ik heb het gevoel dat we met elk optreden een tikkeltje beter zijn dan het vorige. Dat blijft wel motiveren om te blijven optreden.
Het is nu niet meer praktisch mogelijk om in deze tijden uniek te zijn … er is een overaanbod aan jonge bands. Kun je als band zelf je weg nog vinden?
We zijn nooit gestart met het idee om ons daar ergens tussen te gaan murwen of zo. Ons idee was muziek maken en ons daarmee amuseren. We werken alle vijf, en het is voor ons puur een hobby en passie. En dat verloopt op het moment op wieltjes. We amuseren ons te pletter. Vooral live dan. Nummers schrijven is beetje moeilijker, omdat er zoveel aspecten komen kijken en je niet teveel in herhaling wil vallen. Het is wellicht niet gemakkelijk geworden om in die wirwar aan bands je weg te vinden, maar het is ook niet onmogelijk. Laat het ons houden bij, we nemen ons zelfs niet te au Serieus en zien wel wat er op ons afkomt. Al onze eieren liggen niet in het mandje om een succesband te worden, net omdat het voor ons alle vijf puur hobby is. Laat het ons daarbij houden.
Lijkt me mooi. Ik wou het ook nog even over die publieksprijs op LAWIJTSTRIJD hebben, opent dit deuren voor jullie?
Ik las een tijdje terug over artiesten, die vonden van niet, na het winnen van een liedjes wedstrijd (al was dat meer in het commerciële gerichte genre)
LAWIJTSTRIJD was HET uitgelezen moment om een confrontatie aan te gaan met mensen die ons, naast onze vaste fanbase, nog niet kennen. Op dat vlak opent dat zeker deuren, je spreekt een ander publiek aan. Je maakt heel de tijd muziek, en weet niet of mensen die echt wel goed vinden. Dus dit was een zeer goede barometer. LAWIJTSTRIJD was dus voor ons een ‘check’ of wel ja dan nee goed bezig zijn.. en dat is dus goed uitgedraaid. Een mooi verhaaltje , tijdens de voorronde moest ik naar WC en hoor twee mensen zeggen ‘hey zeg, die band daarnet was wel heel goed e! zo een beetje Nirvana meeting Fountain DC.’ Op zulk moment denk je dat je in je opzet bent geslaagd. Dus wat deuren openen betreft? We hebben vooral veel meer mensen leren kennen, meer aanspreekpunten. En dat is niet alleen voor ons, maar eigenlijk voor al die bands die daaraan mee deden…
Jullie hadden opvallend veel fans bij, hoe heb je die fanbase opgebouwd? Waarschijnlijk door veel optredens; is er ook een soort marketingplan? of is dit te ver gezocht?
Een groot deel van onze fans zijn vrienden en familie die ons blijven steunen. Een doordacht marketingplan zit er niet echt achter.
Eind oktober kwam een EP uit. Ik merk op dat bands vaak eerst een EP of single uitbrengen vóór een full album uit te brengen. Een bewuste keuze of hoe moet ik dat zien?
De EP komt gewoon omdat we ondertussen al zoveel live hebben gespeeld waardoor de fans ze kennen door ze enkel live te horen. Vanuit die optie was het belangrijk om wat nummers uit te brengen, zodat de mensen er ook thuis kunnen naar luisteren. Het was een beetje een noodzaak dus, en wij wilden ook iets tastbaar online hebben. Een droom is natuurlijk een full album uitbrengen. Als je als band echt ergens wil geraken is Spotify de beste media om wereldwijd herkend te worden, mensen kunnen je muziek wereldwijd beluisteren. Een LP maken is heel duur. Zeker als beginnende band betaal je u blauw in de studio en zo.. Daarom is het dus ook interessant om te beginnen met wat singles online en nu dus die EP. Om zo verder te bouwen naar… Spotify is dus voorlopig de beste media, maar we zijn zelf ook LP spaarders, we hebben een ruime kast met LP’s . De droom is duw zeker om zelf een album uit te brengen.. als de tijd daar rijp voor is
Wat Spotify en de EP betreft, ik heb jullie muziek beluisterd op Spotify… Op basis van de singles “Living like this” en “Peace out’ is het verbluffend hoe jullie die live sfeer ook op plaat brengen. Mooi. Is de EP live opgenomen? Hoe zien we het best?
Dat komt gewoon door Pieter, we hebben een enorm goede produceren die perfect weet wat we willen. Hij weet perfect welk effect dat we op plaat willen creëren. Dat we de energie die we live brengen, willen we dus ook brengen op plaat. De opnames zijn ook heel speels, en live opgenomen als het ware. En onze producer volgt ons daarin, de pluimen komen hem toe.
De songs op die EP gaan wat dezelfde richting uit; naar een full album toe vormt dit misschien ook de basis om verder te gaan naar een ruimer publiek toe? Wat wens je precies te doen met jullie muziek?
Het geld dat we verdienen aan merchandiser en dergelijke, gaat direct terug naar het maken van muziek. Om onze studio tijd te betalen o.a. dat is hetzelfde met verdienste van optredens, dat geld gaat direct terug in de band. We verdienen er zelf niet echt iets aan. Maar we hebben het al aangegeven, we doen het ook niet echt voor het geld dus. We kijken vooral naar bands die kunnen zeggen dat ze enorm veel optredens hebben kunnen doen, en dat is vooral iets waar we al trots op zijn en hopen nog meer te doen. Dat is het leukste aan muziek maken, kunnen optreden met je eigen muziek…
Om echt ‘door te breken’ is ‘Belg-zijn’ geen rem op jullie groei? Met de muziek die jullie brengen waren jullie als Britse of Amerikaanse band wellicht nu al groot geworden ? Of is dat kort door de bocht?
De scene blijft hier inderdaad wat hermetisch. Alles in België, blijft in België. Om te gaan toeren in het buitenland heb je wat meer budget nodig. Het is zeker een extra ‘chanlenge’ om dat te bereiken, ook in het buitenland optreden. … we staan , elk van ons vijf, met beide voeten op de grond. En we willen graag zo lang mogelijk blijven doorgaan. Laat ons dus vooral niet lopen, voor we kunnen stappen.
Mooie ingesteldheid, of is de marketing, die je kan pushen in een richting die verafligt van wat je zelf wil …
Dat is ook de reden waarom we tot op heden nog steeds geen manager hebben… we houden het bewust bij een DYI mentaliteit. We stellen dat ook zo lang mogelijk uit, net omdat we op ons eigen ritme willen geraken waar we zijn, en zien wel hoe dat dan verder evolueert tot een punt waar we die stap wel zetten, maar heel bewust en goed wetende waar we mee bezig zijn. Vanaf dat echt nodig is, dan zullen we het zeker te overwegen. We hebben zonder manager al heel wat optredens gedaan, zoals op Gentse Feesten dus zijn we heel tevreden. Als we aan ons plafond zitten.. dan zien we wel..
Bands als Nirvana, Rolling Stones zijn allemaal zo begonnen… maar is dit niet het nadeel van digitalisering, sociale media en dergelijke? Is de druk nu veel hoger dan vroeger? Hoe ervaren jullie het?
Wij zien digitalisering als een positief iets! Voor kleine artiesten is het veel makkelijker geworden om muziek te schrijven en te produceren dankzij digitale tools. Vroeger moest alles in een dure studio gebeuren, terwijl nu een getalenteerd persoon een hit kan maken vanuit de slaapkamer. Daarnaast is het ook eenvoudiger voor mensen om ons terug te vinden. Via social media kunnen we onze fans op de hoogte houden van onze optredens.
De verhoogde druk die hiermee gepaard gaat, voelen we eigenlijk niet. We doen dit gewoon om ons te amuseren en kijken op naar andere bands die het beter of slimmer aanpakken dan wij.
Wat zijn de volgende plannen? De wereld veroveren?
(haha) eerst de wereld veroveren, dan een album uit brengen.. terug in de studio gaan, en wat schrijven. We zijn de laatste twee jaar in dezelfde richting blijven uitgaan, het resultaat vind je dus op de EP.. we willen nu gewoon van nul uit terug beginnen schrijven en zien waar we dan uitkomen, in oogpunt van dus eventueel een full album. Dat is het plan voor volgend jaar en de komende jaren een beetje. En ondertussen gewoon blijven optreden. Maar dus ook focussen op studio werk.
Ambities… Sportpaleizen uitverkopen, op Rock Werchter of Pukkelpop spelen, headliner zijn of een naam worden binnen het club circuit ?
Het zou mooi zijn om op grote festivals te staan of in Sportpaleis te spelen, absoluut moet dat zoveel mensen je nummers mee brullen, inderdaad. Het kan zeker super tof zijn ! maar voor de muziek die wij spelen is een klein zaaltje, waar je alles echt voelt en ruikt veel plezanter. Daarom verkiezen we toch het club circuit. Een realistischer doel wat ‘grotere festivals betreft, lijkt eerder Crammerock.. ik ben van Stekene , en Crammerock staat zeker op mijn lijstje.
Zijn er ook ambities naar het buitenland toe, welke landen zouden jullie graag optreden?
Wij staan open voor alles! Een tour in het buitenland zouden we zeker niet afwijzen. Als ik nadenk over mogelijke landen, lijken buurlanden zoals Nederland en Duitsland het meest realistisch. Maar als we de kans krijgen om over het water in Engeland te spelen, zeggen we daar zeker ook geen nee tegen.
Bedankt voor het fijne gesprek, we blijven jullie op de voet volgen …
Enkele interessante links
Instagram: https://www.instagram.com/cracksband/
Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=61550487927368
Vi.Be: https://vi.be/platform/cracks
Nicolas Mortelmans - Een groot deel van al mijn invloeden zitten verstopt in de plaat, hoedanook met die Indische invloed op de background. Een mooie mix.
De festivalzomer bestond uit een vat van lange nachten en korte dagen, prachtige concerten en ware spirituele ontdekkingen. Een daarvan was Nicolas Mortelmans op Gent Jazz. Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95398-gent-jazz-2024-met-rodrigo-y-gabriela-reis-rond-de-wereld-in-een-dag.html , die met zijn debuut ‘MĀYĀ’ ,uit bij WERF Records, zijn liefde voor het instrument Sitar in de kijker wil zetten. Hij zocht en vond voldoende gelijkgestemde muzikanten. Live zorgde het dus wel degelijk voor een reis naar het verre India. Er hangt de gehele set een bevreemdend mooie sfeer, die mensen aanzet zich neer te zetten en te luisteren. In de Garden Stage werden sommige acts geconfronteerd door overdadig geroezemoes. Maar bij Nicolas Mortmans Quartet bleef het opvallend stil. Ook bij de intiemere momenten. En dat is een zeer sterke prestatie. De hypnotiserende Sitar , tabla en Tanpura klanken werden trouwens gecombineerd met gewoon Elektrische gitaar. Wat op zijn beurt zorgde voor een milde botsing tussen de Indiaanse en de Westerse Cultuur. En dat maakt dit gezelschap een unieke parel.
We hadden een fijne babbel met Nicolas. Niet alleen de liefde voor Sitar kwam aan bod, ook de verdere toekomstplannen deden we uit de doeken. Bovendien had Nicolas een echte primeur voor ons in petto…
Ik zag je live op Gent Jazz en met met je debuut ‘MĀYĀ’ ,uit bij WERF Records; je wilde jouw liefde voor het instrument Sitar in de kijker zetten. Kun je ons er iets meer over vertellen? Waar is die liefde voor Sitar ontstaan?
Geen probleem , ik praat er graag over (haha). Ik speelde vroeger gitaar/bas/drum. Ik ben ook even DJ geweest en ben toen beginnen reizen en was op zoek naar ‘iets’ dat ik tot op heden nog niet had gevonden. Ik ben beginnen experimenteren met Arabische percussie , allerlei blaas instrumenten. Ik was een beetje alles aan het uitproberen tot ik in 2009 een filmpje zag op YouTube van Ravi Shankar uit 1967. Ik had tot op heden nog nooit geluisterd naar dat instrument Sitar, ik was niet echt op de hoogte hoe dat echt klonk of zo. Het was voor mij een echte eyeopener. Ik had iets van ‘deze vibe, deze klank dat is het gewoon’ Ik heb dat concert ondertussen honderden keren bekeken. Ik was me ook niet bewust van zijn connectie met o.a. The Beatles en zo, het was dus tot dat moment compleet onbekend terrein. Na 2010 ben ik dan Sitar les beginnen volgen en toen is de bal pas echt aan het rollen gegaan..
Dat was bij Anoushka zeker? De dochter van Ravi?
In eerste instantie heb ik les gevolgd bij een Belgische Sitar speler. één of twee jaar, en toen ben ik les beginnen volgen in Indië. Bij verschillende Sitar goeroes tussen 2010 en 2017. I reisde toen op en af, meestal in de winter een drietal maanden. Het is pas in 2017, toen ik al zeven jaar speelde, dat ik bij Anoushka terecht ben gekomen.
Je verblijf in Indië … Het is een cultuur die we hier in het Westen niet echt hebben ontdekt denk ik, misschien ook niet echt via het internet. Vertel ons wat meer over die cultuur?
Alles is dankzij internet inderdaad toegankelijker geworden, dat klopt. Maar het is gewoon iets dat je ter plaatse moet ervaren. Indische cultuur moet je, net als elke cultuur eigenlijk, proeven, ruiken en echt voelen. Je kunt dat niet ontdekken via een schermpje of een filmpje alleen dus.
Je optreden op Gent Jazz … De tabla en Tanpura klanken klonken op Gent Jazz hemels. Het publiek was bij jullie opvallend stil. Heb je het ook zo ervaren? Hoe waren de reacties achteraf?
De reacties waren opvallend positief, en ik was ook verrast omdat het nog redelijk vroeg op de dag was, maar het publiek bleef tijdens onze set dus inderdaad opvallend stil. op de Garden stage kun je tien man voor jou hebben of vijftig , het kan zijn dat er vijfhonderd man zijn of ze allemaal aan het babbelen zijn. Dat is koffiedik kijken. Een echter verklaring heb ik er niet voor. Ik had er niet teveel verwachtingen van omdat onze muziek niet zo goed tot zijn recht komt in open lucht. Er zijn ook heel wat mensen komen zeggen dat ze het mooi vonden , dus ja een onverwacht maar zeer positieve ervaring.
Op zo’n optredens komt een wat meer ‘mainstream publiek’ kijken; opent dit nieuwe deuren?
Hopelijk opent dat nieuwe deuren (haha) . soms heb je dat niet door of zo een boeking komt doordat die organisatie je heeft gezien of zo. ik hou er in elk geval om dat instrument Sitar, dat niet zo goed gekend is, over te brengen naar een groter publiek dat er nog niet mee in contact is gekomen. Dat is een doel op zich. En daar was Gent Jazz wel de ideale plek voor. Meestal komen daar vroeg of laat wel mooie dingen uit voort, maar soms kan dat pas een jaar later zijn of zo; Het is dus afwachten of het ‘ander deuren’ zal openen.
Je hebt ook samen gewerkt met artiesten als Stef Kamil Carlens, Leki en Tim Vanhamel. Dat zijn, naar mening ook artiesten die over de grenzen heen durven kijken. Was dat de reden om met hen in zee te gaan? Hoe was die ervaring voor jou (want je komt met een ‘ruimer publiek’ in contact, die houden van meer populaire muziek?
Leki die had mij rond 2014/2015 gevraagd om op haar album ((ales of the journey??-))) mee te spelen, en dan ben ik ook een live tournee gaan doen met haar. En dan hebben we daarna nog een tweetal albums gemaakt. Ik heb fantastische herinneringen aan die fijne samenwerking. Helaas heeft ze in 2022 een hersenontsteking opgelopen, waardoor ze niet meer in staat is om te spelen. We hadden net met Stef Kamil een album gemaakt en gingen ermee toeren. Maar helaas.. via haar kende ik ook Stef Kamil Carlens. Tim Vanhamel van zijn kant, is ooit naar een concert van mij komen kijken. Die had thuis een Sitar liggen, en is bij mij was les Sitar komen volgen. en toen heeft ie gevraagd om op een plaat van hem te spelen, en visa versa. Tim is gekend als rock muzikant, maar heel openmindend en is ook steeds op zoek naar nieuwe dingen doen. ik heb eigenlijk ook nog een primeur. De meeste nummers op het album MĀYĀ zijn met tabla, en dergelijke percussie, maar ik wou heel graag één nummer hebben in een traditionele bezetting met bas/drum/gitaar want ik ben grote rock fan. Het is trouwens ook leuk om mijn Westerse rock roots samen te brengen met die typische Indische muziek. Ik heb een studio in Antwerpen afgehuurd voor één dag en ik heb dus Simon Segers (De Beren Gieren) op drums, Stef Kamiel op bas , Tim Vanhaemel gitaar en Roland Van Campenhout op gitaar gevraagd en ikzelf op Sitar. En toen hebben we geïmproviseerd en opgenomen. En dat is het nummer ‘Indisch moment’ geworden op het MĀYĀ album. We hadden de koppen echter bij elkaar gestoken en kwamen tot de vaststelling waarom maken we rond die single, los van de MĀYĀ plaat, geen apart album. Toen had ik daar geen tijd voor, maar twee jaar later heb ik daar een stuk uitgeknipt en een album rond gemaakt en uiteindelijk zal dat mijn tweede plaat worden. En die komt uit in Oktober 2025. En in december dat jaar gaan we en club toer doen. in voorjaar 2026 gevolgd door een CC tour. Met Simon Segers op drum, Tim Vahaemel op gitaar, Stef Kamil Carlens op bas en ikzelf op Sitar. Roland kan niet mee want die zit in Azië dan. En dan gaan we 100% improvisatie spelen, zoals op het album.
Bedankt voor deze fijne primeur!
Trouwens, ik hoorde dat je studies van psychologie hebt gevolgd en orthopedagogie. En toch voor de muziek koos, tegen de zin van je ouders in … Een sprong in het duister?
Hebben je ouders er ondertussen vrede mee met die beslissing?
Ik heb een redelijk klassieke opvoeding gehad. Muziek was gewoon een toffe hobby, en dat werd toen – ze zullen het niet graag horen – zelfs gebruikt om me te straffen als ik bijvoorbeeld minder goede punten had. Dan namen ze mijn gitaar af voor een periode of zo (haha). De boodschap was duidelijk, muziek is tof maar je studies gaan voor. Toen ben ik even Psychologie beginnen volgen maar die studie heb ik niet afgewerkt. Deze van Orthopedagogie wel. Ondertussen bleef ik puur als hobby met muziek bezig. En toen ik mijn diploma had, had ik iets van ‘nu begint mijn studie’ en ben ik naar Indië getrokken. Ik heb nog deeltijds als Pedagoog gewerkt, tot dat niet meer lukte om te combineren met concerten. En toen ben ik voltijds op muziek gestort. Mijn ouders waren er zeer sceptisch over, maar na een aantal jaren merkten ze dat dit wel goed begon te lukken en nu zijn ze zeer fier en komen ze regelmatig wel eens zien naar een optreden.
Op een vraag antwoordde je ‘’ Voor mij betekent een goed concert dat ik niet meer aan het denken ben, en samensmelt met de muziek en het publiek.’’ Was Gent Jazz zo een moment? En kun je een voorbeeld geven waar dat wel is gelukt?
Het moeilijke op Gent jazz was, normaal spelen wij met het kwartet minstens een uur tot een uur en een kwartier. Nu kregen we amper 35 minuten. Daardoor kon ik me niet 100% verliezen in de muziek, want ik moest de klok in het oog houden. de muziek stond voor mij persoonlijk ook iets te zacht. Niettemin was dit een fijn concert. Maar zo concerten waar je 100% samensmelting hebben tussen muziek en publiek? Dat gebeurd amper 1 tot 2 keer op de tien of zo. er zijn zoveel factoren dat meespelen, dat dit eigenlijk uitzonderlijk is. Dat gebeurd soms wel gedeeltelijk, maar echt 100%, zo een magische connectie? Dat is dus eerder zeldzaam. Van De MAYA tour die we nu hebben gedaan was ons optreden op Sfinks festival zo een moment. Dat was in een gesloten tent die bomvol zat, het was nog klaarlichte dag maar het was daar compleet donker. Je kreeg het gevoel dat je in het midden van de nacht aan het spelen was. Iedereen was muisstil, het publiek begon ook enthousiast te roepen en klappen tijdens de show.. dat gaf ons zoveel energie dat we compleet in een trance waren met ons vieren. In Brugge hadden we een concert in een kerk. Alle factoren vielen daar samen. Een perfecte klank. Heel aangenaam publiek. Alles viel gewoon samen, dat voelde ik al bij de eerste noot dat ik speelde. Dat is het! Als een soort therapeutische ervaring.
Betreft je album MĀYĀ, een interessant werk waar culturen zachtjesaan tegen elkaar botsten … Wat denk je?
Dat was zeker een bewuste manier van werken, een soort schok of zachte botsing teweeg brengen tussen uiteenlopende culturen. Toen ik in het begin sitar speelde, was ik gefocust op spelen van Indische muziek en proberen zoveel mogelijk in die cultuur mee te gaan. En me enkel daartoe te beperken. Na verloop van tijd besefte ik, ik ben Belg geen Indiër. Ik heb nog andere muzikale voorkeuren en invloeden. En vanaf toen ik het toeliet om die beide kantjes van mezelf te combineren was dat ook een bevrijdend gevoel. Ik heb een grote liefde voor rock muziek en Elektronische muziek. Het idee rond het album was om heel traditioneel te beginne, het eerste nummer is een heel lang nummer. ‘Red Dragon’ dat duurt 23 minuten of zo. en dat is het nummer dat het dichtste aanleunt bij Indische klassieke muziek. Een beetje een persoonlijke ode aan de Indische muziek en roots. Naarmate de plaat vordert komen er steeds meer Westerse invloeden in. Op die plaat probeer ik de Sitar telkens op een andere manier te benaderen. Een groot deel van al mijn muzieksmaken zitten verstopt in die plaat. Soms zijn het puur die Indische invloed, soms meer rockachtig.. maar altijd met die Indische invloeden op de achtergrond. Die mix zorgt dan op zijn beurt voor een samenvloeien van mijn eigen persoonlijke muzieksmaken.
De reacties waren algemeen positief?
Ja toch wel; Het is ook soms wat raar, zo een plaat waar je heel hard aan hebt gewerkt, en ook een heel persoonlijke plaat is. Het is soms raar als je dan achteraf leest hoe mensen vanuit hun eigen perspectief die persoonlijke muziek gaan analyseren .. Beluisteren, beoordelen en een cijfer geven… het doet wel raar. Maar de reacties waren zeker positief.
Je bent ondertussen vader geworden … In hoeverre heeft het vaderschap een invloed op je muzikale inspiratie? Want muzikant zijn is nog steeds een vrij onzeker bestaan in ons landje? Heb je nog tijd?
Vooraleer ik vader werd was er maar één focus, en dat was die Sitar. Ik zat ook grotendeels in Indië, toen ik vader werd wilde ik daar zijn voor mijn kind natuurlijk. Ik wist bij voorbaat, als ik vader werd ga ik veel minder tijd hebben, dus ik moet er nu alles uithalen wat er uit te halen valt. Het toeval besliste dat ik net voor ik vader werd bij Anoushka ben terecht gekomen. Die woont in Londen en dat is vanuit Brussel heel gemakkelijk bereikbaar met de trein. Ik hoefde daar geen maanden meer te verblijven. Daardoor kon ik studeren en vaderschap perfect combineren. Er is dus minder tijd sinds er kinderen zijn. Maar die kinderen zorgen ook voor een gezond ritme en bron voor inspiratie. Maar het is een totaal ander leven, muzikant met of zonder kinderen.. sowieso. Om een voorbeeld te geven, toen ik vroeger ging optreden en pas om vier uur thuis kwam maakte dat niet veel uit en sliep ik door tot de middag. Nu kom ik om vier uur thuis, en twee uur later zijn de kinderen wakker (haha)
Ondertussen zijn de zomerfestivals voorbij … Wat zijn de verdere toekomstplannen (naast die primeur van daarnet)?
Nu is er nog even de nasleep van die MAYA tour. Er komen nog paar concerten aan, sommige solo , sommige zijn duo en enkele met kwartet. Daarnaast speel ik in heel wat losse projecten, ook soms wat eenmalige dingen. Zo had ik een concert met een vroeger lid was van het Brussels Phil harmonische orkest. En Organist. Iets totaal anders dus. Er komen ook in de toekomst nog veel losse concerten, in verschillende concepten en uiteenlopende muziekstijlen.
Wat is je voornaamste ambitie, zijn er nog doelstellingen die je voor ogen hebt? (buiten het gedoodverfde wereld dominantie)
Ik heb wel een paar ambities, ik wil sowieso dieper gaan in dat Sitar bespelen. Ik hoop dat er in de toekomst periodes zijn waar ik meer les kan volgen bij Anouschka . dieper gaan in die rijkdom van Indische muziek, is sowieso een doel dat ik voor ogen heb. Hoe meer tools je hebt als muzikant, hoe beter om verder te groeien. En sowieso nog meer platen uitbrengen. Ik heb ook nog een band ((SHTEM ??)) die debuut plaat komt bijna uit, dat is ook iets om naar uit te zien. Daar wil ik ook dringend werk van maken. Ik zou ook graag wat meer in het buitenland willen optreden. En ook de sitar combineren met een muziekstijl waarmee dat nog nooit gecombineerd is geweest, en het te proberen te brengen voor een publiek dat dit instrument nog niet kent. Dat is een uitdaging . er valt nog veel te ontdekken daar.
Sportpaleizen uitverkopen of op grote stadia staan bijvoorbeeld? De vader van Anoushka heeft op Woodstock gestaan, dus waarom geen Nicolas Mortelmans op Rock Werchter?
Met de muziek die ik onder mijn eigen naam maar? Ik denk dat dit te niche is . Wat Ravi Shankar betreft moet je natuurlijk in de tijdsgeest zien. Hij werd aangeraden door The Beatles , dat is toch niet niks. Woodstock was ook een explosie van LSD en spiritualiteit en dat paste perfect in dat plaatje. Met mijn eigen muziek zie ik dat niet gebeuren grote podia. Maar in samenwerking met een of andere artiest die dat ziet zitten om een Sitar toe te voegen aan zijn show. Om op die manier dat instrument toch naar een breder publiek te brengen. Op die wijze kan dat zeker lukken.
Laat het ons hopen … In elk geval veel succes … Zet hieronder gerust enkele links
MAYA kwam in april 2024 uit via WERF records: https://werfrecords.bandcamp.com/album/m-y
Barrel Smoke - Ik denk dat we met deze nieuwe plaat op een punt zijn, dat we een bepaalde sound hebben gecreëerd die bij ons past!
Barrel Smoke ontstond in mei 2020 tijdens de eerste lockdown van de wereldwijde pandemie … Dat resulteerde in de EP ‘Barrel Smoke’, opgenomen zonder dat de band echt een studio kon induiken door die omstandigheden. Twee jaar later kon Barrel Smoke wel de studio in. Met het full album 'Locked 'n' Loaded' onder de arm, met Jan Viggria (gitarist van o.a. The Guru Guru) als producer, gooide de band hoge ogen. Het album kreeg lovende recensies en opende ook meer deuren.
Ondertussen hebbe de heren eigen studio kunnen bouwen en kwam er een vijfde bandlid bij waarmee de single “Crime, Cocaine & Bootleg Whisky” werd opgenomen. Barrel Smoke oogstte onlangs nog succes tot in Amerika met een nieuwe single “Neon Light” en bracht nu eind oktober zijn tweede plaat uit ‘Death Trap’.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Tom Neeskens. Uiteraard keken we ook vooruit naar de toekomst, en spraken over ambities en de veranderende scene na die COVID tijden + welke invloed dit op hen heeft als band en muzikant..
Jullie zijn als muzikant niet aan jullie proefstuk toe, maar Barrel Smoke is een gloednieuw project. Hoe zijn jullie op het idee gekomen, hoe is alles begonnen..
We zijn begonnen midden in die corona pandemie, we mochten niet meer werken en niets doen, en verveelden ons eigenlijk een beetje. We wonen niet zo ver van elkaar, en Ibe en ik zijn ook schoonbroers, we zagen dus elkaar heel frequent ondanks die rare tijden. en toen zijn we beetje illegaal de kelder ingedoken (haha) en wat demo’s beginnen maken, en dat ging allemaal opvallend goed. Waardoor we daar toch iets meer wilden mee doen, met als gevolg dus die eerste EP.
Jullie hebben ook aan Wacken Open Air Battle meegedaan (zie ik op jullie instragram); hoe was die ervaring? en is zo een wedstrijd mee doen (of het winnen) een sleutel om meer deuren te laten open gaan denk je?
Voor een stuk wel, we hebben ook meegedaan aan de Alcatraz Bash , we hebben bij beide in de finale gespeeld en net niet gewonnen. Maar je komt op die manier wel met een breder publiek in contact, en ook mensen die je anders niet ziet op je shows. We spelen ook niet een specifiek genre , daarom is het moeilijke ons in een hokje te steken. Maar door zulke wedstrijden mee te doen, bereik je dus wel dat breder publiek en krijg je vanuit een andere invalshoek ook reacties. In die zin opende dat dus zeker deuren. Ook naar andere optredens toe. Er is binnen de scene veel concurrentie. Maar er blijft nog voldoende plaats over in onze kleine landje.
Daar pik ik even op in, je zegt het eigenlijk zelf er is een overaanbod aan bands. Ik vind jullie super goed, maar binnen die muzikale poel aan bands binnen jullie genre, hoe vindt Barrel Smoke daar zijn weg terug? Wat maakt jullie zo uniek dat ik (moest ik geen fan zijn) toch voor jullie zou kiezen?
Wat ons uniek maakt is dat we alles DIY doen, en ons niets aantrekken van trends. We schrijven muziek die wel in de eerste plaats zelf graag horen. Indien iemand anders dat leuk vind, goed, indien niet is dat jammer maar dat houdt ons niet tegen. We doen dus ook daadwerkelijk alles zelf, wat de nieuwe plaat betreft ook. Behalve het ontwerp van de platenhoes. We hebben onze eigen studio. We zijn van niemand afhankelijk, buiten de vijf bandleden zelf. Dat zorgt ervoor dat we ergens wel boven dat maaiveld kunnen uitkijken, omdat er gewoon geen druk op onze schouders rust via managers of zo. dat willen we ook zolang mogelijk zo houden.
Jullie brengen dus nog steeds fysieke platen uit, is dat nog ‘nodig’ in deze tijden van YouTube, sociale media en Spotify? Ik weet dat er binnen de muziek die jullie brengen nog fans zijn die LP’s kopen maar toch..
Spotify is een perfect medium om je muziek wereldwijd te verdelen, tot in alle uithoeken van de wereld kunnen ze naar je muziek luisteren. We willen ons echter profileren als een ‘70s /’80s band en binnen die niche koopt men nog platen. We zijn zelf ook verwoede LP verzamelaars. Het kost allemaal veel geld, maar er is duidelijk nog een markt voor, dat merken we toch. Het verkoopt en blijft verkopen, meer dan CD’s zelfs. We kunnen niet anders dan online mee gaan, maar willen toch ook authentiek blijven; De inkomsten van onze optredens, verkoop van T-shirts en zo gaat integraal in de productie van platen, maar het loont de moeite om dat zelfs in deze tijden te blijven doen.
Is het sinds corona niet moeilijker geworden om als band aan de bak te komen en te blijven? Ik heb de indruk dat de scene toch veranderd is.. Niet in het voordeel van de ‘underground’ heb ik de indruk
De scene is inderdaad veel veranderd. Dat merken we zelf ook wel. We draaien al best een tijdje mee binnen die scene als muzikanten. Het is moeilijker geworden om optredens te boeken, mensen komen moeilijker buiten ook. Vooral in onze regio, Limburg, waar vroeger enorm veel kwalitatief heel goede bandjes waren zien we dat er veel verdwenen zijn. Het wordt ook niet meer aangemoedigd , iedereen is precies een slaapkamer muzikant geworden. Niemand wil nog echt samen spelen, samen repeteren heb ik de indruk. Ik speel uiteraard ook thuis nog gitaar en doe aparte dingen, maar er is wat mij betreft niets leuker dan met vijf kameraden op de gort gaan en optreden en samen komen in repetities. Maar die charme is voor een stuk verdwenen.
Wat me ook opvalt is de verandering binnen het publiek. Mensen kopen wel voor een AC/DC 150 euro of veel meer voor neer. Maar een band als jullie die ‘niet gekend is bij een groot publiek’ komen de mensen niet meer naartoe, ook al kost een ticket 15 euro of zo, waardoor daar amper publiek op afkomt. Dat was vroeger toch anders, merken jullie dat ook?
Dat is inderdaad een voornaam punt dat je aanhaalt. Het is frustrerend om te zien hoe grotere bands, en we gunnen hen dat wel, haast geen moeite meer moeten doen. Ze vragen overal veel geld om te mogen optreden, maar moeten er zoveel minder energie en geld insteken. Terwijl wij, en bands als ons, daar enorme inspanningen voor moeten doen, ook financieel, en gaan optreden voor een prijsje. Dan is het inderdaad wrang om te zien dat daar amper volk op afkomt, en die grote bands wel zoveel publiek blijven trekken. Dat is een verandering die wij dus inderdaad ook merken binnen de scene.. dat is een frustratie die je ook merkt bij veel muzikanten zoals ons ja. Dat ligt ook aan de massamedia, zulke grote concerten verkopen gewoon uit omdat het dood gepromoot wordt…
Waarom ik dat vraag, er zijn veel bands die het om die reden net opgegeven hebben. En ondanks die ‘frustraties’ blijven jullie (gelukkig voor ons) wel volhouden, wat is dan de motivatie om toch door te zetten?
We doen het gewoon veel te graag. We merken nu dat we als band sterker zijn , en het groter aan het worden is, zeker met die tweede plaat nu. Die is redelijk goed onthaalt. Er begint rond de band duidelijk iets te leven. We zijn vijf vrienden die veel te graag muziek maken, het is een passie die ons bindt. We stappen dat busje in en gaan optreden.. dat is de grote drijfveer om door te zetten, en ook dat we dus nu merken op een punt te zijn gekomen dat pas echt aan het groeien zijn. Laat het ons daarbij houden. en we zien wel wat de toekomst ons brengt..
Dat lijkt me inderdaad een drijfveer om door te zetten. Nu we daar zijn aanbeland. Op 31 oktober komt een nieuwe plaat uit ‘Death Trap’. Ik heb die al beluisterd, en ik hoor een streepje AC/DC hardrock, maar met een lekkere hoek af. Klopt dit?
Nee, want bij Alcatraz Bash hebben ze ons in Rock Tribune omschreven als ‘hardrock met een hoek af’. We hadden dat zelf nog nooit zo bekeken. We vonden het naderhand wel een prachtige omschrijving. Onze muziek is natuurlijk heel jaren ’70 geïnspireerd en daar hoort AC/DC ook bij uiteraard. Wat bij ons ook wel speelt. We zijn met vijf mensen die toch een uiteenlopende muzikale smaak hebben. Die hardrock bindt ons wel, maar we komen allemaal uit een heel andere scene. Onze zanger is een hevige country fan. Onze gitarist is dan weer enorm into typische ‘90s zoals Red Hot Chilli Peppers, Alice in Chains en zo. En de bassist en ik zijn enorm fan van hardrock en Southern rock. En daarnaast zijn er nog invloeden uit punkrock zelfs. Dus als je dit allemaal samen neemt, dat omschrijft onze muziekstijl een beetje, en zorgt voor ‘die hoek af’.
De songs ademen ook veel energie uit, ik ging er prompt lekker van headbangen. Jullie slagen er als één van de weinige in die ‘live sfeer’ te brengen op plaat,. Is dat een bewuste manier van werken om jullie muziek op plaat te laten klinken zoals het live wordt gebracht of is dat ver gezocht?
Dat is er zeker bewust in gestopt, we nemen ook alles live op. Onze eerste EP ook, ook al was dat kwalitatief niet het beste wat we hebben gedaan. Maar met de middelen die we toen hadden is dat goed gelukt. We zijn ons beginnen verdiepen hoe een band als Led Zepplelin hun platen maakt, of al die bands die we graag horen. En dan kwamen we tot de conclusie dat de sound die we graag hoorden, kwam van platen die live zijn opgenomen. de vorige plaat was in een externe studio, en hadden we ook live opgenomen. Ondertussen hebben we een eigen studio, waar we dus de muziek inderdaad bewust live opnemen. Zeker dus op die tweede plaat ‘Death Trap’. En nu doen we het altijd zo.. altijd live.
Is dit de stijl die jullie doorheen de jaren willen blijven uittekenen of zijn er nog groeimogelijkheden denk je zelf?
Ik denk dat we met deze nieuwe plaat op een punt zijn gekomen, waar we een bepaalde sound hebben gecreëerd die bij ons past. En die willen we ook behouden. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen groeimogelijkheden meer zijn uiteraard. Die herkenbare sound zal wel blijven, maar als je de volgende plaat van ons hoort hoeft die niet hetzelfde te zijn als de vorige. We willen zeker er wat evolutie blijven insteken. Maar de basis is nu wel gelegd…
De reacties waren ook al heel goed heb ik begrepen?
We kregen al goede recensies. De plaat werd op Spotify ook goed ontvangen en we hebben ze eergisteren (31 oktober) voorgesteld in Hasselt, en daar kregen we ook heel positieve reacties op. Er was ook veel publiek en zo. het publiek was ook enthousiast. Tot hiertoe mogen we dus zeker niet klagen, integendeel.
Naast het uitbrengen van een plaat, wat zijn de verdere plannen? Wordt 2025 het jaar van de grote doorbraak? Met andere woorden, wat is je grote doel voor volgend jaar …
We gaan natuurlijk meer optredens doen, ons doel is ook meer naar festivals toe werken in 2025. Ondertussen club shows blijven doen, en er zij plannen om een kleine mini-tournee te doen rond die nieuwe plaat. Ook misschien Buitenland, maar dat is nog niet concreet. We zijn overal aan het onderhandelen. 2025 ziet er tot nu toe al heel rooskleurig uit, zeker en vast. Maar er kan (en mag) nog wat bijkomen.
Met de muziekstijl die jullie brengen zou je wereldberoemd kunnen worden moest je Duits, Engels of Amerikaan zijn … Is het feit dat jullie een Belgische band zijn een probleem om te groeien? Weinigen slagen erin, in ons land zijn ze zelfs zeer zeldzaam, zeker binnen de metal (ik denk aan Evil Invaders, die daar wel zijn in geslaagd). Wat denk je zelf?
Ja en nee, ik weet niet of dit effectief iets te maken met het ‘Belg zijn’. In Nederland (ook geen super groot land toch) wordt je als band zijnde meer ondersteund. Vanuit de Overheid wordt het zelfs aangemoedigd om zulke dingen te doen, waardoor ze daar zulke mooie concertzalen hebben door het land heen. Hier toch veel minder. Voor ons persoonlijk, we hebben een gezin en werk dus we gaan daarvoor niet verhuizen. We kunnen als Belg zijnde echt niet meer bereiken. En laat ons eerlijk zijn als je binnen België een naam kunt hebben als band en die naam behouden ? dan zij we ook wel blij hoor. Natuurlijk willen we internationaal kijken, maar dan moet het toch allemaal wel goed lopen. We hebben met onze single ‘Neon Light’ in de Billboard in Amerika gestaan, maar de kans om daar dan te mogen spelen lijkt ons klein. Maar zeg nooit, nooit uiteraard. En laat ons eerlijk zijn je vernoemd Evil Invaders maar die zijn naast Brutus toch wel een uitzondering wat dat betreft.
Wereld dominantie is wellicht niet direct jullie ambitie als ik het goed begrijp, wat is je grote ambitie en is er een soort ‘einddoel ‘ dat je voor ogen hebt?
Dat is iedere band zijn uiteindelijk ambitie, wereld dominantie , graag zelfs. Als ze morgen vragen om op Glastenbury te spelen, gaan we niet nee zeggen uiteraard. Maar we moeten realistisch blijven, en met beide voetjes op de grond. De band is niet mislukt als dat ons nooit zou lukken. we hebben dus zeker ambities, maar willen vooral stelselmatig blijven groeien. En kijken waar we uitkomen, en dan kun je altijd verrast zijn maar nooit teleurgesteld.
Een sportpaleis, op grote festivals spelen, grote zalen verkopen of toch maar een band worden binnen het clubcircuit en daardoor het risico nemen rond de kerktoren te blijven spelen? Tenzij die ‘kerktoren’ meer dan voldoende is voor jullie …
We verkiezen toch eerder het club circuit. Ook in het buitenland , als dat kan. Het Europese club circuit. Liever dat dan in een Sportpaleis, in een richting geduwd worden die niet meer strookt met de muziek die we zelf willen maken. We zullen nooit stappen in een verhaal van commercialisering.
95% antwoordt het club circuit. Maar het moet toch leuk zijn om duizenden kelen uw songs te horen meebrullen tot ver naar achter op een Graspop of in zo een grote zaal?
Dat moet inderdaad heel leuk zijn zoiets meemaken. Maar het is nog veel leuker om heel dicht bij je publiek te staan, en dat kan enkel in dat club circuit. De energie die je voelt in een volle club is gewoonweg onbetaalbaar. Natuurlijk zou spelen in een sportpaleis te gek zijn, maar niet ten koste van alles , laat het ons daarbij houden.
Dat lijkt me een mooie manier om dit interview af te sluiten, voeg hieronder gerust wat links toe, waar mensen jullie kunnen bereiken …
Tot ergens op een podium binnenkort … én zeker tot in 2025
Facebook: https://www.facebook.com/barrelsmokeofficial
Spotify: https://open.spotify.com/artist/79SgkUb8r8C6sLwvSJs8xG?si=4bXmXYKRT4mH2uod9nUmlA
Nick Cave & The Bad Seeds – Een langgerekte set bol van Romantiek, Dramatiek en Apocalyps
Nick Cave & The Bad Seeds en The Murder Capital
2024-10-30 + 31
Bijna vier uur lang kregen we muzikaal vertier in het Sportpaleis . Het beloftevollle Ierse The Murder Capital nam de kans van 45 minuten ten volle en Cave & The Bad Seeds greep ons meer dan twee en een half uur bij het nekvel ,een langgerekte set bol van romantiek, dramatiek en apocalyps of hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan ... Een klasse apart, zondermeer , die de 40 jarige carrière van deze Britse Aussie in een ‘into your arms’ omarmt. Het is me wat, twee avonden een uitverkocht Sportpaleis! Hoe alternatief vroeger , hoe popminded nu …
Nick Cave is een real performer on the front, een virtuoos die de maat aangeeft, musiceert en entertaint, die hier moeiteloos z’n publiek meesleept en opzuigt; hij maakt met z’n band van een concert een viering, een feest van ontmoeten en verbinden.
De muziek, de band en de performer spreken voor zich, in tonnen overgave en charisma. Het publiek ondergaat en beleeft een unieke avond. De dagdagelijkse zorg wordt even opzij geplaatst door een artiest die ook z’n rugzak te dragen heeft gehad, én het weet om te zetten in meesterlijk intieme, pakkende, broeierige tot exploderende, apocalyptische songs. Altijd gaan tot het uiterste, altijd energiek, altijd gevoelig met een krop in de keel; zonder veel poeha, hier staat de muziek, de band, de ‘Wild God’ centraal. Dit is de show en omgekeerd, dé formule die net Nick Cave & The Bad Seeds typeert.
Woordjes die we vanavond onthouden ‘You’re beautiful …Stop… Belgium’ , verder de aangereikte ruiker bloemen, de Belgische chocalade en de sjaal om het bezweette voorhoofd van deze ‘Duivelse Goddelijkheid’ af te vegen.
Ze tekenden voor een lang passioneel, hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als rauw, dreigend) en emotioneel explosief concert. Het is niet de eerste keer dat een gospel koor van vier backing vocals de band ondersteunt en ook bij de tour van Cave/Ellis enkele jaren terug waren ze er als support. Vanavond opnieuw zeker een meerwaarde op die integere nummers van het laatste werk dat net na de zomervakantie verscheen, ‘Wild God’. En het past zelfs ook in de gretigheid van deze band en zijn ‘Wild God Cave’. Het gospel koor zijn nimfen (op de nieuwere songs) als demonen (op de oudere).
‘Wild God’ is de eerste groepsplaat in acht jaar (na ‘The skeleton tree’) en vijf jaar na ‘Ghosteen’, eerder van de spil Cave/Ellis , waarop The Bad Seeds in beperkte mate maar te horen zijn. In 2021 hadden we nog het sterke ‘Carnage’ van deze twee.
De plaat geeft aan dat hij rust en geluk heeft gevonden en z’n rouw (het verlies van twee van zijn zoons) een plaats heeft gegeven, wat weerspiegeld wordt in gemoedelijke songs, die omhoog getrokken worden door dit gospel koor. Voor de furie, woede, passie en bezwering moeten we aankloppen bij het oudere materiaal , maar hij weet dit nog steeds live te injecteren in het recentere. Elk van de leden heeft z’n verdienste , maar die Ellis als multi-instrumentalist op o.m. viool, bas en keys is er ook eentje apart.
“Frogs”, “Wild God” en “Songs of the lake” zijn een misviering door het koor, de band en Cave hemzelve . ‘Bring your spirit down’ weergalmt door de zaal. De sfeervolle, dromerige, lieflijke tint dwarrelt nog doorheen deze nummers, maar ze klinken kleurrijk, gedreven, extravert en feller dan op plaat, zonder de intimiteit, subtiliteit en z’n finesse te verliezen. Het zit hier goed vanavond, band als Cave als publiek voelen dit aan … En de man , hij performt, entertaint, dirigeert en delegeert.
Een eerste terugblik krijgen we met “o Children”, 22 jaar oud intussen, en geschreven voor z’n opgroeiende kinderen, een sfeervolle aanzet door piano, viool , en verder intrigerend door de crescendo partijen.
En op die manier laveren we doorheen een schitterende setlist, die het oude eert en het nieuwe naar een hoger niveau tilt . Op oudjes “Jubilee street” en “For her to eternity” word je meegesleept naar een ‘Halloween’ event door die repetitieve, opbouwende apocalyptische ritmes; om dan rust , ingenomen- en gemoedelijkheid te ervaren op de single “Long dark night” en “Cinnamon horses”, songs van de recente plaat; naast de piano/viool weet elk geluidje van de band en de koorzang dito hun danspasjes, zich subtiel een plaatsje te bemachtigen.
Die ‘Wild God’ plaat staat centraal, afgewisseld met sterke oudjes dus. Het dreigende “Tupelo”, de geboorteplaats van één van z’n helden Elvis, middenin de set, huiverde heerlijk grimmig en werd tot op het bot uitgediept. Hier kon Stephen King deze dagen op smullen.
“Conversion” bracht ons terug naar het nu. De song, sober, sfeervol ingezet, bouwde op, kreeg heel wat injecties en zoog ons volledig mee en ging naar een climax. Die schitterende vondsten van gedrevenheid en extravertie zetten ze iets later verder, na de gevoeligheid en het balladgehalte van het dromerige “Bright horses” ,het intieme “Joy” en het pakkende “I need you”, die door de declamerende zang, het pianospel en de bepalende Ellis’ sounds voor kippenvelmomenten zorgde, waarbij een traantje kon worden weggepinkt. Ontroerend aangrijpend in romantiek en dramatiek dus. “Carnage” bouwde sober op en behield die donkere dreiging. Het nieuwe “Final rescue attempt”, ook een diepgevoelig liefdeslied, kreeg enkele adrenalinestoten en werd dus zoals vele recente nummers opengetrokken en ging naar een climax. Mooi dus.
We hadden het eerder over die gedrevenheid en extravertie, maak dus maar de link naar de classics tijd … Zegevieren doet hij met “Red right hand”, waarbij Cave het Sportpaleis onderdompelt in ‘lalala’s’ en hij letterlijk iedereen, in het rood badende licht, uit z’n hand doet eten; het explodeert op het eind in een ruis van gitaren, viool, percussie en pianoloops, in die gekende bezwerende, jagende woedende stijl. Ook “The mercy seat” en “White elephant” (eentje van ‘Carnage’ ook) pasten naadloos in dit muzikaal decor, de instrumenten onder een dreigende spanning met elektronicabeats, die ons brengt naar de onderwereld, waarbij het koor neigt het publiek te willen verslinden. Een zwarte misviering, eentje die nazindert!
We zijn ondertussen meer dan twee uur bezig. Het publiek ondergaat puur oprecht een intens, verschroeiend, boeiend concert. Een eerbetoon aan Anita Lane volgt (overleden partner van Mick Harvey in 2021 en closing friends in de Bad Seeds) met het licht sfeervolle “O wow o wow (how wonderful she is)”; bepaald door elektronica beats krijgt het een meerwaarde door de projectie van haar foto en haar stem on the background.
Tot slot werden we uitgewuifd door twee klassiekers opnieuw, “Papa won’t leave you Henry” en “The weeping song” , oudjes die een snedige touch krijgen en die dramatiek, romantiek doen versmelten in een intrigerende apocalyptische sound . Hier heeft hij z’n publiek volledig mee in handclaps, wat een schitterend effect verwezenlijkt in deze immense zaal. Het toont nogmaals aan wat een groots performer hij wel is.
We kregen er nog eentje bij, een elegant sobere outtro, solo op piano, “Into your arms”, waarbij hij letterlijk z’n publiek omarmt en hen doet nagenieten van dit klassevolle optreden .
Dit was er terug eentje die in het geheugen gegrift staat. Ook al klinkt die recente ‘Wild God’ meer ‘wild-loos’, live herrijst het materiaal door The Bad Seeds , het gospel koor en Zijne Duivelse Goddelijk zelve in volle glorie … Hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan. Of Hoe romantiek , dramatiek en apocalyps elkaar vinden. Een klasse apart dus!
Interessant was ook de support, het Ierse The Murder Capital, die een soort slepende postpunk brengt die flirt met de eighties, maar in vaart intenser, krachtiger klinkt. Meer dus dan de doorsnee Interpol. Twee cd’s zijn er nu, na de dynamische, explosievere songs in het begin, klonk de broeierige donkere intensiteit door in het daaropvolgend materiaal, met een kronkelende zanger James McGovern doorheen de nummers. Intussen hebben ze ook een eigen plaatsje binnen het clubcircuit toe geëigend. Een puike set speelden ze.
Organisatie: Greenhouse Talent
Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld
Als er een band is die mee de definitie heeft omschreven van wat experimentele muziek echt betekent, dan is het de Duitse formatie Einstürzende Neubauten (*****) wel. De band rond de intrigerende frontman Blixa Bargeld geldt als één van de grote vernieuwers binnen de experimental/avant-garde. Hoewel ze best knappe platen hebben uitgebracht is vooral het podium de speeltuin; naast het traditioneel instrumentarium zijn materialen als staalplaten, olievaten, winkelkarretjes enz de muziekinstrumenten. De band blijft nieuwe uitvalswegen verkennen. En dat na meer dan veertig jaar! Hun dertiende album 'Rampen (APM: alien pop music)', kwamen ze reeds in september in de Roma voorstellen, het gaat van zacht naar hard van traditioneel naar experiment, soms de geluidsnormen overschrijdend. Vanavond stonden ze er voor de tweede maal zelfs voor een zo goed als uitverkochte Roma opnieuw.
Een optreden van Einstürzende Neubauten is een hallucinant spel in avant-garde, entertainment. Een breed instrumentarium spreekt tot de verbeelding. Hun percussie, allerhande buizen, vaten, het bewerken van een winkelkarretje wordt warmhartig behandeld. Het is de verdienste van deze zachtmoedige band en hun frontman Blixa die je met z’n charisma en wisselende vocals mee in hun muzikaal verhaal sleurt.
“Pestalozzi” en “Ist Ist” openden de set. “Sabrina, “Die Befindlichkeit des landes”, “Sonnenbarke” en “Seven Crews tonen wat dit combo in staat is met hun instrumenten en materiaal. We worden telkens meegevoerd in die aparte industriële wereld, luister verder maar eens naar “Gesundbrunnen”, het prachtige, pakkende “How did I Die” en “Alles in Allen”. Ze zijn gewoonweg een langgerekte trip die je letterlijk moet ondergaan.
In de bis durft men wild om zich heen slaan , o.m. op “Everything will be fine” en “Redukt”. Wat een sound , wat een beleven.
Het extra fascinerende in dit verhaal, is hoe de invloed van een stad als Berlijn doorschemert in de songs, door de indrukwekkende architectuur en de geschiedenis die tot de verbeelding spreekt. In een wandeling kom je het mooie als grauwe kantje tegen , is er het moderne als het oude, wat je evenzeer terugvindt in de muziek, wat een optreden extra interessant en boeiend maakt. Magisch dus.
Einstürzende Neubauten houdt ons moeiteloos twee uur in de ban met hun unieke, hallucinante muzikale wereld.
Setlist: Pestalozzi - Ist ist - Wedding - Grazer Damm (In English) - Isso Isso - Möbliertes Lied - Sabrina - Die Befindlichkeit des Landes - Sonnenbarke - Seven Screws - Trilobiten (In English) - Gesundbrunnen - How Did I Die?
Encore: Let's Do It a Dada - Alles in Allem - Besser isses - Everything Will Be Fine
Encore: Redukt
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in september ll @Wim Heirbaut
Einstürzende Neubauten, De Roma, Antwerpen op 12 september 2024 – Pics
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Nederlands 
Français 
