De veertiende editie van FeestinhetPark an de oevers van de Oudenaardse Donkvijvers zijn net als vorig jaar een groots succes geworden. Dit jaar kon de organisatie rekenen op een goede 31000 bezoekers. Op donderdag zakten reeds 7000 gegadigden af (gratis avond btw!). FihP plaatste zich dit jaar na en tussen de grootse kleppers Lokerse Feesten, Folkdranouter en Pukkelpop.
De kleinschaligheid en de gevarieerde affiche werden sterk ontvangen: van pop, alternatieve rock, reggae/ragga, postrock, funk, hiphop, drum 'n' bass en de huidige dancetrendsetters.
De muzikale smeltkroes, het sfeerrijke decor (zelfs met een klein strandje erbij!), de partysfeer, de ontspannen vibe, de gezellige, compacte tenten en het goede weer waren de troeven van deze succesvolste editie.
dag 2: vrijdag 14 augustus 2009
De tweede dag van FihP aan de Donkvijvers te Oudenaarde stond vooral in het teken van de rock’n’roll op het Grand Mix podium. Drive Like Maria, The Hickey Underworld, Danko Jones, The Wombats en Triggerfinger stonder er geprogrammeerd. Maar om de hoek van deze tent schuilden het sensuele Fagget Fairys en de aanstekelijke beats van Roni Size …
Drive Like Maria mocht de avond beginnen op de Grand Mix. Het was een snoeiharde start van het festival door het Nederlands-Belgisch trio. De muziek was gewoonweg heel goed. De belangstelling bleef nog wat uit, want iedereen lag nog wat te genieten in de zon op de heuvels rond de Donkvijvers. Het leek wel een beetje het uitgangspunt van deze festivaldag …
The Hickey Underworld (Grand Mix) zette een korte en stevige set neer. De mix van noiserock, indiepunk met een vleugje emo en pop werd goed ontvangen. Hun songs van hun felbejubelde debuut waren zowel snedig en explosief, als melodieus en toegankelijk. Met uppercuts als “Sick of boys”, “Zero hour”, “Blue world order” en hits als “Mystery bruise” en “Future words” had het grotendeels jonge publiek niet te klagen. Puike performance van dit Antwerpse kwartet.
Danko Jones (Grand Mix) weet z'n toeschouwers te entertainen, zoveel is zeker. Hij deed dat met no-nonsense rock 'n' roll: simpel, strak en luid maar o zo doeltreffend en onweerstaanbaar. We hoorden energieke en heftige adranalinebommen als “I want you”, “Play the blues”, en “Never too loud” in sneltempo voorbijdenderen. Het onvermijdelijke “First date”, “Mountain” en “Born a lion” passeerden ook de revue. Dat de man het niet zo begrepen heeft op de dance-cultuur, bewees hij met een hilarische en amusante imitatie van de DJ’s. Hier was men op het juiste adres voor rauwe en pittige rock van de bovenste plank.
Op de Democrazy Stage stond intussen het beloftevolle Fagget Fairys, van twee Deense deernes, die samen koppel vormen. De twee lovers komen er openlijk voor uit dat ze holebi zijn en hielden zich niet in om een tongzoen te draaien tijdens het optreden. U kent ze natuurlijk van de radiohit “Feed The Horse” (en spontaan denken we er “njam njam” bij!)
… Een draaitafel en een MC, da’s Fagget Fairys. Het begin van de set was rustig en meer lounge. Ze haalden invloeden aan vanuit de dubstep en psychedelica (vooral de vocals door de echo-effects). Na een paar liedjes moest zangeres Elena Cosovic slechts drie woorden zeggen om het publiek wild te maken. Inderdaad, “Feed The Horse” werd ingeleid. Na hun hit veranderde de stijl richting dance, wat al snel verveelde. Naar het eind waren er nog enkele sterke momenten. Toen hun laatste nummer een geremixte versie van “Feed The Horse” bleek te zijn, bewezen ze dat ze voorlopig een ‘one trick pony’ zijn …
Terug naar het Grand Mix podium dus. The Wombats verwenden ons met een ijzersterke set, die op zijn beurt geen seconde verveelde. Een uitzinnig publiek droeg de bruisende, charismatische band op handen. Ze toonden aan dat ze meer dan het bekende “Let’s dance to Joy Division” in hun mars hadden. Het Britse trio brengt garage rock pur ‘Brit’ sang. Vergelijk ze met het onvolprezen 1990s. The Wombats kondigden aan dat er een nieuw album aankomt … we kregen al een heerlijk voorsmaakje. Benieuwd dus! Dit was zonder twijfel de revelatie van de avond, want ze leken de voorbije maanden even godvergeten …
Het excentrieke Britse duo Dan Le Sac en Scroobius Pip (Democrazy Stage) serveerde ons een frisse en originele smeltkroes van hip-hop, electronica, pop en spoken -word. De snedige en inventieve raps van David Meads en de pompende en gevarieerde beats van producer/dj Dan Stephens waren de perfecte ingrediënten voor een aangename en catchy set. Het was moeilijk stil te staan bij songs als “Thou shalt always kill”, “The beat that my heart skipped”, “Back from hell” en “Letter from God to man”. Een bruisend en felgesmaakt optreden van deze rare snuiters.
Triggerfinger sloot de rock’n’roll dag avond af. Zij vervingen Vive La Fête, door het feit dat Danny Mommens begin deze maand een motorongeluk had en enkele optredens noodgedwongen moest afzeggen. Ruben Block, zanger van Triggerfinger, kwam zelfs terug uit vakantie toen de organisatie vroeg om op FihP te spelen.
Triggerfinger is gekend voor z’n beenharde gigs. Ook deze keer gingen ze er terug stevig tegen aan. Ze behoren tot één van de beste rock’n’rollbands van ons landje! De groepsleden, netjes uitgedost in kostuum, waren topentertainers en stalen de show … rauwe gitaren, een diepe bass en een ‘double bass’ opzwepend drumstel … Ook de doorleefde stem van Ruben Block droeg bij tot het spektakel. Ze brachten een fantastisch concert, ondanks de paar langdradige stukken; de drumsolo’s en gitaarexperimentjes waren soms te eindeloos. Ook sommige intro’s werden onnodig uitgerokken. Na hun laatste nummer “On My Knees” kwam er nog een obligate bis …
Drum 'n' bass-pionier Roni Size (Democrazy Stage) stelden onze danspieren zwaar op de proef. De grootmeester werd live bijgestaan door een volledige band bestaande uit Reprazent-leden rapper MC Dynamite, zangeres Onallee, gitarist Pete Josef, bassist Si John, drummer Yuval Gabay (ex-Soul Coughing) en keyboardspeler D Product. De muzikanten vormden een solide machine die perfect op elkaar waren ingespeeld met de peetvader als kapitein en dirigent. De drum 'n' bass bevatte invloeden van soul, jazz, rap, dub en reggae die tot één mooi geheel werden samengebracht. Er werd vooral teruggegrepen naar de 'klassieke' albums 'New forms' en 'In the mode'. We hoorden opzwepende tracks als “Dirty beats”, “Digital”, “Snapshot” en “Railing”. Het feestje werd compleet met wereldnummers als “Brown paper bag”, “Heroes” en “Let's get in on”. Beslist een hoogtepunt te noemen.
Onze groene Dr. Lektroluv besloot in de Grand Mix tot in de vroege uurtjes . ‘njam njam’ voor de fans van de zware electro ...
Organisatie: FeestinhetPark, Oudenaarde
De laatste festivaldag van FihP lokte zo'n 7000 mensen naar de Oudenaardse Donkvijvers. Er werd duidelijk geopteerd voor een ontspannen en gezellige familiale programmatie.De klemtoon kwam dus meer te liggen op echte 'luistermuziek': we hoorden de weemoedige en ingetogen slowcore/indierock van Sophia, de fragiele engelenvocalen van singer-songwriter Heather Nova, de gitzwarte en grimmige alternatieve country/americana van Woven Hand en de soul/blues/gospel van soullegende Solomon Burke die het festival mocht afsluiten in stijl.
Robin Propper-Sheppard, ook wel bekend onder zijn artiestennaam Sophia (Grand Mix) werd op het laatste moment opgeroepen om Soulsavers (feat. Mark Lanegan) te vervangen op FihP. Hij werd voor de gelegenheid bijgestaan door een strijkerkwintet, één celliste en één vocaliste. Het werd dus een kalm en sfeervol optreden waarin de weemoedige en ingetogen songs op het voorplan stonden. De mooie en aanzwellende vioolarrangementen zetten de melancholische songs nog eens extra in de verf zonder dat het stroperig of melig klonk.
Het hele gebeuren ademde de sfeer uit van een relaxed aperitiefconcert waar het goed vertoeven was. Ideaal om de laatste festivaldag op gang te trekken!
Heather Nova (Grand Mix) bracht een goed uitgebalanceerde set waarin intieme ballads werden afgewisseld met stevigere nummers. Haar breekbare stemgeluid kwam optimaal uit de verf en haar begeleidingsband was goed op elkaar ingespeeld. We herkenden hits als “Maybe an angel”, “Walk this world”, “Someone new” (origineel met de Zweden van Eskobar) en “London rain”. Maar ook minder bekend en recenter materiaal als “Ride”, “Welcome”, “River of life”, “Heart and shoulder” en “Virus of the mind”. Weinig verrassend, noch vernieuwend, gewoon een degelijk concert. Niet meer, niet minder dan dat!
Ex-frontman van Sixteen Horsepower, David Eugene Edwards, doet het al enkele jaren onder de naam Woven Hand (Grand Mix). In Oudenaarde koos hij voor een festivalset waarin stevig gerockt werd. Toch bevatte de duistere 'doemrock' ook elementen van americana, folk en alternatieve country. Op het podium werd hij vakkundig vergezeld van bassist Pascale Humbert, de Belgische gitarist Peter Van Laerhoven en drummer Ordy Garrison. Samen serveerden ze ons een mooie dwarsdoorsnede uit hun inmiddels vijf langspelers. Een bevlogen en intense rockshow waarin de spanning onmiskenbaar was. We ondergingen een spirituele en bijna religieuze ervaring!
King of soul Solomon Burke (Grand Mix) sloot het festival af op zijn eigen unieke stijl. Gezeten op zijn grote, rode troon en bijgestaan door een twaalftal muzikanten, waaronder twee gitaristen, twee violistes, drie blazers en twee bevallige backing-vocalistes, zong hij de sterren van de hemel met een felgesmaakte mix van R&B, soul, gospel, blues en rock. Hij switchte moeiteloos van eigen werk als “Cry to me”, “Don't give up on me”, “Everybody needs somebody to love” (o.a. gecoverd door Wilson Pickett en The Rolling Stones) naar knappe covers van Brian Wilson (“Soul searching”), Ray Charles (“Georgia on my mind”), Tom Waits (“Diamond in your mind”) en Ike and Tina Turner (“Proud Mary”). Naar het einde van het optreden werden er tientallen mensen uitgenodigd op het podium om enkele danspasjes te zetten. Ook werden er rozen uitgedeeld aan het enthousiaste publiek.
Allemaal bijzonder entertainend en zo werd FihP op een uitbundige en fantastische wijze beëindigd. We kijken al uit naar de volgende editie! Don't miss it!
Organisatie: FeestinhetPark, Oudenaarde
Bert Joris had de eer om de laatste dag van Jazz Middelheim 2009 in te leiden. Het was niet de eerste keer dat de trompettist dit festival mocht opluisteren. Joris is de muzikant die al het vaakst op het podium in dit Antwerpse park verscheen - al meer dan twintig keer (het lijkt wel of niemand de tel nog heeft bijgehouden). Hij stond er al met verscheidene bezettingen. Dit keer had hij zijn kwartet mee, waarmee hij in 2007 de bejubelde CD Magone opnam. Deze CD kreeg in 2008 dan ook de Klara Muziekprijs.
Op deze zonnige zondagmiddag was meteen veel volk komen opdagen en dit zorgde voor een aangename sfeer in de tent. Toch stonden de vier muzikanten zeer relax op het podium en speelden ze no-nonsensejazz. Er werden composities gebracht uit hun laatste CD uit 2007, maar het kwartet durfde het evengoed aan nieuwe stukken te brengen. Dit geeft toch een extra dimensie aan een optreden. In een interview geeft Joris dan ook grif toe dat live optreden voor hem veel meer betekent dan het inblikken van een nieuwe CD. De toeschouwers waren er hem dan ook zeer dankbaar voor. De trompettist stond er uiteraard niet alleen voor: ook de andere muzikanten zetten hun beste beentje voor met aan de drums Dré Pallemaerts, aan de bas Philippe Aerts en aan de piano Dado Moroni. Het was duidelijk dat de muzikanten elkaar door en door kennen. Dit levert dan ook een heel natuurlijke speelstijl op die er tegelijk voor zorgt dat er voldoende ruimte is voor elk instrument. En als Joris zijn trompet inruilde voor zijn bugel was er nog net dat ietsje meer.
Na dit concert was de toon gezet en was iedereen zeer luisterbereid naar het vervolg van de dag.
Het was op voorhand moeilijk in te schatten wat pianist Jason Moran zou brengen. Een open instelling was dus nodig om deze muziek te kunnen smaken. Moran had als ondersteuning bassist Tarus Mateen en drummer Nasheet Waits meegebracht, maar ook diens vrouw Alicia Hall Moran was van de partij als vocaliste. Deze laatste is een klassiek geschoolde sopraan (eerder mezzosopraan?). Verder werd ook gitarist Bill Frisell uitgenodigd om deel te nemen aan wat komen zou. Een toch wel bijzondere bezetting van het podium, maar het werd meteen duidelijk dat de muzikanten elkaar wel konden vinden.
Deze muziek werd gecomponeerd naar aanleiding van een reizende tentoonstelling over quilts die worden gemaakt door de vrouwen van een Afro-Amerikaanse gemeenschap in Alabama. Het Philadelphia Museum of Arts had aan Moran gevraagd om bijhorende muziek te schrijven. Het onderwerp heeft dus een etnisch tintje, maar toch lieten Moran en zijn gezelschap zich niet verleiden om zich enkel te laten inspireren door deze etnische inslag. De klassiek geschoolde stem van mevrouw Hall Moran zorgde al voor een verrassend effect. Sacrale gezangen werden afgewisseld met voorgelezen tekstfragmenten (telkens door de verschillende muzikanten voorgedragen). Het moet wel gezegd dat het niet altijd duidelijk was wat precies de meerwaarde was van deze voordrachten. Wat ook wel jammer was, was dat Hall Moran in het begin niet altijd onmiddellijk in de micro zong en dat zo sommige delen
verloren gingen voor het publiek.
De muziek ging door zonder onderbrekingen, maar bleef toch boeien door afwisseling. Het was geen perfect ingeblikt concert. Het experiment ging voor op de samenhang, maar bleef zeer beluisterbaar. Dit resulteerde in muziek met een (bij tijden getormenteerde) ziel met enkele ruwe kantjes. Maar voor mij gaat dit toch boven smooth jazz die gemakkelijk binnenglijdt. Uitkijken naar het vervolg hierop dus.
Na het experiment volgde de zekerheid. Met Charlie Haden en Kenny Barron op het podium in duo was het voorspelbaar wat komen zou. De twee gevestigde waarden in de jazzwereld brachten immers samen al een CD uit in 1998 Night and the City. Voorspelbaarheid heeft in dit geval echter niks met saaiheid te maken. Dergelijke grootmeesters van de jazz hebben niet veel boodschap meer aan tierlantijntjes en showelementen en zijn in staat om een publiek in alle eenvoud te vermaken. Het werd dan ook opmerkelijk stil in de tent. Haden merkte achteraf in een interview dan ook op dat « it was really a great adience ». Dit is uiteraard niet de verdienste van het publiek, maar des te meer van beide muzikanten. De melodieuze, verstilde muziek zorgde voor een moment van ontspanning. Het was een tijd om even tot zichzelf te keren. Het samenspel van deze twee oude mannen miste zijn effect niet.
Bijna geen groter contrast denkbaar met wat daarop volgde. David Murray werd met zijn saxofoon op het podium geroepen, met in zijn zog het strijkersensemble deFilharmonie, een uitgebreide ritmesectie en nog vijf blazers op de koop toe. In het totaal dus zo’n man of twintig (waaronder veel vrouwen bij de strijkers). Bovendien is de stijl van Murray heel verschillend met zowel die van Haden als van Barron: een uitbundige, grillige saxofonist die graag de hogere regionen van zijn sax verkent. Murray bracht werk van één van zijn grote helden Nat King Cole en dit en español . Murray zelf is de Spaanse taal duidelijk niet machtig, maar is wel in staat om NKC in pure Cubaanse stijl te brengen. Leuk entertainment, maar dan ook niet veel meer dan dat.
Na de muzikale hoogstandjes die op de laatste dag van Middelheim 2009 ten berde werden gebracht, is er veel op te merken op wat Murray in petto had. Maar soms is het goed om alle kritiek te laten varen en gewoon mee te gaan in het feestgedruis.
Organisatie: Jazz Middelheim
De tweede dag van Middelheim stond – zoals aangekondigd – in het teken van de vocalisten. De avond werd nochtans ingezet door pianist Erik Vermeulen met zijn trio: Manolo Cabras aan de bas en Marek Patrman op de drums. De pianist bracht dit jaar een langverwachte nieuwe CD ‘Live Chroma’ uit en kwam deze composities voorstellen aan het publiek. Het contrast met wat later deze avond zou volgen was groot: echte ‘luistermuziek’ die toch enige inspanning vraagt van het publiek. De opkomst in de tent was vrij laag – zoals dat meestal het geval is voor diegenen die de spits moeten afbijten – maar het publiek was er niet minder enthousiast over. De piano werd meesterlijk en beheerst bespeeld door Vermeulen, die werd ondersteund door een stevige ritmesectie. Er is niks aan te merken op het spel van Vermeulen. Het is zonder enige twijfel een meester in het pianospel. De composities zijn zelfs van een soort buitenaardse schoonheid, maar blijven niet echt nazinderen …
Over de carrière-switch van Hans Teeuwen is het laatste woord nog niet gezegd en geschreven. Van zeer succesvolle cabaretier naar jazzcrooner: is dat wel mogelijk? Het publiek bekeek hem met argusogen tijdens de uitgebreide soundcheck (is hij nu al begonnen of niet?). Maar met de opener Come fly with me hadden de meesten niet veel overtuigingskracht meer nodig en was het ijs meteen gebroken. Teeuwen heeft zijn openingsnummer dan ook goed gekozen. De zanger is vooral geschikt voor de meer up tempo-nummers, maar in mindere mate voor de ballads. Zo blonk hij verder uit in nummers als Witchcraft en The Lady is a tramp, maar bleek zijn stem net iets te zwak voor I concentrate on you van Cole Porter. Alles bij elkaar bleef het een aangenaam optreden, gezien de zanger zich liet omringen door een stel uitstekende en doorwinterde muzikanten. Bovendien staat het als een paal boven water dat Teeuwen geboren is voor het podium en het publiek kan vermaken. Teeuwen sloot af met eigen nummers, waaronder een Engelse vertaling van zijn bekende cabaretnummer ‘snelkookpan’ (wat onder andere resulteerde in seafood platter). Deze nummers waren wel vermakelijk, maar vormden een groot contrast met de klassiekers uit de Great American Songbook die ervoor aan bod waren gekomen. Voor het brave Belgische jazzpubliek bleek Teeuwen ook al snel een beetje over the top. Toch werd hij enthousiast onthaald. Dit smaakt naar meer.
Als Dee Dee Bridgewater op het podium verschijnt, zie je meteen wat voor soort vlees je in de kuip hebt: een flamboyante persoonlijkheid, die evenveel zangeres als actrice is. Helemaal kaalgeschoren en met een kleurrijke Afrikaans aandoende outfit op het podium. De toon was gezet. Bridgewater liet niet na om meerdere malen uitgebreid haar talentrijke kwintet voor te stellen, met Gabriel ‘Minino’ Garay aan het drumstel, Pernell Saturnino aan de percussiesectie, Edsel Gomez op de piano en last but not least Ira Coleman op de contrabas. Vooral Coleman kwam verrassend uit de hoek en toonde aan dat een contrabas veel meer is dan een begeleidingsinstrument. Bridgewater zong zeer verscheiden nummers die beïnvloed zijn door allerlei muziekgenres. Ze bracht niet enkel nummers uit haar laatste CD Red Earth, maar ook ouder werk en andere klassiekers. Een bewerking van Footprints van Wayne Shorter leverde een origineel Long Time Ago op. Daarna kwam Bridgewater in een Latijns-Amerikaanse bui met Let me, Besame Mucho en Obsesión. Dit werd gevolgd door een ode aan Nina Simone met Four Women, met een prachtige contrabassolo van Ira Coleman. Hierop volgden twee nummer van de CD This Is New (2002), opgedragen aan Kurt Weill. Bridgewater speelde zoals gewoonlijk met het publiek en lachte met de makheid van het Antwerpse publiek. Ze deed dan ook erg veel moeite om iedereen aan het dansen te krijgen. Met toch wat succes, want ze slaagde erin om na Speak Low iedereen recht te krijgen – en sommigen daarvan begonnen effectief te dansen. Bridgewater blonk vooral uit in de rustige(re) nummers, waarbij ze haar uitbundigheid diende te beheersen. Dat leidde tot zeer mooie, intimistische momenten. Dit duurde meestel niet lang, want deze ‘oma’ kon het niet laten om vlak erna weer volledig uit haar dak te gaan. Niet te verwonderen dat haar kleinkinderen haar niet ‘grandma’ maar ‘gaga’ noemen, zoals ze zelf met enige fierheid bekende. De waarheid komt vaak uit een kindermond.
Organisatie: Jazz Middelheim
Brussels Summer Festival van 14 tem 23 aug, Place des Palais, Place du Musée en Parc de Bruxelles
Neem gerust een kijkje naar de pic onder live foto's
Programmatie Brussels Summer Festival 2009
Brussels Summer Festival 2009 – Saule et les Pleureurs, Tryo, Kris Dane, Skye, La Casa14 aug 2009, Place des Palais, Parc de Bruxelles Lieu: Bruxelles – BE
Brussels Summer Festival 2009 – Sliimy, Jasper Erkens, Scylla, A Brand, Jaune Toujours, La Manouche Banda & Mandino Reinhardt.15 aug 2009 Place des Palais, Parc de Bruxelles, Place du Musée.Lieu: Bruxelles – BE
Brussels Summer Festival 2009 – IAM, Pep’s, PSY4 de la Rime, Ordeo, l’Algerino, Carte Blanche à Jacques Duval, Ministère des Affaires Populaires.16 aug 2009 Place des Palais, Parc de Bruxelles, Place du Musée.Lieu: Bruxelles – BE
Brussels Summer Festival 2009 – Cocoon, Milow, Dashbox, Perry Rose, Garner, Manu Larrouy, Kiff Ma Zique, Madjo17 aug 2009 Place des Palais, Parc de Bruxelles, Place du Musée.Lieu: Bruxelles – BE
Brussels Summer Festival 2009 – Veence Hanao, Stephanie Blanchoud, Cecile Broche & Etienne Bouyer Duo, Odelaf & Monsieur D, David Linx & Diederik Wissels Duo.18 aug 2009 Parc de Bruxelles, Place du Musée.Lieu: Bruxelles – BE
Brussels Summer Festival 2009 – Gary Moonboots, Tene Tan, As Guests, The Holograms, Philip Catherine « Acoustic Trio ».19 aug 2009 Parc de Bruxelles, Place du Musée.Lieu: Bruxelles – BE
Brussels Summer Festival 2009 – Machiavel, Jacques Stotzem, DJ Stito DJ Check. 20 aug 2009 Parc de Bruxelles, Place du Musée.Lieu: Bruxelles – BE
Brussels Summer Festival 2009 – Triggerfinger, Hulkk, Claire Denamur, DJ Sonar, Zoe, The Others, Kaponz & Spinoza, Les Sea Girls.21 aug 2009 Parc de Bruxelles, Place du Musée, Bruxelles-Les-Bains.Lieu: Bruxelles – BE
Brussels Summer Festival 2009 – La Grande Sophie, Balimurphy, Jeronimo, Arlt, Coco Royal, Les Sea Girls.22 aug 2009Parc de Bruxelles, Place du Musée.Lieu: Bruxelles – BE
Brussels Summer Festival 2009 – Selah Sue, Vive la Fête, Kel Assouf, Tahiti 80, Yoko Sound.23 aug 2009Parc de Bruxelles, Place du Musée.Lieu: Bruxelles – BE
Ingang: 15€ vvk + 20 € adkInfo: http://www.infofestival.be
Retro is nog altijd hip en La Roux grijpt gretig terug naar de synthpop uit het muzikaal decennium van de jaren 80. La Roux is een Brits duo en bestaat uit de rosse Elly Jackon (zangeres en toetsenist met een indrukwekkend kapsel) en Ben Langmaid (co-schrijver en -producer, fungeert meer in de schaduw van Jackson).
De stijl van dit titelloze album ligt dicht bij het werk van Eurythmics, David Bowie en een streepje Depeche Mode. Opener op de plaat is “In It For The Kill” en is misschien wel het beste nummer van de plaat. Elly Jackson zingt met een hoge, soms ietwat valse stem, maar heel overtuigend. “In It For The Kill” is hier onbekend, in het thuisland daarentegen is het een regelrechte hit. “Tigerlily”, “Quicksand” en “Colourless Colour” (die laatste vonden wij ook heel straf) en natuurlijk ook de single “Bulletproof”. De nummers klinken allemaal vrolijk en opgewekt, maar wie de tekst beluistert, zal iets anders ontwaren.
Veel van de nummers gaan over stukgelopen of verstikkende relaties en het daarbij horende liefdesverdriet. De muziek evolueert doorheen de plaat van dansbaar materiaal naar krachtige ballads zoals “Cover My Eyes”, “Reflections Are Protection” en “Armour Love”.
Wie weg is van de synthpop uit de jaren 80, met een emotioneel karakter, raden we deze plaat aan.
De naam van de songschrijfster Roos Rebergen gonst al enkele jaren in de Nederlandse pop- en kunstwereld. Het jonge meisje met het rode piekhaar heeft met medewerking van Tom Pintens (ex Zita Swoon) en Tjeerd Bomhof (van Voicst) een puur, eerlijk, ontwapenend Nederlandstalig debuut uit. In haar dromerige, sfeervolle songs treedt ze in de voetsporen van ‘godfathers’ Spinvis, Robert Long en Boudewijn De Groot. Ze speelt met klanken en woorden. Ook schuilt de oude Zita Swoon stijl om de hoek.
Een beeldrijk, dromerig, filmisch sfeertje creëert ze door een (minimale) geluidskunst van gitaar, soundscapes, elektronica en blazers; ze stoeit, lacht, huilt met gevoelens en situaties. “Jongen gaat het leger in”, ”Boerderij” en “Buitenboord” biedt grootse kleinkunst, een broeierige opbouw horen we op “Onder invloed”, “Volle magen” en “Alleen”; en “Te heet gewassen” en “Alles draait” gaat richting mainstreampop.
Roosbeef heeft een persoonlijke warme, kwetsbare en intieme plaat uit …
Wolf Parade – Handsome Furs, het zijn twee bands waarin zanger/gitarist Dan Boeckner een actieve rol opneemt. Wolf Parade deelt hij met toetsenist Spencer Krug; de band laveert ergens tussen Arcade Fire, Broken Social Scene, Postal Service, Fiery Furnaces, Spoon en Built to Spill.
Met z’n vrouw Alexei Perry deelt hij naast de lakens … Handsome Furs. Het duo brengt snedige, weerbarstige, strakke en hoekige rock’n’roll en pop, opgejaagd door een ‘80’s electro dreunende drumcomputer en gedragen door z’n declamerende zang (wat soms aan Dave Eugene Edwards doet denken). Door het rauwe rock’n’roll gehalte leunt het duo aan de Kills. Ze brengen een gevarieerd album uit van aanstekelijke, broeierige indierock … negen kernachtige songs en drie tussendoortjes. Het catchy “Evangeline” kan alvast de doorbraak betekenen naar een breder publiek, de rock’n’roller kan z’n hart ophalen met “Legal tender”, “Talking hotel arbat blues” en de electrofreaks zullen gewonnen zijn door “All we want, baby, is everything”, “I’m confused” en “Nyet spasiba”..
De Deense DJ Sensimilia en haar 10 jaar jongere geliefde, de in Bosnië geboren Ena vormen samen Fagget Fairys. Ze hebben met de titelsong van de cd “Feed the horse” - mjam mjam -, de zomerhit klaar. Voor een tongzoen meer of minder kijkt het koppel niet meer om; qua attitude doen de vrouwelijke DJ en MC denken aan het Russische deernes Tatu. Hun ‘hotte’ liefdesverklaringen zetten ze muzikaal om in een zwoele mix van electro, pop, dubstep, drum’n’bass, kitsch, disco en Balkan (door de blazers). Resultaat is een trippende, prikkelende en groovy vibesound die tot de verbeelding spreekt … de ultieme soundtrack voor wie ‘the bunny ranch’ series op tv volgt …
Het duo heeft een uiterst charmante, sensuele plaat uit die met songs als “Roll the dice”, “Oçi”, “Mary Jane” en de titelsong inwerkt op de dansspieren. Het afsluitende “This thing I do” verwijst naar de ‘80’s electrowave; de andere songs omvatten een vleugje neurotische electronicableeps. Cocorosie schuilt om de hoek.
Fagget Fairys is hot in de clubscene …
De afsluitende dag op Dranouter lokte ruim 25000 bezoekers en kruiste de traditionele folk van Moving Hearts, ‘de godfathers’ van The Chieftains, de klezmer van Storsveit en het huidig patrimonium van de cuban/latin /hiphop van Orishas, de songwriterpop van Milow en het Vlaamse entertainment van Bart Peeters.
Het IJlandse collectief Storsveit nix noltes (Kayam) leek wel een handig alternatief om Zach Condons Beirut te begeleiden op een volgende plaat (zoals hij nu deed met de Jimenez band!). Wat ‘March of the Zapotec’ nog traditioneler zou doen klinken binnen het Balkan/klezmer concept. Hun instrumentale Balkan was net iets te hoog gegrepen om de ganse set te boeien.
De jonge folky singer/songwriter Mariee Sioux uit Nevada City, debuteerde vorig jaar op het Dominofestival en op enkele gigs in de Bota. In de voetsporen van een Alela Diane opereert zij op haar laatste tournee (terug) solo met innemende folky popsongs, ergens tussen droom en nostalgie, bepaald door haar broze, zweverige praatzang (Flamundo). De songs hadden een minimale inkleding van akoestisch gitaargetokkel en haar stem. Ze was onder de indruk van het aandachtige publiek,wat haar een zelfzekere plaats opleverde binnen de vernieuwende (free) folkscene. Ze liet ook haar Sioux’verbondenheid (van de oorspronkelijke bewoners van Nood-Amerika) horen.
Stevig, dynamisch en opwindend ging het er aan toe met Orishas uit Spanje (Kayam). De band heeft roots in Cuba en liet dit duidelijk horen in hun zomerse dansbare cocktail van latin, hiphop, pop en traditionele Cubaanse muziek van een BVSC, Afro Cuban all Stars en Portuondo on beats. Een frisse, aanstekelijke en stomende set was het resultaat. Overtuigend wat het kwartet wist af te leveren!
Het Ierse Moving Hearts (Kayam) greep terug naar de wortels van de traditionele folk. De groep, opgericht in ’81, had heel wat folkgrootheden over de vloer, maar hield er onverwachts eind ’89 mee op. De reünie deed de muzikale microbe terug aan wakkeren. Hun overwegend instrumentale sound (af en toe werden ze wel bijgestaan door gastmuzikanten en een gastzanger) van pop, rock en psychedelica, refereerde in momenten aan de sfeervolle aanpak van (het onvolprezen) Afro Celt Sound System.
Eén van de meest gerespecteerde Vlaamse songschrijvers van dit moment is Jonathan Vandenbroeck aka Milow. Hij was erg blij dat hij er hier bij mocht zijn (Kayam). Z’n bescheidenheid sierde hem, want z’n twee platen haalde al hoge ogen in de nationale en internationale pers. Hij won in februari nog 5 MIA’s. Ooit gestart in 2004 als een Erkens, beschikt deze singer/songwriter over een heuse band en werd hij vocaal bijgestaan door Nina Babet. Z’n dromerige pop klinkt radiovriendelijk en krijgt door de rits muzikanten een voller geluid. We hoorden een intimistische, sfeervolle en luchtige set onder z’n zalvende stem en de warme vocals van Babet. Naast hapklare songs als “The ride”, “Out of my mind”, “Until morning comes” en “One of it”, kon hij uiterst sober het publiek voor zich winnen met “You don’t know” en “Ayo technology”. De refreinen werden moeiteloos meegezongen of er werden enkele obligate “heyoohs” geneuried. “Dreamers & renegades” was één van de afsluiters van de zorgvuldige, uitgekiende, melodieuze set van deze niet te onderschatten songwriter.
En dan komen we tot de finalereeks van The Chieftains vs Bart Peeters (Kayam).
Vijf jaar geleden sloot het Ierse The Chieftains Folkdranouter af. Ze hebben er al een gerespecteerde carrière van meer dan 40 jaar opzitten. Een klein anderhalf uur lang hoorden we sfeervolle Ierse folkmusic, bepaald door Paddy Moloney, spil van de Chieftains. De stepdancers gaven net als de Pipers & Drumband (in traditionele klederdracht!) uit Passendaele elan aan het geheel. The Chieftains lieten het totaalgeluid wat aan het toeval over, wat uiteindelijk toch een mooi samenspel en rondedansjes op het podium opleverde. The Chieftains kregen een verdiende, staande ovatie. Respect!
Bart Peeters is van alle markten thuis en beschikt over een grenzeloze creativiteit. De bijna dolle vijftiger onderscheidt zich als tv presentator, acteur, entertainer en zanger/multi-instrumentalist. Enkele jaren terug maakte hij er overdag een onvergetelijk Dranoutermoment van, nu kreeg hij iedereen mee om de 35ste editie te besluiten.
Peeters heeft er al een succesvolle club/theatertournee en een handvol festivals opzitten. Hij geeft persoonlijke indrukken weer, neemt de samenleving onder de loep, geeft kwinkslagen en maakte er een luchtige en integere cocktail van in z’n bindteksten (cfr. het sterrenmeisje en Natalia). Ongelofelijk tot wat hij als cabaretier en muzikant allemaal in staat is. Hij zet deze creativiteit met z’n begeleidingsband om in een subtiele mix van pop, folk, kleinkunst en chanson; een vleugje jazz, funk, afro, tango en hiphop zijn te horen, in een uitgebreid instrumentarium van gitaar, accordeon, viool, klokkenspel, derboeké (variant op de djembé ) en allerhande tierlantijntjes.
We hoorden een boeiende afwisseling in stijl en dynamiek. De recente derde cd ‘De hemel in het Klad’ stond in de spotlights. Peeters & Band wisten het publiek in hun greep te houden; het volksfeest en het meezinggehalte kon niet ontbreken, want we werden aangepord tot handjeszwaaien en –klappen op levendige songs “Er is geen één zoals jij”, “Denk je nog aan mij”, “Messias” en “Leve de deejays” (persiflage op Indeep’s “Last night a dj saved my life”). Intussen was er ook ruimte voor sfeervol, ingetogen werk … de intieme Bart als in “Zo van die zomeravonden”.
Op het meesterlijke “I’m into folk” en de closing act met de lepels in de bis (“Huisdier” (?), een uitnodiging tot ‘lepel’drums) mocht iedereen het podium op om het Folkdranouter feestje compleet te maken.
Ijzersterk live optreden. Folkdranouter werd ‘en verve’ besloten …
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto's
Organisatie: Folkdranouter, Dranouter
Op de tweede dag van Folkdranouter trok de organisatie vooral de kaart van de (sfeervolle) gitaaraanpak van bands als Travis, Novastar, The Veils en het singer/songwriterschap van Venus In Flames, Bony King Of Nowhere en Jasper Erkens. Of hoe folk zich in allerlei bochten wringt …
Niet te onderschatten is onze Wigbert wel (Kayam), want hij is zowel solo artiest, producer als songleverancier. Hij levert sterk uitgewerkte composities af en geeft er een hoge emotionele waarde aan. Deze namiddag vervoegde Piet van den Heuvel en Raf Walschaerts (van Kommil Foo) Wigbert & Band. Kleurrijke dromerige kleinkunstpop door fijne songs als “Tennis”, “Joey (als Matahari)”, “Worsten” en niet te vergeten “Ebbenhout blues”.
Ons respect voor Frederik Sioen steken we niet onder stoelen of banken. Hij bouwde al een aardige reputatie op met onderschatte albums ‘See you naked’ en ‘Ease your mind’. Deze goedgemutste, optimistische jonge dertiger gooide het na de recente ‘A potion’ (’07) over een andere boeg. Hij ging in op de invitatie van ‘One day for another world (Oxfam)’ in Z-Afrika/Soweto en werkte ginder met enkele artiesten, wat het muzikale project ‘Calling up Soweto’ opleverde. Resultaat: een cultureel verrijkende aanpak van broeierige afro/worldpop en een Sioen als vanouds met sfeervol, ingetogen materiaal op piano/toetsen.
De songs kregen een funky groove, klonken aanstekelijk, dansbaar en hadden door de Afrikaanse backing vocalisten een ‘kerk’gospelgehalte (Kayam). Openers “Calling up Soweto” en “Mother please” zorgden meteen voor een feestelijke stemming. “Automatic” en “Robot” (met blazersectie) zetten de ‘positive vibe’ verder, refererend aan Zita Swoon en Paul Simon. Sioen porde het publiek aan tot dansen door de uiterst ritmische sound. Maar ook z’n vertrouwde geluid in nummers als “Ease your mind” en “People of the sun” kwam goed uit de verf in deze bezetting. “No conspiracy at all” groeide uit tot het hoogtepunt, dat het gehalte aangemeten kreeg van Live Aid’s ‘Feed the world’. Net als in de opbouwende songs “Wash away”, “Sailing a ship” en het afro “Umuntu …” was hier de factor gevoeligheid erg hoog. Tot slot bracht Sioen een schitterende finalereeks met een pittig gedreven “Son of a gun” en een broeierige “Nowhere to go”. De samenwerking zinderde na en leverde een grootse respons op; de Afrikaanse artiesten zullen er een toffe herinnering aan overhouden, wat een onvergetelijke reis huiswaarts zal betekenen … Sioen had de lat hoog gelegd …
De wondere, muzikale sprookjes- droomwereld van het kunstminnende en cabareske CocoRosie, onder de zusjes Casady, was de vreemde eend in de bijt in de programmatie op zaterdag (en misschien wel van de 3daagse). Net als Flogging Molly stonden zij ook al lang op het lijstje van de organisatie. De zusjes waren in Dranouter met beatboxer Tez, een pianist en iemand op drums/xylo/vibrafoon (Kayam). Ook de harp ontbrak niet. “Today, we’ll make poetry” spraken ze uit. Hun kleurenpalet van knusse, -iets-niet-van-deze-wereld, freefolk/elektronica kreeg deze namiddag op die manier een ‘unplugged’ aanpak: een minimale, spaarzame begeleiding van subtiele sounds, allerhande geluidjes en beatboxing, gedragen door de haakse zang van de zusjes.
Eerst stelde dit weirde NY-se collectief enkele nieuwe songs voor van hun pas verschenen EP, om dan uit te halen met kippenvel versies van “Beautiful boyz”, “Werewolf” en “By your side”. Af en toe werd het tempo verhoogd en klonk het iets krachtiger, vooral door de beatbox. “Rainbow warriors” en “Japan” waren de hoogtepunten, frisse, speelse songs bij uitstek met ‘Wizard Of Oz’/ Familie Trapp’ wortels. Ongedefinieerde pracht voor de ene, geschifte psychedelica voor de andere ... CocoRosie is en blijft iets magisch en bijzonders bieden. Wordt vervolgd …
Joost Zweegers’ Novastar bracht vorig jaar de derde cd ’Almost bangor’ uit: puur oprechte, sobere singer/songwriterpop, die op de recente cd verbeten en krachtiger durft te klinken. Tijdens de live optredens en vooral op de festivals trekt Zweegers de lijn van een snedige aanpak door. Z’n vaste drummer werd vervangen door Isolde Lasoen, de bevallige drumster van Daan, die moeiteloos de songs kon drummen (Kayam). Met de broeierige rockers als “Weller weakness”, “Tunnelvision” en de titelsong “Almost bangor” kwam de klemtoon eerst op het nieuwe materiaal. Een hyperkinetische Zweegers zwierde z’n akoestische gitaar luchtig heen en weer en deed de snaren afzien. Het sfeervolle “Never back down” en het intense “The best is yet to come” waren bepalend voor de rest van het concert: aan de broeierige opbouw gaf hij een dynamische draai om het geheel uiterst opwindend te maken, zonder dat de lieflijkheid en emotionaliteit verloren ging. Z’n keuze van “Wrong”, “When the lights go down …”, “Because” (publiek entertainde Novastar!) , “Making waves” en “Caramia” boden net die evenwichtige aanpak van gevoel, finesse en rauw, sprankelend …
The Veils, onder zanger/pianist/gitarist Finn Andrews, pakten op hun beurt moeiteloos de Flamundo in. Ook zij houden van contrasten, van lieflijke, breekbare pop tot strakke weerbarstige americana; in hun broeierige rootsrock behielden ze een plaatsje voor melodrama, onder Andrews pakkende, doorleefde stem. De band was toe aan hun laatste optreden en wou wel eens wild om zich heen slaan, wat de nodige mokerslagen gaf in sommige nummers. Ze wisselden het nieuwe werk van ‘Sun gangs’ (wat een sterke plaat) af met frisse, oudere songs. De recente “The house she lived in”, “Three sisters” en “Sit down by th fire klonken even indringend en bezwerend als “Advice for the young mothers to be” en “Jesus for the regular”. Het afsluitende mooi uitgesponnen “Larkspur” besloot overtuigend de set, die qua spanning en dreiging aardig in de buurt kwam van Woven Hand. De spontane charme van Andrews en z’n band was aardig meegenomen. Dit was een uurtje indringende, meeslepende americana/roots/poprock …
Tot slot bleef Folkdranouter maar rocken op deze tweede dag. Francis Healy en de zijnen Travis (Kayam) zijn gekend om hun bloedmooie, sfeervolle popsongs (net als Semisonic en Nada Surf) over hun tienjarige carrière. Deze Schotse band ging twee richtingen uit: ze vingen aan met een handvol strakke composities, waaronder “Chinese blues”, “Something anything” en “J. Smith” uit de recente ‘Ode to J.Smith’ om dan langzaam het publiek in te palmen met de sfeervolle, dromerige songs “Selfish Jean”, “Closer”, “Driftwood” en “Turn”. Travis moet alvast Coldplay gevolgd hebben op hun livegigs, want net als hen stonden ze zij aan zij met een akoestische gitaar om “Flowers in the window” te zingen.
Kampvuurmoment: “Sing” en “Why does it always rain on me” (in de bis) hadden een meezinggehalte, waarbij de massa massaal mocht springen en met de handjes wuiven, wat respect en sympathie afdwong …temeer dat zij vol lof waren over de kennismaking met het optreden van Novastar. Na vanavond hebben ze de ‘oude’ status van supportband kunnen afzweren …
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto's
Organisatie: Folkdranouter, Dranouter
De nieuwe artistieke paden van Folkdranouter gaan in stijgende lijn. De organisatie evalueert steeds hun rijke en gevarieerde programmatie, onder het motto ‘the new tradition’. Met zo’n
83000 bezoekers waren er nog 6000 meer dan vorig jaar (29000 telkens op vrijdag en zaterdag en zo’n 25000 op zondag!). Ondanks de recordopkomst waren er nergens meldenswaardige veiligheids- en andere problemen geweest. Een succesvolle 35ste editie van Folkdranouter dus.
Folkdranouter wist een breed publiek aan te spreken, ten dele door de programmatie (folk, rock, kleinkunst, (jonge) talentrijke songwriters en (grote) gevestigde namen), maar ook de gezinsvriendelijke omkadering, het aanbod van straattheater, de kermisattracties, de kraampjes en de pleintjes in de boerenbuiten van de Westhoek, leverden een prachtig decor op en boden nu net een uiterst genietbaar festival met een leuke, ontspannende sfeer en gezelligheid. En niet te vergeten …het festival maakte zijn naam waar als het meest uitgesproken Groene Festival van ons landje.
Kijk, meer dan ooit traden de aspecten sfeerschepping en gemoedelijkheid op het voorplan.
Muzikale smaakmakers: K’s Choice, Flogging Molly, Richard Thompson, Yevgueni, Travis, Novastar, Sioen, Bart Peeters, The Chieftains, Milow en Moving Hearts. En … het weer was goed … heel goed zelfs …
dag 1: vrijdag 7 augustus 2009
De afwisselende programmatie in de diverse tenten en de alternatieve formule van de 4AD als ‘club in residence’ (Flamundo tent) konden rekenen op een positieve respons en lieten een opkomst van 29000 bezoekers na.
De eerste dag werd op gang getrokken door het beloftevolle Yevgueni (Kayam). In hun plaatselijk West-Vlaams hoorden we dat ze een thuismatch speelden. In de laatste Nekka nacht trok het charismatische gezelschap, onder Klaas Delrue, de aandacht naar zich toe. “We zijn hier nu dan toch” zongen ze … waarbij het publiek eerst luisterend oor was naar hun subtiel, fijnzinnige Nederlandstalige pop richting kleinkunst/chanson. Intimistische songs over de gewone dingen des levens, vriendjes en vriendinnetjes (“Sara”), verloren gegane café’s tot simpelweg “Pannenkoeken”, wisselden ze af met de groovy en aanstekelijke, meezingbare refreinen van “Aan de arbeid”, “Als ze lacht” en “Nieuwe meisjes”, nu net hun sterkste songs. Ze palmden de tent in toen ze nog eens bovenop zeiden dat ze hier te maken hadden met het meest beschaafde festivalpubliek. Een wondermooi weemoedig slot was er nog met “Blijf”, een song met de (backing) vocals van Klaas’ zus Annelies. Yevgueni verzekerde de Nederlandstalige pop in de BeNE landen …
Het Rudy Trouvé Septet in de Flamundo was alvast andere koek. Deze man-van-alle-kunstjes (werk met Dead Man Ray, dEUS, samenwerkingen met Mauro, muziektheaters helpen uitwerken en talrijke eigen projecten (Quintet, Sextet en Septet)), bracht met z’n band een avontuurlijke mix van grillige pop, jazz en chanson, ideaal binnen het 4AD concept. Een niet zo hapklare brok, ver buiten de wortels van het Dranouter recept, maar bemoedigend ontvangen door de 4AD zieltjes.
Richard Thompson, een Britse troubadour/folklegende, was een paar jaar terug nog als trio te zien op de Dranouter stage. Deze keer was de man solo op tournee om de nieuwe cd elan te geven. De zestigjarige begenadigde singer/songschrijver en getalenteerd gitarist, zorgde voor een intens beklijvende set (Kayam). Samen met een Billy Bragg en Tom Robinson bepaalt hij het unieke songwriterschap van rebelse, maatschappijkritische songs, die ontdaan zijn van enige franjes, en doorleefd, spannend en emotievol klinken door z’n meesterlijke gitaarspel en -getokkel …, waaronder songs als “I misunderstood” en “1952 Vincent Black Lightning”, beiden uit ‘Rumour & Sigh’ uit ’91. Een schitterende “Walking on a wire” speelde hij op het eind. Ondanks de bedrevenheid van deze bescheiden artiest, zagen we maar een halfvolle tent; hier hadden de doorwinterende folkie songwriterliefhebber post gevat …
Het Gentse Madensuyu intrigeerde ondertussen in de Flamundo met hun repetitieve gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende percussie, elektronicableeps, (schreeuw)zang en opwindende kreten. Opnieuw zagen we een duo die een uitzinnige en strakke set speelde. De recente cd ‘D for Done’ stond voorop. Ook zij konden rekenen op meer dan herkenningsapplaus van de doorsnee Dranouter bezoeker.
Flip Kowlier en z’n band werden geruggensteund door de Harmonie Ypriana (Kayam). De songs kregen meer bombast door strijkers, blazers en ander instrumentarium. De geslaagde samenwerking werd in goede banen geleid door de dirigent van de harmonie en volksmenner Kowlier. “In de fik” en “Bijstje in m’n oaft” zaten al vroeg in de set, “De grotste lul van ’t stadt” en “Ne welgemeende fxx you” rockten stevig en klonken wat vreemd met een harmonie, maar gaven net die extra dimensie. “Zie je ’t ne bikkn zittn” vroeg Kowlier nog. Het publiek reageerde enthousiast en droeg hun ‘West-Vloaming’ op handen. Kowlier speelde een thuismatch, waarbij hij moeiteloos de tent inpalmde. Naast de ingetogen “Vredeslied” en “Geef mie e glas” kunnen we besluiten dat tristesse en vreugde dicht bij elkaar lagen … ”Donderdagnacht” en Min moaten” boden ‘ne boterham, enen mee koas en enen mee hesp’; de refreinen brulde iedereen luidkeels mee, wat de climax vormde van een toffe, leuke en emotievolle set van deze Gentse Izegemnaar en het Yperse orkest.
Eén van de headliners van het festival was K’s Choice, de band van Gert en Sarah Bettens, die na zes jaar hun comeback vierden (Kayam). Volgend jaar wordt er een vervolgverhaal gebreid met een nieuwe cd. Ze brachten in de jaren ’90 goed in het gehoor liggende poprock met een handvol hits. Broer en zus speelden met vier muzikanten en trokken de kaart van snedige, potige rock. Er was ruimte voor enkele spaarzaam begeleide ingetogen nummers. De vonk sloeg duidelijk over naar het publiek …Een enthousiast publiek en een sprakeloze Sarah… “Everything for free” opende de set, gevolgd door puike versies van “Another year” en “Cocoon crash”. W hoorden al enkele broeierige, sfeervolle songs van het ‘forthcoming’ album. Bettens had er voorbije winter nog maar een solo (theater) tournee opzitten, wat onder de aandacht kwam met “Daddy’s gun” en “My heart”. Op het voorplan traden broer – zus Bettens met “Breakfeast” en “God in my bed” (in de bis!). “Almost happy” en “Believe” klonken krachtiger en strakker. “Not an addict” was de meesterlijke afsluiter en had het meezinggehalte van Kowliers classic “Min moaten” in Dranouter. Sentiment! K’s Choice was terug van weggeweest en wakkerde een groepsgevoel aan. De K’s Choice microbe kan in 2010 z’n werk doen …
Eindelijk … eindelijk … eindelijk dus. Al lang stond het Amerikaanse Flogging Molly (met Ierse roots) op het verlanglijstje van de organisatie en ondergetekende. Het uitgebreide ensemble onder Dave King brengt punkfolk op leest van The Pogues, The Whiskey Priests en Dropkick Murphys en verwijzen naar de roots van The Chieftains en Dubliners. Na concerten in Werchter en op Pukkelpop kon de passage in Dranouter niet uitblijven. Ondanks het feit dat de recente cd’s minder bruisend en opwindend zijn, brachten ze een evenwichtige set en werden enkele FM classics niet vergeten, “Drunken lullabies”, “Rebels of the sacred heart”, “Selfish man”, “Paddy’s lament”, Devils dancefloor” en “The worst day since yesterday”. Speels allemaal door de combinatie viool, accordeon en tin whistle. Hun ‘lightning star’ was een hommage aan Johnny Cash, Bob Dylan en Joe Strummer. Onze eerste nacht besloten we met ne Welgemeende Santé op de Guinness en de Belgian beer ….
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto's
Organisatie: Folkdranouter, Dranouter
Met Ray Davies had men in Lokeren terug een grote naam geprogrammeerd. Toch kwam er, ondanks de ultieme stunt ‘1 ticket kopen is 1 gratis’, niet zoveel volk op af. Had men misschien The Kinks op de affiche kunnen zetten, dan had dit al heel wat aantrekkelijker geklonken. What’s in a name ? Davies had inderdaad The Kinks niet meegebracht (al had ie dat zeker zelf wel gewild, want de man is zo te horen zelf de grootste fan van zijn legendarische oorspronkelijke) maar wel een valies vol met Kinks songs. Back to the sixties dus, met aanstekelijke hits als ”Sunny afternoon”, “Tired of waiting for you”, “Dedicated follower of fashion” en natuurlijk de meester van alle meezingers “Lola”. Allemaal lekkere poppy nostalgie, maar dat was niet alles. Davies had achter zich een groep staan die ook een fel potje kon rocken, en dat deden ze ondermeer met de stomende knaller “20 th century man”, een bijzonder heftig “Low budget”, een uiterst krachtig “All day and all of the night” en het onvermijdelijke en immer fantastische “You really got me” dat op originele wijze werd ingezet met een onvervalste blues intro. Ray Davies zelf verkeerde in goede vorm en wist op een vermakelijke manier zijn publiek te entertainen. Hij refereerde meermaals naar zijn vroegere band zonder daarbij zijn huidige makkers te beledigen. De bandleden speelden strak, professioneel en met tonnen respect voor hun meester en diens onsterfelijke songs.
Een dijk van een optreden. En wij vragen ons nog altijd af waarom zo een grote naam de avond opent en niet afsluit.
Moet het nog gezegd, The Black Box Revelation is de beste Belgische live act van het moment. Punt. Ook in Lokeren was hun set retestrak, supercool en recht voor de raap. Rock’n’roll pur sang! Dit bezeten duo (die drummer al eens bezig gezien ?) mag van ons gerust de wereld veroveren en verpletteren. Jack White zou maar beter oppassen.
Om een avondje pure rock’n’roll te eindigen waren The Hives de juiste keuze. De kracht van dit bandje zit hem in de strakke sound, in de korte compromisloze songs en vooral in de overtuigingskracht en podiumprésence van zanger Howlin’ Pelle Almqvist. Met zijn allen netjes in het wit gehuld speelden The Hives hun gebalde garage rock als een formule 1 bolide die geen behoefte heeft de pits in te rijden. Almqvist zelf wist wel raad met het publiek. Dit is het soort zanger die zijn fans danig weet op te zwepen en zo de sound van zijn band een belangrijke meerwaarde geeft, want wat deze gasten spelen is eigenlijk niks meer dan poepsimpele rock’n’roll, het is gewoon Howlin’ Pelle die telkens weer de lont aansteekt waardoor alles steeds even vurig blijft klinken. Dat is wat The Hives zo bijzonder maakt. Een leuk en entertainend slot van een geslaagd avondje rock’n’roll.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Niet enkel de Lokerse Feesten verkeren in feeststemming. Ook twee groepen die afgelopen zaterdag op de affiche prijkten, hadden iets te vieren. Zo was het voor Ultravox 30 jaar geleden dat ze hun grote doorbraakhit “Vienna” neerpenden en ook Simple Minds brachten evenveel jaren terug hun debuutalbum ‘Life In A Day’ uit. Onafhankelijk van elkaar en voor de ene al wat onverwachter dan voor de andere besloten beide groepen dit heugelijke feit te vieren door er een tournee aan te koppelen. In dat kader maakten ze tevens een tussenstop op de voor de recensenten van Musiczine intussen erg vertrouwde Grote Kaai.
Opener van de avond, Alain Clark, heeft niet zo’n staat van dienst als de voormelde artiesten want de Nederlander is zelf nog maar pas dertig geworden. Bij onze noorderburen is hij intussen uitgegroeid tot een echte ster en ook over het kanaal begint het aardig te lukken sinds hij zijn Nederlandstalige liedjes achterwege liet om in 2007 het Engelstalige album ‘Live It Out’ uit te brengen. In ons land moet het nog allemaal echt beginnen voor Clark maar dit weerhield hem niet om op zijn eigen manier en begeleid door een omvangrijke groep muzikanten een vrolijke zomers aandoende set te brengen vol – voor ons bij momenten te - zoetgevooisde soul, funk en R&B. Ook zijn vader Dane kwam meezingen op het door hen samen opgenomen liedje “Father And Friend”.
Dat de Britse formatie Ultravox nog eens zou optreden in de voltallige bezetting als ten tijde van hun plaat ‘Vienna’, uitgebracht in 1980, was voor velen een complete verrassing. Midge Ure (zang en gitaar), Chris Cross (basgitaar), Billy Currie (keyboard en viool) en Warren Cann (drums) hadden namelijk sinds hun bijdrage aan Live Aid, en dat is ook al weer bijna een kwarteeuw geleden, niet meer officieel samen gespeeld. Maar kijk, ook zij zijn niet ongevoelig gebleven voor de talloze reanimatiepogingen die al een tijdje worden uitgevoerd bij artiesten uit de ‘80’s en aldus gaan ze sinds enkele maanden onder de benaming van de ‘Return To Eden’ tour de hort op. Het zou hierbij gaan om een eenmalig gebeuren en er zijn geen plannen om nieuwe songs te schrijven, laat staan op te nemen. Vandaar ook dat bij hun huidige concerten alles gericht is op het bieden van een terugblik op hun glorieperiode (1980-1984), meer bepaald toen Midge Ure als frontzanger de plaats had ingenomen van John Foxx en ze via hun combinatie van electropop en new wave uitgroeiden tot een van de vaandeldragers van de zogenaamde New Romantic beweging.
Toen Ultravox zaterdag op het podium verscheen, viel niet enkel de duisternis in maar werd ook de sfeer en de toon almaar donkerder. Dit had niet zozeer te maken met de setlist waarbij voor de hand liggende nummers als “Reaping The Wild Wind”, “Passing Strangers”, “Sleepwalk”, “One Small Day” en “All Stood Still” werden afgewisseld met voor de niet trouwe volgelingen, meer obscure fragmenten in de vorm van een minutenlange versie van het instrumentale “Astradyne” (opener van het concert), “Mr. X” (dat zo van de hand van Kraftwerk kon zijn) of “I Remember (Death In The Afternoon)”, maar wel met mankementen aan het geluid. Nagenoeg het volledige optreden was de zo typerende stem van de grijs geworden, kaalgeschoren Midge Ure onvoldoende duidelijk te horen en ook zijn gitaargeluid leek bij momenten ergens achteraan de mix te zijn blijven hangen. Dit ontnam heel wat kracht en directheid aan de gespeelde nummers.
Pas bij de klassieker “Vienna”, hét moment waarop veel toeschouwers stonden te wachten en meerdere kreten van herkenbaarheid werden geuit, zat alles wel goed qua klankkleur en kon dit met de expressie die het verdient, ook vertolkt en massaal nagezongen worden. Maar net toen we dachten dat ze voor de rest van de set eindelijk alles op het juiste spoor hadden gezet, verviel men in het andere uiterste en werden de vocalen van Midge Ure bij “Dancing With Tears In My Eyes” dan weer te nadrukkelijk naar voren gemixt. Ook afsluiter “Hymn” kon in tegenstelling tot de titel de meubelen niet meer redden.
Na exact één uur kwam er een einde aan de passage van Ultravox op Belgische bodem. De geplande bisnummers bleven uit omwille van – alsof dit niet duidelijk was – technische problemen. Geen “The Tin Wall” of “The Voice” dus en algemeen beschouwd ook niet de verhoopte herintrede waar programmator Peter Daeninck, de fans alsook de groep zelf ongetwijfeld hadden op gehoopt. Het verschil in gezichtsuitdrukking bij Midge Ure voor als na het concert sprak boekdelen. Hopelijk konden de vele handen die ze toch op elkaar kregen, de pijn verzachten.
Setlist: Astradyne, Reap The Wild Wind, Passing Strangers, Sleepwalk, Mr. X, I Remember (Death In The Afternoon), Rage In Eden, One Small Day, All Stood Still, Vienna, Dancing With Tears In My Eyes, Hymn
Aan de Simple Minds om wél uit te pakken met een spetterende show. En voor de paar enkelingen die hieraan zouden twijfelen, ze deden dit met verve. Reeds vanaf de zo herkenbare begintonen van “Waterfront” was het duidelijk dat de groep aan een show begonnen was waarbij ze iedereen op als rond het festivalterrein in vervoering zouden brengen.
Qua klank was bij hen wel alles prima afgesteld en frontman/zanger Jim Kerr was bijzonder goed bij stem en zag er erg fris uit, duidelijk verlost van de rugproblemen (opgelopen bij het poetsen van zijn tanden …) die hem - ondanks een flinke massage en inspuiting - te Tienen parten speelden. Ook gitarist - en groepslid van het eerste uur - Charlie Burchill, drummer Mel Gaynor, basgitarist Eddie Duffy en toetsenist Andy Gillespie stonden stuk voor stuk strak en goed te musiceren zodat het publiek hen meteen op handen droeg.
Het was een opeenstapeling van hits en mooie momenten, zoals een uitgesponnen “Mandela Day”, de Amerikaanse doorbraakhit “Don’t You Forget About Me” en het trio “Promised You A Miracle”, “Someone Somewhere In Summertime” en het met een extra Schots accent gezongen “New Gold Dream (81-82-83-84)”, alle drie afkomstig uit het gelijknamige meesterlijke album en voorzien van een extra (bas)gitaarbehandeling. Maar nog meer waren we onder de indruk van de uitvoeringen van oude juweeltjes als “Love Song” (uit het door ons grijsgedraaide en favoriete tweeluik ‘Sons And Fascination / Sister Feelings Call’, 1981) en zowaar “I Travel” (uit ‘Empires And Dance’, 1980) die in het kader van de ’30 Years Live Tour’ de ruimte kregen die ze verdienen.
Ook de nieuwe nummers van het recent verschenen, sterke zestiende studioalbum ‘Graffiti Soul’ konden overtuigen. Misschien heeft het feit dat de plaat werd opgenomen in de Rockfield Studio’s waar ook eerdere albums als ‘Real To Real Cacaphony’, ‘Empires And Dance’ en ‘New Gold Dream (81-82-83-84)’ tot stand kwamen, er iets mee te maken maar “Rockets”, “Stay Visible”, “See The Lights”, “Moscow Underground” en “Stars Will Lead The Way” klonken alsof ze al jaren tot het oeuvre van de Simple Minds behoren.
We hebben de Simple Minds reeds diverse malen aan het werk gezien, maar zelden zo meegemaakt dat groep en publiek één werden en als het ware met elkaar versmolten, en dit over diverse generaties heen. De spanning bij de groepsleden smolt met de minuut weg en maakte plaats voor lachende gezichten. Jim Kerr merkte dit ook op en als volleerde volksmenner ging hij meermaals door de knieën, wuifde hij naar het publiek en jutte hij alle aanwezigen op maar bovenal was hij onder de indruk hoeveel de liedjes lijken te betekenen voor de fans. Hij dankte iedereen uitvoerig voor de steun die ze aan de groep gedurende die 30 jaar hebben geleverd, ook op de momenten waarbij ze het moeilijk hadden.
Het enige minpuntje van de avond hadden Kerr & co. tot op het laatste gehouden. Na de eerste toegift “Home” werd “Ghostdancing” in een wat te hoog tempo afgewerkt en dat “Gloria” (een cover van Them) er doorheen geweven werd, kon hieraan niks veranderen. Voor het overige een straf concert.
De Simple Minds waren zaterdag pure verwennerij en het ideale ingrediënt voor een avondje wellness. En dan nog te bedenken dat ze fantastische songs als “Life In A Day”, “Chelsea Girl”, “Celebrate”, “In Trance At Mission”, “Sweat In Bullet”, “Seeing Out The Angel”, “The American” of het instrumentale monument “Theme From Great Cities” volledig links laten liggen. Deels bijzonder jammer maar anderzijds ook weer niet. Stel je voor welke verjongingskuur de aanwezigen dan zouden gekregen hebben!
Voor de liefhebbers die zaterdagmiddag geconfronteerd werden met de boodschap dat de voorlaatste avond van de Lokerse Feesten uitverkocht was en dus de Simple Minds moesten missen, is er een herkansing. Op 28 november 2009 geven ze namelijk present in Vorst Nationaal alwaar ze als speciale gast OMD (Orchestral Manoeuvres In The Dark) meebrengen, jawel nóg een icoon uit de jaren ‘80.
Setlist: Waterfront, Rockets, I Travel, Stay Visible, Love Song, See The Lights, Mandela Day, Moscow Underground, Stars Will Lead The Way, Don’t You Forget About Me, Promised You A Miracle, Someone Somewhere In Summertime, New Gold Dream , Alive And Kicking
Home, Ghostdancing / Gloria
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
