The Shadow’s Gone Out is een Frans instrumentaal duo met drums, bas en veel samples. Uit de review van hun vorige EP (‘Final Alarm’) onthouden we de referenties naar Marilyn Manson, Ministry en Martin Gore (van Depeche Mode). En we schreven dat er best wel wat vocalen mochten toegevoegd worden. Je leest het nog eens na op
https://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/88088-final-alarm-ep.html
En kijk. We worden op onze wenken bediend. Op hun nieuwe single “Whispering Ghost” krijgen we zowaar een soort van animated computerstem. Nie te nadrukkelijk aanwezig, maar genoeg om het anders monotone van de instrumentale muziek te breken. Muzikaal is dit opnieuw een heel experimentele cocktail van donkere synths en industrial beats. Inzake referenties kunnen we er op basis van deze single nog Front 242 en het Zweedse Pouppée Fabrikk aan toevoegen.
https://www.youtube.com/watch?v=U-BW0g3Ix2A
Boskat is een Belgisch duo dat zijn sporen al ruimschoots verdiend heeft in het clubcircuit en met puike singles. Aan de reeks opmerkelijke singles wordt een vervolg gemaakt met de nieuwe ‘Boiler’.
Voor deze single deed het duo een beroep op de vocalen van Rudeboy, de vocalist van Urban Dance Squad.
Het leuke is dat het niet enkel de vocalen zijn die ons teruggooien naar de jaren ’90 van de Squad, maar dat dat plaatje ook muzikaal klopt, met opzwepende, hoekige rock. Een beetje alsof die band gewoon een doorstart heeft gemaakt.
“Boiler” gaat vooraf aan het album ‘Welcome to Planet Urmit’ dat op 15 maart uitgebracht wordt. Rudeboy zal wel niet op elk nummer meedoen, maar toch smaakt deze single naar meer.
Boiler -single-
Boskat feat Rude Boy
Suburban Records
https://www.youtube.com/watch?v=xIyi2eXvtw0
The Priceduifkes lanceert met de single “Hot Tub” het aankomende, zesde studioalbum 'Dancing Dirty'. Frontman Ricky D zegt dat de tekst van “Hot Tub” is ontstaan uit een misvatting bij het luisteren naar het nummer “Hard Times” van The Scabs. Het lijkt ons een sterk verhaal om dat om dat op die manier ‘verkeerd te horen’, maar kom, het zou ook wel kunnen. 20 jaar luide muziek laat dus wel degelijk sporen na.
Tijdens de preproductie van het nummer tipte een toevallig aanwezige Cedric Maes van The Sore Losers nog een gitaarakkoord. Dat leverde hem meteen een interimjob op als sologitarist bij The Priceduifkes. Behalve Maes hoor je op piano ook nog producer Thomas Valkiers (XINK, The Crackups, Double Veterans).
'Dancing Dirty' verschijnt op 23 maart. Om de release te vieren, spelen The Priceduifkes twee uitverkochte shows in Trix (23/03) en AB (24/03) met Cornflames, de band van Eppo Janssen. Alle tickets waren na enkele uren de deur uit.
“Hot Tub” is een heel catchy en heel degelijk garagerock-anthem. Zo eentje dat The Paranoiacs en The Spanks zijn vergeten maken. Hot Tub - song and lyrics by The Priceduifkes | Spotify
The Black Crowes is een Amerikaanse rockband met een lange staat van dienst. Zoals wel vaker bij bands met broers kent de bandgeschiedenis een lange rij conflicten die soms voor vuurwerk in de studio zorgen, maar net zo goed voor lange pauzes tussen albums en voor lange afwezigheden op het podium. Hun grootste successen in Vlaanderen haalden ze met singles als “Jealous Again” en “Remedy”. Daarna volgden nog wel degelijke albums, maar de periode van de radiohits was voorbij.
Even fast forward in de geschiedenis naar de reünie van de Robinson-broers in 2019, wat in 2022 ‘1972’ opleverde, een EP met covers, naast een hele rits concerten, onder meer in de Lotto Arena in Antwerpen.
The Black Crowes - ‘Shake Your Money Maker’ bruist als nooit tevoren (musiczine.net)
Daar wordt nu een album aan toegevoegd. ‘Happiness Bastards’ is het eerste studio-album in 15 jaar. “Wanting and Waiting” is de eerste single. En die klinkt heel vertrouwd, ondanks dat er flink getimmerd is aan de bandbezetting.
De southern-bluesy gitaarlicks en de stem van de Robinsons domineren echter en dan kan er al weinig verkeerd gaan. Deze nieuwe single komt als een diesel wat traag op gang, maar etaleert dan een stevig rockende schwung, met ook een gospel-koortje zoals we dat al kregen op succesalbum ‘The Southern Harmony and Musical Companion’.
Nog meer goed nieuws nodig? Dit voorjaar gaan The Black Crowes op tournee en dat zal o.m. ook in België zijn, op 21 mei 2024 in de AB, Brussel
https://www.youtube.com/watch?v=G31MZzqH4ZA
De Belgische neo-postpunkband Meltheads wist ons een tijd geleden reeds van onze sokken te blazen met de Nederlandstalige single “Naïef”. De volgende voltreffer in het bommentapijt van deze band is de nieuwe single “No One Is Innocent”. Dit is een knetterende, hitsige psychpunkparel die halverwege even inhoudt voor een leuke bass break en die dan openbarst in een wellustige gitaarorgie, zoals alleen Meltheads dat kan. The Hives meets Whispering Sons, zoiets dus.
Frontman Sietse Willems over No One Is Innocent: “Het nummer gaat over de buurt waar ik ben opgegroeid. Ik hou van die plek. Het is er divers, het is er warm, maar ook valsig en onevenwichtig. Het nummer gaat over deze sociaal-economische ongelijkheid en hoe wij als samenleving dit corrupte systeem in stand blijven houden.” Zo komt hij tot het besluit dat niemand onschuldig is.
Debuutalbum ‘Decent Sex’ van Meltheads (in een productie van Bert Vliegen) komt uit op 9 februari, gevolgd door releaseshows in België en de buurlanden.
https://www.youtube.com/watch?v=9vd8Arj-R3c
New beat met een hoog actualiteitsgehalte en een flinke dosis satire. Het doet ons denken aan “Qui …”, de legendarische single van Brussels Sound Revolution naar aanleiding van de ontvoering en bevrijding van oud-minister Vanden Boeynants in 1989.
Op ongeveer hetzelfde patroon tekent Satirical Beat, dat ons muzikaal een beetje doet denken aan de neo-new beat van Belgica Erotica, de single “Graaifried & Graaiman: Pension Plan”.
Je moet geen genie zijn om te begrijpen welke graaiende gepensioneerde politici bedoeld worden en wat het pensioenplan is dat door de mangel wordt gehaald.
Brussels Sound Revolution permitteerde het zich indertijd om (met of zonder toestemming) de stem van Vanden Boeynants te gebruiken. Dat missen we hier een beetje bij Satirical Beat, maar voorts is dit een heel leuke single met oldschool new beat. Meer van dit!
Dance/Elektro
Graaifried & Graaiman: Pension Plan -single-
Satirical Beat
https://satiricalbeat.bandcamp.com/track/graaifried-graaiman-pension-plan
De Belgische epic symphonic metalband Cathubodua bracht zopas zijn nieuwe single en video uit. “Foretelling” is de eerste single van het nieuwe album van de band. Dat nieuwe album werd ‘Interbellum’ gedoopt en wordt op 23 februari uitgebracht door Massacre Records. Dat is hetzelfde Duitse label dat in 2019 ook al ‘Continuum’ uitbracht, het vorige album van deze band.
De productie en mix van het nieuwe album waren in de bekwame handen van Yarne Heylen (van Carnation).
De intro is misschien een referentie naar de folkmetal-roots van debuutalbum ‘Opus I Dawn’. Daarna breekt deze nieuwe single open in zowat het hardste en ruigste dat we al van deze band gehoord hebben. Tegelijk klinkt het knisperend als vuurwerk op een taart. Zangeres Sara staat heel centraal in de sound, maar ze moet –virtueel - vechten voor haar plaats.
Cathubodua stelt Interbellum het hele jaar door voor aan het publiek met een club- en festivaltournee door België, Nederland, Frankrijk en Duitsland.
https://www.youtube.com/watch?v=sIRh5yELJkE
De nieuwe van Gamma Rave is een kopstoot van jewelste. De zang zit een beetje in hetzelfde straatje van Eminem. Muzikaal is het een crossover geworden van elementen/vibes van een band als Rage Against the Machine en elektronische toetsen die naar alternatieve dance zoals The Prodigy neigen. Maar dan op hun geheel eigen wijze.
Eén ding kan je zeker zeggen en dat is dat ze origineel klinken en een eigen sound hebben ontwikkeld.
Een heel sterke track van deze Gentenaars.
Dub/Cross-over/Punk/Rap
Crossroads -single-
Gamma Rave
Gamma Rave - Officiële Website
Riet Muylaert zingt Liesbeth List - Boeiend eerbetoon aan deze Grande Dame!
Riet Muylaert zingt Liesbeth List was een boeiend eerbetoon aan deze Nederlandse chansonnière en actrice. Anderhalf uur lang reisden we doorheen het oeuvre van haar Nederlandstalig lied en kregen we een interessante uiteenzetting van het leven dat Liesbeth 78 jaar lang lief was. Muzikaal met strijkers van het SunSunOrcherstra, die samen met spaarzame toetsen en een tokkelende gitaar tekenden voor een warm, teder, dromerig, intimistisch concert, die het Franse en Nederlandse chanson dichterbij bracht!
Riet en haar muzikant Stefan Wellens brachten een ode aan Liesbeth List, samen met de prachtige strijkers van het SunSunSunOrchestra. Als pas afgestudeerd jong veulen mocht Riet met Liesbeth, dé Grande Dame van het Nederlandse Chanson, mee op tournee.
Ze speelden bijna twintig nummers, nummers die Liesbeth o.m. kreeg van de hand van Hans Andreus, Cees Nooteboom, Ramses Shaffey, verder eigen nummers als covers, die Brel, Aznavour en Piaf omarmden .
Riet houdt List in haar hart , en brengt de nummers, classic pop en chansons vol overtuiging , overgave en emotie , zoals Liesbeth het wil en wou …
De nummers kregen een sobere bewerking door de strijkers, cello , het getokkel op de gitaar en de cello; ze kregen een warme kleur door een piano toets waar nodig . Met vijf op het podium waren ze , die de schoonheid van het chanson benaderden; ook vocaal kon Riet Liesbeths melancholie beantwoorden.
Liesbeth op het podium en Liesbeth in het leven, nee het leven was (haar) niet altijd lief, het was met ups en downs , maar de dynamiek en het enthousiasme bleef voor haar publiek. Haar levensloop werd door Riet mooi, pakkend verteld, van geboorte, haar kindertijd in Nederlands-Indië, tot op het podium, in privé en de muzikale relaties, tot ze genoodzaakt moest stoppen met optreden, als gevolg van dementie; tot slot stierf in de volle coronapandemie van 2020.
Voor Riet was dit het tijdstip van Liesbeths levenslied, haar boodschap aan het publiek. Zij gaf de wereld zoveel schoonheid en Riet zoveel levenslessen. En daarom bleef en blijft Riet haar lied zingen, met een heuse tour in de culturele centra, zodat de mensen haar niet zouden vergeten.
“De pastorale” met Ramses was eentje die haar bekendheid groot maakte, het scherpte meteen de aandacht van het zo goed als uitverkochte zaaltje. Riet was hier terug in haar geboortedorp; het deed haar deugd sommige mensen van vroeger terug te zien en ook enkele leuke verhaaltjes van toen op te hoesten . Het tekende het emotievolle karakter van de avond met die weemoedige, dromerige songs, die onderhuids positiviteit willen uitstralen, zoals “Heb het leven lief “, ondanks teleurstellingen en tegenslagen.
De nummers zijn intens en kort, ze behouden die broeierige spanning van weleer door Riet en haar muzikanten, waarbij regelmatig van instrument werd gewisseld .
Een desolaat gevoel kon doorschemeren als bij een “Zeg me dat het niet zo is” en “Zo hoog in de hemel”. Meer extravertie borrelde op in het nummer “In oktober”.
Een zoektocht naar muzikale verbintenis hoorden we in die sfeervolle aanpak . “Ne me quiitte pas” van Brel kreeg een mooie Nederlandstalige bewerking onder “Laat me niet alleen” , ook Shaffey’s “Laat me” klonk op die manier.
Riet heeft ook een eigen repertoire die nauw leunt aan dat van List, “Zou het kunnen” paste perfect in dit plaatje . Toen ze samen speelden wisselden ze elkaars repertoire af. Sjiek dat een beginnende artieste kansen kreeg van een doorwinterde dame .
“Zonder liefde” en verderop “Brussel” waren er die Riet door de zwierige tunes tot een danspas bewoog .
Hoop, dankbaarheid , troost en liefde waren belangvolle thema’s, die ons even deden stilstaan in deze jachtige wereld; we hoorden het in “De verzoening” (van Frank Boeijen), in “Ik ben zo gelukkig bij jou” (vertaling van countryzanger Paul Williams), “Aan de andere kant van de heuvels” (‘is het gras groener aan de andere kant’?) en “Even eeuwig”, een mooi sluitstuk van de avond , die de strijkers ademruimte bood van een zalvende, innemende, rustgevende sound.
Het warme onthaal deed Riet en haar combo deugd, we kregen enkele laatste gevoelige, prikjes met “Een vriend zien huilen”, “Nog heel even” en de “Cantate aan Shaffey”. Een laatste ‘lalala’ en groet van een grande dame die talrijke onderscheidingen kreeg en nu nog belangvol is voor een rits opkomend vrouwelijk Nederlands talent als Eefje De Visser, Roosbeef, Meau, en ga zo maar door!
Riet Muylaert
Org: Kardini ism CC De Kleine Beer, Beernem
Wajdi Riahi Trio - Een culturele schokgolf
Jazz leeft! Dat merkten we onlangs nog aan de bloeiende scene tijdens het Brussels Jazz Festival in Flagey; met jonge, beloftevolle bands en talentvolle muzikanten die tekenend zijn voor wat Jazz nu te bieden heeft. Wajdi Riahi Trio (*****) is ook eentje die we best onthouden in deze scene; het is rond pianist Wajdi Riahi, een sympathieke man die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizonten te verbreden. Zijn debuut 'Mhamdeya' (2021) was een nostalgische trip naar zijn Tunesische verleden.
Met opvolger 'Essia' slaat hij een andere weg in. Het tweede album neemt ons mee op een reis tussen die twee horizonten van de pianist: Tunesië en Brussel. Stambeli en Gnawa muziek zijn een integraal onderdeel van het album. De organische architectuur van deze (Noord-) Afrikaanse ritmes vermengt zich met de complexiteit van jazz.
Wajdi Riahi Trio zorgde voor een culturele schokgolf, kun je wel zeggen.
Wajdi Riahi Trio is goed op elkaar ingespeeld, samen met de pianist zijn het gelijkgestemden, 'soulmates' die dezelfde kant uitkijken en vooral bijzondere talent laten horen; het is een diverse trip van uiteenlopende culturen en stijlen.
Op de muziek van Wajdi Riahi kun je geen label kleven, het is belangrijk van wat zij samen doen. De vocals, met een Tunesische touch, zijn een meerwaarde aan de sound.
Solo ervaarden we een magisch moment van Wajdi aan zijn piano; hij ontroerde en bedwelmde het publiek met z’n spel en fluitende stem.
Verder was er de double bas van Basile Rahola, die een warm klankentapijt speelde, waarvan je stil werd. En Pierre Hurty tastte de mogelijkheden af van z’n drumstel. Het geheel klonk kleurrijk. Hoe mooi en veelzijdig was dit, intiem, breekbaar vals Soms heel intimistisch en breekbaar als lichtjes flirten met de geluidsnorm. Tot daar het eerste deel van de set die vooral rond de nieuwste release. draaide
In het tweede deel, na een kleine pauze, werden de grenzen nog meer afgetast. Het klonk nog kleurrijker. Het publiek werd zelfs letterlijk meegenomen op deze trip doorheen Tunesië als Brussel; we werden zelfs aangespoord lichtjes mee te zingen. De uitersten intrigeerden , gekatapulteerd van de ene naar de andere kant … en in wat een tempo boden ze het je aan. Het daverende, rechtstaande applaus onderstreepte wel hoe iedereen genoot van deze toch wel veelzijdige trip.
Wajdi Riahi Trio kwam terug voor een bis; alle registers trokken ze nog eens open; een wervelwind aan geordende chaos die deze twee culturen samenbracht en zachtmoedig deed botsen in aanstekelijke vibes.
Wat dit trio deed, was zondermeer uniek en grensverleggend. Ze nodigen je uit mee te stappen in hun (muzikaal) verhaal en avontuurlijke sound. Het publiek lustte ervan en genoot … Wat een culturele schokgolf. Missie uitermate geslaagd!
Wajdi Riahi Trio - Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ism CC Sint-Niklaas)
Brussels Jazz Festival 2024 - Nduduzo Makhathini Trio - Tussen Jazz en Afrikaanse cultuur
Brussels Jazz Festival 2024
Flagey
Brussel
Datum: 2024-01-20
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival 2024 zit op z’n laatst, het was een rollercoaster aan fijne avonden, die de grenzen in de jazz aftast. Vanavond was er de double bill van Afrikaanse jazz virtuozen, enerzijds drummer Asher Gamedze met zijn nieuwe album ‘Turbulence and Pulse’ en pianist Nduduzo Makhathini die de grens tussen spiritualiteit, jazz en folklore aftast met zijn twee kompanen.
Een zwoel avondje genieten dus met een boodschap, die jazz en Afrikaanse cultuur samenbracht.
Asher Gamedze (****) boeit niet alleen door zijn gedreven drumspel, de man heeft een verhaal. Dit uit zich in z’n mening van wat er in de wereld omgaat, in z’n bindteksten, alsook muzikaal in z’n, drumspel. De emoties druipen er van af.
Hij staat niet alleen op het podium. Trompet geschal weerklinkt als een verschroeiende walm, aangevuld door sax en aanstekelijke basstunes. Het totaalpakket intrigeert. Asher Gamedze verstaat ingenieus met z’n muzikanten, vooral de kunst om de instrumenten hun werk te laten doen. Mooi.
Ook Nduduzo Makhathin Trio (****) zijn poëten, verhalenvertellers. Het verhaal voel je evenzeer door het pianospel en in de zang.
Ook hier zijn we onder de indruk van de twee genres die elkaar moeiteloos vinden, de emoties (pijn, vertwijfeling, blijdscha) en de grensverleggende aanpak door de weemoedige contrabas, de drumpartijen, die snedig, gedreven en bombastisch klinken. Wat een schoonheid.
De Afrikaanse roots kan het trio niet verstoppen; het samenspel klinkt kleurrijk, ondersteund van de gevoelige, breekbare vocals van Nduduzo.
Op het einde van de set steekt hij een monoloog af , een lang gesprek met zijn publiek. Hier verkondigt hij uitgebreid zijn boodschap zonder te prekerig over te komen. Iedereen is evenwaardig, belangrijk, ongeacht wie je ook bent (afkomst, geslacht, huiskleur) of waar je ook woont in deze wereld. Een muzikaal sluitstuk volgt nog.
Dit optreden is dan ook de ideale afsluiter van een tiendaags festival van muzikale varianten in genres, die de grenzen wist af te tasten. Wat een diversiteit die ons aanhoudend boeide.
Organisatie: Brussels Jazz Fesitval ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2024 - Kahil El'Zabar Ethnic Heritage Ensemble - Een spirituele jazz beleving
Brussels Jazz Festival 2024
Flagey
Brussel
2024-01-19
Erik Vandamme
Als een levende legende op een podium staat, die al circa vijftig jaar meedraait in het muziekwereldje, kan het verschillende kanten uitgaan. Ofwel krijg je een routineuze trip, waar het vuur een beetje uitdooft, maar je hebt die artiest toch nog eens 'live gezien'; of je krijgt een glimp uit een ver verleden, dat je emotioneel weet te raken, een hemelse magie waarbij de artiest als een jong veulen zijn ploeg aanspoort om er een onvergetelijke top avond van te maken. Dit was alvast het geval bij het optreden van Kahil El'Zabar Ethnic Heritage Ensemble in een volgepakt Studio 4 in Flagey, Brussel, legendarisch kan je wel zeggen tijdens deze boeiende avond op Brussels Jazz Festival.
We starten echter in een goed gevulde Studio 1 met Work Money Death (****1/2), het project rond de knotsgekke saxofonist Tony Burkill; die in 2017 zijn debuut maakte bij ATA Records.
Het gezelschap improviseert maar al te graag. Het is een uurtje uitermate genieten. Ook al staat Tony zijn sax vaak centraal, je kunt niet voorbij de ingenieuze ingevingen van drummer Sam Hobss die zijn capriolen combineert met de meesterlijke multi-instrumentalist Daniel Templeman; met o.a. schelpen, klokken , tamboerijn zorgt de man voor speciale effecten in een bevreemdend mooie sfeertje. Pianist John Ellis intrigeert door z’n speelsheid en is een virtuoos in z’n vak; en er is ook nog de bas van Neil Innes. Richard Ormrod vult verder nog aan met fluit en percussie, op de sax van Tony. De cirkel is rond op die manier. Ontspannen en met een humoristisch trekje dompelt dit gezelschap ons onder in een badje van pure improvisatie, een hemelse, hartverwarmende schoonheid.
In studio 4 doet Kahil El'Zabar Ethnic Heritage Ensemble (*****) er nog wat bovenop. Het niet meer zo jong ogende combo staat op het podium als jonge wolven. We voelen de speelsheid in de instrumentatie als in de vocals, zwoel en aanstekelijk klinkt het allemaal. Het prikkelt de dansspieren. David Murray op tenor saxofoon en Joe Bowie op trombone vullen aan, wat een magische sound en geheel met al deze muzikanten tesamen .
Verder waren we onder de indruk van het zangtalentvan Kahil El' Zabar zelf, die met zijn bijzondere warme stem de sound elan geeft. Vuurwerk kregen we door de combinatie van percussie met o.m. de (alt)viool van James Sanders, de spetterende cello klank van Ishmael Ali en Corey Wilkes’ trompet geschal.
Met een nieuw meesterwerk 'Open Me, A Higher Consciousness of Sound and Spirit’ bewees deze formatie dat het vuur na vijftig lange jaren nog steeds hevig blijft branden. Wat een improvisatie die live hier werd uitgedrukt.
Na de staande, daverende ovatie kwam het gezelschap nog eens terug; de set werd met een knal afgesloten o.m. door de percussie te combineren met Kahil’s uitzonderlijk zangtalent. Mooi overtuigend en sjiek!
Wat we hier zagen was gewoon legendarisch … Kahil El'Zabar Ethnic Heritage Ensemble zorgde voor een indrukwekkende, spirituele jazz beleving.
In 2020 hadden we nog een interview met de band Bandler Ching, lees hier . Het was nu hoog tijd om ze live aan het werk te zien.
Na twee top prestaties was het echter bijzonder moeilijk voor Bandler Ching (****), die hun debuutalbum 'Coaxial' kwamen voorstellen in de foyer, om de aandacht te behouden.
We zagen velen de zaal verlaten maar we bleven hier nog even …, want deze Brusselse muzikanten waren zondermeer goed op zo’n groovy avond. We hadden een aanstekelijke, veelzijdige mix van virtuositeit en speelsheid in hun instrumentatie, door de opzwepende drums, de verbluffende basstunes en een opzwellende sax. Bandler Ching deed de temperatuur in de foyer tot een kookpunt stijgen. Wat een mooie besluitvolle avond met dit gezelschap!
Organisatie: Brussels Jazz Fesitval ism Flagey, Brussel
The Last Hurrah !! - Wat ik op een bepaald moment doe, weerspiegelt gewoon waar ik met mijn hoofd zit op het moment dat ik het doe. Ik heb nooit een strategie gehad voor wat ik doe
The Last Hurrah !! is een project de Noorse producer/muzikant/schrijver HP Gundersen. Door de jaren heen maakte hij voor zijn projecten gebruik van de talenten van verschillende muzikanten en zangers. 'Modern Nostalgia' is de laatste iteratie, van het meditatieve op de eerste twee, naar een popmelodie dat nogal weemoedig en melancholisch klinkt.
Genoeg reden voor een fijn interview met HP Gundersen over deze release . En we waren ook erg benieuwd naar zijn ambities en verdere toekomstplannen.
Hoe is 2023 verlopen?
Zoals we weten zijn het zware tijden in de wereld van vandaag en dat raakt me enorm. Muziek maken en opnemen is bijna een genezingsproces. Een mentale ontsnapping. Wat ik in 2023 heb gedaan op het gebied van muziek is dat ik naar Los Angeles ben geweest en een prachtig album heb geproduceerd met de Noorse legende Lars Lillo Stenberg in de fantastische analoge studio Electrosound van Jason Hiller. Daarnaast heb ik grotendeels nog een album opgenomen met The Last Hurrah :-) Ik heb thuis een studio en kan opnemen wanneer ik maar wil.
Na al die jaren heb je alles wel gezien denk ik? Of toch niet? Welke huidige artiest vind je het meest indrukwekkend en waarom?
Het gaat me er meer om dat ik geraakt word dan dat ik onder de indruk ben. Van de huidige artiesten zijn het ongetwijfeld Billy Strings en zijn band die me het meest aanspreken. Muziek met diepe wortels die tegelijkertijd spreekt in de hedendaagse tijd.
Tijden veranderen, in deze tijd kun je je muziek op Spotify, YouTube en social media zetten... waarom dan nog platen maken?
Componeren, spelen en opnemen is een diepe passie van me, dus dat zal ik waarschijnlijk blijven doen zolang ik leef. Het is geen zakelijk idee, zeg maar.
Ik koop nog steeds liever vinyl dan dat ik muziek op Spotify zet, maar het is een goede manier om nieuwe muziek te leren kennen, toch? Hoe belangrijk zijn sociale media eigenlijk voor jou?
Wat ik waardeer aan youtube is het archief van documentaires, concerten en interviews. Ik ben erg geïnteresseerd in muziekgeschiedenis. Uiteindelijk geef ik meer de voorkeur aan concertopnames dan aan studio-opnames. Eerlijk gezegd luister ik niet veel naar Spotify.
Met al je ervaring in de muziek als producer en muziekschrijver, en natuurlijk multi-instrumentalist, wat voor advies zou je jongere en nieuwe bands en muzikanten geven?
Bestudeer de muziek en muzikanten waar je echt van houdt zonder na te denken over hoe commercieel het is.
Dit interview gaat natuurlijk over de recente release van 'Modern Nostalgia'. Het is het vijfde album van The Last Hurrah (!!). Wat zijn door de jaren heen de hoogte- en dieptepunten geweest tot nu toe?
Het feit dat het eerste Last Hurrah (!!) album, dat pure drone muziek was, door de grootste krant van Noorwegen werd uitgeroepen tot het beste Noorse album van het jaar, was op zijn zachtst gezegd onverwacht en een echte opleving. Ook de uitnodiging van Mojo Magazine om bij te dragen aan de remake van ‘Dark side of the moon’, met een interpretatie van “great gig in the sky” was enorm. In een omgeving in LA komen die bestond uit geweldige artiesten zoals Miranda Lee Richard, Rosa Pullman, Kyle McNeal, Sarabeth Tusec, Clare Means was geweldig!!!
De pandemie die een einde maakte aan grote plannen die ik had als organisator van Niche Festival was een echte domper. Het lukte me om in 2019 een festival te organiseren dat fantastisch was. Het stond zelfs uitgebreid in Billboard magazine.
Wat me als eerste opvalt aan dit schijfje, is dat het een heel andere weg inslaat. Het geluid verschuift meer richting Americana, Britse psychofolk en dat soort toestanden. Een bewuste weg ?
Wat ik op een bepaald moment doe, weerspiegelt gewoon waar ik met mijn hoofd zit op het moment dat ik het doe. Ik heb nooit een strategie gehad voor wat ik doe. Het wordt ook gekleurd door wat ik op een bepaald moment gemeen heb met degenen met wie ik samenwerk. De laatste plaat is erg gekleurd door mijn geestesgemeenschap met mijn vrouw, componist en muzikant en voormalig sportlegende Cecilie Leganger.
Je omringt je met één voor één topmuzikanten, maar ook de vocalisten zijn 'hemels', én vooral... emotioneel geladen (een rode draad als het ware); is dit je meest emotionele plaat of hoe moet ik dat zien?
Aangezien ik zelf niet zing, heb ik een enorme waardering voor zangers. Zangers die ik echt mag en bewonder. En alle zangers die ik heb gebruikt zijn zelf belangrijke songwriters, die erin slagen zich de songs toe te eigenen en hun eigen ziel erin te leggen op een manier die het echt maakt. Of het mijn meest emotionele plaat is, daar heb ik nog niet over nagedacht, maar het is goed mogelijk. Ik zou ook zeggen dat de samenwerking met tekstschrijvers Leslie Ahern en Maesa Pullman een belangrijke dimensie is geweest in het verhaal van The Last Hurrah(!!).
Wat ik opmerkelijk vind aan dit project, is dat op elk van je vijf platen een andere deur opengaat. Van het meditatieve op de eerste twee, naar eerder een popmelodie die naar de weemoedige en melancholische kant gaat, waar komt de inspiratie steeds vandaan?
De eerste twee platen waren pure zelftherapie tijdens een zeer zware periode in mijn leven. Op akoestische drone gitaar kon ik mezelf in trance spelen. De eerste twee albums zijn op een heel ongebruikelijke manier opgenomen. Het uitgangspunt is dat ik heb opgenomen dat ik gewoon improviseer zonder enig plan en voor de beste opnames schreef Leslie of ik zelf teksten bij wat ik had gespeeld en zong Heidi Torsvik in unisono met de drone gitaar, om het vervolgens allemaal te orkestreren. MudfloWers en Los Angeles zijn erg beïnvloed door de ontmoeting met Maesa Pullman, de dochter van acteur Bill Pullman en ook de omgeving in LA waar ik door deze samenwerking mee in aanraking kwam. De laatste 3 jaar woon ik ver weg in de wildernis, in een natuurparel en geniet ik veel meer van de stilte dan voorheen. Maar in mijn hoofd is er altijd muziek gaande en dat is waarschijnlijk de muziek die ik op de laatste plaat heb bevestigd. Mijn innerlijke melodie.
Ik hoor hier soms ook een vleugje Frans Chanson voorbij komen, een bewuste keuze?
Al sinds de jaren zestig ben ik dol op Serge Gainsbourg en opnames met Jane Birkin, Brigitte Bardot, France Gall enz. Ik heb altijd gedacht dat Gainsbourg Maria Due geweldig zou vinden.
De gevarieerde manier waarop emoties worden gespeeld is sprookjesachtig, puur en teder maar je wordt niet in slaap gesust, dat is het grote pluspunt van deze plaat. Het doet me vermoeden dat er een verhaallijn in zit, is die er? Zit er een verhaal achter deze plaat ....
Zonder dat het een officiële verklaring is, had ik de ambitie dat de plaat een samenhangende reis zou zijn, waarbij elk nummer moeiteloos in elkaar overvloeit zonder een saai moment.
Wat is de volgende stap met dit project, ik bedoel met deze schijf ,komt alles wat je eerder hebt gemaakt een beetje samen in een magisch geheel, een soort samenvatting van al je vorig werk (denk ik toch); betekent dit dat je aan een heel nieuw hoofdstuk werkt, of hoe moet ik dat zien?
Zoals ik al zei, ben ik bijna klaar met een nieuwe plaat die ik ‘Melancolia’ ga noemen. En het is heel erg een vervolg op de A-kant van ‘modern Nostalgia’.
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
De plaat heeft echt geweldige recensies gekregen. Dat is een goed gevoel, maar het belangrijkste is dat ik de plaat zelf geweldig vind.
Wat zijn de plannen voor 2024? En komen jullie ook naar België of Nederland met dit project?
Als iemand ons daar wil boeken zouden we dat geweldig vinden. Het is een geweldige live band?
Zijn er nog andere projecten naast The Last Hurray (!!)?
Ik ga in februari naar LA om een duo plaat op te nemen met een Noorse artiest. Zijn naam is Bjorn Tomren .Hij is heel bijzonder. Naast een geweldige baritonzanger wordt hij ook beschouwd als 's werelds meest vooraanstaande jodelaar en is hij ook een keelzanger van hoog niveau. Het wordt mijn muziek op zijn woorden. Hij is echt een geweldige schrijver.
Je hebt niets meer te bewijzen en je hebt weer een briljant juweeltje uitgebracht; zijn er na al die jaren nog ambities en doelen die je wilt bereiken (naast wereldheerschappij natuurlijk, maar dat wil iedereen inmiddels, toch?
Ik wil gewoon gelukkig zijn met de kleine en belangrijke dingen in het leven. Liefde, vriendschappen en creativiteit.
dank aan Sjuul Kok (PMas)
https://www.youtube.com/watch?v=rKVPtcgeZi0
Kaizers Orchestra - Ik denk dat onze motivatie hetzelfde was als voorheen. We wilden allemaal die nummers samen spelen voor die geweldige fans. Het was gewoon terug tijd voor ons
Kaizers Orchestra is terug en hoe! Na een pauze van bijna tien jaar zijn de verwachtingen hooggespannen om de Noorse sensatie eindelijk terug op het podium te zien. Na enkele legendarische optredens – onder meer in het Metropolitan Museum of Art in New York - verwierf de band in de jaren tweeduizend wereldwijd een cultstatus om u tegen te zeggen. Dat de Noren tien jaar na hun laatste noot nog niets aan populariteit hebben ingeboet, bewees de aankondiging van hun Scandinavische tour: die was in minder dan 15 minuten volledig uitverkocht. Naast een gloednieuwe single, bracht de band zijn volledige oeuvre – goed voor acht studioalbums – uit op vinyl.
Op 9 maart treedt Kaizers Orchestra aan in Roma, Borgerhout. (www.deroma.be) .
Voldoende reden voor een interview. We stelden frontman Janove Ottesen dan ook enkele prangende vragen en polsten naar de verdere toekomstplannen.
Jullie zijn al bezig sinds 2000, misschien een overzicht van de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Een heel snelle samenvatting is dat we acht albums hebben uitgebracht van 2001-2013 en ongeveer een duizend shows hebben gegeven in Noorwegen en half Europa. Daarna zijn we tien jaar gestopt. In die jaren hebben we individueel veel andere dingen gedaan. Ik creëerde een solo band en een solo piano carrière, een beetje zoals Nick Cave en zijn Bad Seeds. Ik heb ook veel muziek gemaakt voor theater, musicals en film.
Ik denk dat een van de 'dieptepunten' de pandemie was? Of waren die tijden meer een inspiratie voor jullie? Hoe hebben jullie die verschrikkelijke coronatijden als muzikant (en mens) overleefd?
Ik denk dat de pandemische jaren voor iedereen zwaar waren, maar ik heb het redelijk gered. Ik deed bijna honderd pianoshows in mijn eentje en we hebben veel voorbereid en gepland voor de komende Kaizer comeback, dus voor mij voelde het alsof ik mezelf bezig kon houden.
Jullie zijn een van de weinige Scandinavische bands die echt zijn doorgebroken bij een groot publiek buiten Scandinavië, wat is volgens jou de sleutel tot succes?
Als ik moet gissen , denk ik dat we ons onderscheiden van bijna elke andere band/artiest met onze unieke stijl. Ik denk dat de lijst van unieke elementen in ons geval erg lang is. Het type van nummers, die zeer divers zijn in genre, met een zeer unieke instrumentatie, pomporgel, staande bas, twee elektrische gitaren, persuasieve drums en een leadzanger die zowel melodisch als ritmisch in het Noors zingt. Het totale geluid van dit alles onderscheidt ons van anderen. Bovendien hebben we een betere en nog speciale live-act dan de albums. Een zeskoppige band die als verschillende personages zijn in ons eigen verhaal. Het is een combinatie van een rockconcert, theater, musical, crooner storytelling, allemaal gebracht met een enorme energie en een intuïtieve uitnodigende stijl in termen van publieksparticipatie. Je moet het gewoon zien.
Ik hou van de zigeunerstijl en Balkaninvloeden, het creëert een hemelse en feestelijke stemming waar je prompt blij van wordt, is dat ook hoe je je muziek zelf zou omschrijven of is dat een beetje kort door de bocht?
Ja, daar ben ik het mee eens. De Oost-Europese muziekstijl is erg aanstekelijk en werkt erg goed op de meeste feestjes. Ik meng het graag in onze rock´n roll. Ik wil alleen vermelden dat we dit niet in al onze muziek verwerken. We hebben veel verschillende muziekstijlen en genres die we graag combineren. Ik denk dat veel nieuwe muziek ontstaat door nieuwe combinaties van stijlen.
Ik vind het ook geweldig dat jullie in het Noors zingen, dat maakt je uniek, vermoedelijk kreeg je tegenwerking van labels en andere; zullen jullie dat (hopelijk) in de toekomst blijven doen?
We zingen altijd in onze moedertaal. Niemand heeft ooit geprobeerd ons te overtuigen om in het Engels te zingen. We zijn behoorlijk vrij. Zoals je zegt, is dit een van de dingen die ons uniek maakt.
De band stopte ermee in 2013 (denk ik). Je hebt veel andere projecten gedaan, maar waarom plotseling terugkomen na tien jaar? Wat was de motivatie?
De eerste zeven jaar hadden we het niet over een comeback binnen de band. En toen we besloten het toch te doen, spendeerden we drie jaar aan de voorbereiding. Ik denk dat onze motivatie hetzelfde was. We wilden allemaal die nummers samen spelen voor die geweldige fans. Het was gewoon terug tijd voor ons.
De nieuwe single "Dine Gamle Dager Er Na" klinkt weer zo grensverleggend, maar bij jullie heb ik altijd het gevoel 'dit moet je gewoon live zien'. Zijn jullie meer een live band dan iets wat je moet horen op plaat?
Ik ben het ermee eens dat onze muziek op album uniek en speciaal is, maar de liveshow is dat nog meer. Het feit dat mensen terugkomen en elk jaar in aantal toenemen, bewijst dat we een liveshow hebben die het waard is om naar te gaan kijken.
Er zit ook altijd een verhaallijn in jullie muziek, vaak krijg ik het gevoel naar een spannende film te kijken als ik ernaar luister. Zijn er nooit plannen geweest om er iets mee te doen in de richting van film of TV serie (als dat al gebeurd is mijn excuses) en mocht het al gebeurd zijn, plannen in die richting?
Goede vraag. Ja, onze muziek is erg visueel. Het voelt als theater, film of gewoon dramatische verhalen op tape. En ja, we hebben een musical gemaakt die ‘Sonny’ heet. Het is nog steeds de best verkochte theater/musical in onze woonplaats Stavanger. Hij reisde destijds naar drie steden in Denemarken, dus we waren erg blij. We hebben op dit moment echter geen toekomstige theater-/filmplannen.
Over de nieuwe single lees ik ''Dit nieuwe nummer wordt de 'soundtrack' van het nieuwe Kaizers Orchestra 2.0 avontuur dat eind vorig jaar begon met de comeback met de aankondiging van die comeback, de 54 uitverkochte shows dit najaar in Noorwegen (80.000 tickets / in 14 minuten) en de internationale ambities in2024! '' Wat is het grote verschil tussen Kaizers Orchestra 1.0 en 2.0 (afgezien van de tonnen meer ervaring?
Ja, het nieuwe nummer, ‘Dine Gamle Dager Er Nå ‘voelt als een mix van oude school Kaizer-signatuur en een nieuw, meer bijgewerkt geluid en arrangementen naar 2024. Logisch. We zijn niet gefocust op klinken op het doen van iets op dezelfde manier zoals we het deden in het verleden. Als artiest is het alleen maar eerder interessant om te veranderen en te ontwikkelen in plaats van onszelf te herhalen. (Het waren trouwens 56 shows)
Hoe waren trouwens de reacties op jullie nieuwe single?
We hebben geweldige feedback van onze fans op deze single omdat het de soundtrack van onze comeback. Ik denk dat ze erg blij waren dat het ons gelukt is om de band weer bij elkaar te brengen bij elkaar te brengen, een hele mooie filmische video comeback trailer te maken met deze muziek als soundtrack. We hebben het nummer afgelopen herfst elke avond gespeeld en je kunt zien dat de fans echt luisteren en uiteindelijk meezingen en klappen, zelfs bij dit nieuwe nummer.
In de afgelopen 2 maanden (of zoiets) zijn "Ompa Til Du Dor" (2001), "Evig Pint" (2003), "Maestro" (2005) en "Maskineri" (2007) uitgebracht op 'opgefrist' vinyl. In augustus was het de beurt aan de triologie "Violeta Violeta" (2010/2011/2012). (2010/2011/2012). Was dat een manier voor jullie om dat hoofdstuk af te sluiten en te beginnen aan een nieuw hoofdstuk, of hoe moet ik dat zien?
Er zijn een paar goede redenen voor ons om onze muziek op vinyl uit te brengen. Nummer één. Het was uitverkocht, dus we moesten het opnieuw vullen. Nummer twee. Ik ben persoonlijk de eerste en enige vinylfabriek in Noorwegen opgericht, dus we wilden wachten op de goede timing en het momentum van onze comeback om onze volledige catalogus uit te brengen met de hoogste kwaliteit op zowel het vinyl als de omslag. We hebben bijna 100% controle over onze volledige catalogus, dus we streven er natuurlijk naar om voortdurend onze eigen muziek te onderhouden en te distribueren naar de wereld de rest van ons leven. Nummer drie. We droomden dat er een hele nieuwe generatie zou zijn die op ons zou wachten als we terugkwamen. Onze dromen kwamen uit en het jonge publiek stuwde onze streaming naar nieuwe hoogten, kocht ons vinyl, bracht onze grootste single, “Hjerteknuser” naar nummer twee in de top 100-lijst door massale virale activiteit op TikTok en ze kochten kaartjes voor onze shows. Gewoon fantastisch
De band speelt volgend jaar in Europa en ook in Nederland en België, hoe erg kijk je uit naar deze tour? En wat zijn de verwachtingen?
We zien echt uit naar de EU tour. We zijn nu erg goed voorbereid na 56 shows warming-up in Noorwegen. We zijn goed uitgerust in januari/februari, dus jullie zijn allemaal van harte welkom om deel te nemen aan het feest en een van de beste live-acts op de planeet, Kaizers Orchestra live in een stad bij jou in de buurt. Dit is verreweg de grootste EU-tour die we ooit hebben gedaan. De verkoop is nu al meer dan verdubbeld ten opzichte van de vorige tour, dus we zijn erg blij dat de Europese fans ook lijken te zijn gegroeid de afgelopen tien jaar.
Is het ook de bedoeling om een nieuwe plaat uit te brengen en wanneer?
We hebben nog geen druk op onszelf gelegd. Voorlopig werken we dus nog niet aan een nieuw album. Misschien later als we ons klaar en geïnspireerd voelen om iets nieuws en moois te maken.
Jullie zijn actief op YouTube en Spotify en andere sociale media, ik ken bands die geen platen meer uitbrengen en alleen nog maar digitaal werken; is het in deze tijden nog interessant om echte platen uit te brengen en waarom?
Absoluut. Een plaat is een format dat een volledige expressie van de muziek als een stuk kunst. Een plaat geeft je een vibe van ongeveer 45 minuten. Het nodigt je verder uit in de geest, ziel en ziel van de artiest te kijken. Het bevat diversiteit, vaak een volledig concept, zoals hoofdstukken in een boek of een film. Een volledige plaat stelt de artiest zijn teksten schrijven op een zodanige manier dat al die aspecten met elkaar verbonden kunnen worden. Dit is op zijn beurt erg intrigerend voor de luisteraar. Bovendien kan de artiest bij een volledig album op vinyl een hoes en een boekje maken. vol met informatie, songteksten, foto's, verborgen traktaties, extra materiaal enz. om de fascinatie van het universum te vergroten. De lijst gaat maar door...
Wat zijn de toekomstplannen naast een mogelijke release, deze tour in Europa? Andere plannen in de maak?
Na de EU tour zullen we 9 van de grootste festivals in Noorwegen headlinen. Dat wordt geweldig worden. We gaan deze zomer ook naar 5-6 EU-festivals. Volgende zomer nog meer.
Na al deze succesvolle jaren zijn er nog ambities? Van 'doelen die je wilt archiveren'? Of zijn jullie daar niet mee bezig daarmee?
Kort antwoord is ja. Hoe, wat en waarom is ons bedrijfsgeheim
Ik hoop jullie 9 maart te zien in de Roma (België); als er iets is dat jullie nog willen zeggen, ga je gang?
Onze bassist wordt 9 maart 50 jaar, de avond dat we De Roma spelen in Antwerpen. Wees klaar voor een verrassing!
dank aan Sjuul Kok (Pias)
https://www.youtube.com/watch?v=nWTA9QRaD9s
Nederlands 
Français 
