Terneuzen on Fire 2026 - Waar Vlaamse en Nederlandse muziekliefhebbers elkaar vinden
Terneuzen on Fire 2026
Diverse locaties
Terneuzen (Nederland)
2026-03-28

Terneuzen on Fire is een interessant stadsfestival dat zich dit jaar uitstrekte over drie locaties. In het verleden had het festival al mooie namen op de affiche als Nightstalker, Wiegedood, Cowboys & Aliens en Cobra The Impaler. Dit jaar waren Hemelbestormer en Gnome de publiekstrekkers. Maar het was vooral een heel veelzijdige affiche.

Het hoofd- en bijpodium vond je in De PIT in Terneuzen en dan stonden er ook nog wat acts bij Orion Records om de hoek en in de Porgy & Bess twee straten verder. Allemaal op wandelafstand, maar het gure weer en de overlappingen nodigden niet altijd uit om op verkenning te trekken.
Wel leuk was dat er tussen de namiddag- en avondprogrammatie een uurtje voorzien was voor een dinnerbreak, met geen enkele band op een podium. Dat was een uur van stilte waarin de fans gezellig zaten bij te praten in de snackbars rond De PIT en dat is een vorm van verbinding die we vandaag misschien missen op de grotere festivals waar er vaak op geen enkel moment te ontsnappen is aan geluid.
Net zo leuk: bijna iedereen die op het podium stond, ging bij andere bands in het publiek gaan staan om die aan te moedigen of om een praatje te maken met de fans. Met de locatie en de programmatie was er veel publiek vanuit België naar het Nederlandse stadje Terneuzen gekomen, terwijl er net zo goed fans uit Breda en Amsterdam kwamen.
Een pluim dus alvast voor de organisatie van dit festival, maar de muziek komt toch op de eerste plaats.

De lokale sludge/doom-helden van Mould mochten aftrappen op het grote podium van De PIT. Nog maar twee jaar geleden stonden ze daar ook al om toen hun album ‘Pull & Repulsion’ voor te stellen. Dat album heeft met zijn goede reviews de band op weg gezet naar heel wat podia in Nederland en Vlaanderen (Vestrock, supports voor Frayle en The Obsessed, …). Surfend op die hoge golf is Mould al aan het opnemen voor een tweede album en daaruit kreeg het thuispubliek al een aantal nummers te horen, naast ouder werk als “Face The North” en “Abort”. Het nieuwe werk klonk alvast prima. Laat dat tweede album maar komen.
Setlist Mould: Judas / Face The North / Two Blades / Sulphur / Abort / Dream Machine

Op het kleine podium van De PIT stond daarna Yko klaar. Een Gentse band die postrock en postmetal blendt. Vaak instrumentaal en soms ook niet. En sinds vorig jaar met een saxofoonspeler erbij. Die zorgt soms voor een Morphine-vibe in het geluid. Het wordt pas echt bijzonder als de sax distortion krijgt. Dit was mogelijk hun eerste concert in het buitenland en hun eerste officiële albumrelease moet nog komen. Als die release dezelfde emoties en intensiteit kan vangen als hun concert op Terneuzen on Fire, dan kan Yko best wel een blijvertje worden in het postmetal-landschap van de Lage Landen. “Spissatus” en “Incus” waren voor mij de hoogtepunten in de set.
Setlist Yko: Volutus / Incus / Alto / Cauda / Spissatus

Daarna ging het opnieuw naar het hoofdpodium voor Pendejo! uit Amsterdam voor opnieuw blazers op het podium (trompet en schuiftrompet deze keer). Deze band is misschien een buitenbeentje in de stoner-scene, niet alleen vanwege de blazers, ook voor de lyrics in het Spaans. Dan toch een buitenbeentje dat zichzelf prima in de markt heeft gezet, met vier albumreleases op hun eigen Chancho Records en optredens zowat overal in Europa en zelfs daarbuiten. Pendejo! speelt in Terneuzen misschien een beetje op routine, dan nog is de set best heftig. “Tu Hermana” en “No Te Vayas” komen van hun meest recente album ‘Volcan’, maar er zijn ook oudere tracks en de Iron Maiden-cover “Wrathchild”. Het publiek in De PIT reageert heel enthousiast en er wordt al wat gedanst voor het podium.
Setlist Pendejo!: Timon / Tu Hermana / No Te Vayas / Wratchild (Iron Maiden) / 47 / Arrecho / La Reina / Flotadores / Amor Y Pereza / Camaron

Terug naar het bijpodium voor Turpentine Valley. Deze Belgische instrumentale postmetalband stelde nog maar pas het derde album ‘Veuel’ voor. Vergeleken met het releaseconcert in Zottegem waren de reacties van het publiek in Zeeland een stuk enthousiaster. Omdat de fans de tracks inmiddels beter kennen en ook omdat het publiek in Nederland doorgaans een stuk luider reageert als ze het naar hun zin hebben. Turpentine Valley zette een strakke set neer, het was aanschuiven tot voorbij de toog om toch maar iets te kunnen zien van het concert en de hoofden wiegden mooi mee met de melodie. Bassist Thomas speelde een stukje in het publiek, maar veel ruimte kreeg hij niet. Turpentine Valley speelt deze zomer nog op Alcatraz en de agenda staat voorts al goed vol.
Setlist Turpentine Valley: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List

Na de dinnerbreak was het aan Ronker om het vuur op te poken op het hoofdpodium. Deze Belgische band zorgt al enkele jaren voor flink wat aandacht en dit jaar lijkt de grote doorbraak in zicht, met een plek op Dynamo Metalfest, Alcatraz en ArcTanGent, naast een hele rits clubconcerten overal in Europa. Het nieuwe album van Ronker kreeg hier een lovende review en live gaat de speednoise van deze vijf Belgen met snorren nog een versnelling harder. Frontman Jasper is een sensatie. Hij kruipt op elke hindernis op het podium of springt er net zo vlot opnieuw af, als om nog eens extra in de verf te zetten hoe ‘gevaarlijk’ Ronker wel niet is. Hij maakt een grapje over de Nederlanders die gaan tanken in België en haalt herinneringen op aan de song “Annelies” (van Sas van Gent in Zeeland) van Louis Neefs. Hij heeft heel veel liefde voor de programmatie en alle andere bands op de affiche en hij laat plots iedereen het refrein meezingen van “Wonderwall” van Oasis. Dit is een heel leuke band die ondanks de snelheid en de gekte muzikaal prima overeind blijft.
Setlist Ronker: Tall Stories / Respect The Hustle / Slow Murder / No Sweat / Clear The Air / Shame / Hiit / Where The Dogs Sleep / Disco Dust / Snuff / House Of Hunger / Goliath / Limelighter / Hools

Het leven hangt aan elkaar van keuzes. Stereoseat op het kleine podium van De PIT zou logisch zijn geweest, toch stapte ik vrolijk naar Orion Records om de hoek voor de set van Kasmin. Het contrast met alles in De PIT kon nauwelijks groter zijn. Op twee stoeltjes badend in roze en paars licht hebben twee jonge mannen uit Amsterdam plaatsgenomen met een akoestische gitaar en een cello. Een twintigtal mensen hebben zichzelf tussen de platenbakken gepropt om aandachtig te luisteren. De liedjes van dit duo zitten ergens op het kruispunt van pop, folk en singer-songwriter. Denk aan een mix van Dressed Like Boys, Madredeus, Luka Bloom en Jeff Buckley. De cello krijgt veel tijd en ruimte en vertelt zo mee de bijna cinematografische verhalen die verteld worden. Mooi dat ook dit kan in de heel brede (om niet te zeggen eclectische) programmatie van Terneuzen on Fire.

Daarna terug naar De PIT voor Hemelbestormer. Deze Belgische postmetaltopper zie je qua festivals doorgaans vooral op een Graspop of Alcatraz, maar ze spelen vaak ook in kleinere venues en festivals. De ‘grote’ zaal stond afgeladen vol en het publiek reageert heel enthousiast en voldaan op de louterende, logge postmetal van dit viertal. Hun set staat bijna volledig in het teken van ‘The Radiant Veil’, hun recentste album, met puike versies van “Usil” en “Satre”, afgewisseld met de oudjes “Eight Billion Stars” en “In Praise of Sun”. Later dit jaar staat Hemelbestormer op Alcatraz.
Setlist Hemelbestormer: Usil / In Praise of Sun / Tinia / Eight Billion Stars / Turms / Satre

Omdat ik ook de derde plek van dit stadsfestival wil beleefd hebben, ga ik naar de Porgy & Bess voor de rootsrock van de Britse Rosalie Cunningham. Ik weet niet wat de reden was – misschien was het vorige concert uitgelopen – maar het lukte daar niet om tijdig alle instrumenten op het podium aan te sluiten en een soundcheck te doen. Een half uur na het voorziene begin is de frustratie bij Rosalie zo hoog opgelopen dat ze haar band het teken geeft om toch te beginnen spelen, zonder dat alles al goed is afgestemd. Voor wie net voor het podium stond, viel het geluid nog mee. Wie verder stond, kreeg de vocalen niet door. Achteraf hoorde ik wel wat ontgoocheling bij fans die van ver gereisd kwamen speciaal voor deze band. De set in Terneuzen werd ter plekke aangepast aan de beschikbaarheid van de ingeplugde instrumenten en de speeltijd die overbleef. Hoewel de frustratie af te lezen was van de gezichten van de bandleden en het ongeduldige publiek zich liet horen, bleef iedereen heel vriendelijk en professioneel.

Het laatste stuk van de set van Rosalie Cunningham heb ik gemist om op tijd te zijn voor Gnome op het hoofdpodium. Het Antwerpse stonertrio met de rode tuinkaboutermutsen bestaat tien jaar en is overal populair en dus ook in Nederland. Vorig jaar deden ze hun eerste Amerikaanse tournee en dit jaar staat hun agenda al goed vol. Terneuzen is een soort van opwarm-concert voor hun tournee door de UK die een dag later start. Gnome speelt dus met het vertrouwen van de grote dagen. De set in Terneuzen was een dwarsdoorsnede uit het oeuvre van de band, met onder meer “Blacksmith” uit hun debuutalbum. Elke song werd op herkenningskreten onthaald door het publiek, er ontstond een moshpit en er was de eerste (en laatste) crowdsurfer van de dag.
Setlist Gnome: Duke of Disgrace / Wenceslas / Golden Fool / Blackmsith / Gods Are Evil / Antibeast / The Ogre / Rotten Tongue / Old Soul / Kraken Wanker / Ambrosius

Komatsu mag Terneuzen on Fire afsluiten op het kleine podium. Als je de carrière en successen van Komatsu afzet tegenover de podiumruimte en het late uur vind ik het misschien toch wat weinig respect voor dit Nederlandse trio. Opnieuw staat de ruimte naast de toog helemaal volgepakt. In de set zaten heel wat nummers uit ‘A Breakfast for Champions’, dat vorig jaar uitgebracht werd. De sfeer bij het publiek zat nog steeds heel goed en heel wat mensen zijn gebleven om de hele set uit te kijken, te luisteren en nog een laatste keer helemaal los te gaan. Dan zal het wel goed geweest zijn.
Setlist Komatsu : A Breakfast For Champions / Hail To The King / Blackened Eyes / Release The Flies / The Devil’s Cut / Savage / Fatcamp Workout / Livin’ The Dream / Welcome To The Underworld / Climb The Vines / Gator / Komatsu

Op een paar schoonheidsfoutjes na was Terneuzen on Fire een heel leuk festival. Je kon hier makkelijk tien bands zien voor amper 35 euro en het waren allemaal bands met een sterke uitstraling.

Organisatie: The PIT (ism Porgy & Bess/Orion Record Store)

GA-20 - Adembenemende blues dankzij een injectie rock-'n-roll

Ondanks alle ellende liep ik de afgelopen dagen in jubelstemming rond want mijn favoriete bluesband was opnieuw in het land. Zo zullen er wellicht nog meer geweest zijn, want de N9 liep behoorlijk vol voor alweer een passage van GA-20 in ons land.

Maar eerst mocht een ander groepje dat me ook nauw aan het hart ligt het podium inpalmen: het Gentse Harvesters. Ik zag ze ongeveer een jaar geleden nog in het voorprogramma van James Leg in de 4AD waar ze vertelden dat ze druk bezig waren met hun tweede plaat. Die is nu af maar blijkbaar nog niet uit.
De officiële voorstelling staat pas gepland op 30 april in de Missy Sippy. Zo lang hielden ze ons echter niet in spanning want ‘Do some good’, zo heet de nieuwe plaat, werd  in de N9 integraal en met veel gretigheid door de boxen gejaagd. Allemaal nieuwe nummers dus - enkel de vooruitgeschoven single "Blackbird" was me bekend - waaruit bleek dat Harvesters resoluut de kaart van de seventies rock heeft gekozen. Americana en rootsrock invloeden leken definitief verdampt.
Een opmerkelijke keuze want de seventies worden - punk buiten beschouwing gelaten - vaak gezien als de meest dorre periode uit de rockgeschiedenis. Dat neemt uiteraard niet weg dat ook toen tal van uitstekende platen verschenen. Harvesters was ook zo slim om de stadionsound die toen voor het eerst de kop opstak links te laten liggen en te kiezen voor een onopgesmukt geluid dat eerder de geur van verschaald bier en rokerige pubs opriep.
De bas van Bart Soens en de drums van Lion De Clerck (Leopard Skull, Straight Shooter) zorgden voor een robuuste verankering terwijl de gitaren van Paul Lamont (Hitch, Grand Blue Heron), tevens verantwoordelijk voor de donkere, korrelige stem, en Miguel Moors (Blackup) voortdurend de sterren van de hemel speelden. Black Crowes, Robin Trower en Tom Petty worden wel eens naar voor geschoven als inspiratiebronnen, maar dat heb ik er niet in gehoord. Wel riepen de melodieuze gitaarlijnen een enkele keer herinneringen op aan Bad Company.
Eén nummer (een titel kan ik er helaas niet op plakken), dat een vergeten klassieker uit de seventies had kunnen zijn, sprong er zo uit dankzij de heldere, meteen vertrouwd aandoende gitaarriffs. De andere songs hebben wellicht wat meer tijd nodig om zich helemaal te laten doorgronden. Ondanks het ontbreken van de parels uit hun eerste plaat, ‘At Rosie’s Palace’, werd het een knappe set die me in ieder geval nieuwsgierig maakt naar de nieuwe elpee.

Nadat Matthew Stubbs na jarenlange dienst bij Charlie Musselwhite op de keien werd gezet, begon hij in 2018 een eigen bluesbandje om zo de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Met GA-20 schuimde hij eerst de café's en restaurants van zijn thuisstad Boston af maar al snel bleek zijn rauwe, compromisloze blues aan te slaan bij een breder publiek en begon hij heel intensief te touren, zowel in Amerika als Europa.
Zo kon ik de groep maar liefst zeven keer aan het werk zien zonder daarbij verre verplaatsingen te moeten maken. In 2024 leek het noodlot toe te slaan toen zowel Pat Faherty (zang, gitaar) als Tim Carman (drums) de groep totaal onverwacht de rug toekeerden. Vooral Pat Faherty, toch het uithangbord van de band, leek met zijn punk charisma onvervangbaar. Maar Matthew Stubbs is een doorzetter. Hij zocht en vond twee vervangers bij Ward Hayden & The Outliers (het vroegere Girls Guns And Glory), een old school country band die enkele keren had geopend voor GA-20.
Faherty en Carman begonnen van hun kant een eigen band, Canyon Lights, waarmee ze begin mei te zien zijn op twee Nederlandse bluesfestivals: Moulin Blues en Rhythm & Blues Night. Maar hun debuut, ‘Breathe easy’, waar ik hoopvol naar uitkeek, valt me serieus tegen .
Vorig jaar zag ik GA-20 voor het eerst in de nieuwe bezetting in café De Zwerver en toen bleek al dat de groep niets aan kracht had ingeboet. In de N9 kwamen ze zo mogelijk nog sterker uit de verf. Cody Nilsen zal zijn voorganger, Pat Faherty, nooit helemaal doen vergeten. Daarvoor was die laatste, met zijn immense krullenbol en onorthodoxe sprongen, te nadrukkelijk visueel aanwezig. Maar nu ik hem een tweede keer bezig zag, dringt de conclusie zich op dat Nilsen vocaal minstens even sterk is en als gitarist zelfs de betere.
En gitaren, daar draait het toch om bij GA-20. Twee gitaristen mochten, zonder dat een bassist hen voor de voeten liep, elkaar op het voorplan afwisselen: de melodieus en wat bedaarder spelende Matthew Stubbs en de scherpere en venijniger uithalende Cody Nilsen. Stubbs mag dan herhaaldelijk zijn liefde voor Chicago Blues hebben uitgesproken, maar wat GA-20 bracht was zoveel meer dan dat. 95% van de contemporaine Chicago blues vind ik eigenlijk strontvervelend. Maar GA-20 geeft de blues, met een gezonde injectie rock-'n-roll en een uitgekiende songkeuze, een extra dimensie. De blues heruitvinden doen ze niet - dat is ook helemaal niet nodig - maar ze laten haar wel weer fris en opwindend klinken. 
De set werd meteen schitterend geopend met het opgewekte "Cryin' & Pleadin'" van Billy Boy Arnold, misschien wel het beste nummer van hun laatste plaat, ‘Orphans’. Er zouden nog vier nummers uit die plaat volgen maar ook het oudere werk kwam ruimschoots aan bod. Zoals de twee rauwe Hound Dog Taylor covers, "Give me back my wig" en "She's gone", altijd goed voor een hoogtepunt. Bo Diddley's "Crackin' up" werd dan weer wat onderkoeld gebracht. Voor mij had het wat feestelijker gemogen, maar het was in elk geval eens wat anders.
Halverwege de set verlieten Stubbs en drummer Josh Kiggans het podium en worstelde Cody Nilsen zich door Lightnin' Hopkins' "I'm leaving you now". Hoewel de laatste plaat niet zo heel lang geleden verscheen, had een aantal nieuwe nummers al zijn weg naar de setlist gevonden en zeker niet de minste. "Can't hold out" van Elmore James, geschreven door Willie Dixon en "Crazy Love", ook al uit de pen van Willie Dixon maar in 1965 op single uitgebracht door Buddy Guy. Vooral dat laatste was opnieuw een openbaring!
De opbouw van de set bleef ongewijzigd met ook hier tegen het einde ruimte voor een uitstapje tussen het publiek. Maar waar Pat Faherty vroeger als een razende de menigte in dook, zoekt Cody Nilsen het rustig op om daarna te proberen de stilste noot ooit te spelen.
Als uitsmijter zorgde het aan Little Richard schatplichtige "Be my lonesome" nog voor een brok zinderende rock-'n-roll. En omdat zowel Stubbs als Nilsen 'Dale' als tweede naam hebben werd "Nitro" van Dick Dale gekozen als bis.
Een alweer adembenemende set kon nauwelijks mooier eindigen dan met deze spetterende surf-instrumental.

Organisatie: N9, Eeklo