’White Chalk’ toont een artieste , nog net geen veertig, die nog steeds veel te bieden heeft. De plaat is niet te vergelijken met haar vroegere werk; van de rauw verbeten sfeer van de vorige plaat ‘Uh Huh Her’ (’04) of zelfs van de verfijnde pop van ‘To bring you my love’ (’95) is niks te merken . De songs zijn sober aangekleed, en stralen een intieme sfeer uit. Een hoog ingehouden zang en het pianospel staan centraal. Polly Jean Harvey heeft een sterke stem, die hemels, breekbaar en dreigend klinkt.
We horen haar op ‘ White Chalk’ van haar meest gevoelige, serene kant. De sound kan sprookjesachtig (“Dear darkness”, “Silence”, “To talk to you”) of donker dreigend zijn (“Grow grow grow”, “Broken harp”, “The mountain”). “When under ether” is de single en “The piano” is alvast het meest poppy nummer. Wat een mooie muzikale outfit voor de plaat van een grootse artieste.
Het Schotse kwartet Sons & Daughters debuteerde in 2004 met ‘Love the cup’, nogal snel gevolgd door het debuut ‘The repulsiopn box’. Een opwindende, dynamische sound, die live in dezelfde lijn lag. Het 2 vrouw – 2 man gezelschap speelt een combinatie van gitaarrock, rock’n’roll,doordrongen van wave en gedragen door de snedig, felle vocals van Adele Bethel, die nagenoeg alle songs vocaal op zich neemt. Scott Paterson neemt een juist gepaste rol in met backing vocals.
Meer en meer klinkt het kwartet als een subtielere The Kills, met hun uptempo, bedreven rockende sound, pakkende refreintjes, gitaarlijntjes en handclaps. Hun twaalf songs zijn allen even bruisend, één voor één single-opnames, en hebben zelfs een meezinggehalte. Het meest poppy klinken “Flags” en “Iodine”.
Kijk, ‘This Gift’ is een geschenk want het is een lekker overtuigende tweede full cd geworden.
De West-Vlamingen van De Portables, uitgeweken naar Gent, zijn al ruim tien jaar bezig met muziek en film; op het podium zorgen ze voor een toffe combinatie in een ongedwongen speelsheid. Hun songs getuigen van muzikale schoonheid, zwellen mooi aan, hebben een broeierige spanning of kunnen direct klinken, ergens tussen postrock, psychedelicapop, lofi, retro- en indierock. Avontuur, diversiteit en originaliteit zijn twee grote troeven van het kwintet.
Hun set van een uur gaf de indruk van één lange generale repetitie, maar eentje die intrigeerde en beklijfde. Een leuke manier van werken met een dosis humor, leuke anekdotes en zichzelf niet té au sérieux nemen.
Op hun dooie gemak wisselden ze van zang en instrument - van gitaar, bas, drums -, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, ook tijdens sommige nummers.
Ze grossierden in hun oeuvre, stelden enkele songs voorop van hun recentste cd ‘Topless is more’ als “Vegetarian bbq”, “Haut gay” en “Plankier” en trakteerden ons op een cover van Orange Black, de vroegere band van Go Find-er Dieter Sermeus (die in het weekend papa werd!) “Surrender”.
Hun soms lang uitgesponnen songs gingen van een sfeervol, dromerige naar een snedig, fellere aanpak, met een vleugje distortion of dansbeats.
De Portables hebben zo hun eigen weg binnen het muzikale landschap …wat respect afdwingt!
Star Club West verving The Go Find. The Go Find, met hun dromerige, melancholische gitaarpopelektronica, moest dus afzeggen (reden zie hoger).
Het Antwerpse Star Club West, onder Nico Jacobs, is ook al een pak jaar bezig en heeft drie albums uit. Hun songs kronkelden zich een weg in onze hersenen: een sfeervolle start, dan snedig, krachtiger en noisier door de pedaaleffects . Avontuurlijk weemoedige indie/postrock met een rauw Pavement randje!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Mag ik even aan U voorstellen: Syb Van Der Ploeg. Waarschijnlijk zegt deze naam U niets. Nochtans is Syb bij onze Noorderburen een van de belangrijkste figuren uit de (Nederlandse) muziekscène van de afgelopen vijftien jaar.
Als charismatische zanger van de Nederpop band De Kast behaalde hij in eigen land immense successen. Met De Kast was Syb slechts tweemaal in België te zien. Eenmaal in Gent en eenmaal op Marktrock in Leuven. Toen hij in 2002 volledig opgebrand De Kast opdoekte richtte de man een nieuwe Engelstalige melodieuze rockband op, met name Spanner.
Spanner kende vooral succes in Duitsland terwijl de band in eigen land nooit de erkenning kreeg die het verdiende.
Daarna waagde Syb ook de overstap tot het musicalgenre en was hij een graag geziene gast bij belangrijke tv-shows. Sinds kort is De Kast zeer sporadisch terug live te zien.
In 2008 wil Syb vooral zijn solocarrière uit de grond stampen. Begin maart brengt de man zijn eerste Nederlandstalige soloalbum uit ‘Heilig Vuur’. Een plaat die ook in het Fries zal verschijnen. Ondertussen staat de man in de belangrijkste theaters van Nederland met zijn show ‘Alles Uit De Kast en meer’. Een duidelijke knipoog naar de titel van het eerste De Kast album uit 1992. Al lag de nadruk in Middelburg vooral op ‘en meer’, want er werden erg weinig nummers van De Kast gebracht. Wel kregen we een schitterende bloemlezing uit de carrière van deze zeer gedreven, getalenteerde muzikant.
Om Syb live te zien reden we dus naar de Stadsschouwburg te Middelburg. Een middelgroot theater dat tot mijn verwondering niet helemaal vol zat. Na een bombastische intro werd er rustig geopend met “De Tijd Staat Even Stil”. Meteen was het duidelijk dat dit een erg mooie avond zou gaan worden. Onmiddellijk speelde Syb’s begeleidingsband zich in de kijker. In die band zit o.a. Jeff Zwart (gitarist van Spanner), drummer en vriend Nico Outhuijse (Spanner/De Kast) en aanstormend talent Elske DeWall. Een sterke, melodieuze gitaarsolo van gitarist Jeff Zwart deed het niveau van de openingssong sterk stijgen. Nog uit het zijn geplande solo-cd kwam het prachtige “Oogverblindend”.
Waarna Syb & band enkele songs uit het Spanner hoofdstuk brachten. “Invisible” en vooral “Unbreakable” waren sterke avontuurlijke songs die mij overtuigden om op zoek te gaan naar de twee uitgebrachte Spanner albums. Met “Celestial Science” kregen we een stuk uit de Kayak rockopera ‘Nostradamus – The Fate of Man’, waar ook Syb aan meewerkte.
Een zucht van opluchting ging door de zaal toen Syb “In De Wolken” aankondigde. Inderdaad, een hele mooie van De Kast in een fragiel, akoestisch jasje….(er werd zelfs heel voorzichtig meegezongen!) Daarna terug naar zijn soloalbum met de titeltrack en het dramatische “Tussen Land En Sterren”, een song die Syb een tijd terug opnam ten voordele van de crisis in Darfur. Voor de pauze werd afgesloten met twee covers: “New York Minute” van Don Henley (een echt kippenvelmoment) en Fleedwood Mac’s “Go Your Own Way”, songs die refereerden naar de Motel Westcoast theatertournee.
In deel twee na de pauze lag de nadruk nog steeds op ‘Heilig Vuur’. Ook pareltjes van De Kast zoals “Gouden Bergen” en het fenomenale ‘Woorden Zonder Woorden” werden in een erg mooi arrangement op ons losgelaten. Een song werd ook in het Fries gebracht: “Wind In De Zeilen”, Syb’s ode aan zijn pa. Dramatiek en passie kregen we tijdens twee songs uit de Rembrandt musical. Vooral “Meisje Aan Het Vensterraam”, een duet met multi-instrumentaliste Elske DeWall was erg indrukwekkend. Elske, het best bewaarde geheim uit Friesland, kreeg nadien haar solospot en mocht ook een hoofdrol spelen in de U2 cover “One”. Met de huidige single “Als Ik Jou Zie” nam Syb na ruim twee uur afscheid van het publiek. Een staande ovatie zorgde ervoor dat de band nog eens terugkwam om de allergrootse van De Kast te spelen. Nee, niet “Raak”, zoals in de zaal werd geroepen, maar wel “In Nije Dei”. Deze Friese song was immers de allergrootste hit voor De Kast. Zelfs tot in Zeeland werd woord voor woord keurig meegezongen. Het slotstuk van de avond was het lange (we werden vriendelijk verzocht om terug te gaan zitten) “Achtbaan”. Een wervelende song vol bombast en tempowisselingen. De song deed me wat denken aan Queen, maar vooral aan Robby Valentine.
Na het optreden kregen de fans de mogelijkheid om Syb & band te ontmoeten. Alles verliep erg spontaan en met veel wederzijds respect. Ook wij hadden een leuk gesprekje met deze sympathieke Fries. Syb was enorm verrast met de Belgische delegatie in Middelburg en grapte dat hij eindelijk was doorgebroken in België. Dat laatste wensen wij hem van harte toe zodat het ‘Heilig Vuur’ ook hier in België krachtig mag branden.
Setlist: *De Tijd Staat Even Stil *Oogverblindend *Unbreakable *Invisible *Voor Dat Ooit *Celestial Science *In De Wolken *Hart Van Mijn Gevoel *Heilig Vuur *Tussen Land En Sterren *New York Minute *Go Your Own Way
--------------------------
*Ik Wil Erbij Zijn *Alles Wat Ik Doe *Gouden Bergen *Wind In De Zeilen *Ik Vlucht In Haar Lijf *Meisje Aan Het Vensterraam *One *Woorden Zonder Woorden *Zo Gaat Het Leven Aan Je Voorbij *Als Ik Jou Zie
---------------------------
*In Nije Dei *Achtbaan
Hoog bezoek afgelopen zaterdagavond in de Gentse Ha’, sinds jaar en dag dé ontmoetingstempel bij uitstek voor singer-songwriters aller windstreken. Lang voor Ryan Adams en Jeff ‘Wilco’ Tweedy tot ongekroonde koningen van de alt.country werden gebombardeerd, effende Steve Earle medio midden jaren ‘80 het americana pad met zijn solo-debuut en new country klassieker ‘Guitar Town’. Sindsdien lopen woelige huwelijksperikelen, pills’n’booze en een persoonlijke kruistocht tegen de politieke hypocrisie van het Witte Huis als een rode draad doorheen Earle’s albums, verhalenbundels en toneelstukken. Ter promotie van het overigens voortreffelijke nieuwe album ‘Washington Square Serenade’ doet de net 53 geworden countryrock troubadour een bescheiden akoestische solo tournee, maar in een Amerikaans verkiezingsjaar kan het publiek zich ongetwijfeld ook verwachten aan een stevige portie politiek gepreek.
Earle’s set in de Ha’ begon echter integer en innemend, en greep met “The Devil’s Right Hand” uit ‘Copperhead Road’ (‘88) en “My Old Friend the Blues” en “Someday” uit ‘Guitar Town’ (‘86) al meteen terug naar diens fabelachtige beginperiode. Door zijn indrukwekkende persoonlijkheid en doorleefde vocals dwong Earle aanvankelijk vooral aandacht en respect af bij het publiek, getuige de ijzige stilte tijdens de death row parabel van “Billy Austin”. Door het inschakelen van typische americana instrumenten zoals dobro, banjo en mandoline bleek nogmaals dat een singer-songwriter enkel gewapend met gitaar en mondharmonica best wel een muzikaal gevarieerde set kan neerzetten. Tot éénieders verrassing, en tot enige ergernis van een aantal stugge countrypuristen, haalde Earle plots zelfs een heuse ritmesectie tevoorschijn toen een DJ onzichtbare Oosterse percussie of hiphop beats uit de boxen deed klinken. Vooral de nummers uit het laatste album zoals “Jericho Road”, “Satellite Radio” en “Way Down in the Hole” klonken hierdoor uiterst eigentijds en catchy, waarmee Earle leek duidelijk te maken dat hij niet als een knorrige oubollige countryrocker wil aanzien worden.
De sfeer werd opnieuw wat gemoedelijker toen Earle een duet bracht met zijn eigen voorprogramma en vrouwlief Allison Moorer, zelf een niet onaardig(e) (ogende) singer-songwriter die een uurtje voordien haar nieuwste album ‘Mockingbird’ had voorgesteld. De combinatie van Earle’s doorleefde stem met de soulvolle uithalen van Moorer deed ons even terugdenken aan wat Gram Parsons en Emmylou Harris ooit aan de wieg van de countryrock toe vertrouwden. Moorer mocht daarna nog even op het podium blijven om, bij wijze van inleiding tot “City of Immigrants”, getuige te zijn van een kleine donderpreek over de rol van Amerika in de wereldwijde globalisering. Earle is niet bepaald wat men noemt een subtiel redenaar, zegt zonder veel omwegen waar het op staat en getuigt van een radicale visie op wereld van nu. Zo gelooft hij rotsvast in de ‘Music Against War’ filosofie, en dat ondervond ook het publiek dat onder zachte dwang werd aangemaand om in koor “One of These Days, I Gonna Lay This Hammer Down” te scanderen.
Zo militant als Earle na ruim anderhalf uur de coulissen was ingedoken, zo melancholisch kwam hij terug op het podium voor een enkele bisronde. Oorlog in het Midden-Oosten stond alweer centraal in “Rich Man’s War” uit ‘The Revolution Starts ... Now’ (‘04), maar het strijdvaardige enfant terrible moest hier plaats ruimen voor de bezorgde vader die zijn zoon naar het front ziet vertrekken. Dit moment van bezinning werd verder gezet door een beklijvende versie van “Little Rock’n’Roller” bij wijze van zelftherapie op te dragen aan zijn pas overleden vader. Het profetische “Copperhead Road” uit het gelijknamige album sloot een bijna twee uur durende set af.
Steve Earle profileerde zich als de working class hero van de countryrock, de ene keer schoppend tegen de schenen van het politiek establishment, de andere keer mijmerend over gemiste kansen en persoonlijk verlies, kortom een ruwe bolster met blanke pit.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Daft Punk, The Chemical Brothers en Underworld zijn drie belangrijke muzikale pijlers van de nineties binnen de dancepop. Zij worden momenteel overspoeld door jonge technowolven als Digitalism, Justice, Simian Mobile Disco, Goose, … Voor wie houdt van geraffineerd opbouwende trancegerichte en forser klinkende beats, lichtvoetige elektronica en een popmelodie, laat het duo van Underworld niet links. Ze gaan hun eigen weg en leunen maar weinig aan de huidige ontwikkelingen binnen de dance, techno, electro en retro acid.
Het duo moest noodgedwongen in november laatstleden op ‘I Love Techno’ forfait geven (keelontsteking Hyde). Ze sloegen in het tweede deel van de set bikkelhard terug. Smith is de knoppenfreak en Hyde, gekleed in een blinkend gouden jasje, maakte lichte danspasjes en armbewegingen, en zong beheerst (al/nt vocodervocals) met halfopen ogen. Aan de apparatuur werden ze af en toe door een derde man bijgestaan. De sound kreeg elan door flashy lights, projecties, opgeblazen verlichte plastic palen en met een filmcamera aan de microfoon.
Underworld startte zalvend door het broeierig, repetitieve “Beautiful burnout”, de huidige single van de cd ‘Oblivion with bells’. Zelfs het tweede “Pearls girls” was op een ‘lower’ tempo. “Best mangu” en “Banstyle” zetten deze lome, sfeervolle richting verder…een droomwereld die Underworld ons niet liet ontgaan.
Na een goed halfuur waren het de oudjes “Spoonman” en “Mmm skyscraper” uit ‘Dubnobasswithmyheadman’ (’94!) die aanzetten tot meer krachtige beats. Het groovy “Jumbo” werkte in op de dansspieren, wat luidkeels en enthousiast werd onthaald. “Two months off”, “Born slippy” en “King of snake” volgden; de dancebeats bonkten door de speakers . De AB werd omgetoverd tot een ‘rave’ dans-ko-theek, waar stevig met handjes en armen werd gezwaaid …een schitterende apotheose!
Het recente “Crocidile” en het prachtige uitgesponnen “Juanito”, uit ‘Second toughest in the infants’ klonken aanstekelijk en besloten na een kleine twee uur de party. Het publiek riep hen luidkeels terug, maar zonder resultaat … de lichten floepten aan. Songs als “Cowgirl”, “Rez” of “Moaner” werden in de koelkast opgeborgen en konden het fijn opgebouwde dansfeestje niet verder zetten.
Underworld trok de kaart van de diversiteit in z’n twee uur durende set : van zalvend ambiente soundscapes-pop tot groovy, strakke dance ‘techno’ pop . Alvast een breder muzikaal spectrum tav de huidige generatie techneut-groupies.
Organisatie: Live Nation
Een goed bewaard muzikaal geheim is en blijft Shellac , de band rondom de bekende producer Steve Albini. Shellac, al 15 jaar bezig, is nog maar toe aan de vierde cd en heeft zeven jaar op zich laten wachten voor de opvolger van ‘1000 Hurts’. Als producer is Albini man-van-alle-klusjes, want hij stond al in voor werk van Nirvana, Pixies tot Low en Joanna Newsom!.
Het trio Albini (gitaar/zang), Weston (bas) en Trainer (drumkit) is een geniale drie-eenheid: een neurotisch aanstekelijk metaal klinkende gitaar (‘prikkeldraad’gitaarklank), een grommende, dreunende diepe bas, en gortdroge powerdrums. Songs regelrecht vanuit het repetitiekot, die power en oerkracht uitstralen op een ongedwongen wijze: rauw alternatief, een repeterend spannende opbouw, noisy klanken en onverwachtse wendingen. Ze klinken onvoorspelbaar en slaan af en toe de brug naar een beetje toegankelijkheid.
Opener “The end of radio”, ruim acht minuten lang, is er eentje om in te lijsten, “Genuine lullabelle” heeft een aardige experimenteerdrift en zegzang en afsluiter “Spoke” is een korte, pittige hardcore/noisepowersong.
De variëteit maakt van deze plaat een adembenemende, donker, dreigende noisetrip van drie weirdo’s.
’Excellent Italian Greyhound’ is een prachtplaat binnen het noiserocklandschap.
Chantal Acda is klaar met haar tweede soloplaat ‘Polar Bear’, de opvolger van ‘Naked in a clean bed’. De Brusselse Nederlandse laat momenteel haar band Chacda even in de koelkast en werkt solo op sublieme wijze opnieuw tien intieme emotievolle songs uit ,waaronder de warme cover van Sophia “If only”. De songs zijn puur en oprecht en worden bepaald door piano, gitaar, melodica, banjo, af en toe geruggensteund door soundscapes en strijkers. Ze worden gedragen door haar melancholische, hese fluisterzang.
’Polar Life’ verwijst naar haar onvergetelijke voorliefde aan Ijsland. Een verstilde, broze ingetogen schoonheid is te horen op “Prophets”, “The sun sinks in the sea”, “Alleys” en “Little one”.
Het debuut gaf al een sterke indruk, zonder blozen wordt dit zeker met het tweede album ‘Polar Life’ bereikt
Het uit Austin, Texas afkomstige Spoon, onder Britt Daniel, bracht in 2006, nav hun tienjarig bestaan, het debuut ‘Telephono’ terug uit, met enkele extra tracks. Spoon heeft een eigen identiteit ontwikkeld en treedt uit de voetsporen van de muzikale avonturen van Pavement en Guided By Voices.
Hun zesde cd ‘ Ga Ga Ga Ga Ga’ bevat broeierige indie/lofi poprock, met uitstapjes naar funk, soul en country. Piano,gitaar en blazers geven kleur aan de sound.
Tien intens bezwerende, aanstekelijke songs die zowel toegankelijk als bevreemdend klinken: van opener “Don’t make me a target”, naar “The ghost of you lingers”, “Don’t you, Evah” tot “Eddie’s raffa” om tenslotte te besluiten met het ingetogen “Black like me”.
Spoon overtuigt en onderstreept het songwriterschap van Daniel.
Zullen we de korte set van The Sadies misschien in enkele trefwoorden samenvatten : country, surf, Tarantino, psychedelica, The Byrds, John Wayne, Link Wray, rock’n’roll, Morricone, supercool, Johnny Cash, Dick Dale.
Misschien kan u zich hier wel iets bij inbeelden. Wij vonden het in ieder geval fantastisch. Even nog dit meegeven, check the Sadies op hun laatste voortreffelijk album ‘New seasons’ en vooral op de vitale live dubbelaar ‘The Sadies in concert’.
The Sadies speelden hier eigenlijk hun eigen voorprogramma want na een half uurtje kwamen zij gewoon terug als de begeleidingsband van het duo Heavy Trash, meer bepaald de fenomenale Jon Spencer en Matt Verta Rey. Niet verwonderlijk, want The Sadies speelden ook mee op de laatste plaat ‘Going way out with Heavy Trash’. Zo kregen we bij momenten een wel heel stevig gitaargeluid op het podium van deze oude maar best wel aangename en sympathieke concertzaal. Kan ook niet anders met vier gitaristen op het podium.
Het bonte gezelschap bracht een heerlijk vette pot rock’n’roll en rockabilly, enorm aanstekelijk, rollend als een kudde opgejaagde bizons op acid, wervelend als een zandstorm aan 100 km per uur. Ook al is Heavy Trash eigenlijk het kindje van het duo Jon Spencer en Matt Verta Ray, het is live toch vooral “The Jon Spencer rock’n’roll show”.
Podiumbeest Spencer is nog steeds één van de beste en meest vinnige live performers van dit heelal en kan het dan ook niet nalaten om met zijn typische “Elvis in overdrive” allure de boel op te hitsen. Geen mens die het beter kan dan hem, de rock’n’roll zit hem in het bloed, het hart en de nieren, en vooral ook in de onderbuik en nog een tandje lager. Matt Verta Ray, met passende vetkuif, is een verbluffend gitarist en stond heel cool zijn ding te doen, hij hield het boeltje perfect in een uitmuntend rock’n’roll kleedje terwijl Spencer op zijn eigenste uitzinnige manier loos mocht gaan. En dan waren er ook nog die duivelse Sadies.
Waarlijk een stomend rock’n’roll feestje.
Organisatie: Depot, Leuven
Perry Farrelll gaf ruim twintig jaar geleden de rockmuziek een alternatieve draai met Jane’s Addiction. De comeback in 2003 werd door het publiek grotendeels links gelaten. Zijn andere band Porno For Pyros liet meer Caribische ritmes horen, maar het is nu ook al tien jaar geleden dat we van deze band hebben gehoord.
Misschien kent het nieuwe project een vervolgverhaal. Satellite Party brengt voldoende afwisselend songmateriaal , doch de cd kan in z’n totaliteit onvoldoende beklijven, ondanks enkele snedige gitaarsoli.
”Wish upon a dog star” en “Only love, let’s celebrate” ademen een arty partysfeertje uit. Retro klinkt het op “Hard life easy” en “Kinky”, rauw rockend op “Insanity rains”, Zuiders op “The solutionists” en de titelsong, en tenslotte dromerig op songs “Awesome”, “Mr sunshine” en “Milky ave”. De song “Woman in the window “ is een vocale track met Jim Morrison; 36 jaar na zijn dood mocht Farrell de vocals gebruiken en maakte er een sfeervolle afsluitende track op de cd van .
Ok, de hulp van talrijke vrienden als The Peppers, New Order, Thievery Corporation en Black Eyed Peas bederven de pret niet, maar verder dan dat heeft Satellite Party échter geen rol van betekenis. Een speeltje dus!
Een geslaagde hedendaagse combinatie van soul en rock op het hippe Ninja Tune label. Een stem die leentje buur is gaan spelen bij Curtis Mayfield en een sound die familie is van Gnarls Barkley maar ook al eens in een rokerig stonerrock hol gaat kruipen. Alles zit verpakt in 10 vrij korte songs die nogal vele kanten opgaan, van ‘70’s rock naar triphop tot soul, en die altijd even groovy en dansbaar blijven. Stomend plaatje voorzien van de nodige punch en humor. 2 Many DJ’s zouden hier wel raad mee weten.
Kan het jaar beter starten?Er zijn zo van die artiesten die het hebben. Nick Cave maakt een ommetje met Grinderman en geeft zo een power boost aan zijn Bad Seeds. En zo gaat Jon Spencer ook even zijn Explosion in de koelkast stoppen en met stergitarist Matt Verta-Ray (de naam alleen al!) als Heavy Trash zijn versie van de fifties geven.
Mister ADHD himself serveert ons met zijn tweede Heavy Trash ‘Going Way out’ pure, vettige en right in your face op de 50’s geïnspireerde rockabilly van de bovenste plank. Uiteraard alles in low fi . Het is als hamburgers eten in een drie sterren restaurant.
Vetkuiven aller landen, verenigt u en ga als de bliksem naar deze liveband kijken.
Minder vettigen en kuiflozen zullen zich ook kunnen laven aan dit olijke gezelschap.
Eat your hart out, Brian Setzer.
Wie het ondertussen al danig op zijn heupen heeft gekregen, dat zowat alle female-fronted metalbands zich binnen het gothic genre begeven, kan ik zeker het Amerikaanse Ignitor aanraden.
Met hun krachtige en bij momenten snelle mix van rasechte heavy metal met snedige powermetal, grijpen de leden van Ignitor mij, na een korte intro, onmiddellijk bij de keel. Wie op voorhand niet weet dat deze band een vrouw op de vocalen heeft, zal al heel wat moeite moeten doen om dit te ontdekken. Erika toont hier namelijk dat er ook vrouwen zijn binnen het genre, die figuurlijke ballen aan hun lijf hebben. De afwisseling van ruwe zanglijnen met hoge uithalen zouden even goed van een mannelijke collega kunnen komen, al valt het zeker aan te moedigen dat vrouwen zich op deze manier in de metalwereld mengen.
Naast Erika laat ook Annah Moore zien dat metal niet alleen een mannenwereld is, samen met Stuart Laurence (Agony Column) verzorgt ze namelijk op schitterende wijze de lead guitars. De snedige solo’s die de krachtige power-riffs afwisselen zijn welgeplaatst en geven een krachtige vlotte touch aan het album.
Door de muzikale capaciteiten van de band, gaat ‘Road of Bones’ geen enkele seconde vervelen. Het is moeilijk om er een topnummer uit te halen, daar elk nummer zijn eigen kwaliteiten bezit. Als het de krachtige riffs niet zijn, dan zijn het de vocale prestaties van Erika of een meezingbaar refrein… Om er toch maar enkele aan te brengen die in aanmerking komen, zijn “March to the Guillotine”, “Hymn of Erin” en “Reinheitsgebot” zeker het vermelden waard.
De titel van het laatstgenoemde nummer laat meteen al vermoeden dat Ignitor een hele horde Duitse fans achter zich heeft, wat volgens mij niet meer dan terecht zou zijn!
Nederlands 
Français 
