Wie enigszins op de hoogte is van het reilen en zeilen van de Deense band Iron Fire, weet dat de band al 13 jaar garant staat voor enthousiaste Power Metal. De heren zijn niet bang om menige clichés te bevestigen, zo bleek uit de vorige release ‘Blade of Triumph’.
Ook bij deze nieuwe release lijkt men op het eerste zicht de Power Metal clichés niet te onderdrukken. Heldhaftige taferelen sieren de hoes van mijn cd. Bebloede zwaarden worden door één held als overwinningsgebaar omhoog gehouden. Ook bij de eerste luisterbeurt werd het mij al snel duidelijk dat de Denen nog niet van concept veranderd zijn. Openingsnummer “The Beast from the Blackness” raast met een hoge snelheid voorbij, terwijl de heldhaftigheid ervan af druipt.
Op het eerste gehoor lijkt er weinig verschil met ‘Blade of Triumph’, muzikaal worden een aantal mooie passages geserveerd en het enthousiasme van de band zorgt er ondanks alle clichés voor dat het geheel aantrekkelijk blijft om te beluisteren. Critici denken nu wellicht: “Als er dan toch niet veel verschil is met het vorige album, waarom zouden we het dan kopen?”. Terechte opmerking, ook ik had deze gedachten in mijn hoofd bij de eerste luisterbeurt. Na het plaatje echter enkele keren door mijn installatie gejaagd te hebben, begon ik er echter anders over te denken. Iron Fire boekt namelijk nog steeds vooruitgang. De nummers zijn nog beter uitgewerkt, vooral qua sfeer dan. De epische elementen in het album brengen de gewenste sfeer namelijk nog beter over dan bij vorige releases. Het binnenhalen van een tweede gitarist, heeft hier bijgevolg ongetwijfeld zijn nut bewezen. Bovendien varieert dit album meermaals van tempo en worden op onverwachte momenten solo’s naar voor getoverd.
Fans van het genre zullen ongetwijfeld ook het hoge meezinggehalte weten te appreciëren. “Kill for Metal” blijkt hierin een absoluut hoogtepunt te zijn, die live ongetwijfeld zeer enthousiast zal worden onthaald. Op de band en de productie valt absoluut niets aan te merken! De harten van Powermetal liefhebbers zullen smelten bij het horen van de variërende stem van Martin Steene en gitaarliefhebbers zullen ongetwijfeld genieten van het flitsende gitaarwerk.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik mij tegenwoordig steeds minder concentreer op de power metalscene, bands als Iron Fire kunnen mij echter overtuigen om af en toe toch nog eens het genre te verkennen! Wie het genre een warm hart toedraagt kan bijgevolg overgaan tot een blinde aankoop, genot gegarandeerd!
In 2005 brak Antony Hegarty en z’n Johnsons definitief door met ‘I am a bird now’. Een aparte meneer toch (een vrouw in een corpulent mannenlichaam), een aparte zang (zacht – hoog ) en een apart popgeluid (een soort kamerorkest van paino, viool, strijkers en blazers).
Hij werkte al samen met Lou Reed, Rufus Wainwright, Boy George, Devandra Banhart en onlangs nog met Hercules & The Love Affair (remember de dancepop single “Blind”). Hij lijkt wel van alle markten thuis te zijn.
Net vóór het verschijnen van de nieuwe cd ‘The crying light’ verschijnt de ‘Another world’ EP, 5 songs waarvan enkel de titelsong zal terug te vinden zijn op de forthcoming full cd.
Als ‘Atlas’ draagt Antony het leed van de wereld in z’n innemende, emotioneel pakkende songs. Een sober minimale begeleiding en mans bijzondere vocals dragen de songs “Crackagan”, “Sing for me”, “Hope mountain” en de titelsong. Enkel “Shake that devil” klinkt waarlijk duivels door middenin de song een helse tempowisseling te brengen en meer swing in te steken van jazzy loops wat doet denken aan de Shangri-La’s.
Kortom, we horen een tedere, speciale sound van een wonderbaarlijk singer/songschrijver.
Kaiser Chiefs, het vijftal uit Leeds, onder de motor Wilson – Hodgson- Baines zijn op vijf jaar tijd toe aan hun derde plaat ‘Off with their heads’. Ze boeten nog maar weinig in aan kwaliteit en muzikale ideeënarmoede. De groep dreigt zelfs eindeloos songs te schrijven en te toeren, me dunkt. Op plaat Pubrock, meer van hetzelfde, maar ietwat breder van opzet door het opbouwende, aanstekelijke karakter, waar Mark Ronson toch voor iets tussen zit. Kaiser Chiefs spelen fris, sprankelende, energieke en gevat broeierige catchy gitaarpop, en zijn live een hitmachine, die er ne ferme lap op geven en zorgen voor amusement!
Voor wie het uitverkochte weekendje Kaiser Chiefs in ons land meemaakte zal volmondig akkoord zijn dat deze elementen kloppen. En opvallend was dat ze een alle leeftijden publiek aanspraken.
We waren een uur en een kwart getuige van een wervelende, opwindende show, waarbij ze hun hits mooi verdeelden binnen het andere materiaal. De refreinen en de ‘oohoohs’ werden luidkeels meegezongen. Wilson genoot van de uitgelaten menigte die hem zelfs een keer op handen droegen op de uptempo rocker “I predict a riot”. Na de spannende opener “Spanish metal” pletswalsten ze de eerste rijen met “Everyday I love you less & less” en “Everything is average nowadays”. Meteen was duidelijk dat naast de opzwepende percussie, de toetsen een prominente rol hadden ingenomen, wat het geheel nog meer aangenaam en vermakelijk maakte. Ze wisselden de meezingers en -klappers “Ruby”, “Good days & bad days” en “Nananananana” af met “Heat dies down” en “You want history”, die op hun beurt ook een handige zwierige draai kregen. Of toen ze “It’s a modern way” inleidden, leek het alsof we met hen aan de toog stonden.
Ze hielden het tempo hoog, strak en intens. Al midden in de set was het overduidelijk dat dit een klasseband was, die de huidige vriestemperatuur tot een kookpunt bracht met hun aanstekelijke songs; ze gingen voor hun fans en trokken de kaart van lekker ontspannend rocken … Niet voor niks stond “Take my temperature” op hun setlist …
”We are the Kaiser Chiefs” liet Wilson door de microfoon galmen en hij hitste het publiek op bij de finale reeks “Never miss a beat”, een uitgesponnen “I predict a riot” en een groovy, op de dansspieren inwerkende, “The angry mob” . Het bezwerende “Can’t say what I mean” en “Oh My God” vormden een overtuigend sluitstuk.
Ze speelden in de AB één van hun eerste concerten van hun Europese tournee. Met opgeheven hoofd konden ze ons landje verlaten, want weinigen is het gegeven om in die vijf jaar nog zo sterk, scherp, opwindend, stijlvol en geconcentreerd te spelen. Geen vluchtig wegwerpbandje dus, maar een band die een set kon spelen die kort, krachtig, intens en spannend was! Zij zullen hun publiek in de greep houden de komende festivalzomer …
We hoorden ook nog een paar nummers van het uit Glasglow afkomstige Dananananaykroyd. Ze klonken als een Los Campesinos, speels, onbezonnen en enthousiast. Een explosief gedreven sound door synchrone drums en fraaie melodielijnen. In het oog te houden dus!
Organisatie: Live Nation
Gelukkig zijn er nog Vlaamse bands die het opportuun vinden om even een bezoekje te brengen over de taalgrens. Novastar, nauwelijks gekend en aanbeden bij onze Waalse vrienden, speelde enkele try-out gigs in kleinere concertzalen en dit als voorbereiding op het megaconcert van februari in de Antwerpse Lotto Arena.
Dat Joost Zweegers bij onze Franstalige vrienden aan populariteit heeft gewonnen bleek toen de oergezellige Spirit of ’66 zo goed als vol liep voor onze sympathieke Nederlandse Belg (of is het juist andersom).
Het was lang wachten op Zweegers en band, want het duurde tot na 21.30 voordat Novastar op de kleine bühne van de Spirit verscheen. Net toen was er in het publiek een klein opstootje. Joost bracht hen meteen tot de orde door de eerste song aan de oproerkraaier op te dragen. “Waiting So Long” werd vredevol op het publiek losgelaten.
Een schitterende openingsong, die Joost Zweegers schreef als themasong voor de jaarlijks terugkerende actie (Serious Request) van de Nederlandse radiozender 3FM. Het zaalgeluid klonk behoorlijk, de sfeer zat er meteen goed in.
Pure pop volgde met “Tunnelvision” waarna we met “Miles” een sterk staaltje van akoestische pop kregen voorgeschoteld. Mooi om zien hoe Joost hier de akoestische gitaar in zijn eigen, wat vreemd ogende stijl, bespeelde. Bij “Never Back Down” ging het even heel mis, toen enkele geluidmonitors op het podium het begaven. De song werd afgebroken en nadat het euvel was verholpen keurig hernomen. Dit was dan ook een try-out! “Weller Weakness”, werd groots aangepakt en mede door het bezwerende pianorifje ontplofte deze song en werd zo een echte liveknaller! Tijdens “Bangor” verwees Joost naar het Franse dorp waar hij inspiratie opdeed voor het schrijven van zijn nieuw album. “Wings On Me” kwam rockend voorbij in de beste Crowded House stijl.
Daarna pompte de band ons twee klassiekers door de strot waarbij we heel even naar adem moesten happen. Flitsend en zeer indrukwekkend gingen: “Wrong” en het altijd sterke “When The Lights Go Down On The Broken Hearted” naadloos in elkaar over. Novastar op zijn best!
Tijdens het akoestische intermezzo werd het voor velen tijd om even bij te tanken aan de bar. Joost riep meerdere malen het publiek op zich verder te concentreren. Jammer want in het geroezemoes verdronken zo akoestische pareltjes, zoals “Making Waves”. Nog het meeste indruk maakte Novastar tijdens de finale. Zo bleek dat “Mars Needs Woman” ook hier vrij gekend was en werd het ook duidelijk dat “Because” nu officieel als een Novastar klassieker mag bestempeld worden.
Hoewel het niet evident is dat men tijdens een try-out ook gaat bissen gaf de band er nog een lap op met een schitterende versie van “The Best Is Yet To Come”. Vervolgens kwam er onder het impuls van de gitarist nog een toegift. Maar persoonlijk vond ik “Carelessly Dating” wat minder geschikt om afscheid mee te nemen, al was het ‘The Police arrangementje’ wel erg leuk om horen.
Novastar overweldigde in de kleine Spirit en bewees dat het klaar is voor het grotere werk en de festivalzomer. Ondanks het wat mindere geluid (in vergelijking met de perfecte klank van de première in de AB) was het opnieuw genieten van één van de beste Belgische bands aller tijden. De band klonk ruw en sprankelend maar evengoed waren emotie en finesse enkele facetten van de uitgebreide klankkleur. Mooi hoe Novastar zich moeiteloos kon aanpassen aan dit kleine kader. Dit zouden meer Vlaamse bands mogen doen…..
Setlist: *Waiting So Long *Tunnelvision *Miles *Never Back Down *Faith *Weller Weakness *Bangor *Wings On Me *Smooth Flavours *Wrong *When The Lights Go Down On The Broken Hearted *Sundance *Lost & Blown Away *Making Waves *All Day Long *Ten Eleven *Mars Needs Woman *Because
*The Best Is Yet To Come *Carelessly Dating
Organisatie: Spirit Of 66, Verviers (+ ism Greenhouse Talent, Gent)
LIVE REPORT VIDEO LINKS ON YOU TUBE
Part 1
http://www.youtube.com/watch?v=3MbbgeuNMIQ
Part 2
http://www.youtube.com/watch?v=A2_9Mo9mbHM
Part 3
http://www.youtube.com/watch?v=KfPxGwA1OsA
Part 4
http://www.youtube.com/watch?v=xe6nMRNXCoA
De organisatie van Les Ardentes had voor de tweede maal een wintereditie van haar zomerfestival georganiseerd. In de Halles de Commerce in Luik kon je in drie zalen terecht voor wat meer dan een doorsnee van de hedendaagse elektronica moest zijn. Techno, electro en drum ’n bass kregen een aparte zaal. Gezien de locatie en het grote aanbod aan acts had de sfeer veel weg van een festival of zo je wil van andere grote dance-evenementen en dat kan niet altijd met de sfeer in een club wedijveren, maar dat hoor je dan ook niet te verwachten. De organisatie was in ieder geval vlekkeloos, tot en met de waterbedeling toe (hoewel ze tegen het einde van de avond blijkbaar toch zonder bekertjes vielen). Ik heb me dan maar uit arren moede terug naar de VIP-bar begeven.
Op zo’n festival moet je kiezen en ik ben dan ook voluit voor de techno-zaal gegaan, terwijl ik in de andere zalen slechts een paar keer de sfeer kon gaan opsnuiven of wat kortere stukjes heb gezien en beleefd, te kort in ieder geval voor een gefundeerde report. Gezien de programmatie daar was dit te verantwoorden, hoewel je dan onvermijdelijk heel wat lekkers zoals Tocadisco of een monument als Grooverider aan je moet laten voorbijgaan, het eeuwige dilemma van de festivalganger kortom. James Holden was de eerste grote naam bij wie ik langere tijd ben verbleven. Op basis van zijn set blijft hij in ieder geval evolueren. In 2003 werd hij binnengehaald als de nieuwe god in de ‘progressive’, een aantal jaar later evolueerde hij naar minimal, of werd er gewoon een andere naam op geplakt, wat niet altijd even duidelijk is en ondertussen is hij in ieder geval in zijn live-sets geëvolueerd naar iets waar ik niet onmiddellijk een naam op kan plakken. Het blijft bij momenten klinken als ‘progressive’, soms als minimal. Het belangrijkste is uiteindelijk de conclusie dat hij gewoon zeer goed was en dat het net het kenmerk is van originele artiesten. Hij blijft evolueren, zeker vergeleken bij zijn wat ontgoochelende, te kabbelende “The Idiots Are Winning”. Volgens de organisatoren beperkt hij zijn DJ-sets behoorlijk en als hij het zo goed doet, mag hij dat blijven doen.
Daarna was het de beurt aan een levende legende van de techno, en zo’n epitheton kan je maar beter spaarzaam gebruiken, maar voor Jeff Mills is het absoluut van toepassing. In recenter jaren houdt hij zich niet meer met de spijkerharde techno waardoor en waarvoor hij bekend is, maar als DJ is dat nog altijd wat hij brengt, en dat als absoluut geen ander. De begeleidende visuals waren ten andere erg goed. Deze man kwam wel degelijk van een ander melkwegstelsel, zoals al van bij de erg atmosferische openingstrack, dank zij de spectaculaire visuals ook voer voor dove synestheten, duidelijk was. Het mocht meer van dat zijn, maar het werd uiteindelijk gezien de uren waarop hij geprogrammeerd stond een typische en heel goed Mills-set. Het wonderlijke is dat zelfs als je tracks herkent, Mills er altijd nog een aantal percussielijnen bovenop speelt zodat werkelijk iets nieuws ontstaat. Het is weinigen gegeven.
Een van die weinigen kan best wel eens François Kevorkian zijn, die samen met een van de godfathers van de Detroit-techno, Derrick May,de maker van klassiekers als “Icon, Drama” of natuurlijk “Strings of Life”, naar Luik afgezakt was. In recentere jaren brengt May slechts mondjesmaat nieuw materiaal uit en hij houdt zich dan ook voornamelijk met DJ-en bezig. François K gaat al een eeuwigheid mee in het (New Yorkse) dance-wereldje, sinds zijn begindagen als drummer onder de auspicieën van Walter Gibbons zaliger. Tegenwoordig gaan de twee af en toe de hort op als de Cosmic Twins. De naam zou het zelf moeten zeggen, maar eigenlijk spelen ze vooral harde techno geserveerd met voldoende atmosferische elementen. Tijdens een DJ-set houdt dat ook in dat de tracks door de effectenmangel worden gehaald en dat kon het publiek best wel appreciëren. Eerlijk gezegd weinig herkend, behalve flarden Laurent Garnier en Aril Brikha’s “Groove la Chord”. In andere omstandigheden kunnen deze heren een bredere muzikale selectie serveren en dat is nog wel net zo leuk, maar voor deze keer kon ik er mij in vinden. Voor een volgende keer graag een vleug meer space.
Organisatie: Les (Trans)Ardentes, Luik
The Rones klonken in de Nijdrop als een Europese droom waarbij Trent Reznor en Josh Homme als twee Limburgers in de Queens Of The Nails zouden spelen. Een sterke wall of sound, goed in mekaar gestoken songs met de nodige industrial beat intro's - die er soms wat net iets té cliché vingerdik oplagen - zorgden soundsgewijs voor een sterke prestatie. Wat men van een Reznor-en-Homme band vermoedelijk zou kunnen verwachten is een show waarbij de leden zich de ziel uit hun lijf spelen, terwijl dit bij The Rones echter ontbrak en als groot storend element ervoor zorgde dat het plaatje niet echt klopte. Misschien oogde de backstage maaltijd eerder naar kots of stonk het publiek onsmakelijk naar urine, er leek een vrees in de band te schuilen om zich helemaal te geven. Goeie songs, goeie sound, maar een band op hun reserve.
Aan meer actie en speelplezier ontbrak het niet bij Confuse The Cat. Hun postpunk klinkt als een agressieve omarming van psychedelische invloeden waarbij een knipoog naar de Editors en bij momenten een Sonic Youth niet ver weg zijn. Waar het dan bij CTC wel aan ontbrak was een goeie sound. Of hoe een geluidsman de boel zodanig kan verknoeien zodat het publiek door een te luid en wollig gemixte basdrum en bas, niet anders kan dan de vingers in de oren te proppen en het bier tussen de lippen te persen. Jammer, zeer jammer, want het was moeilijk om te kunnen genieten van deze band die het goed doet in zowel ons Belgenland als erbuiten.
Het Antwerpse The Hickey Underworld had beide positieve troeven van de vorige bands probleemloos in handen. Goeie sound en action & fun on stage, wat resulteerde in een uitstekende show en dat terwijl de te verwachten plaat nog niet in de rekken ligt. Een jarige Jonas Govaerts en zijn companen brachten meesterlijk een mix tussen hun spetterende noisrock en popsongs in een intense set. De op het eerste zicht nonchalant ogende frontman en Muppet's Animal inventieve meesterdrummer Jimmy Wouters bedienden de zwepen van de band en hadden het tienerpubliek van bij het begin in een Boschiaanse onderwereld op hun speren gespied. Buiten de ingetogen single “Future Words” klonken The Hickey Underworld scherp, stevig en agressief, wat goed bekrachtigd werd door de wisselend gebalde en met engelenvocht gesmeerde vocals, die in zijn hoogste regionen klinkt als Bono op zijn zoetst. Zo moet U2 klinken door de ipod van de duivel.
Een bis zat er na een honderd minuten door een kapot gespeelde snare er niet meer in, en zou eerder onnodig geweest zijn daar deze hevige set van het begin tot einde volledig af was. Klassewerk!
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Het Amerikaanse Alkaline Trio uit Chicago timmert al tien jaar aan de weg met hun catchy intense punkrock. Ze konden rekenen op een goed gevulde AB Box, waaronder enkele
die-hard fans die de refreinen van een pak songs over de zes cd’s heen probleemloos meezongen. Inderdaad, ‘zongen’ en ‘niet schreeuwden’, zoals je bij veel van deze bands ‘het kunt’ bedenken. De band speelde persoonlijke en soms pijnlijke ervaringen letterlijk van zich af in drie minuten uptempo melodieuze rockers. Het trio haalde invloeden aan van ‘70’s The Clash en Ramones, haakte zich vast aan de melodielijn van Green Day en Jimmy Eat World, en was op zijn beurt invloedrijk voor de huidige, jeugdige punkrockrevivals Fall Out Boy en My Chemical Romance.
De snedige, puntige en opzwepende sound, de meezingbare refreinen en de hitsige drums, bepaald door de wisselende en/of hechte samenzang van Skiba- Doran, zorgden voor een leuke avond. De groep putte uit hun (al) rijkelijk gevulde carrière en plaatste enkele songs van hun recentste ‘Agony & Irony’ voorop als het broeierig opbouwende “In vein”, “Love love kiss kiss” en het gebalde “I found a way”. De fans waren nog meer te vinden voor het oudere werk, die voor vuurwerk zorgde: uit hun doorbraak’ From here to Infirmarcy’ hoorden we “Private eye”, die de anderhalf uur durende set opende, “Armageddon” en “Stupid kid”; de adrenalinestoten waren er op de snel vaardige, onder diverse tempowisselingen, “Nose over tail”, hymne aan een dierbaar overleden vriend, “Jacked on green beer”, “Mr Chainsaw”, “Goodbye forever” en “Clavicle”. De band had hun set zorgvuldig ingedeeld en opgebouwd naar “This could be” en “Radio”, die over een dosis meezinggehalte beschikten en de gevarieerde set overtuigend konden besluiten.
Alkaline Trio mag met de jaren een ietwat breder geluid hebben, toch staan ze steeds garant voor een puik live optreden.
Ook Broadway Calls hield het tempo hoog en strak met hun gebalde melodieuze powerrock, dito aanstekelijke refreinen. Niet ongemeend passeerden een Blink 182, Angels & Airwaves en (opnieuw) Green Day aan onze oortjes voorbij.
Alkaline Trio en Broadway Calls tekenden voor een avondje Pukkel Skate Stage, want al of niet in openlucht bewezen ze alvast duidelijk overeind te staan …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De charismatische dichter-acteur Ramsey Nasr en de al even charismatische rockmuzikant Mauro Pawlowski vonden de vriendschap door gelijklopende passies, zowel in de literatuur als in de muziek. Hoewel deze Geletterde Mensenproductie al lang op stapel stond werd ze keer op keer uitgesteld doordat de carrière van beide veelzijdige artiesten intussen een hoge vlucht nam. Nasr werd stadsdichter van Antwerpen en had het druk met 'Wild Card: Tanzania' en het daaruit voortgesproten boek 'Homo Safaricus'. Mauro Pawlowski reanimeerde dEUS met 2 platen in evenveel jaar en illustreerde op De Nachten nog maar eens - in 6 verschillende gedaantes - zijn enorme veelzijdigheid.
Het podium had alles van een repetitieruimte/salon waarin beide heren verschillende gedaantes en rollen (van zichzelf) aannamen om het risico te ontlopen in een hokje te worden geduwd. Woordenaar Ramsey Nasr dramde over het podium als zijn zich aan het verval van de wereld ergerende hoofdpersonage Kapitein Zeiksnor (uit: & De Twee Culturen), kroop in de huid van zijn held/Russisch componist en pianist Dmitri Sjostakovitsj en toonde zich ook een begenadigd klassieke zanger die een sterk mondje Duits uitkraamt (blijkbaar gebaseerd op Dichterliebe van Schumann).
Mauro speelde met de schrik/plicht/kans zijn warrige ‘het maakt niet uit’ zelve te zijn, las gedichten en zelfgeschreven ironie en probeerde (!) zijn voorliefde voor abstract componist Morton Feldman uit te leggen. Een sterk gespeelde ruzie (waarin Nasr op indrukwekkende wijze een tsunami aan klassieke componisten over het publiek stortte) voerde richting de pauze.
Na de pauze een minder door chaotische gekte doorspekt geheel maar wel meer tijd en ruimte voor een gevoeliger stuk van pure klasse. Na de muzikale opener van Mauro citeerde Nasr uitgebreid uit eigen werk (‘Wintersonate uit Onhandig Bloesemend’). Mauro nam nog een noise-zijsprongetje, las nog wat gedichten voor en nam ook nog, zoals we hem kennen, solo op gitaar en met zijn kenmerkende breekbare stem de tijd voor een paar nummers.
Geletterde mensen was geen voorstelling als een andere reguliere literaire theatervoorstelling. Muziek speelde een wel heel belangrijke rol. Beide heren blonken uit (ironisch en/of zo bedoeld) waar ze goed in zijn: Mauro als muzikant (denken we aan ‘Sincerley Average’ als opener na de pauze) en Nasr met onophoudelijke woordenstroommonologen die het publiek naar adem deden happen. Deze voorstelling was tegelijkertijd overweldigend, chaotisch, emotievol, kwetsbaar en zat bovenal knap in mekaar!
Na deze tournee zitten beide heren niet stil: Nasr werkt verder aan zijn roman Het Mazensysteem en dingt naar de functie van ‘Dichter Des Vaderlands’ in Nederland. Mauro op zijn beurt heeft ook weer plannen: u leest er alles van op www.mauroworld.net
Organisatie: Vooruit, Gent
Een onvoorwaardelijk respect hebben we voor Emmylou Harris, de 61 voorbij en nog niks ingeboet van haar heldere, indringende, gouden fluwelen stem. Ze heeft de status van een levende legende, want in haar bijna veertigjarige carrière heeft ze een eigen weg gebaand binnen de country, folk, pop en rock..Haar slepende americana/country klinkt hartverwarmend, broeierig, pakkend en beklijvend! Dankzij Daniel Lanois gaf ze in ’95 haar geluid een nieuwe dimensie, door een spannende dreiging, met de plaat ‘Wrecking Ball’.
Deze grande dame liet op de daaropvolgende platen een traditioneler geluid horen. Daar zal de samenwerking met Mark Knopfler van op ‘All the roadrunning’ wel voor iets hebben tussen gezeten. En de covers die we horen, slaagt ze erin een eigen toets te geven, die nauwelijks herkenbaar zijn met het originele!
’All I intended to be’ is een logisch vervolg op haar plaat van vijf jaar terug ‘Stumble into grace’. Ze beleeft nog steeds het nodige spelplezier en weet na al die jaren nog even vriendelijk en charmant voor de dag te komen. Niet voor niks staat ze in de ‘Country Music Hall Of Fame’.
Een uitgebreid instrumentarium van akoestische gitaren, mandoline, dobro, steelpedal, contrabas, viool, toetsen en percussie zorgen voor overtuigend sfeervol en ontroerend materiaal. “Shores of white sand” en “Broken man’s lament” zijn de uitschieters.
Kortom, muzikale levenswijsheid gebundeld in een tijdloos, melancholisch americana/rootsrock geluid!
De lieftallige bevallige Heather Nova heeft een nieuwe plaat uit; songs in al z’n eenvoud en schoonheid geschreven en gespeeld, geënt op haar akoestisch gitaarspel, ondersteund door enkele viool- en strijkerpartijen, maar ondanks haar kristalheldere stem dito emotionele lading zijn de kippenvelmomenten en het beklijvende aspect van het vroegere werk ‘Oyster’, ‘Siren’ of ‘South’ grotendeels op het achterplan geraakt.
Ingetogen, sfeervol innemend materiaal, waarvan “Ride”, “Beautiful storm”, “Maybe tomorrow”, “Out on a limb” en het forser klinkende “Always Xmas” het sterkst boeien.
’The Jasmine Flower’ verschijnt drie jaar na ‘Red bird’ en vijf jaar na ‘Storm’. Het waren cd’s die het ook moesten hebben van een handvol puike songs, maar niet de ganse cd over de meet van de overtuiging trokken. Het is me duidelijk dat ze nu meer dan ooi gerust de tijd mag nemen voor een volgende intens sterke plaat …
Na vier jaar heeft de Duitse Thrashlegende Kreator eindelijk nog eens een nieuwe schijf uitgebracht, getiteld ‘Hordes Of Chaos’. Eén feit dat al zeker is, Kreator heeft niet aan kwaliteit en agressie ingeboet. Integendeel, deze plaat klinkt een stuk agressiever dan voorganger ‘Enemy Of God’. Minder melodie en meer straight in your face.
De heren vliegen er al onmiddellijk in met het titelnummer “Hordes Of Chaos”, waarvan het refrein me maar niet kan loslaten. Dit is ook het geval voor “Warcurse”, wat mijn favoriet is van het album. Wat een heerlijke riff toch en zanger Mille klinkt lekker kwaad.
Andere uitschieters op deze prachtcd zijn “Escalation”, het kalm beginnende “Amok Run” en natuurlijk “Radical Resistance”, een nummer met een killer refrein dat ook lekker in je hoofd blijft zitten. Kijk, als je houdt van een lekker potje Thrash Metal, dan kun je er zeker niet aangedaan zijn met deze cd! Zij die de limited edition kopen, krijgen een bonusdvd en een heel geslaagde verpakking. Dik de moeite dus!
Er is nogal wat te doen geweest betreffende deze plaat van Axl Rose, egotripper en controlefreak eerste klas. ‘Chinese Democracy’ zal wel z’n magnum opus zijn, want het heeft veertien geduurd om de plaat af te krijgen …een krankzinnige historie, gestart in ’94, waarbij we je de details besparen. Bon, de plaat is nu af en kan maar matig overtuigen…een handvol rockers dito gitaarsoli en slepende ballads verwijzen naar de hoogdagen van de ‘Use your Illusions’, ‘Appetite for destruction’ en ‘G’R Lies’, zoals “There was a time”, “Catcher in the rye”, “Sorry”, “I.R.S.” en de titelsong. De uitstapjes naar flamenco en funk of de inbreng van piano, orkestraties en de Beatlesque tunes kunnen ons niet over de meet trekken van een hecht klinkende, spannende plaat.
Kortom, ware het niet dat we 14 jaar moesten wachten, zou de plaat snel in de vergaarbak geraakt zijn. Maar Axl Rose schreeuwde door de jaren om aandacht en heeft die, ondanks het groots vrijgemaakte bedrag, verkregen met een grillige, spanningsloze plaat.
Laïs verkent graag de paden van de folk: van a cappella kampvuursongs naar de poppy folkpop van ‘Douce Victime’ tot het verbreden van hun muzikale horizont op de donker dreigende klankkleur van ‘The ladies’second song’.
Ze werken nu aan een cd met DAAU cellist Simon Lenski. Hij wordt meegesmokkeld op een tour langs kerken en kastelen. Jorunn, Annelies en Nathalie gaan een beetje terug naar de roots van hun pakkende, harmonische engelenzang, afgestemd op het virtuoze spel van de getalenteerde Lenski.
De drie dames, in ’t zwart gehuld en met berenmuts op, namen plaats vóór het altaar en rechts van hen, naast de plaats van de gebeden aankondiging, had Lenski postgevat. Ze wisselden Nederlands-, Engels- en Franstalig gezongen nummers af en putten uit het repertoire van ‘Douce Victime’, hun ‘Documenta box’, materiaal van hun recente cd, aangevuld met het nieuwe werk en enkele covers, waaronder Neil Young’s “ After the goldrush” die vocaal adembenemend en huiveringwekkend was. En een knipoog naar hun Finse idolen Värttinä hoorden we op “Kapee” in een unieke Scandinavische vocale stijl. Wat een stemmenpracht die weergalmde … want de akoestische set in de sfeervolle kerk klonk helder, zuiver, gewaagd en gedurfd. Trouwens, een paar jaar terug waagden ze ook zo’n toer in kerken.
Sfeerschepping, daar draaide het rond. De toon van zang – cello werd gezet door “Agamennon” (“Leda en de zwaan”) en “Klacht van een verstoten minnares”. Simon Lenski overrompelde op z’n cello, hij speelde als een bezeten Neil Young of hij experimenteerde in een grungy stijl, zoals op “The woodlocks (the wild swans at coole”) als een Cobain.
Moeiteloos stapte Laïs over in hun puurste vorm op “Jasio y jana”, “7 steken” en “Hymne” . Sfeervol en dromerig werk hoorden we met “Tumbling” en “Joskessong”. Het aandachtige publiek was evenzeer te vinden voor het veelbelovende (nieuwe) materiaal als “Cuckoo”, “Govarillo”, “All that is my own” en de afsluitende gospel “Go to sleep”; het ging van klassiek, traditioneel tot grungy folk.
Le beau monde van “la sérénité” besloot definitief deze sfeerscheppende trip in de kerk, die door de akoestiek intiem, breekbaar en krachtig klonk en ons bij momenten kippenvel bezorgde. Een frisse aanpak en een bewijs dat Laïs tot veel in staat was!
Organisatie: CultuurCentrum, Kortrijk
De Amerikaanse singer/songwriter Ben Weaver trad deze keer solo op en liet het publiek rustig genieten van z’n melancholisch romantische songs. On the road roots americana folksongs in de beste traditie van Iron & Wine, Bon Iver, Bonnie ‘Prince’ Billy en Johnny Dowd én met een knipoog naar Bob Dylan, Leonard Cohen en Tom Waits. We hoorden z’n ingehouden pracht in een intimistisch ingerichte Handelsbeurs …want dicht bij het podium werden stoelen en tafeltjes geplaatst, verlicht door kaarsjes. Vorig jaar nog overtuigde hij met een ingetogen, kleurrijke set in de Bota met band.
Met de ogen toe plukte hij lukraak uit z’n materiaal over de vijf à zes cd’s heen, van ‘Hollerin’ at a woodpecker’ tot het recente ‘The ax in the oak’, op akoestische gitaar, banjo en piano, gedragen door z’n zachte, warme soms doorleefde stem. Hij bracht ons naar zijn wereld, oprechte teksten, kleine verhaaltjes en poëzie over vogels, telefoonhokjes, lege parkeergarages, of ‘hot items’ over wapens, racisme en godsdienstwaanzin …Anderhalf uur lang gedrenkt in kwalitatieve, pakkende weemoedige en dromerige haardvuursongs zoals Justin Vernom van Bon Iver ze onlangs heeft geschreven. Sober gehouden songs in z’n pure, naakte vorm door een gevoelig gitaarspel, een dwarrelende, tokkelende banjo en intieme pianotoetsen: van “Down 25”, “Rain leaves smoke”, “Anything with words” tot “Whatever you want to haunt you” en “Dead bird”. In deze vorm bleef z’n materiaal meer dan overeind, wat z’n songschrijvertalent nogmaals onderstreepte. Tussendoor las hij voor uit eigen werk, impressies van z’n tourdagen door de jaren.
Een singer/songwriter die het verdient meer airplay te verkrijgen voor een handvol gegadigden .
Organisatie : Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
