Sensation Celebrate 2011: Be part of the night – Celebrate Life - Dress in White
De Hasseltse Ethias Arena werd opnieuw het decor van de ‘witte’ karavaan van één van werelds grootste house events. Sensation Celebrate – Sensation White kan ieder jaar op een pak nationale en internationale interesse rekenen. Dat was dit jaar niet anders. 20000 bezoekers en een reusachtig podium vulden iedere vierkante meter van de Ethias Arena …
Martin Solveig
Deze Franse dj is zonde twijfel de meest bekende van deze editie. Bijna 20 jaar staat Martin Solveig achter de draaitafel. Bakken ervaring dus. De juiste man op de juiste plaats. Hij mocht voor de eerste hoogtepunten zorgen. Hij mixte het betere werk van collega’s met het eigen werk. 2011 kondigt zich als een belangrijk jaar voor Martin Solveig aan. De nieuwe plaat ‘SMASH’ is een hitparadeseller, een schot in de roos van de housepionier. Luidkeels werd er in Hasselt meegezongen met de eerste single “Hello!!” … Tja, dit is Celebrate … Dit is Sensation White!
Laidback Luke
Deze bijna 35jarige dj groeide op in Nederland maar is geboren in Manila, hoofdstad van de Filipijnen. Misschien is deze dj wel bekender in het buitenland dan in Nederland en België. Hij vertoeft namelijk dikwijls in de USA en Canada, waar hij al grootse dingen liet zien. Het aantal singles dat deze man al bij elkaar knutselde met collega’s, o.m. met het trio van Swedish House Mafia, zijn intussen ontelbaar geworden. De remixes, met die van Green Velvet en The Stalker op kop, zijn niet meer bij te houden. Hij slaagt er (nog altijd) in om de originele beat naar een hoger level te heffen. Een talentvolle ontdekking en een smaakvol overtuigende set …
Chuckie
Volgende in de rij is de Nederlandse topdj Chuckie. In tegenstelling tot Laidback Luke heeft hij geen roots in de Filipijnen maar wel in Suriname. Ook bij hem een bekend verhaal hoor, als tiener begonnen, later een paar remixes gemaakt, zijn kans gekregen in een Nederlandse club om dan uiteindelijk in 2008 te mogen openen op de Nederlandse editie van Sensation White, Amsterdam. Een man die op zijn plaats stond, en die verrassende wendingen en hoogtepunten bood. Naadloos gingen de songs in elkaar over. De set vormde één geheel.
Joris Voorn & 2000 and one
De man waar we naar uitkeken was Joris Voorn. En jawel, ook een Nederlander. Hij hoort thuis bij een talentvolle lichting dj’s van bij onze noorderburen waar ook Armin van Buuren, Fedde Le Grand, Ferry Corsten en zoveel anderen bijhoren. Laatst zagen en hoorden we hem in Ibiza samen met Armin Van Buuren en Roger Sanchez. Hij hoort thuis bij de internationale top van de house-scene en dat toonde en bewees hij op deze editie. Hij maakte indruk met een ijzersterke set die de vele witte aanwezigen in trance bracht.
Een harmonie tussen publiek en de dj’s wordt hoog in het vaandel gedragen door de organisatie van Sensation Celebrate. Internationale dj’s, een indrukwekkende danstempel, verschillende spektakelmomenten met o.m. en een unieke dresscode zorgden voor de ultieme ‘nightlife’ beleving, Internationale klasse dus! DJ’s en toeschouwers versmolten in een surreële wereld. Een grootse avond in Hasselt.
Sensation Celebrate – Sensation White - tracklists
Mr White - Sensation White Belgium (12-03-2011)
00. Sensation Intro
01. ID w/ Kraze - The Party (Acapella)
02. ID w/ "We Celebrate Life With House" (Acappella)
03. Peter K & Andrew M - From Disco to Disco (Slicerboys Mix)
04. Mark Knight - Yalta Groove
05. Federico Scavo, Alex Kenji - Gimme Five (Mix 1)
06. ID
07. ID w/ Daft Punk - Technologic (Acappella)
08. ID
09. Intrallazzi - Pik Nik (The Cube Guys Remix)
10. ID
11. Bingo Players - Get On The Move (Alex Kenji Remix)
12. ID w/ Fatboy Slim - Right Here, Right Now (Acappella)
13. DJ Tonio - Buzz Buzz
Martin Solveig - Sensation White Belgium 2011 (12-03-2011)
00. Sensation Intro (Jack's House)
01. Martin Solveig feat. Kele - Ready To Go w/ Justice vs. Simian - We Are Your Friends (Acapella)
02. Sidney Samson - Panorama w/ Martin Solveig - I Want You (Acapella)
03. Afrojack - Replica w'/ Sidney Samson - Panorama
04. The Temper Trap - Sweet Disposition (Axwell & Dirty South Remix) w/ Martin Solveig - I Want You (Acapella)
05. Dizzee Rascal & Armand Van Hellden - Bonkers (Club Mix)
06. Sidney Samson - Punkass
07. Chemical Brothers - Hey Boy, Hey Girl
08. Congorock vs. MIA - Steppin' On Babylon (Brand-X Bootleg)
09. Daft Punk - Aerodynamic
10. Michael Woods - First Aid
11. Tiesto & Hardwell - Zero 76 w/ Yeah Yeah Yeahs - Heads Will Roll (A-Trak Remix)
12. Pendulum - The Island (AN21, Max Vangelli & Steve Angello Remix)
13. Sidney Samson vs. Run DMC - Riverside's Like That (MS Boot)
14. Proxy - Raven (Crookers Remix)
....
x01. Martin Solveig feat. Dragonette - Hello
x02. Duck Sauce - Babera Streisand
x03. Sidney Samson & Don Diablo - Rise Up
x04..The Bloody Beetroots feat. Steve Aoki - Warp 1.9
x05. Diddy - Dirty Money feat. Skylar Grey - Coming Home (Dirty South Vocal Mix)
x06. Steve Angello - KNAS
x07. Martin Solveig - C'est La Vie
x08. AC/DC - Thunderstruck (Crookers Remix)
x09. Oasis - Wonderwall
x10. Axwell - Nothing But Love (Daddy's Groove Remix)
Chuckie - Sensation White Belgium (12-03-2011)
00. (Sensation Intro) Syndicate Of L.A.W. - Right On Time (2000 Countdown The Holly Digit) w/ Chuckie - C.H.U.C.K.I.E. (Acappella)
01. ID ("don't stop now you've got to feel sensation, sensation.. don't hold back you've got to feel sensation, sensation")
02. Tiga - You Gonna Want Me (Hey Today! Remix)
03. Nari & Milani - Smells Like Teen Spirit feat. Carl Fanini (Ryan Riback Remix)
04. Chuckie & Gregori Klosman vs. Black Eyed Peas feat. Justice - Mutfakta Got Friends (Chuckie Mashup)?
05. Chuckie & Gregori Klosman - Mutfakta (Dabruck & Klein Remix)
06. Nero - Me & You (Kamuki Remix)
07. ID
08. D-Jastic - Up To No Good (Extended Mix)
09. Rene Rodrigezz - House Rider (Album Edit)
10. Symone - Tuburao
11. Sgt Slick & Chuckie - Let The Bass Kick Like This
12. Gregory Klosman - Jaws w/ Chuckie - Aftershock (Can't Fight The Feeling) (Acappella)
13. Apotheosis - O Fortuna (ID Remix) w/ Chuckie - C.H.U.C.K.I.E. (Acappella)
14. Tocadisco feat. Lennart A. Salomon - Alright (Dub Mix)
15. Rauschhaus - Safari (Thome Syma Mix)
16. Axwell, Bob Sinclar, Ron Carroll - What A Wonderful World (Eddie Thoneick Bootleg Mix)
17. The Kickstarts - Headache
18. Zombie Nation - Kernkraft 400 (Setrise Remix)
19. Boys Noize - Nott
20. Chuckie & Hardwell feat. Ambush - Move It 2 The Drum (Original Mix Vs Promise Land Remix) (Chuckie Edit) w/ Chuckie - C.H.U.C.K.I.E. (Acappella)
21. Silvio Ecomo & Chuckie - Moombah w/ Plastikfunk - Let Me See Those Hands (Acappella)
22. Enrique Iglesias Ft. Ludacris - Tonight (Chuckie Remix)
23. Basto! - Space Cake
24. Dustin Zahn - Stranger To Stability (Len Faki Podium Mix) w/ Chuckie - C.H.U.C.K.I.E. (Acappella) w/ DJs Turn This Shit Up (Acappella)
25. LMFAO Vs Chuckie - Let The Bass Kick In Miami Bitch (I'm DJ Chuckie Bitch Edit)
The Mix - Sensation White Belgium (12-03-2011)
01. Moby - Thousand
02. Benny Benassi - Satisfaction
03. David Guetta feat. Kid Cudi - Memories w/ Fedde Le Grand feat. Mr V - Back & Forth (Acapella)
04. Meck feat. Dino - Feels Like A Prayer w/ Fedde Le Grand feat. Mr V - Back & Forth (Acapella) w/ Les Mecs - Dont You Want Me (Acapella)
05. Diplo & Laidback Luke - Hey! w/ Dennis Ferrer - Hey Hey (Vandalism Remix) w/ Les Mecs - Dont You Want Me
06. DJ Perez - Vazilando w/ Alicia Keys - Empire State Of Mind, Part II (Peter Hillebrands Remix)
07. The Temper Trap - Sweet Disposition (Axwell & Dirty South Remix)
08. Housequake - People Are People (Nicky Romero Remix)
09. Laidback Luke & Gregor Salto Ft. Mavis Acquah - Step by Step (Abel Ramos Harlem With Love Mix)
10. Avicii & Sebastien Drums - My Feelings For You
11. La Roux - In For The Kill (Skrem's Let's Get Ravey Remix)
12. Cygnus X - Superstring (Rank 1 Remix)
13. Funkagenda feat. MC Flipside - Nobody Listens To Techno
14. Ellrich & Plaice - F***ing Society
15. Nicky Romero - My Friend
16. Dada Life - Cookies With A Smile
17. Swedish House Mafia vs. Congorock - One Babylon (Gregori Klosman Bootleg)
Laidback Luke - Sensation White Belgium (12-03-2011)
01. Laidback Luke feat. Jonathan Mendelsohn - Timebomb
02. Swanky Tunes feat. Mr. V.I - Together w/ Laidback Luke & Good Grip - Rockin With The Best (Acappella)
03. The Ultimate Seduction GGé¼GÇ£ Instant Seductive (Kriss One Edit)
04. ID ("Pick Up The Bass And Work It")
05. Afrojack & Steve Aoki - No Beef
06. Ferry Corsten - Punk (Sidney Samson Remix) w/ Laidback Luke & Good Grip - Rockin With The Best (Acappella)
07. Wynter Gordon - Dirty Talk (Laidback Luke Remix)
08. CZR, Paul Anthony & Zyx - Understand
09. Laidback Luke - Natural Disaster (Ft. Example) (Instrumental) w/ Ian Carey Feat. Michelle Shellers - Keep On Rising (Acapella)
10. Rage Against The Machine vs Laidback Luke - Killing In The Name Of God (Gregori Klosman Mashup)
11. Tiesto & Montana & Storm - Bleckentrommel
12. ISquare - Hey Sexy Lady (Laidback Luke Remix) w/ Danzel - Put Your Hands Up In The Air (Acapella)
13. Fedde Le Grand - Put Your Hands Up For Detroit
14. Laidback Luke Feat. Jonathan Mendelsohn - Till Tonight
15. Tiesto - Flight 643 (Laidback Luke Bootleg V05) w/ Fatboy Slim - Star 69 (Acappell)
16. Darude - Sandstorm
17. Laidback Luke & Lee Mortimer - Blau
18. Stupids - Blauapella
19. Dizzee Rascal & Armand Van Helden - Bonkers
20. Proxy GGé¼GÇ¥ Raven (Laidback Luke Edit)
21. Da Hool - Meet Her At The Love Parade
22. MSTRKRFT Feat. John Legend - Heartbreaker (Laidback Luke Remix)
23. Magnetic Man - Perfect Stranger (Ft. Katy B.) (Laidback Luke On 4)
24. Swedish House Mafia - Miami 2 Ibiza (Instrumental Mix) w/ Laidback Luke - Break The House Down (Acapella)
25. Benny Benassi feat. Gary Go - Cinema (Laidback Luke Remix)
26. Boys Noize - Shizzo (Original Mix)
27. Yeah Yeah Yeah's A-Trak vs. Basement Jaxx & Fake Blood - Where's Your Head Roll (Laidback Luke Mashup)
28. Laidback Luke & Steve Aoki feat. Lil Jon - Turbulence (Original Mix)
29. Steve Angello vs House Of Pain - Knas Around (Plamen Valkov Mashup) w/ Dead Prez & WTF! - It's Bigger Than Hip Hop (Dubbed Out Mix)
30. ID
31. Mr. Oizo - Flat Beat
32. Nouveau Yorican - Chiuso (Original Mix)
33. Mitch De Klein - Slagwerk (Original Mix)
34. ID
Organisatie: Sensation White + ID & T
Groot feest in de Vooruit of dat was toch het idee om de release van Lefto en Simbads Worldwide-CD te vieren. De organisator kan onderhand toch wel content zijn met wat hij de laatste jaren verwezenlijkt heeft. Vaste plek op StuBru en deel uitmakend van het hippe Brownswood-Recordings wereldje. Reden genoeg dus om een hele hoop schapen van de stal eens naar Gent te brengen. Eclectisch aanbod dus, met veel dubstep en artiesten die je onder de noemer Leftfield kon catalogeren, maar dat is dan ook maar een naam waar alles in kan passen.
Eerste act die we zagen was Jamie Woon. De heer Woon is volgens de bio een nieuwe soulstem die zijn vocale exploten aanvult met elektronica, maar ons kon het allemaal niet echt overtuigen. Geen foute stem, maar de songs beklijfden om één of andere reden niet echt. Misschien toch ook wel een verkeerde zaal voor één artiest die zijn ding stond te doen. Een intiemere setting was geen slecht idee geweest.
Dan maar eens naar de Balzaal om nog een stukje 74 Miles Away mee te pikken, maar afgaande op de bio stond hier niet wie er hoorde te staan. We hoorden een al wat leukere DJ-set met warmere sounds, en waarom niet, het begin van soul. Het klonk allemaal goed maar duurde net niet lang genoeg. Even in de war, zonder middelenmisbruik zowaar, maar dat kan gebeuren.
Lefto dook dan weer overal op om de verschillende artiesten plaatjesgewijs in mekaar over te doen lopen. We zijn de man dan ook verschillende keren in beide zalen en zelfs in de gangen daartussen tegen gekomen. Wat hij draait kan in principe van alles zijn maar eerlijk gezegd hoor ik hem liever soul dan hiphop of experimenteler spul draaien. Kwestie van voorkeur uiteraard, maar in ieder geval helpt dat springerige niet echt om een flow tot stand te brengen. Nu goed, hij zal zich wel geamuseerd hebben op zijn feestje.
De volgende artiest op ons programma was Tokimonsta waar ik wel echt naar uitkeek. Dit is geen Japans mangamonster maar een Zuid-Koreaanse die in LA woont en een en ander qua klassieke muziekscholing achter de kiezen en zich daar rebelsgewijs tegen afzet door op haar laptop wat je tegenwoordig soundscapes noemt bijeen te creëren. Wat ik op voorhand gehoord had vond ik wel aardig en live was het ook wel best ok zonder echt grootse momenten. Visueel ook een nogal opmerkelijke artieste, zo met vintage 90ies houthakkershemd, hoedje en een enthousiasme dat aanstekelijk dreigt te worden. De flard Purple Haze was verrassend maar gaf misschien ook wel aan wat er nog schort aan een groot deel van de artiesten. Laptops zijn misschien te makkelijk en een sterke melodie creëren is toch nog wat moeilijker. Maar ik gun hen tijd.
Terug naar de concertzaal voor Kid Koala. Soort techreggae, met een erg sterke frontman, in de beste dubtraditie. Niks wereldschokkends of buitenmate origineels maar ik vond het gewoon een goed concert.
Daarna werd het een beetje moeilijk vanwege te maken keuzes, Beetje afgewisseld tussen Worlwide-A&R-verantwoordelijke Alex Patchwork (verzint die vent zijn naam?) en flarden Simbad boven. Eigenlijk gaven beiden een beetje een samenvatting van de avond, met veel experimentele beats. Simbad wordt genamedropped dat het geen naam meer heeft, maar hij slaagt er voor mij toch niet in om de hype waar te maken.
Het samenvattend gevoel is toch een beetje dat er veel artiesten waren die iets nieuws probeerden, zonder goed te weten wat er vroeger al gedaan is. Verdient alleen maar aanmoediging maar velen vond ik nog iets te groen om al een duidelijke artistieke identiteit te hebben. Mijn aandacht sijpelde ondertussen ten gevolge van vermoeidheid en een gebrek aan muzikale transcendentie langzaam weg. U mag zelf verzinnen wat er verder nog gebeurd kan zijn.
Organisatie: Democrazy, Gent
Het tienermeisje Sanne Putseys aka Selah Sue klonk solo al volwassen en is nu groots geworden … een Belgisch talent die een wereldwijde doorbraak verdient … een klassedame dus! En ze heeft haar strepen al ruim verdiend hoor; onlangs deed Cee-Lo Green beroep op haar (de song “Please”) en Prince was op zijn concert in het Sportpaleis al danig onder de indruk van de performance en het bulkende talent van Selah Sue …Ze beschikt over een doorleefde soulstem en zorgt voor onnavolgbare raps … helder, indringend, intrigerend en emotievol; ze steekt souldames Joss Stone, Amy Winehouse, Lauren Hill en Erykah Badu naar de kroon en ze maakt huidige talenten Duffy en Adele jaloers.
Ze is intussen de twintig voorbij en ze werkte deskundig haar debuut af. Vanaf het moment dat Milow haar in 2007 introduceerde, is de jonge Leuvense er alleen maar op vooruit gegaan. Een sneeuwbaleffect ontstond rond de mooi ogende sing/songschrijfster Sanne Putseys met haar verleidelijke blik en mooi blauwe ogen. Door de talrijke optredens solo en met haar band, heeft ze al heel wat podiumervaring opgedaan; een hoogtepunt had ze op Pukkelpop vorig jaar op de Mainstage …
Ze heeft al een fikse fanshare en bij het verschijnen van haar debuut waren er al snel drie uitverkochte AB concerten. Doe het haar maar na! Als een Luka Bloom begon ze er solo aan … overtuigend, met opgeheven hoofd en zonder een greintje podiumvrees. Gewaagd! We waren meteen van slag op de akoestisch toongezette “Summertime” en “Mommy”, lichtjes ondersteund van synths. Alle aandacht trok ze naar haar toe! Dan kwam de band er definitief bij die de songs een bezwerende groove gaf door slepende trippopritmes, lome basslines (zie Massive Attack en Portishead) en reggaetunes (de ervaring met de AKS crew). Een dreigende “Just because I do” en een All Saints refererende Ffamous” waren hiervan mooie voorbeelden, in het begin van de goed uur durende set.
De single “Black part love” sloeg het publiek met verstomming; ze boog de song moeiteloos om naar Lauren Hills “Lost ones” en gaf het nummer een forse jus r&b, jazz en pop. Het solo gespeelde “Fyah fyah fyah” volgde, sober aangevat, maar haar akoestisch gitaargetokkel kreeg een raggavibe en vocaal begon ze er fors op te rappen. Schitterend gewoonweg!
Een uiterst genietbare, gevarieerde set bood ze met vette tracks “Break”, “The more that I …”, “This world” en “Please”, geruggensteund door haar mannelijke Leuvense collega Delvis, die niet aan Cee-Lo Green moest onderdoen . Een muzikale vergelijking Solomon Burke meets Joss Stone viel op. De toetsen namen op deze nummers een prominente rol in.
Ze zette een puike finalereeks neer met het aanstekelijke “Raggamuffin’”, solo ingezet en gaandeweg gekenmerkt van een voller geluid, het opbouwende en ophitsende “Peace of mind” en de “Crazy vibes” single, die elan kreeg door de handclaps en sterk werd onthaald door het publiek. Haar ervaringen met r&b/dubstep/ragga/reggae hoorden we in het afsluitende “Crazy sufferin’ style”; ze blies de stijl, net als Magnetic Man, wat nieuw leven in.
Ze palmde haar publiek nog 1x solo in, liet spijtig genoeg de cover “Valerie (Ronson/Winehouse) aan zich voorbij, maar deed ons besluiten dat we hier een Groots Belgisch Talent aan het werk zagen! Een klassemadam. Pur sang. Selah Su(e)per, las ik ergens. Terecht!
Btw - Eind de maand ook in Le Grand Mix, Tourcoing te zien.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een paar jaar terug ontmoetten we het nieuwe tieneridool Katy Perry. Ze debuteerde met ‘One of the boys’, zag dat het goed was, scoorde al meteen een paar hits, de poppy klassesongs “I kissed a girl” en “Hot’n’ cold” en kwam de AB en Rock Werchter inpalmen. Hitparadepop met een paar fijne rockers, stampers en sfeervolle hand-in-hand pop van een getalenteerde gevoelige rockbitch.
Ze is er ondertussen 25 en is nu net twee jaar later terug van de partij. Ze is gelukkig getrouwd en is op talrijke shows en events te zien en te horen. Een grote Amerikaanse dame die al aan de schouders trekt van Madonna, Kylie (Minogue), Lady Gaga, Britney Spears, Christina Aguilera en Rihanna. De (kleine) Queen of Pop brengt met de tweede cd ‘Teenage dream’ jongeren en hun ouders onder in een sprookjes/droomwereld en met de huidige ‘California dream’ tour is dit een snoepjeswereld. In die zorgeloze roze droomwereld bewandelt Katy met haar Kitty kat het pad der verliefdheid. Ze ervaart oneffenheden van kapers op de kust, bengels en duivels, maar het eindigt allemaal happy en zeemzoeterig met een groot warm hart.
We hoorden luchtige, sfeervolle, warme hot’n’juicepop in een Wiz stars (“Brand new day”) wereld, Alice in Wonderland en The sound of music. Letterlijk werden we overspoeld van jeugdig enthousiasme, kitsch, glamour, show, entertainment en gevarieerd songmateriaal. In de entourage van Perry en haar dansers zagen we verschillende outfits, pluimen ,boa’s, pruiken en een decor van wolkjes, reuzengrote lolly’s, bloemetjes, enz … Liefdevolle lentekriebels geprikkeld bij zoveel afwisseling …
Muzikaal kregen we een twee uur durende set, boeiend door de talrijke variaties. Zelfs de mindere songs werden naar een hoger niveau getrokken, dankzij het ganse concept. Tja, je moet niet altijd sterke songs hebben bij een potig neergezette show.
“Teeange dream” opende het Katy’s Snoepjesland: leuk, ontspannend, lieflijk, onschuldig en … springerig! Acrobatie, mime en huppelende, dansende mensen werden op songs als “Hummingbird heartbeat”, “Waking up in Vegas” of op het sferische “Ur so gay” en het dansrockende “Peacock” toegevoegd; de bombast en kitsch heerste.
Het oude “I kissed a girl” bleek haar ‘most sexy song’ en was uitermate zwoel en sensueel. De poppy “Who am I living for”, “Pearl” en “Not like the movie” droegen haar letterlijk op een wolkje, opgaand in die eerste verliefdheid, ver weg van de realiteit … een suga sweet love …
Ze liet niks aan het toeval over ze lastte ook een rustig moment in. Als een volleerde presentatrice vermaakte ze haar publiek en naast “Not like the movies” draaide ze haar hand niet om om met de bandleden een akoestische medley van hits te spelen van andere grootheden Rihanna (“Only girl in the world”), Lady Gaga’s “Born this way” en W. Smiths “Whip my hair”. Een juke box die aansloeg.
Het daaropvolgende “Thinking of you”, die ze solo inzette, toonde aan hoe sterk de performance van Perry wel in elkaar stak en hoe romantiek, gevoeligheid kleur hadden door de talrijke gsm- en digitaal camera –lichtjes … Mooi …
En dan ze stevende ze af op een stevige, overtuigende rockfinale en - feestje met opzwepende, dansbare tracks als “Hot’n’ cold” en “Last friday night”, waarbij reuzengrote ballonnen over het publiek rolden en confetti, papiersnippers en glinsters het publiek in werden geblazen. … Je voelde de champagnebubbels. Party dus … In één van de songs slaagde ze er zelfs in 8 keer van kledij te veranderen … Dance …Have fun … Be a happy family…
Een aanstekelijke disco tune van “I wanna dance with somebody” (Whitney Houston), een bruisende “Fireworks” en een energiek knallende Ccalifornia gurls” volgden, waarbij de meisjes en de jongens van de eerste rijen hand in hand dansten en feesten met Katy en haar dansers … Alles mocht nog eens exploderen om niet meer uit die droomwereld te geraken …
Vanavond konden we op Katy’s spektakel met een brede smile gezellig genieten, dansen en feesten. De lichten floepten aan en we werden in de dagdagelijkse realiteit gedropt.
Katherine Hudson leverde een professionele show die duidelijk ‘af’ was. Twee jaar terug kon ze dit nog niet zeggen. De jonge dame is gegroeid … De twee uurtjes waren in een mum van tijd voorbij en het was leuk vertoeven in haar ‘Wonderworld’ …
Het Britse New Young Pony Club kreeg de kans zich te profileren als support. Aanstekelijke rock, pop, disco, wave en dance, door een combinatie van stevige synths, bas, drums en het beheerste, schreeuwende stemgeluid van Tahiti Bulmer. De songs gingen richting B 52’s, waren leuk, uitgekiend en minder rommelig als voorheen. Hier wonnen ze jonge zieltjes bij!
Een DJ zorgde dan voor de partycocktail om het publiek op dreef te krijgen. In deze mix ontbraken M Solveig, Duck sauce, Black eyed peas en Far east movement niet …
Organisatie: Live Nation
Toen we donderdag na het optreden van Robyn de AB buiten wandelden, konden we ons niet van een déja-vu gevoel ontdoen, één in de positieve zin, want het optreden deed terugdenken aan die 'warme' oktoberavond, toen we eind 2010 met een brede smile de Botanique verlieten …
Toen kende het feestje nog een aarzelend begin, hier was het er direct ‘boenk’ op! Met de vertrouwde partners in crime – 2 keyboards en 2 drums – werd het dansfestijn op hoog toerental gebracht. Van bij aanvang zorgde de volle, vette sound voor een kolkende, bruisende partysfeer en het tempo werd strak gehouden in de uitverkochte AB.
Robyn begon de anderhalf uur durende ‘work-out’ met haar typische ‘naturelle flair’ en op impressionante 90’s plateauzolen schudde ze als een duracellkonijn de meest waanzinnige dansmoves uit haar tengere lijf.
De ‘no nonsense’ aanpak raakte. De setlist was weloverwogen samengesteld en openers “Time machine” en “Fembot” boden de juiste vibe en effenden het 'danspad' voor de rest van de avond. Gevolgd door “Cobrastyle” en “Dancing on my own” werden twee krakers afgevuurd … singalongs en een uitzinnig publiek namen het over … Robyn orkestreerde en genoot met volle teugen van zoveel sfeer en warmte. De appreciatie en het enthousiasme van het publiek waren dan ook navenant.
De electropop van de Zweedse is misschien niet de meeste technisch verfijnde maar live staat dit steeds garant voor opzwepende feelgood dancemusic.
Geruggensteund door een indrukwekkende licht- en lasershow etaleerde ze haar krachtige stem op “We dance to the beat” en “Indestructible”, twee volgende 'prijsbeesten' in het eerste deel van de show.
Na 10 nummers kon het publiek even naar adem happen, maar een nieuwe explosie volgde … “Hang with me” en “With every heartbeat” zorgden voor dolle, uitgelaten taferelen en dompelden de zaal onder in een zalige extase.
Gewoon zichzelf zijn, zonder kapsones en grootse diva allures … Robyn zag, kwam en overwon in al haar eenvoud. Haar visitekaartje leverde ze af aan de twijfelaars.
Kers op de taart vormde de finalereeks “ In my eyes”, “Konichiwa bitches” en “Dancehallqueen”, ingeleid door een stukje “Dancing Queen” van Abba. “Show me love” besloot het epos en het aanfloepen van de zaallichten doorbrak de overdonderende Robyn droom!
Noteer alvast dat de Marquee in Werchter op zondag moeiteloos ingenomen zal worden, de volgende veroveringsplaats van de Scandinavische dancehallqueen, die momenteel iedereen in de Champions League naar huis speelt! Je bent gewaarschuwd!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
2011 moet het jaar worden van het uit Wales afkomstige trio The Joy Formidable. Ze waren al eens te zien als support van de Temper Trap, anderhalf jaar terug. Met een EP ‘A balloon called moaning’ op zak en de binnenkort te verschijnen debuutplaat ‘The big roar’ hebben we hier hippe fuzzpoprock, te zien als een kruising van noiserock en shoegaze. De songs bijten sterk van zich af, hebben snedige hooks, injecterende ritmes en klinken fris, pittig en gedreven. Ze zijn ontdaan van enige franjes en de zweverige, bezwerende ondertoon biedt houvast. Een niet te stuiten samenspel van gitaar, bas, drums en cymbaalwerk, gedragen door een ijzersterke, soms etherische, breekbare, licht onverstaanbare, zang van de blonde Rizzy Bryan, die meteen ‘lookalikes’ oproept met andere blonde zangeressen als Debbie Harry (Blondie), Robyn, Twin Peaks’ Julee Cruise en de Raveonettes vamp Sharin Foo. Ze straalt het lieve, wilde zusje uit van Karen O van de Yeah yeah yeahs en Victoria Legrand van Beach House.
Muzikaal haalt het trio de kracht en extravertie aan van My Bloody Valentine, Lush, Ride, Swervedriver, Pixies, The Breeders, het oude Editors en The pains of being pure at heart.
Gecontroleerde chaos was het, hard, melodieus en catchy, waarbij het trio wild tekeer kon gaan en de nummers lekker lang kon uitspinnen. Een debutant met een ongelofelijk livekarakter! Terecht lovende woorden dus & een vijf sterren Bota concert!
Meteen was het raak met “The everchanging spectrum of a lie”, die een schitterende opbouw en ingehouden spanning had, tempowisselingen kende en durfde te exploderen. Het was de maatstaf voor elk nummer, en door de variaties was en bleef de set boeiend.
Wat een nummers hoorden we, die er live stonden en een tsunami veroorzaakten: “Austere”, “Magnifying glass”, Buoy”, het nieuwe “Greyhounds” en “Greatest light is the greatest shade”, gekenmerkt van een vleugje elektronica tussenin.
Het jonge trio was alvast onder de indruk van de respons, zorgde voor een losse, spontane babbel en hield alvast een goede herinnering over aan hun afsluitend tourconcert. Verder waren er nog prijsbeesten in prachtverpakking als het ophitsende, sprankelende “Cradle” en de fijne, schitterende overgang “9669” en “Whirring” …; van gedoseerde, broeierige intensiteit naar uitbarstingen gierend gitaargeweld om dan te eindigen in een bezwerend poppy slot. Even overtuigend klonk “Don’t want to see like this crawl?” in de bis …
De festivalzomer mag gereserveerd worden voor de sympathieke Joy Formidable, die een (bijna) uitverkochte Rotonde verbaasden en overdonderden. Schitterend!
Ook The Megaphonic Thrift ging niet onopgemerkt voorbij en zorgde voor enige ophef en verscherpte de aandacht van het al talrijk opgekomen publiek. Het Noorse viertal wordt terecht de Queens of the ‘noise’ age genoemd door een melodieuze pracht van noiserock, pop en shoegaze. Een ‘wall of sound’, net als The Joy Formidable fris en lekker in het gehoor, beheerst en gedoseerd, en die durft te exploderen. Zij graaiden graag in de bak van Sonic Youth, Pixies, Pavement en Built to Spill. We werden al gauw meegezogen en de man/vrouw zang betekende een meerwaarde. We hielden van de krachtige gitaarpartijen, de pedaaleffects en de bezwerende drums. De lichteffects gaven de songs kleur en elan. Een aangenaam, spannend, extravert, bruisend concert. Hun debuut ‘Decay Decoy’ lijkt me dus een sterke aanrader …
Wat een avondje Bota was me dit hier … de festivalzomer kan met zulke bands niet meer stuk … met een brede smile en een verzadigd gevoel reden we (heel laat op de avond) naar huis …
Organisatie: Botanique, Brussel
2011 moet het jaar worden van het uit Wales afkomstige trio The Joy Formidable. Ze waren al eens te zien als support van de Temper Trap, anderhalf jaar terug. Met een EP ‘A balloon called moaning’ op zak en de binnenkort te verschijnen debuutplaat ‘The big roar’ hebben we hier hippe fuzzpoprock, te zien als een kruising van noiserock en shoegaze. De songs bijten sterk van zich af, hebben snedige hooks, injecterende ritmes en klinken fris, pittig en gedreven. Ze zijn ontdaan van enige franjes en de zweverige, bezwerende ondertoon biedt houvast. Een niet te stuiten samenspel van gitaar, bas, drums en cymbaalwerk, gedragen door een ijzersterke, soms etherische, breekbare, licht onverstaanbare, zang van de blonde Rizzy Bryan, die meteen ‘lookalikes’ oproept met andere blonde zangeressen als Debbie Harry (Blondie), Robyn, Twin Peaks’ Julee Cruise en de Raveonettes vamp Sharin Foo. Ze straalt het lieve, wilde zusje uit van Karen O van de Yeah yeah yeahs en Victoria Legrand van Beach House.
Muzikaal haalt het trio de kracht en extravertie aan van My Bloody Valentine, Lush, Ride, Swervedriver, Pixies, The Breeders, het oude Editors en The pains of being pure at heart.
Gecontroleerde chaos was het, hard, melodieus en catchy, waarbij het trio wild tekeer kon gaan en de nummers lekker lang kon uitspinnen. Een debutant met een ongelofelijk livekarakter! Terecht lovende woorden dus & een vijf sterren Bota concert!
Meteen was het raak met “The everchanging spectrum of a lie”, die een schitterende opbouw en ingehouden spanning had, tempowisselingen kende en durfde te exploderen. Het was de maatstaf voor elk nummer, en door de variaties was en bleef de set boeiend.
Wat een nummers hoorden we, die er live stonden en een tsunami veroorzaakten: “Austere”, “Magnifying glass”, Buoy”, het nieuwe “Greyhounds” en “Greatest light is the greatest shade”, gekenmerkt van een vleugje elektronica tussenin.
Het jonge trio was alvast onder de indruk van de respons, zorgde voor een losse, spontane babbel en hield alvast een goede herinnering over aan hun afsluitend tourconcert. Verder waren er nog prijsbeesten in prachtverpakking als het ophitsende, sprankelende “Cradle” en de fijne, schitterende overgang “9669” en “Whirring” …; van gedoseerde, broeierige intensiteit naar uitbarstingen gierend gitaargeweld om dan te eindigen in een bezwerend poppy slot. Even overtuigend klonk “Don’t want to see like this crawl?” in de bis …
De festivalzomer mag gereserveerd worden voor de sympathieke Joy Formidable, die een (bijna) uitverkochte Rotonde verbaasden en overdonderden. Schitterend!
Ook The Megaphonic Thrift ging niet onopgemerkt voorbij en zorgde voor enige ophef en verscherpte de aandacht van het al talrijk opgekomen publiek. Het Noorse viertal wordt terecht de Queens of the ‘noise’ age genoemd door een melodieuze pracht van noiserock, pop en shoegaze. Een ‘wall of sound’, net als The Joy Formidable fris en lekker in het gehoor, beheerst en gedoseerd, en die durft te exploderen. Zij graaiden graag in de bak van Sonic Youth, Pixies, Pavement en Built to Spill. We werden al gauw meegezogen en de man/vrouw zang betekende een meerwaarde. We hielden van de krachtige gitaarpartijen, de pedaaleffects en de bezwerende drums. De lichteffects gaven de songs kleur en elan. Een aangenaam, spannend, extravert, bruisend concert. Hun debuut ‘Decay Decoy’ lijkt me dus een sterke aanrader …
Wat een avondje Bota was me dit hier … de festivalzomer kan met zulke bands niet meer stuk … met een brede smile en een verzadigd gevoel reden we (heel laat op de avond) naar huis …
Organisatie: Botanique, Brussel
We hadden er dinsdagavond een rit van 170 km voor over om de helden van Fu Manchu live aan het werk te zien in een goedgevulde Muziekodroom in Hasselt. Ze kwamen er integraal hun album ‘In search of …’ spelen in het kader van een Europese tournee die nog een volle maand duurt.
Fu Manchu ontsproot in 1990 uit de in 1985 opgerichtte hardcore punk band Virulence, waar Scott Hill de gitaar omgespte naast zanger Ken Pucci, bassist Mark Abshire en drummer Ruben Romano. Er volgden ettelijke bezettingswijzigingen (waaronder één met Eddie Glass, die later samen met Romano en Abshire, na muzikale meningsverschillen met Hill, de band Nebula zou oprichten). Brad Davis verving Abshire in 1995 op bas. Enige constante in het lange Fu Manchu-verhaal bleef Scott Hill, die naast het gitaarwerk ook de lead vocals voor zijn rekening nam.
Na de release van ‘In search of …’ in 1996 kwam zelfs niemand minder dan Brant Bjork (Sons of Kyuss, Kyuss, etc.) de gelederen versterken samen met leadgitarist Bob Balch. Fu Manchu kon en kan rekenen op een trouwe fanbase, die het door de jaren heen opbouwde. En dit door het massaal touren met bands als daar zijn: Kyuss, Monster Magnet, Marilyn Manson, Clutch, Corrosion of Conformity, White Zombie en vele andere. Brant Bjork verliet Fu Manchu in 2001 na de release van ‘California Crossing’ om zich te concentreren op zijn solo-carrière en hij werd vervangen door Scott Reeder op drums (nee, niet dé Scott Reeder van Kyuss, Unida en Goatsnake – wel naamgenoot en voormalig Sunshine and Smile drummer).
Sinds 2001 gaat Fu Manchu onder een vaste bezetting tekeer, nl. Scott Hill (zang/gitaar), Bob Balch (leadgitaar), Brad Davis (bas) en Scott Reeder (drums). De band evolueerde in de loop der jaren van het meer op hardcore punk gerichte genre bij de start, via een 1970s hard rock style naar hun huidige typische stonerrock.
Om 21h45 was het zover… een wall of sound doorkliefde de zaal bij de openingsriffs die Hill, Balch en Davis uit hun respectievelijke instrumenten lieten galmen. Na wat bijstemmen van de gitaren volgde het aanstekelijke “Eating Dust” (uit hun gelijknamige album uit 1999), dé opwarmer die al meteen de eerste rijen in het publiek wegblies. De naald van de dB-meter ging direct in het rood om nooit meer onder de 100dB-norm van Joke Schauvliege (gelukkig niet aanwezig) te geraken. De boxen beefden als riet in een storm bij het up-tempo “Open Your Eyes” uit het ‘King of The Road’-album uit 1999. Het loodzware “Mongoose” (inclusief alomtegenwoordige cowbell) liet het publiek de kans niet om terug recht te klauteren en groovy klassieker “Hell on Wheels” sloot het hoofdstuk ‘opwarming van de aarde’ af. Opwarmers om U tegen te zeggen en het publiek was zo verbouwereerd dat het vergat enthousiast te reageren. Flabbergasted heten de Engelstaligen dat!
Het was hoogtij of hoogtijd voor waar we voor kwamen: het integraal spelen van hun meesterwerk uit 1996. En het moest na 15 jaar nog niets inboeten van de kracht van weleer.
We werden onderworpen aan natuurgeweld dat zijn grenzen niet kende. De drie gitaristen vonden met hun typische blauwe Vans Shoes gretig de weg naar de effectpedalen en de wah wah’s, distortion en aanverwante effecten floten ons om de oren met de kracht van een Californische orkaan! De volgorde van het album werd volledig gerespecteerd.
Zowel opener “Regal Begal” als“Asphalt Rising”, “Redline”, “Strato-streak”,“Solid Hex” en “Seahag” namen met hun aantrekkelijke uptempo ritme het headbangende publiek telkens mee op spannende Westcoast-avonturen. De loggere mastodonten zoals “Neptunes Convoy”, “Cyclone Launch”,“ The Falcon has landed” en “The Bargain” zorgden op het eerste zicht voor wat ademruimte maar door het met de pijngrens flirtende volume dat uit de bijna begevende boxen galmde, was er van op adem komen onmogelijk sprake.
We werden overspoeld door superhoge Californische golven van songs, vertolkt door mannen op leeftijd, die het jonge en dynamische van de gretige surfer annex skateboarder na meer dan 20 jaar nog diep in hun hart meedragen! Een magistrale versie van “Supershooter” maakte het verhaal rond en Fu Manchu verliet het podium, het publiek volledig murw en aangeslagen achterlatend.
Lang duurde het niet of ze werden teruggehaald door een hevig ‘Fu Manchu’ scanderend publiek om op aanvraag nog “Boogie Van” en “King of the road” - twee dijken van nummers – de zaal in te blazen. De boxen begaven het bijna tijdens deze laatste razende windstoten van jewelste.
Daarna ging de orkaan liggen: het was goed geweest. Geen materiële schade, wel een gehoorschade van hier tot in Californië: tijdens de 170 km op de terugweg hadden we de indruk dat in de ons omringende auto’s de chauffeurs constant op hun claxons aan het duwen waren. Fantoompijn in de oren heet dat! Voor de afwezigen één raad: “May the Fu once be with you!” Met andere woorden: je moet ze ooit eens live aan het werk zien om de oerkracht van deze band zelf te ervaren.
Setlist:
[1] Eating Dust [2] Open Your Eyes [3] Mongoose [4] Hell On Wheels [5] Regal Begal [6] Missing Link [7] Asphalt Risin’ [8] Neptunes Convoy [9] Redline [10] Cyclone Launch [11] Strato Streak [12] Solid Hex [13] The Falcon Has Landed[14] Seahag [15] The Bargain [16] Supershooter
Encores = [17] Boogie Van [18] King Of The Road
Organisatie: Muziekodroom Hasselt ism Heartbreaktunes
Magnetic Man is het supertrio Benga, Skream en Artwork die aan de wieg van de dubstep stonden, een genre gegroeid uit de drum’n’bass en die sinds een paar jaar de dansvloer verovert. De elektronische muziekstroming uit de UK kenmerkt zich door diepe bassline grooves, repetitieve, opzwepende ritmes en een hoog, energiek tempo. Het trio heeft hun debuut een mainstream karakter gegeven, waarbij hun clubdance door de soundscapes gematigder klinkt.
Ze deden ook beroep op enkele gastzangers om de plaat boeiend en gevarieerd te houden. “Fire” en “I need air” zijn al meteen instant klassiekers met Ms Dynamite en Angela Hunte. Maar ook “Perfect stranger” met Katy B en het dromerige “Boiling water” met Sam Franke moeten niet onderdoen . Op het eind horen we nog “Getting nowhere” die de soul van John Legend wat laten doorsijpelen in die brede elektronische waaier.
Voor de rest is het genieten van deze dubstepsound die ‘crossovert’ en flirt met andere stijlen, die durft harder, faster te gaan maar ook omringd wordt met zalvende beats. Het broeierige “Box of ghosts” en “The bug”, met vocoder, plaatst zich door de trancegerichte en slepende beats in de kijker .
Magnetic Man geeft de dubstep een toegankelijker karakter met dit debuut en kan een breder publiek bereiken.
Cee-Lo Green kennen we van Gnarls Barkley, het duo met Danger Mouse die een paar jaar terug de wereldhit “Crazy” scoorde. De imposante Thomas DeCarlo Calloway, echte naam, heeft al twee soloplaten uit, maar deze derde is een schot in de roos door de ‘boostende’ single “Fuck you”, in de VS doodleuk omgezet tot “Forget you”.
‘The ladykiller” is een gevarieerde plaat geworden, waarbij Cee-Lo Green muzikaal niet omheen James Brown, Sly & The Family Stone, Al Green, Funkadelic, Isaac Hayes en Prince kan; zijn funkende soulpop wordt dan nog gekruid van de hiphop van bands als Outkast en The Roots.
We horen fijne composities die bruisend, sfeervol en smaakvol zijn, zalvende, groovy en afgemeten beats hebben en ondersteund zijn van orkestraties, blazers en vrouwelijke (backing) vocals. Het onderstreept het talent van de flamboyante zanger en het freewheelen binnen deze stijl.
De muziek is uiterst aangenaam, vrolijk, lekker genietbaar en doet ons wegdromen, o.m. op “Wildflower”, “Bodies”, “Satisfied”, “It’s ok” en “No one’s is gonna love you” . Op “Fool for you” helpt Philip Bailey mee. Hij deed zelfs beroep op ons eigen Selah Sue met de song “Please”, die niet op deze release staat, maar op het debuut van Selah Sue zelf. Of hij linkt evan aan Solomon Burke zoals op het gospelgetinte “Old fashioned”.
Er valt hier dus heel wat te beleven en singlemateriaal te rapen. De trippende en sfeervolle songs krijgen live een sprankelend, feestelijk karakter.
Productioneel kwamen hier verschillende mensen aankloppen als Salaam Remi, Chad Hugo en Jack Splash.
De ‘ladykiller’ won alvast veel romantische zieltjes, die op z’n warm dampende funksoulpop graag eens de beentjes spreiden. Hij slaagt erin menig vrouwenhartjes te veroveren … De Kilo!
Het heeft nu wel vijf jaar geduurd eer spil Stuart Murdoch z’n Glasglow’s finest band Belle & Sebastian terug bij elkaar kreeg om een nieuwe plaat te maken. Vijftien jaar zijn ze al bezig, die de indiepop een belangvolle push hebben toegediend. Belle & Sebastian staat garant voor een fris, sprankelende, zomers, kleurrijk en sfeervol breekbaar geluid, die iets sprookjesachtig heeft. Pop, folk en rock reiken elkaar moeiteloos de hand in zeemzoeterige, venijnige en puike droomsongs.
Op plaat horen we belangrijke samenwerkingen met Norah Jones (“Little you, ugly Jack, prophet John”) en Carey Mulligan.
We houden deze keer vooral van het rockerige Belle & Sebastian, “I didn’t see it coming”, “I want the world to stop”, “I’m not living in the real world” en de titelsong. “I can see the future” kan zo in een Franse zwart/wit ‘70s film worden gebruikt.
Fijne pop met opnieuw voldoende variaties .…We koesteren met plezier de band …
Voor de meeste mensen zal een Kreidler wel altijd een brommertje blijven waarmee onze opa’s en oma’s in de jaren ’70 door de straten fladderden maar muziekliefhebbers kennen Kreidler vooral als de groep die ergens in 1994 te Dusseldorf werd opgericht.
In die tijd stond het begrip Krautrock enkel bekend in de boeken van Julian Cope en was het vaak niet meer dan wat voer voor bejaarde hippies maar Kreidler’s debuut ‘Riva’ gaf wel meteen het startsignaal aan van een boom die het genre nieuw leven, en dus ook terug erkenning, inblies.
Ondertussen is Kreidler een begrip geworden en mochten zij samenwerken met tal van gerenommeerde artiesten als Klaus Dinger van Neu! of The Young Gods.
Deze ‘Tank’ is de opvolger geworden van ‘Mosaik 2014’ , een album dat twee jaar geleden verscheen op Kompakt, ook al hebben ze tegenwoordig een nieuwe thuishaven gevonden op Bureau B, het label dat zich meer en meer lijkt te etaleren als het ultieme Krautrock-label.
Op deze cd hoor je niks nieuws want Kreidler heeft er ondertussen een sport van gemaakt om te gaan klinken als Ralf & Florian, de voorlopers van Kraftwerk.
Repetitieve gitaartjes die zweven op een tapijt van minimale electronische klanken en een bevestiging van wat we reeds langer wisten : samen met To Rocco Rot mag Kreidler zich één van de geldende Krautrockbands van de afgelopen decennia noemen!
www.kreidler.de
www.bureau-b.com
De kans dat u reeds eerder gehoord hebt van Striving Vines is eerder klein en dat ligt zeker niet aan u want de roem van deze Deense heren is tot ginder beperkt gebleven.
Wat niet is, kan echter komen en daarom besloot men om hun debuutalbum ‘Can’t win them all’ dat bij de Denen reeds een tijdje uit is van een wereldwijde release te voorzien.
Men opteert dat Britpop nu eenmaal een universeel geluid is, en alhoewel daar veel waarheid in schuilt, is dit geluid anno 2011 een beetje achterhaald is. Ze zullen het wel niet graag horen maar het is nu eenmaal zo dat dagen dat de meeste groepen proberen te klinken als Radiohead ten tijde van ‘Pablo honey’ ondertussen reeds enkele jaren achter de rug liggen.
Als je daar nog eens bijvoegt dat er op deze plaat nooit echt sprake is van enig uitschieter, weet je meteen dat deze ‘Can’t win them all’ niet echt voorbestemd is om in je geheugen te blijven.
Leuk, maar totaal gezichtsloos en tja, je kan nu eenmaal niet alles winnen!
De punkrockheren van Screeching Weasel vieren dit jaar hun vijfentwintigjarige bestaan. Deze band kende een nogal woelige geschiedenis: er waren verschillende breaks, evenveel comebacks en onnoemelijk veel personeelswissels. Ben Weasel was eigenlijk de enige constante binnen Screeching Weasel (naast ene Jughead die ook steeds aanwezig was tot de bands reïncarnatie in 2009). Het meest bekende ex-lid zal ongetwijfeld bassist Mike Dirnt van megaband Green Day zijn.
Screeching Weasel staat bekend om z’n zeer melodieuze punkrock in het verlengde van D.O.A, The Ramones, Black Flag en The Dickies. De formatie maakte in totaal 12 studio-albums en wordt door diverse bands (Blink 182, Less Than Jake, Rise Against, Green Day...) als een belangrijke invloed genoemd.
Deze maand wordt er eindelijk nieuw werk verwacht van Ben Weasel en de zijnen, het nieuwe album zal normaal ‘First World Manifesto’ heten. Vóór deze nieuwe schijf uitkomt, vonden Fat Mike en Ben Weasel het blijkbaar nodig om ‘Television City Dream’ uit 1998 opnieuw uit te brengen. Het album werd opnieuw gemixt en gemasterd en er werden vijf bonusnummers aan toegevoegd.
Het resultaat is een zeer fijne punkrockplaat met daarop twintig snelle en vrij korte nummers. Dit plaatje misstaat zeker niet in de collectie van de rechtgeaarde punkrocker en is meer dan een zoethoudertje voor de fans die vol ongeduld wachten op de nieuwe plaat van Screeching Weasel.
Nederlands 
Français 
