Dat de Denen niet steeds verantwoordelijk hoeven te zijn voor koude golven wordt ruimschoomts bewzen met één van de mooiste zonnige cd’s die je op dit moment kan bedenken nl. Quadron.
Niet dat er hier sprake is van enige Deense salsa of zo, maar Robin Hannibal en Coco O (een mens moet nu eenmaal een naam hebben) weten op deze cd een sprookjesachtige mix te brengen die haltes houdt bij vele stations uit de muziekgeschiedenis. Het vrolijk handgeklap lijkt weggerukt te zijn uit één of andere Motownplaat waarbij het lijkt of er ene Ronnie Spector achter de producerstafel zit, terwijl de zeldzame synths in de buurt komen van de latere Broadcast.
Eerder vegeleek de BBC Quadron met Eryka Badu en je hoort ontegensprekelijk de vele funk/jazz (zelfs soul) invloeden maar door de minimale aanpak van hun muziek lijkt het allemaal wat speelser.
Meer en meer toonaangevende tijdschriften (waarbij onze eigen Musiczine dus niet mag ontbreken) mijmeren de naam van Quadron en het zou best kunnen dat deze twee het wel eens ver zouden kunnen schoppen.
Info www.myspace.com/quadronquadron
Een plaat met een wel heel wrange nasmaak. Het album werd door Mark Linkous en Danger Mouse volledig ingeblikt met gastvocalisten (Linkous vond deze keer dat zijn eigen stem niet paste bij de songs) in 2009, maar de release werd uitgesteld omwille van problemen met de platenmaatschappij. Inmiddels maakte de immer depressieve Linkous een einde aan zijn leven. Zijn plaat ziet nu pas het levenslicht, enkele maanden na zijn dood. Ook frappant, de verwante ziel Vic Chesnutt, die hier een beklijvende bijdrage levert op twee songs onderging hetzelfde lot en stapte na jarenlange depressies en kwellingen eveneens uit het leven. Zo is de titelsong, waarmee het album eindigt, de meest onheilspellende brok emotie die we dit jaar al gehoord hebben, Chesnutt zingt het onheil tegemoet op de wrange desolate tonen gecreëerd door Linkous. Dit kunnen we bijna niet anders interpreteren dan als een aankondiging van het noodlot die beide gekwelde geesten te wachten stond. Heel bevreemdend en donker, een prachtsong met een heel bittere bijklank.
Ook “Grain Augury”, eveneens ingezongen door de arme Chesnutt, is een bezield hoogtepunt waar je stil van wordt.
Een ander onvergetelijk moment is opener “Revenge” met Wayne Coyne op vocals, een hemelse song, helemaal Sparklehorse, waarin Coyne zich volledig overgeeft. Ongelooflijk mooi.
De andere songs zijn helaas niet altijd van hetzelfde hoge niveau en we hebben zo de indruk dat er iets te veel met computers geprutst werd (zal wel Danger Mouse geweest zijn) zodat deze ‘Dark night of the soul’ niet de eenzame hoogtes haalt van de Sparklehorse mijlpalen ‘Vivadixiesubmarinetransmissionplot’ en ‘Good morning spider’. Linkous mocht best wel wat gasten thuisgelaten hebben en was beter zelf op enkele songs achter de microfoon gaan staan, want niet alle nummers zijn gediend met de guest vocals die ze hebben meegekregen. Een indrukwekkende gastenlijst (Suzanne Vega, Iggy Pop, Black Francis, Julian Casablancas,…) staat niet altijd garant voor kwaliteit. Let wel, geen enkel nummer is ondermaats, en het meervoud aan zangers zorgt aan de andere kant wel voor een gevarieerd album die toch steeds typisch Sparklehorse blijft klinken.
De songs die ons het meest zullen bijblijven zijn dus deze met Vic Chesnutt, Wayne Coyne en ook wel Grandaddy’s Jason Lytle (“Jaykub”en “Everytime I’m with you).
‘Dark night of the soul’, oorspronkelijk bedoeld als een creatief samenwerkingsproject van verschillende artiesten, is ongewild (of misschien net niet) een begeesterend afscheid geworden van een miskend talent die met zichzelf nooit in het reine kon komen.
De man heeft enkele wonderbaarlijke platen als erfenis achtergelaten, we zullen ons erin koesteren.
Wij hebben een zwak voor bands die zich begeven in de duistere gangen van de post-rock en post-metal. Wij houden van de woeste uithalen afgewisseld met ingetogen pracht van groepen als Isis, Pelican, Mogwai, Godspeed You black Emperor en Explosions in the Sky. Op de meeste van deze bands hun platen wordt geen noot gezongen en wordt er prachtige gelaagde muziek gemaakt die je op geen enkel radiostation zal horen, of het is in de late uurtjes. In dezelfde buurt vind je ook Red Sparowes. En waar je Isis en Pelican in de post-metal moet gaan situeren en Godspeed, Explosions en Mogwai in de post-rock, mag je Red Sparowes daar netjes tussenin plaatsen. Kwestie dat u zich een beetje kan voorstellen hoe dit klinkt. Ook de prog-rock van Anathema of Porcupine Tree komt hier zelfs om de hoek loeren.
‘The fear is excruciating, but therein lies the answer’ (een beetje moeilijkdoenerij in de titel vergeven we hen wel) is vooral een mooie en warme instrumentale plaat geworden met hier en daar wat stevige uithalen, maar nergens wordt over de rooie gegaan (dat is bijvoorbeeld bij Isis wel eens anders). Er wordt een zweverige sfeer gecreëerd zonder dat er psychedelica aan te pas komt en de gitaren kronkelen in lagen over elkaar bovenop een solide onderbouw van golvende bassen en drums.
Op deze sterke harmonieuze plaat wordt bovenal knap gemusiceerd, een zanger missen we geen seconde. Doe ons een plezier en beluister dit werkje in één ruk, van kop tot staart, zo komt dit album het meest tot zijn recht. Ga dat zien, en vooral beluisteren, op 09/10 in de Trix in Antwerpen …
Moesten we hier bij MusicZine werken met een puntensysteem werken dan zou dit Belgisch duo steevast gehonoreerd worden met een dikke negen op tien want ‘Damaged Hearts’ is niet alleen één van de beste debuutplaten die ik sinds lang mocht horen maar Pieter en Evelien bevinden zich overduidelijk op een planeet die niet naar de naam België luistert.
Hun uiterst aanstekelijke electropunk heeft er zelfs voor gezorgd dat deze release uitkwam op een Engels label en dat is geen wonder want Tex Taiwan mag met trots zeggen dat zij een zeer eigenzinnig geluid hebben dat niks te maken heeft met de Belgische scene, en als het al iets met dit klein landje zou te maken hebben dan moet u het in de atmosfeer van Culture Club zoeken. Deze twee hebben duidelijk hun inspiratie gezocht in de electroclashsector .
De cd is dan ook een salvo van daverende beats die begeleid worden door allerlei synthesizergeluidjes die thuis horen in de jaren ’80. Als je daar nog eens de schreeuwerige sexy vocals van Evelien bijzwiert dan kom je al vlug uit bij Crystal Castles, of iets wat Nic Endo van Atari Teenage Riot uitspookt want het punkniveau van de plaat enigszins de hoogte injaagt.
Een kopie? Enerzijds valt het niet te ontkennen dat Tex Taiwan de mosterd gevonden heeft bij dit Canadees duo maar zij doen er iets zeer origineels mee. De cd mag dan klinken als een dolle rit op één of andere kermisattracti,e toch sta je steeds terug aan te schuiven aan de kassa voor een volgend ritje! Pure klasse dus!
Info http://www.myspace.com/textaiwan
Onthou die naam van Keefman maar … Band die de Nekka night op stelten kan zetten met hun Nederlandstalig lied .. . Inderdaad het doet deugd om zo’n frisse bries te horen in het genre … Ohja, Keefman brengt lekker in het gehoor liggende Nederlandstalige poprock. Catchy complexloze gitaarpop, luchtig, innemend en teksten over de liefde en het leven. Ze houden het muzikaal ergens tussen The Scene, Spinvis, De Kreuners, Gorki en De Mens. En terecht wonnen ze vorig jaar de Nederpopprijs!
’Zonlicht/ Zonnebrillen’ is van dezelfde leest als hun eerder verschenen EP… even ontspannen, relaxt als gevoelig en pakkend … Keefman overtuigt opnieuw met 7 nummers, waarvan twee al eerder op de EP te horen waren. Eigenlijk kan je ‘Zonlicht/Zonnebrillen’ opvatten als een tweede EP. Deze gegevens terzijde hebben we te maken met afwisselend materiaal van energieke pop als “Uitbreker”, “Magere meisjes” en sfeervoller werk “Hier in dit Nederland” en “Tijd maakt wonden”.
Toetsen en een viooltje nemen soms een prominentere rol in en de samenzang tussen Tom Kets en Kim Hertogs is om van te snoepen en werkt zalvend.
Kortom, Vlaanderen Muzieklandschap wordt alvast kleurrijker door een groep als Keefman. Te koesteren dus!
Info op http:// www.myspace.com/keefmanmusic
Het kwintet The Fortunate Few debuteert met gevarieerde sing/songwriterpop op hun EP. De vijf songs hebben een broeierige spanning, een zwoele groove en klinken innemend als bevreemdend mysterieus … Klankkleur door de puike arrangementen. De vocals van Jan-Pieter Delcour zijn nauw verwant aan Piet Goddaer van Ozark Henry en ook de bijdrages van zus Joke hebben hun meerwaarde.
Een afwisselende EP horen we van de band; ze trekken meteen de aandacht met de ritmes en de vibes van “Marillon” en “Sudden void”, zijn sfeervoller en gevoeliger op de subtiele “Saint-Peter’s Avenue” en “Scribble” en besluiten met een relaxte, luchtige en frisse versie van Bob Marley’s “High tide, low tide” die sing/songwriting en reggae kruist …
The Fortunate Few smaakt naar meer en kan een mooie toekomst tegemoet gaan. Duimen maar …
Info http://www.myspace.com/thefortunatefewspace
Toen ik de cd ‘Damaged hearts’ toe gestopt kreeg van Tex Taiwan had ik moeite om te geloven dat dit klein meesterwerkje van Belgische makkelij was. Een Belgische label is het in ieder geval niet geworden want hun debuut werd uitgebracht op het Briste Glasstone Records en benadrukt nog maar eens hun DIY-attitude. U wil namen zodat u ze in een hokje kan plaatsen? Wat dacht u van de genialiteit van Crystal Castles gecombineerd met het straaljagerseffect van een Atari Teenage Riot? Zoiets inderdaad en met verve, voor ondergetekende, de Belgische ontdekking van het jaar.
Het is normaal mijn job, maar goed : beschrijf eens jullie geluid…
Pieter: Beschrijvingen zijn altijd moeilijk. Ik probeer het altijd te zien als electropunk met een kitscherige kant. Maar er zitten ook wel wat donkere invloeden uit de New Wave in.
Voordat jullie superpopulair worden toch nog eens vragen waar de naam Tex Taiwan vandaan komt….
Evelien: Goed geprobeerd, maar dat is en blijft een goed bewaard geheim!
Toen ik jullie cd hoorde was mijn eerste gedachte : dit klinkt zo on-Belgisch
Evelien: Dat hebben we al vaker horen zeggen. Ik zou zeggen “geen idee hoe dat komt eigenlijk” maar volgens mij is dat gewoon een gevolg van het feit dat Pieter en ik ons doorgaans niet erg laten beïnvloeden door muziek van hier, en omdat er voorlopig nog geen andere act zoals de onze in België is. Daarbij, ons land blijft zich toch nog steeds het liefst aan het veilige en bekende “rock” houden.
Zo on-Belgisch dat jullie op een Brits label zitten…. Leg uit
Evelien: Wat rondmailen naar labels die ons wel aanspraken… Glasstone waren de eersten (na Basserk) om te antwoorden: de sjansaars!
Is dat niet gevaarlijk voor een Belgische groep, een Engels label? Ik denk maar aan die onontbeerlijke promomachine die Studio Brussel heet
Evelien: Om eerlijk te zijn… ik ben blij dat we in alle eerlijkheid daarop kunnen antwoorden daar trekken we ons nu eens gene fuck van aan se. Als ze ons willen draaien en/of goedvinden, moeten ze dat maar doen en dan is dat heel leuk, is het niet zo, dan zal dat ons ook niet kraken naar het buitenland toe.
Studio Brussel en de typisch Belgische rockrally’s liggen zo wat in dezelfde lijn voor mij, en naar die laatste hebben we een tijdje geleden al de finale middelvinger uitgestoken. DIY gaat zo ver als dat: we zullen het zelf wel maken, als dat voor ons weggelegd is, tenminste.
Om echt eerlijk met jullie te zijn volg ik de Belgische scene niet zo op de voet maar hoe zou je Tex Taiwan daarin zien?
Evelien: Dat blijft eerlijk gezegd afwachten… geen idee! Tot nu toe in feite enkel positieve reacties gehad, zeker van het jonge publiek.
Niet dat jullie vijanden moeten kweken maar wat denk je van die scene?
Pieter: Ik denk niet dat we echt moeite doen om tot een scene te behoren. Zoals ik het zie heb je crap, muziek die goed in elkaar steekt en muziek die goed in elkaar steekt en me aanspreekt. Daar hoeven wat mij betreft geen vakjes rond getrokken te worden. Ik ben fan van iedereen die zijn eigen ding wil en zijn eigen energie en creativiteit ergens in kwijt wil. Binnen of buiten the scene, who cares …
Vandaag in 2010 klinkt DIY meer dan een noodzaak. Geloven jullie zelf in de Facebook of de My Space promotie of wilden jullie niet leven in 1985 of zo toen alles van zelf ging….
Evelien: Soms denk ik dat artiesten lui geworden zijn op dat vlak, het gaat gewoon te gemakkelijk zo. Al zijn er natuurlijk duizenden en duizenden acts op Myspace en is iedereen dat comment gespam intussen ook wel wat beu, wat maakt dat je uiteindelijk ook weer minder snel beluisterd/ontdekt wordt. Het is gemakkelijk, maar ik ben niet zeker of het wel zoveel beter is.
Pieter: Ik denk dat die dingen er wel voor gezorgd hebben dat bands een beetje uit hun ivoren toren komen. Ze hebben nu wel door dat het niet meer vanzelf komt en dat er gewerkt moet worden. Budgetten worden kleiner, sex drugs and rock ’n roll schaarser. Hard werken en er voor gaan, da’s de boodschap en je omringen met goeie mensen.
Die DIY beweging betekent keiveel werk, nooit moe van??
Evelien: Ik heb wel eens van die momenten dat ik denk “Laat me nu gewoon allemaal even met rust!” want inderdaad, het is een hoop werk: je eigen woordvoerder zijn, organisator, artwork-ontwerper, stylist, … allemaal dingen die bij het allerbelangrijkste – het muziek maken zelf – er nog eens bovenop komen.
Pieter: Goh, ik zou het echt niet anders willen. Ik ben een gigantische controlefreak. Ik kan er echt niet tegen als ik dingen uit handen moet geven en ze niet gedaan worden zoals ik ze zelf zou doen. Dus DIY is een prima oplossing daarvoor.
Ik kon het niet laten (sorry) maar ik dacht Crystal Castles en Atari Teenage Riot toen ik je hoorde….
Evelien: Dat waren in den beginne vooral grote invloeden ja, je moet toch een beetje een uitgangspunt hebben om van start te gaan binnen een genre, maar gaandeweg hebben we ons gerealiseerd dat dat in feite niet eens noodzakelijk is. Pieter en ik zijn van nature eerder ‘rockmensen’, wat maakt dat we onze electro vanuit een andere invalshoek gecreëerd hebben. Misschien dat net de punch aan ons album gegeven heeft.
Een van de leuke dingen uit jullie geluid zijn ongetwijfeld die synthgeluidjes die net uit spelconsoles van Atari’s of zo komen, leg eens uit…
Pieter: Ik heb wel een zwak voor ongelooflijk lelijke geluiden en enorme kitsch en glitchy bleeps. Samplen en klooien met gameboys, emulators en dergelijke zijn wel mijn ding.
Dan is er Evelien, da’s wel naar de cd te beoordelen één brok energie. Totaal uitgeblust na een optreden veronderstel ik?
Evelien: Dat valt heel goed mee. Na onze allereerste optredens twee jaar geleden was ik altijd kapot, ik herinner me zelfs een keer dat ik er zo overgegaan was qua fysieke activiteit dat ik me achteraf doodziek voelde. Maar dat went allemaal, je leert beter je energie verdelen, voelt wanneer je wat gas moet terugnemen en daarnaast is er natuurlijk nog bier. En ja, ik heb eigenlijk overal en altijd energie teveel en onnodig veel bewegen is een van mijn favoriete bezigheden.
Pieter: Ik slaag er alleen nog niet in om een optreden te beëindigen zonder een stijve nek. Moet misschien dringend eens in de leer bij Evelien.
Soms lijkt jullie cd wel als een dolle rit op één of andere kermisattractie….
Evelien: We wilden dan ook zoveel mogelijk energie overbrengen met dit album. Ik vind het altijd grappig als ik van mensen hoor dat ze totaal vermoeid waren na het beluisteren van onze cd, dan zijn we in ons opzet geslaagd.
Pieter: Ik rust al genoeg achter mijn bureautje tijdens de week. Af en toe moet de stoom en stress er een keer uit.
Wat zijn jullie onmiddellijke plannen?
Pieter: Wat optredens doen en in november komt er normaal gezien een kleine tour. Natuurlijk ook wat muzikaal herbronnen, want da’s wel nodig na keihard te hebben gewerkt aan een plaat.
Evelien: Ik ga mij geregeld terugtrekken op mijn kamertje om een beetje aan solo-brol te beginnen werken, van het DIY-opgenomen lofi-soort. Het zal vooral rock worden, maar ik sluit electronische invloeden niet uit. Ik hoop er hier en daar ook wat piano in te stoppen. Dat zal uiteraard niet het einde van Tex Taiwan betekenen; ik gedij gewoon goed in meerdere projecten tegelijk.
Ik vraag het aan iedereen, dus ook aan jullie : wat is je favoriete lp aller tijden?
Pieter: Experimental Jet Set, Trash and No Star. Hoewel ik tegenwoordig erg into de piano punk van de eerste plaat van The Dresden Dolls ben. De titel ontsnapt me nu wel even.
Evelien: Recent nog maar voor mij, dus misschien moeilijk ‘aller tijden’ te noemen, maar Dragnet van The Fall vind ik een erg goed album. En alles-alles-alles wat Chris Knox heeft aangeraakt, zijn Songs Of You & Me is in ieder geval goed op weg om die plaat te worden.
Het laatste woord is aan jullie …
Bedankt voor de toffe vragen en hopelijk tot volgende zomer op één of meerdere festivals, zodat we onze centen niet meer op een kantoor moeten verdienen …
Tomorrowland 2010 van 23 t/m 25 juli 2010
Op zaterdag 24 & zondag 25 juli 2010 vond de 6de editie van Tomorrowland plaats. Het mooiste en meest spraakmakende festival van België werd opnieuw georganiseerd op het recreatiedomein De Schorre in Boom. Op korte tijd was het festival hopeloos uitverkocht! Met maar liefst 14 podia en 250 nationale en internationale dj’s was dit de Belgische hoogmis voor elektronische dansmuziek. 100.000 bezoekers lieten zich onderdompelen in de beats’n’pieces … En het oog wou ook wat … verbluffende decors, rodelen in de sneeuw, genieten van jacuzzi’s, feesten op een echt strand, muzikaal vuurwerk enz … Tot in de nopjes verzorgd met z’n muziek, entourage en camping… Onovertroffen … De organisatie ID&T wist van aanpakken en haalde het onderste uit de kan …
Tomorrowland werd een zonovergoten en overdonderend succes, een festival als een sprookje, in een uniek decor. Inderdaad, Tomorrowland is één van de snelst groeiende festivals en een vaste waarde geworden maar ook een buitenbeentje in de drukke Belgische festivalzomer. Zoals ze het zelf omschrijven … ‘Yesterday is History Today is a Gift Tomorrow is Mystery’ …
Volgende impressies van het driedaags event
- vrijdag 23 juli 2010 – Camping
Op vrijdag werden we al opgewarmd door de pré party op de camping. Op het programma: JOHAN & CIMAÏ , SOUL MIGRANTZ, SHIMTSHACK, DEEJAMES VS IGOR, YAMO, DJAXX & NEUROTIQUE, MAXIM LANY, YVES V, LOULOU PLAYERS, DIMITRI ANDREAS, PRINZ, HERMANOS INGLESOS en ED & KIM
Deze DJ-elektrotechneuten waren de ideale geleider van house, techno, elektro en dubstep. Voor elk wat wils dus. Maar de beats’n’pieces klonken echter enkel in de grote tent fors en krachtig door, waardoor niet iedereen kon meegenieten . . Als electrofreak konden we ons hartje ophalen en keerden we moe maar tevreden terug naar de camping.
zaterdag 24 juli 2010 – Tomorrowland
We hoorden de eerste tunes en bleeps van het festival met de set van Yves V op de Mainstage. Ons eerste doel was Len Faki die in maart ll een stomend setje speelde op Kozzmozz en deze namiddag on air te horen was op, jawel, de Kozzmozz stage; maar eerst waren we onder de indruk van Spacid, die Len Faki vooraf ging … een knaller van formaat sierde “Public Energy – Three O’ Three”. De tent was op die manier behoorlijk opgewarmd voor Len Faki … ‘Real massive techno’, die het talrijke opgekomen publiek uit z’n dak deed gaan. Even indrukwekkend als z’n set was de verlichting …
We probeerden nog een stukje van Ricardo Villalobos mee te pikken, één van de bekendste dj’s binnen de minimal techno/house scene, maar hij was spijtig genoeg nog niet opgedaagd. Deze gerespecteerde DJ houdt er een er een eigen visie op na en laat nagenoeg de VS links liggend door hun bemoeizucht in de wereldpolitiek.
In het sfeerbeeld verkenden we alle stages, en konden we niet omheen de ‘Church of Love’, waar koppels tien minuten lang ‘hun ding’ konden doen, en waar natuurlijk ook condooms worden uitgedeeld.
Extrawelt, Arne Schaffhausen & Wayan Raabe, waren de volgende halte. We waren te vinden voor hun ‘global electronics’ op de stage van Café d’Anvers, dat volledig in een strand was omgetoverd.
Op de Kozzmozz stage waren we aanwezig voor één van de legendes Jeff Mills. Een fantastische platenkeuze hoorden we, al vond ik dat hij niet volledig bij de zaak was in de mixes en overgangen.
Afsluiter in de Minus stage was Richie Hawtin, die btw het platenlabel Minus oprichtte. Het was trouwens één van de best ingerichte tenten met honderden discoballen, en we zagen een prachtige lightshow van effects en lasers. Met een link naar de Detroit technoscene gaven we ons volledig over aan z’n snoeiharde set dito schitterende platenkeuze …dit was toch wel de topact van de dag …
- zondag 25 juli 2010 – Tomorrowland
De intense danspartijen, het kuieren, en het weinige slapen begonnen door te wegen. De muziek, de beats en de pittoreske omgeving moesten helend werken om de pijnen op de afsluitende dag te bestrijden. De dansspieren werden alvast opnieuw getraind door een uurtje Sound of Stereo op de mainstage.
De house tour DJ van Massive Attack, Nick Warren, die ik leerde kennen door de cd ‘Shangai’ van het Global Undergroud label, is intussen uitgegroeid tot één van mijn favoriete dj’s. Hij speelde een strakkere set, het was uniek luisterplezier en de bevallige dame die op het podium aan het dansen was, was mooi meegenomen!
Na Nick Warren gingen we naar de Coincidence stage waar we konden luisteren naar de ‘drifty thriller hypnotic beats’ van Psytox en Tom Dazing & Gols. Lekkere groovende muziek en een ‘neverending clubbying sfeertje’ in een gepaste locatie. Een op en top feestje en Partysfeertje dus …
Als afsluiter kozen we voor het commerciële luik van David Guetta en Dj Chuckie, die voor de nodige ambiance zorgden.
Tot slot een nog nooit gezien, fantastisch spektakel, dat rondom ons afspeelde … Een helikopter die een bloementapijt uitstrooide over de weide …met vuurwerk, licht- , laserspektakel …bediend door een ‘parapentevlieger’.
£
Tomorrowland verbaasde, overdonderde én was dance, fun & enjoying. De kennismaking is voor herhaling vatbaar …
Balans
Positief - Algemene decoratie - Organisatie camping - Volwassen bezoekers - Vlotte bereikbaarheid van de stages door de afbakening
Aandachtspunten – Te weinig bankautomaten - Lange wachttijden voor het douchen - Hoge drankprijzen, € 2.8 per consumptie
Organisatie: Tomorrowland – ID&T
10 Days Off 2010: DAY 06 - Mount Kimbie, Joy Orbison en Benga
Twee festivals op een avond doen? Dat moeten wel de Gentse Feesten zijn. Nadat we eerder op de avond al een ingekorte set van John Grant in de Handelsbeurs hadden gezien en Archie Bronson Outfit zowat de Kouter weggeblazen had met zijn vuile garagerock en pschedelica, trokken we zo rond enen naar de Vooruit voor de dubstep avond van 10 days off. We waren zo nog net op tijd om het hoogtepunt van de set van Kastor & Dice te zien: Belgische dubstep met een hoge hiphop-invloed.
Mount Kimbie is een Londens duo, dat net zijn eerste volledige album uit heeft op het dubstep label Hotflush recordings en de volgende weken onder meer het voorprogramma van The XX doet. Live gebruiken ze naast een laptop, ook drums en gitaar, die ze dan door de PC jagen om zo loops te creëren. We hoorden rustige, dromerige en veelgelaagde muziek, die ons aan Boards of Canada deed denken, maar eigenlijk weinig raakpunten heeft met dubstep, op de gesyncopeerde beats na, maar donderende bassen kregen we dus niet te horen. Luistermuziek dus, een vloeiende sound , je kan ze zelfs de elektronische versie van Animal Collective noemen, maar echt dansen kan je op deze jongens niet.
Waar oorspronkelijk Joy Orbison, alter ego van de 22jarige Peter O’ Grady, een set van twee uur zou spelen, was die ingekort tot een uur. Joy Orbison, de ideale schoonzoon met ruitjeshemd, daalde dus maar met een CD etui af naar de dj-booth. O’Grady, net als Benga uit Croydon, zuid-Londen, dj’t al sinds zijn dertiende, en wordt door Mary Anne Hobs, de BBC Radio one guru van de dubstep, als de vernieuwer van de Engelse dansmuziek naar voor geschoven. O’Grady was vanavond vooral met zijn decks bezig, weinig interactie met het publiek dus, maar wat hij deed was goed: een veel gelaagde mix van dubstep en house, de soulstemmetjes die hij gebruikte deden ons aan Inner City of Goldie denken. Zo rond minuut veertig rolden de zware bassen in, en het publiek reageerde hier onmiddellijk op, iedereen was vanavond gekomen voor een wild feestje.
Dat wild feestje kreeg het publiek dan ook van Benga, aka Beni Adejumo. Het publiek werd wild toen Benga de booth overnam van Joy Orbison. Benga mengt dubstep met grime, en zou het publiek opzwepen met zijn tracks: van voor tot achter kreeg je een kolkende, springende massa, de rechterarmen zweefden op en neer, en er werd duchtig gestagedived, een kerel belandde bijna in de dj-booth. De bassen trilden onophoudelijk, maar toch wist Benga de clichés van het genre te vermijden, er zat veel ruimte in zijn nummers, en Benga wist de val te ontwijken van hetzelfde effect minuten lang te herhalen, afwisseling was troef. Toen Benga zelf nog het publiek in dook, was het feestje compleet.
Dag zes van 10 days off, was dus heel afwisselend, Mount Kimbie en Joy Orbison gingen voor de veelgelaagdheid en subtiliteit, soms meer luistermuziek dan dansmuziek, terwijl Benga een gigantisch feest bouwde waarbij het publiek compleet uit zijn dak ging.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de wat in verval geraakte Amerikaanse o zo beloftevolle melancholische en dromerige indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse. Hij was de geluidsbepalende instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en Dangerdoom en stond al in voor productiewerk van Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green, waarbij hij invloeden van soul, funk en hiphop laat doorsijpelen.
Een hartverwarmende sound horen we onder Broken Bells met de twee heren als sparringpartners. Subtiele en melodieuze bedroom popelektronica is het overwegend met o.a “Vaporize”, “October” en “Mongrel heart”; wat verderop gaat het richting Blur, “Citizen” en “Trap doors” en neigt “Your head is on” naar ‘60’s pop. Strijkers klinken door op het avontuurlijke “Sailing to nowhere” en af en toe mag het grooven en krachtiger zijn zoals de opener “The high road”, knipoog Everlast, “The ghost inside” met de wave en electro van Fad Gadget en het afsluitende “The mall & misery”.
Beide vennoten vonden elkaar en brengen een leuk wegluisterende plaat.
Holly Miranda … een 27 jarige zangeres uit Brooklyn NY, maakt(e) deel van het relatief onbekende The Jealous Girlfriends, maar komt in de picture met een wonderschoon solodebuut, opgenomen in de studio’s van Dave Sitek van Tv on the radio. Een sfeervol dromerige plaat van stemmige songs door de synths, blazers, freaky soundscapes, strijkers, computerbeats en haar bepalende, bezwerende, hemelse soms hoog uithalende vocals. Door de Tv on the radio invloedssfeer creëert ze het klanktapijt. De eerste songs “Forest green, oh forest green”, “Joints” en “Waves” springen al meteen in het oog en onderstrepen de muzikale finesse en geborgenheid. “High tide” en het afsluitende “Sleep on fire” intrigeren door de broeierige opbouw. Avontuurlijker zijn dan “Canvas” en “No one just is” door de verrassende wendingen en het brede, gevarieerde geluid. Verder is er de intimiteit van “Everytime I go to sleep”; “Slow Burn treason” is dan een duet met Kyp Malone van TVOTR.
’The Magician’s Private Library’ overtuigt door de arty sing/songwriting en de subtiele popklanken.
Dertig jaar is ze intussen geworden, de uit Leeds afkomstige sympathiek ogende Corinne Bailey Rae. Ze debuteerde vier jaar terug met een sfeervol semi-akoestische, betoverende soulpopplaat, die een jazzy, soms triphop neigende ondertoon had. Stijlvol uitgewerkt songmateriaal gedragen door haar warme, helder overtuigende zang. Ze trad alvast in de voetsporen van Nelly Furtado, Norah Jones, Macy Gray, Sheryl Crow, Billie Holiday en Marvin Gaye. Ze wist met een handvol romantische nummers, “Put your record on”, “Choux pastrey heart”, “Trouble sleeping” en “I’d like to” het publiek te overtuigen.
In 2008 sloeg het noodlot toe … haar echtgenoot saxofonist Jason Rae overleed, waarschijnlijk door een overdosis alcohol en methadone. Ze kon pas vorig jaar de draad opnemen en ze vertaalde het verwerkingsproces in elf emotioneel geladen, dromerige, mijmerende songs. De lichtvoetigheid van het debuut maakte plaats voor een sombere reflectie.
’The sea’ is het neerpennen van haar gevoelens in donkere dramatische souljazzypop, die af en toe een forsere (rockende) noot toebedeeld krijgt ... Op die manier gaat het van het ingehouden “Are you here” en “I’d do it all again” naar een krachtige “The blackest lily” en “Paper dolls”, onder haar zachte stem. Artistieke schoonheid met voldoende variaties.
’The sea’ is opnieuw een plaatje voor de zomeravonden en leidt een gelouterde come-back in …
Telkenmale als we de nieuwe Black Keys een draaibeurt geven vinden we hem beter, en we vonden het van in het begin al een heel aardige plaat. Waar gaat dat eindigen ?
Na hun uitstapje met Danger Mouse op de voorganger ‘Attack and release’ zijn Dan Auerbach en Patrick Carney het terug meer bij de roots gaan zoeken, maar het hippe van de Danger Mouse periode hebben ze lekker voor zich gehouden, en net dat zorgt op ‘Brothers’ voor spitsvondigheid, passie en bruisende grooves.
Het duo heeft niet alleen de blues een nieuw elan gegeven, ook met soul en funk spelen ze een heerlijk spelletje. Vooral de intrede van een spits orgeltje doet het een en ander stomen op het tintelende “Tighten up” en het olijk wiegende “The only one”. Auerbach stuwt bij momenten zijn vocalen richting falsetto en komt hier bijzonder goed mee weg. Over de hele plaat trouwens triomfeert de soulvolle stem van Auerbach, de man zingt beter dan ooit.
Deze keer mag er ook af en toe een basgitaar meedoen. De baslijn van het gloeiende “Sinister kid” zijn ze wel voor een stukje gaan lenen van “Little umbrellas” op Zappa’s ‘Hot Rats’ album, maar dat is dan het betere jatwerk, zeg maar, want eerder had dEUS ook al hetzelfde basloopje gepikt voor “W.C.S first draft” op hun debuut cd.
De vettige Black Keys, zoals we hen kennen van ‘Thickfreakness’, halen het smerigste van de blues naar boven op “She’s long gone” en het instrumentale “Black mud”. Iets verderop smijten ze zich in onvervalste soul met de prachtige plakkers “Too afraid to love” en “Never gonna give you up”. Het duo brengt ons van de ene verleiding in de andere, tonnen variatie maken deze plaat zo sterk.
The Black Keys weten op ‘Brothers’ als geen ander authentieke blues en soul in een hedendaags hip daglicht te plaatsen. Wie de band aan het werk gezien heeft op Rock Werchter weet waarover we het hebben. Voor de rest : herkansing in de AB op 15/11.
Voor liefhebbers van melodieuze en op Amerikaanse leest-geschoolde punkrock zullen The Flatliners zeker niet onbekend zijn. De mannen komen dan wel uit Canada maar maken muziek zoals die midden jaren negentig door veel bands uit de Westkust van de VS werd gefabriceerd. Zoek op de derde CD van The Flatliners dus niet naar originaliteit of vernieuwing maar geniet gewoon van de snelle gitaarpartijen, lekkere melodieën en de zeer meezingbare vocalen. Absolute pluspunt is de rauwe, doorleefde stem van zanger Chris Cresswell die de vergelijking kan doorstaan met strotten als die van Tom Gabel van Against Me en van Jimmy Stadt van Polar Bear Club, het geeft de muziek van The Flatliners net dat tikkeltje extra. Op ‘Cavalcade’ staan met “Cary the Baner”, “Bleed”, “Monumental” en “Here Comes the Trebble” een handvol pracht nummers. Hier en daar horen we ook invloeden van ska en reggae ( “He was a Jazzman”) maar duidelijk iets minder dan op voorgaand werk. Hoewel de band niet de hele plaat het hoge niveau weet aan te houden is ‘Cavalcade’ toch een bovengemiddelde plaat …
Nederlands 
Français 
