Onder de noemer ‘Bloemen noch kransen’ werden we zaterdag uitgenodigd door de Kreun in Kortrijk voor het afscheidsconcert van locale helden Hitch. Ze hadden namelijk besloten om na 15 jaar voortreffelijke indierock hun instrumenten aan de wilgen te hangen.

Hitch laat ons een discografie na om U tegen te zeggen. 7 full albums, een verzamelalbum ter gelegenheid van hun 10-jarig bestaan en meerdere 7 inches (waaronder een split 7” met Haymarket Riot en één met Amenra). Hun DIY-mentaliteit was de rode draad doorheen hun muzikale carrière of zoals Roger, de doe-het-zelver van WTV-Focus altijd zegt: wat je zelf doet, doe je meestal beter. Slechts éénmaal gaven ze de touwtjes uit handen. De mix van hun laatste ‘Clair.Obscur’ uit 2008 werd in handen gegeven van John Congleton (The Paper Chase). Het resultaat was dat dit album het beste uit de reeks werd. Prachtig geluid!
Hitch tourde in de loop van de jaren driemaal door het Zuid-Westen van Amerika. Daar deden ze onder andere de legendarische clubs Fireside Bowl in Chicago en de 7^th Street Entry in Minneapolis aan. Die laatste is de club waar de Purple Rain video is opgenomen. Ook waren ze te gast op het South By Southwest Festival in Texas. Zuid-Afrika deden ze ook aan en dit op het legendarische Opikoppi-festival naar aanleiding van het uitwisselingsproject met Pukkelpop. Daar stonden ze op de mainstage terwijl niemand ze kende en ze werden gedurende de ganse tour bediend alsof ze de koningen waren. Met andere woorden hoogtepunten in hun lange muzikale loopbaan.

Genoeg achtergrond, nu over naar de avond zelf!
De jonge snaken van Rape Blossoms mochten het afscheidsfeest openen en deden dat met verve. Het is een nieuwe groep met leden van Pinguins Know Why en The Germans in de rangen. Het Gentse collectief brengt een soort van bezwerende noisepunk (denk aan Liars, These Arms are Snakes) met een scherp randje. Voorzien van de nodige reverb en galm schreeuwde zanger Dav de microfoon vol, ondertussen  hevig huppelend op het podium. Dissonante gitaarriffs werden vlijmscherp gefileerd de zaal ingeslingerd. Een ritmesectie met een blootvoetse drummer, die indrukwekkende dingen uithaalde op zijn drumstel, waren een perfecte ondersteuning. De ideale opwarmer. We zullen er nog veel van horen.

En dan was het zover: het allerlaatste optreden van het uit ‘Oalbeke’ afkomstige Hitch. We waren klaar voor de typische mengeling van indie, noise en posthardcore van dit drietal.
Onder luid applaus betraden de drie locale helden het podium: zanger/gitarist Mich Decruyenaere, bassist Paul Lamont en drummer Olivier Wychuyse. Openingsnummer was  het schitterende “Tongues” uit hun ‘Monolith’ album van 2002. Het geluid zat goed en zowel de leden van Hitch als het talrijke publiek hadden er duidelijk zin in.
Daarna werd er vooral geput uit hun meest bejubelde albums ‘Trails Are Ablaze!’ uit 2004 en ‘Clair.Obscur’ uit 2008. Schitterende versies van “Carbon Wheels”, “High Heels”, “Dance Dance Dance” (Shellac op crack), “Art Nouveau” (Fugazi-riffs à volonté) en “Opposites Direct” werden op het publiek losgelaten. De Kreun stond in vuur en vlam.
Na elk nummer werd er razend enthousiast gereageerd. Dit werkte aanstekelijk op het drietal dat alles uit de kast haalde om hun publiek nog eens te tonen hoe goed ze wel zijn/waren. Dat het één voor één rasmuzikanten zijn staat als een paal boven water. Het slot van het 19 (!) songs durende concert werd ingezet met het mantra-esque “Burn This Place” uit het ‘Clair.Obscur’ album, gevolgd door een schitterend gebrachte sleper van formaat: “This is where it ends” uit hetzelfde album.
Een beklijvend “The Paper Beast” was het laatste wapenfeit van deze fantastische groep die – terwijl de song nog nazinderde – terecht in de bloemetjes werd gezet door de trotse moeder van zanger Mich. Ondertussen werd Hitch door het publiek getrakteerd op een oorverdovend applaus.

Hitch slaagde met vlag en wimpel. Een afscheidsconcert zoals we ze graag hebben. Er volgde nog een afterparty en er werd nog tot in de vroege uurtjes gedanst op favoriete plaatjes van de Hitch DJ’s en DJ Logul. Een meer dan geslaagde avond! Hitch is niet meer: we zullen ze missen. Goede wijn behoeft geen krans.

Setlist Hitch: [1] Tongues [2] Simple Mechanics [3] Escape From Squaresville [4] Carbon Wheels [5] Killing The Midnight Choir [6] High Heels [7] Dance Dance Dance [8] Cause and effect [9] Mount Vernon [10] Radiation Winter [11] Choking On Air [12] Code Of 3 [13] Art Nouveau [14] Opposites Direct [15] Nothing To Regret [16] Blinding Light [17] Burn This Place [18] This Is Where It ends [19] The Paper Beast

Organisatie: de Kreun, Kortrijk

‘30 years of rock’n roll’ .. The Scabs, één van de iconen van de Belgenrock, startten hun verhaal opnieuw in september 2007 en gaven enkele ‘Rewind’ concerten in de AB en pikten een festivalletje mee, waaronder Werchter Classic, de Lokerse Feesten en Suikerrock!
Hun herfstoffensief gaven ze glans met een boek dat een lijvig en rijk geïllustreerd levensverhaal beschrijft en een compilatie van 30 singles in 30 jaar … nummer 31 “Why”, een nieuwe song, werd afgelopen zomer uitgebracht. Het was de aanzet om de fans nog eens bij elkaar te krijgen voor een toffe reünie, het publiek nog eens lekker dicht te pakken, te voelen en ervan te genieten. Naast dit feestje in de Lotto Arena, zijn er vooralsnog geen plannen. Dus kan het wel de allerlaatste keer zijn. Ze konden dus voor een volle Lotto Arena gaan.
The Scabs zetten de Belgenpop op kaart tussen ’83 en ‘95, met absolute hoogtepunten tussen ’88 en ’93, waarbij iedere pop- en rockliefhebber zijn favoriete artiest in de plaatselijke parochiezaal, CC of festivaltentje kon zien. Inderdaad, de broeierige, intense en opzwepende rockset liet niemand in die tijd onberoerd.

De reünieconcerten waren dan ook pure nostalgie, die z’n orgelpunt besloot op deze barre winteravond. Op het rock’n’roll event waren een resem gastmuzikanten uitgenodigd, zonder veel poeha. De muziek primeerde dus bij Swinnen en C°, die The Clash en Neil Young & The Crazy Horse hoog in het vaandel houden. Naast vaste hand Willy Willy op gitaar, waren verder Jan Hautekiet op toetsen en Frankie Saenen op drums, die z’n strepen al verdiende bij de Kids, van de partij. De Fons, die de ‘early years’ van The Scabs bepaalde op bas, hadden ze er graag bij gehad; ze gaven hem een hart onder de riem. Twee backing vocalistes vulden aan en verwezenlijkten een knappe samenzang.
Twee uur Classic Rock hoorden we. Vuurwerk, want meteen kregen we een paar straffe strakke, broeierige opbouwende songs te horen als “Come on”, “You don’t need a woman”, “Little lady” en “Let’s have a party”. Op nog geen half uur tijd slaagden ze erin de ganse Lotto Arena in te palmen. Die laatste song was een swingende, bruisende klepper, waarbij het publiek luidkeels het refrein kon meezingen en in de handen klappen.
Swinnen staat ook niet in het middelpunt, wat vroeger al te vaak was, maar liet ruimte voor z’n begeleiding en backing vocalistes. Even overtuigend klonken “Crime wave” en “Don’t you know”, die een stukje vaardiger en sneller werd gespeeld. Tjenne Berghmans, die Willy Willy nog verving, sloot aan voor twee songs, “Seven seas” en “She’s jiving”, en kreeg ruimte voor een intense solopartij. Op “Keep on driving” kon Hautekiet dan eens loos gaan op de toetsen. Ontspannend, los, aangenaam en kleurrijk was het wel allemaal wel, hoor. Na de intens spannende rocksongs was er het sfeervol ingetogen “Can’t call me yours”.
Tweede gast was Wimmeke Punk, boezemvriend van de Swinnen, die “Halfway home” meezong en de zaal een tweede keer in lichterlaaie bracht met z’n Wolf Banes klassieker “As the bottle runs dry”. Schitterend gewoonweg hoe de song in het geheugen was gegrift en werd gedragen door een enthousiast publiek.
Drummer Frankie Saenen sloeg na “Crystal eyes” een good time rock’n’rollende “Four aces” en zong een krachtig CCR nummer “Fortunate sun”. Een andere cover hoorden we met Mauro, “Boys keep swimming” van Bowie, die net als op het gedreven gespeelde “Matchbox car” er een stevige draai aan geeft. Mooi alvast! Na “Medicine man” en de huidige single “Why”n die door het publiek nog wat moet gesmaakt worden, was de weg geplaveid naar een finalereeks, “Hard times”, “I need you”, “Time” en “Nothing on my radio”. Songs die geen verdere uitleg meer hoeven, maar pure ‘90s nostalgie uitstralen. Een uitgesponnen slepende “Robbin, the liquor store”, waarin riffjes en refreinen van “The magnificent 7” zaten verweven, besloot de fijne reeks classics.
Het warme onthaal sterkte de band. In de leuke bis hoorden we een snedige “So called friends”, eerste single ooit dertig jaar terug, en een niet te ontbreken “Rockin’ in the free world”, waarbij alle gastmuzikanten op het podium een paar pittige, heerlijke, dravende gitaarpartijen uitsloofden op z’n Crazy Horse. En net als op “Robbin, the liquor store” kon Willy Willy zich eens laten gaan! Terecht, want hij is één van die bepalende figuren, die de Belgische rock kleur en elan gaf. Het was een eerbetoon aan hun Fons en een waardig slot om alle fans te bedanken door al die jaren.

The Scabs speelden een sterke strakke en strijdvaardige set. Jawel, Puur en Onversneden rock’n’roll zonder al te veel blablabah. Ze konden stevig van leer trekken en hadden enkele rustpunten ingeschakeld. Ze beleefden spelplezier en hielden het uitermate boeiend met hun gevarieerde broeierige gitaarrock. In goede doen dus!Dit was een concert dat nazinderde, die menig rockhartje deed versmelten; een bende retrorockers, die hun (wilde?) haren nog niet kwijt zijn …

Support was Intergalactic Lovers, die de laatste twee jaar al meerdere prijzen in de wacht sleepten als beloftevolle band. Ze speelden bij onze aankomst een overwegend intimistische set, rakende nummers die door het publiek al vroeg op de avond op een berenknuffel werden ontvangen!

Organisatie: Live Nation

Er werd geopend met een product uit ‘de bunkers’, de eigen repetitieruimtes van de 4AD. Gurt Goatbuck is ontstaan uit de asse van The Abscenes en grossiert in loodzware, op de seventies geïnspireerde rock met hier en daar een grunge-accentje. Die omschrijving klinkt nogal beangstigend maar deze vier jonge gasten uit de Westhoek kwamen ermee weg. Ik hoorde soms verrassend sterke vondsten op gitaar en de meeste aanzetten waren veelbelovend maar een volledig sterke song, kompleet met poten en oren, leek nog net iets te hoog gegrepen voor deze bende. De zanger deed iets te weinig met zijn niet onaardige stem en uitstraling had hij al helemaal niet. Hier is op zijn minst gezegd nog wat werk aan de winkel : "Blijven proberen, jongens!

Het verschil met Boston Tea Party, ook al een band met roots in de 4AD, was groot. Wat heeft dit duo aan zelfvertrouwen gewonnen! Nooit eerder kon hun rammelende noiserock me zo bij de lurven pakken. Zelden loop ik warm voor een Belgische band maar dit zou toch stilaan de nodige erkenning moeten krijgen. Thomas Werbrouck ramde als een bezetene op zijn gitaar terwijl Elise Adam als vanouds stampend op een houten "stompbox" het ritme aangaf, af en toe een tik gevend op een cimbaal of tamboerijn die voor haar neus gemonteerd stond. Ondanks die minimale middelen zorgde dit koppel voor een enorme energieboost. En om het helemaal mooi te maken brachten ze de bis op de begane grond tussen het volk. Ty Segall ging van goeden huize moeten zijn om dit te overtreffen, maar dat was hij!

Ty Segall uit San Francisco lijkt een bijzonder bezige jongen. Naast zijn solowerk (3 platen in 2 jaar) is hij ook nog zanger van de Epsilons, drumt hij bij een paar, nog obscuurdere, groepjes en speelt hij geregeld mee met geestesgenoten Sic Alps. Begonnen als een one-man-band liet hij zich voor deze tour toch omringen door een extra gitarist, Charles Moothart, bassiste Denee Petracek en zwarte raaf Emily Rose Epstein (die men eerder in een gothic band zou situeren) op drums.
Waar hij op plaat eerder klinkt als een soort lo-fi Beatles koos hij op het podium voor een veel stevigere aanpak wat ook rendeerde. We kregen een dampende set licht psychedelische garagerock met een hoofdrol voor de overstuurde gitaar van Segall, waarop hij regelmatig verzengend uithaalde. Het ging er allemaal redelijk nonchalant aan toe en Ty maakte er een sport van om zijn kompanen op het verkeerde been te zetten.
Toen de basgitaar van Deene Petracek even de geest gaf begon hij plotseling te citeren uit het werk van Black Sabbath en Neil Young. Na die spielereien volgde nog een echte cover : een heerlijk stompende versie van "Dropout boogie" van Captain Beefheart die op dat eigenste moment net overleden was, wat toen nog geen mens wist uiteraard. Qua sound kwam Ty Segall dicht in de buurt van Thee Oh Sees, maar waar die laatsten hun songs soms ellenlang laten voortdenderen, hield hij het veel strakker en klokten zijn songs zelden af boven de twee minuten zodat verveling geen kans kreeg. Anderen zien in hem dan weer een opvolger van Jay Reatard maar ik vond alleszins niets van diens klinische punkrock hierin terug.

Het wat mager opgekomen publiek reageerde uitzinnig en tot zijn eigen verbazing werd Ty Segall tweemaal terug op het podium geschreeuwd. Dit was nog eens één van die optredens die dagenlang zal blijven nazinderen. Tot slot nog een pluim voor dj Chiel die tussen de optredens en achteraf bijzonder fijne plaatjes liet horen, wat de avond er nog mooier op maakte.

Organisatie: 4AD, Diksmuide

De elfde  is voorlopig de laatste Sportpaleis concertreeks van Clouseau. De broers Kris en Koen Wauters zullen na deze editie van uitverkochte ‘Laatste Rondes’ een welverdiende adempauze inlassen. Tien jaar lang waren zij in december de vaste waarde op de kalender en zorgden ze ervoor dat de korte winteravonden met de glimlach getroost werden. Tienduizenden liefhebbers van de Nederlandstalige pop gaven al appèl om te genieten van de spectaculaire shows met telkens andere invalshoeken, indrukwekkende podia, catwalks of loopbruggen. Het entertainment en de ambiance maar vooral de goede muziek in dikwijls verrassende bewerkingen en de rits hits die de broers door de jaren hebben geschreven, zitten gegrift in het geheugen.
In’ 87 debuteerden ze en intussen is Clouseau een begrip geworden. Het succesverhaal in het Sportpaleis begon na enkele verrassingsoptredens op de NOTP. En dan is het wel gekend zeker … ‘Vanbinnen’, ‘In ’t lang’, ‘In ‘t dubbel’, ‘20’, ‘10x10’ enz, enz.
In 2010 hebben we nu ‘Het Laatste Rondje’ …, iets wat we als Vlaming evenzeer kennen als begrip …, een traktaat van de allergrootse hits drong zich op; ‘een Best of’ - reeks in een spetterend feestje … Clouseau, klein begonnen, groots uitgegroeid. Een fenomeen voor de BeneLux.

De menigte werd opgejut door de tunes van Q-music , maar een stroompanne gooide eerst roet in het eten. Het Laatste Rondje werd bijna letterlijk afgetroefd … Maar kijk, Clouseau kon van start gaan. '' Hier bij jou'' was de treffende opener van het grootse optreden gevolgd door “Swentibold”; met “Gek op jou” kregen we de kans te beslissen of dit een ware hit was …
Ruim 30 nummers passeerden de revue …, de ideale warming ups van het feestje waren de meezingmedley met Kris aan de piano, de intimiteit van “Afscheid van een vriend”, de aanstekelijke “Dans”  nummers en “Ze zit”, een al ruim 20 jaar oud nummer, in een geweldige a capella uitvoering …
Iedereen was in gang gezet om het feestje compleet te maken, want na de break ging het (nieuwe) dak van het Sportpaleis er volledig van af: “Daar gaat ze”, “Nobelprijs”, “Anne”, “De perfectie”, “Louise”, … “Fiets” klonk wel erg opvallend, door het feit dat ze het in een nieuw kleedje hadden gestopt.
Met het Eilandje dat verschoof van links naar rechts, en de Brug die naar beneden werd gelaten, kon iedereen wel eens uit de bol gaan en was de band met K&K nauw, intens & spannend.
De finalereeks was er eentje om U tegen te zeggen: “Domino”, “Zij aan zij”, “Vanbinnen” en “Vonken & vuur”, songs die geen verdere uitleg meer hoeven …
In de bis kwamen Bart Peeters, Jan Leyers en Natalia ( in paars kleedje, kort gerokt!) de band vervoegen: “Into folk” gaf een explosie en “Like a moutain (met Natalia en Jan Leyers) klonk bruisend en opzwepend. Het fris fonkelende “Geef het op” en het breekbaar gevoelige “Heb ik ooit gezegd” trokken een definitieve streep van de uiterst geslaagde avond …’alles erop en eraan’ heet zoiets!

Clouseau zal na tien jaar Sportpaleis het nu ‘even opgeven’ … een break om alles te laten bezinken en even na te denken, om dan met opgeladen batterijen een nieuwe wending te geven aan hun toekomst … een nieuwe cd? … een volle reeks Sportpaleis concerten? …!
Bedankt Koen en Kris voor de voorbije mooie jaren en tot weerziens.

Organisatie: Sportpaleis Antwerpen