Philip Catherine - Knus en teder huiskamerconcertje in een uitverkochte Casino

Buiten dwarrelt de eerste sneeuw, het doet ons prompt denken aan het liedje van Jan De Wilde. We waren echter op weg naar een ander icoon binnen de Belgische muziek, Philip Catherine (*****), een grootmeester als jazz gitarist en … eentje van internationaal allure. Mens onder de mensen, geen grootheidsgedachte, mooi om zo iemand bezig te zien in een uitverkochte Casino. Samen met zijn begeleiding bracht hij een warm jazzy deken over ons heen, om de donkere, koude winterdagen een twee uur lang te vergeten.
In de gezellige zaal zorgde het zelfs voor een huiskamerconcert sfeertje, dicht en knus bij het publiek. Philip Catherine omarmt ons op gezapige, grappige, tedere wijze.
Poëtisch werd hij voorgesteld en op een eerder bedeesde, haast zich verontschuldigende wijze betreedt hij het podium, samen met contrabasvirtuoos Bart De Nolf, die subliem kan soleren. 'we zijn een trio, maar staan hier met twee', grapt hij tussen de regels door. Na een nummer met twee schuift pianist Nicola Andrioli aan, iemand die erg gedreven is en de capriolen van Philip Catherine perfect aanvult.
Philip Catherine is een typische jazz gitarist die zijn songs eens onderbreekt om een verhaal te vertellen of enkele anekdotes , o.m. over de glimlach van zijn moeder of iets over zijn kleindochter en ander moois . Een warm sfeertje krijgen we.
De ondertussen 81 jarige top gitarist is één met z’n instrument. Een virtuoos die intrigeert. Want zo teder en knus als een opa in de sofa, doet hij ons verstomd staan door die  onuitputtelijke magie uit zijn gitaar; even zeer zijn we onder de indruk van de contrabas van Bart De Nolf. Nicola speelt verder enkele meesterlijke solo's op zijn piano. De drie kunnen rekenen op een welgemeend goedkeurend applaus.
De grootmeester Philip Catherine blijft die twee uur de bescheidenheid zelve, en spreekt zijn waardering uit voor zijn begeleiding, de entourage, het publiek en iedereen om zich heen. Het siert hem.
Na de pauze krijgen we diezelfde intensiteit van het trio, die bijzonder warm en intimistisch ontroeren. Af en toe wordt het tempo verhoogd . Het tekent de spanning van het materiaal . Ze gaan speels improviserend te werk. Soms lijkt het erop dat Philip soms wel eens iets vergeet, een muzikaal geheugensteuntje krijgt hij of weet met enkele kwinkslagen zich doorheen de set een weg te banen nodig, o.a. als hij na de pauze eens de partituren vergeet …
Op het einde van de lange set speelt Philip Catherine, zachtmoedig, bedeesd,  gewoon nog even door op zijn gitaar terwijl de twee andere hun stuk hebben afgewerkt. Mooi. Als een jazz god zorgt hij voor geborgenheid, als mens onder de mensen. Alsof hij in je eigen huiskamer nog een potje gitaar aan het jammen is …

We zagen hier drie begeesterende artiesten en een integere Philip Catherine die met nodige humor en mooie verhaaltjes je een onvergetelijke avond bezorgt. Eenvoud, virtuositeit van een grootmeester en vooral, een groot mens! Sjiek.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: JazzLab ism De Casino, Sint-Niklaas

Objector - In Wacken zijn ze nog niet van ons af

De overvloedige regen en overstromingen die ons land de voorbije maanden, deden ons terugdenken aan de voorbije zomer. In augustus stond een Belgische band klaar om op de heilige grond van Wacken op te treden, maar de band zag zijn concert letterlijk en figuurlijk in het water vallen door lokale wateroverlast. Musiczine ging eens vragen aan Objector, de winnaar van de Belgische Wacken Battle, of die tegenslag inmiddels doorgespoeld is.
Lees de review hier Wacken Battle 2023 - Wacken Battle 2023 - Objector wint Belgische Wacken Battle (musiczine.net)

Met welke ambitie hadden jullie je voor deze de Belgische Wacken Battle ingeschreven?
Objector: Eigenlijk hadden we ons gewoon ingeschreven om een extra optreden te hebben. Onze verbazing was groot dat we door de eerste selectie kwamen en daadwerkelijk ook de halve finale mochten spelen. Pas toen we die wonnen, kregen we het gevoel dat we een kans maakten om een droom in vervulling te zien gaan.

Jullie sprongen er in die wedstrijd wel een beetje uit tussen de deelnemers. Vaak zijn dat jonge bands met weinig ervaring. In de finale stond met Hope Erodes nog een andere ervaren band. Was dat voor jullie de te kloppen concurrent?
Objector: Wij vonden dat de meeste bands tijdens de halve finales en finale wel veel kans maakten. Elke band had volgens ons wel een goede troef om te kunnen winnen. En Hope Erodes stak er inderdaad een beetje uit, maar ook Secondhand Saints, Promise Down, Unravel,.. om er maar een paar te noemen.

Ik maakte in mijn verslag over die wedstrijd een opmerking over de korte broek en sandalen van jullie zanger Bock. Is dat iets waar jullie wakker van liggen?
Objector: Wij hechten erg weinig belang aan onze outfit op het podium. Het gaat ten slotte – toch voor ons - in de eerste plaats om de muziek. Dat andere artiesten of bands een stage-outfit willen dragen is hun keuze. Zolang je je er goed bij voelt, maakt al de rest weinig tot niks uit. Wij vinden dat er nogal snel wordt gekeken of er een stage-outfit aanwezig is, en dat de band of artiest vooral daar dan op beoordeeld wordt. Vele outfits worden vaak overschat.

Kort voor de finale stapte jullie toenmalige drummer uit de band. Was dat iets dat er al langer zat aan te komen?
Objector: We voelden al iets langer dat dat er zat aan te komen. Of hij nadien spijt heeft dat hij daardoor niet mee kon naar Wacken, weten we niet. Hij had aangegeven dat hij bij de band zou blijven tot we iemand nieuw hadden en dat was dus tot kort voor de finale het geval.

Hoe zijn jullie bij de nieuwe drummer Ricardo (ex-Cathubodua) uitgekomen?
Objector: Eigenlijk heel toevallig. Ricardo contacteerde ons voor een optreden, om een band te vervangen die op het laatste moment moest afhaken. Wij konden op dat moment ook niet, maar ik zag zijn profiel en merkte op dat hij een drummer was. Ik heb hem gewoon de vraag gesteld of hij niet geïnteresseerd was in Objector en na een paar dagen was hij onze nieuwe drummer.

Objector stond in augustus dan op Wacken helemaal klaar op het podium om te beginnen spelen, maar jullie kregen na de soundcheck geen ‘go’ van de organisatie door het slechte weer. Probeer eens onder woorden te brengen hoe groot de teleurstelling was
Objector: Dat was kut! Wij stonden inderdaad backstage helemaal klaar. De band voor ons (die het festival zou openen) had een lange soundcheck gedaan en iedereen die op dat podium speelde, kreeg een set van slechts 20 minuten, dus wij moesten wel al vroeg klaar staan. Na een drietal uren en een paar keer uitstel kregen we dan het besluit te horen dat we helemaal niet zouden spelen. Op dat moment heerst er vooral ongeloof en teleurstelling, zelfs al voelde je dat wel aankomen. Een aantal andere bands waren echt wel razend. Terecht misschien, want er waren bands bij die een lening hadden moeten aangaan om tot in Wacken te geraken. Er werd toen ook wel meteen beloofd dat de bands die toen niet konden spelen in 2024 mochten terugkeren. Een uur later waren de gemoederen bij ons al wel een beetje gekalmeerd en konden we genieten van de backstage en het festival. Dat is ook wel de moeite waard. Voor ons als band zagen we een mooie droom letterlijk in het slijk vallen, maar we kunnen dat wel relativeren.

Is het intussen officieel bevestigd dat jullie in 2024 opnieuw naar Wacken kunnen voor een concertje?
Objector: Ja hoor. Die Duitsers zijn nog niet van ons af. We gaan daar in Wacken echt wel laten zien waar Objector voor staat. We’re gonna kick ass!

Genoeg over Wacken. Het is al even geleden dat Objector nieuw materiaal opgenomen en uitgebracht heeft. Zit dat er aan te komen?
Objector: Dat zit er zeker aan te komen. Door het intensieve repeteren voor Wacken en door het inwerken van onze nieuwe drummer werd dat doel nog maar een keer achteruitgeschoven. Maar we zijn er volop mee bezig. Verwacht niks nieuws. We blijven spelen wat we graag spelen. Uiteraard zal Ricardo zijn eigen ‘stijl’ kunnen integreren, maar de meeste nieuwe nummers waren al gevormd voor hij bij de band kwam. Hier en daar zal er wat bijgeschaafd worden en ik hoop dat Ricardo als Mexicaan wat van zijn roots kan meegeven.

Op Wacken kunnen spelen, dat kan soms al eens een paar deuren openen. Is er daardoor interesse gekomen van een label, een booking agency of endorsements? Of van een Graspop of Alcatraz of buitenlandse festivals?
Objector: Voorlopig nog niet. Het is ook dubbel. We stonden daar wel op de affiche, maar we hebben ons daar nog niet kunnen bewijzen als band. Het zou natuurlijk heel mooi zijn mochten we daardoor iets dergelijks in de wacht kunnen slepen.

Jullie agenda voor dit jaar zat al goed vol en volgend jaar staan jullie alvast op de Miracle Metal Meeting in Deinze, met o.m. Venom Inc, Sinister en Nervosa. Naar welke van de andere bands op de affiche kijken jullie het meeste uit?
Objector: Allemaal! We zijn enorm blij en trots dat wij mee op de affiche staan tussen die mengeling van legendarische bands en nieuw geweld. Ook tof dat Unravel, een mede-finalist van de Wacken Battle, dit fetsival opent.

De Brielpoort was vroeger heel bekend als concertzaal voor onder meer Slayer, Pantera, Faith No More, Testament, Iced Earth, AC/DC, Motörhead, Alice Cooper, Scorpions, …. Is dat iets dat bij jullie tot de verbeelding spreekt of is de Brielpoort gewoon een concertzaal met een podium dat wat groter is dan anders?
Objector: Een groter podium is altijd wel wat leuker en als daar dan nog wat grootheden op hebben gestaan dan is dat ook heel tof, maar uiteindelijk staan wij daar om ons eigen ding te doen en hopelijk geniet het publiek daar dan net zo van als van al die legendarische bands die daar eerder speelden.

Deinze heeft behalve de Brielpoort ook nog de Elpee. Daar speelden jullie al samen met onder meer Izegrim en Krisiun. Goede herinneringen?
Objector: Zeker, dat was heel leuk om te doen en super gezellig. Katelijne is een enorm toffe bazin en we hopen daar nog vaak te mogen optreden.

Jullie zijn als band al even bezig, maar er lijkt in Vlaanderen een nieuwe generatie van thrash en thrash-death bands op te staan, met o.m. Scarificator, Cobracide, Axident, … Zijn er in Vlaanderen wel genoeg zaaltjes, festivals en publiek voor zoveel lokale thrashbands?
Objector: Er zijn nooit genoeg zaaltjes voor eender welk genre. En hoe meer thrash hoe beter! Het is wel jammer dat er een aantal venues zijn verdwenen.

Jullie zouden onlangs in de Little Devil in Tilburg spelen. Als band uit Turnhout (heel dicht bij de grens met Nederland) zou je verwachten dat jullie vaker over de grens gaan spelen?
Objector: Dat optreden als support van de Amerikaanse band Toxik in Tilburg werd afgelast vanwege een ongeval met hun gitarist. Nederland hebben we inderdaad nog maar een handvol keer gespeeld als band, maar ook daar proberen we werk van te maken. Makkelijk is het geenszins.

De Wacken Battle winnen heeft Objector een boost gegeven. Wat staat er nog op de bucketlist van de band?
Objector: Alles wat ons pad kruist bekijken we als een bonus. Uiteraard is onze bucketlist nog niet helemaal afgevinkt. Openen voor een grote band als Kreator, Exodus of Overkill is nog steeds een droom voor ons. Op Graspop en Alcatraz kunnen staan, dat zou natuurlijk ook heel fijn zijn. En een keertje over het water (in de UK) of richting het zuiden van Europa zien we ook nog wel binnen onze mogelijkheden. Maar we nemen de dingen één voor één en we zien wel wat er lukt.

Bedankt voor het interview

Gert-Jan Dreessen - Jazz heeft een soort vrijheid in zich, een oneindige mogelijkheid om er een eigen toets aan te geven. Dat spreekt me enorm aan bij jazz

Onlangs waren we aanwezig op het concert van Gert-Jan Dreessen Quartet in De Casino, Sint-Niklaas. Lees hier de review .
We halen hieruit: ‘De veelbelovende jazz drummer Gert-Jan Dreessen wordt een gouden toekomst voorspeld, voor de gelegenheid laat hij zich omringen door muzikanten met dezelfde status als hem. Bram De Looze is één van de meest getalenteerde pianisten die ons landje rijk is, hij speelt en leeft met dat instrument. Cyrille Obermüller (contrabas) heeft eveneens zijn sporen, reeds op jonge leeftijd, ruimschoots verdiend binnen de scene. Trompettist Jean-Paul Estievenart, ook al een grootmeester, was er deze keer niet bij en werd vervangen door saxofoon magiër Steven Delannoye, die perfect weet aan te vullen’.
Na dit optreden hadden we een fijn gesprek met Gert-Jan, polsten naar de ambities en de verdere plannen met dit kwartet, alsook andere projecten …

Je deelde het podium met fenomenen als Jakob Bro en Nduduzo Makhathini en werd de nieuwe drummer van het al legendarische Flat Earth Society Orchestra; een visitekaartje om mee uit te pakken?
Zeker en vast. Ik ben super blij en dankbaar dat ik in de afgelopen jaren zo veel mooie projecten en samenwerkingen heb mogen doen. Het meest recente is inderdaad bij Flat Earth Society. Daar ben ik sinds enkele maanden de vaste drummer en heb ik onlangs de nieuwe plaat ‘The One’ mee opgenomen, die wordt gereleaset in maart ’24. Het is een superleuke bende waar ik enorm warm ben ontvangen. Hierdoor was ik snel op mijn gemak waardoor ik vanzelfsprekend ook een stuk zelf zekerder kan spelen in zo een nieuw orkest. 

Dat is leuk om weten .. Wat me in je verhaal ook aansprak, was je verblijf in New York, kun je daar wat meer over vertellen? Ik heb daar veel dingen over gehoord ‘de bakermat van jazz’ en zo … Wat is zo bijzonder aan New York?
Het is een Wereldstad en miljoenen stad , met als gevolg dat er ongelofelijk veel te doen is. Wat ook zo bijzonder is aan New York is een gigantisch aanbod aan superveel kunstvormen dicht bij elkaar, dat is heel anders als je in België komt waar alles meer verspreid is, je kunt naar Brussel gaan maar moet soms ook uitwijken naar Parijs of zo. Terwijl je in New York in een straal van enkele km alles ter beschikking hebt, dat is zo opvallend. Dat aanbod is op de koop toe heel divers, van modern naar traditionele tot avant-garde-gewijs. Ik ben er naartoe gegaan in 2019, na mijn studies in België.  Ik was er via m’n beurs, die ervoor gezorgd heeft dat ik er vrij comfortabel kon bewegen en kon timmeren aan mijn carrière. 
Alles gaat er zeer snel, je bent er wellicht snel vergeten maar kunt er ook zeer snel je weg vinden. Als je weet wat je wil. Ik heb er veel dingen mogen doen, en ook dingen die ik nooit had gedacht dat ik zou mogen of kunnen doen. Het was een heel unieke en leuke ervaring. ik heb er maar acht maanden gezeten, en toen was er corona en was het instant gedaan. Het heeft twee jaar geduurd voor ik nog eens kon teruggaan, maar gelukkig heb ik er veel contacten aan overgehouden, waaronder een nauwe samenwerking met jazzgitarist Tomer Cohen.

Heeft die corona een rem gezet op je carrière, in welke mate dan? 
Natuurlijk, alles lag stil. We mochten twee jaar niet spelen of repeteren samen. Het was heel vervelend, ik zat net op de rails en had het gevoel we zijn stilaan vertrokken. Ik wou die connectie leggen tussen New York en Europa, alles begon zowat in een plooi te vallen. Van op het ene moment op het andere was dat allemaal gedaan, dat was zeer confronterend.

Ik heb in die periode als journalist een zeventigtal streamings gezien, en daar ook over geschreven, het is niet hetzelfde als een echt concert. Hebben jullie dat ook gedaan? En was het dan een stimulans om niet op te geven?
We hebben het inderdaad gedaan live streaming, het was ondanks de strenge instructies, leuk om te doen. en je stelt dan toch vast hoe sociaal ons beroep als muzikant toch is, als je dat moet missen. Die streaming was ergens wel een houvast om niet op te geven, zeker en vast. Maar uiteraard ben ik  blij dat het voorbij is..

 Wat ik ook heb gelezen ergens: ‘’ Jazz drummer Gert-Jan Dreessen uit Houthalen-Helchteren ging optreden voor Koning Filip & Koningin Mathilde in Zuid-Afrika. Het was een kort maar waanzinnig avontuur.
Hoe is dat in zijn werk gegaan? Hoe was die ervaring voor jou?
Dat was met Jean-Paul, we traden op voor de Zuid-Afrikaanse en Belgische delegatie. Dat was in Kaapstad en toch een speciale ervaring. dat was dus zeer uniek. Ook hebben we met Zuid-Afrikaanse pianist Nduduzo Makhathini samen gespeeld. Een zeer toffe ervaring die voor herhaling vatbaar is. We hebben veel nummers van Jean-Paul gespeeld, het is trouwens dankzij Jean-Paul dat ik deze unieke ervaring heb kunnen meemaken. Of het deuren heeft geopend? In zekere zin wel, en dat jij erover begint, is een teken dat het toch mensen aanspreekt . dus op zich opent dat dus wel bepaalde deuren: het staat zeer mooi op mijn CV , maar rechtstreeks concerten uit halen of zo? Dat dan weer niet.. 

En die contacten met Prins Filip was volgens een protocol veronderstel ik? 
Na het concert hebben we wel even kunnen babbelen , en nagepraat en hij was wel geïnteresseerd, … wel heel fijn die waardering. 

Je speelt geen instrument als sax of piano (eigen aan het genre) maar drums …Tja, waarom drums? Waar komt die passie vandaan?
Dat is een heel goede vraag. Mijn ouders zijn allebei amateurmuzikant. Ik ging al piepjong mee naar de harmonie. Ik ging naast mijn mama zitten van zodra dat kon, en mijn papa was dirigent van het orkest. Ik begon met mijn potlood overal een beetje op te slaan, en dat was voor mijn ouders de cue om me bij het slagwerk te zetten. Heel lange tijd had ik een statief met cimbaal en mocht ik ‘op gevoel’ wat mee-roffelen. Rond mijn zesde heb ik een eerste nummer mee gedrumd bij die harmonie, maar heb er nooit echt bij stil gestaan om iets anders te doen, toen heb ik in de muziekles vier tot vijf lessen trompet genomen, maar dat was mijn ding niet. Dan ben ik instant terug naar drumstel gegaan.
Ik merk wel de laatste vijf tot tien jaar een voorliefde voor piano. Wat mijn gemis binnen het bespelen van drums wel wat heeft gecompenseerd. Ik speel vooral graag drum in een context waar andere muzikanten bij zijn. Op mijn eentje drum spelen, krijg ik het gevoel dat ik daar minder kan mee doen, dan met piano. Al mijn compensaties schrijf ik op piano. 

Ik heb jullie nu live gezien in Sint-Niklaas en was onder de indruk. Ik vind dat je past in het rijtje jonge talentvolle jazz muzikanten die ons land rijk is; het valt me op hoeveel jongeren kiezen voor ‘jazz’ … Wat is er zo bijzonder aan jazz?
Binnen jazz is een enorme vrijheid in muziek maken. Je hebt ook een connectie met je mede muzikanten, op een manier die ik in andere genres moeilijk kan vinden. Ik heb jazz pas ontdekt toen ik zestien of zeventien was. En dat was al een openbaring voor mij. Voordien speelde ik in orkesten en zo. En er ging een andere wereld voor me open. Jazz heeft een soort vrijheid in zich, de oneindige mogelijkheid om een eigen toets te geven aan muziek maken. Dat spreekt me enorm aan bij  jazz. Ook met het kwartet waar ik nu mee speel,  is het een vorm van thuis komen. Nu met mijn eigen nummers, en met deze kleppers waar ik mee speel, voelt het aan als een ultieme connectie die ik nergens anders vind. 

In De Casino merkte ik inderdaad een speelsheid op, maar ook respect voor de oeroude jazz, alsof jullie spontaanweg elkaar de loef afstaken …
Dat is ook een manier om te zoeken naar iets nieuws en boeiends binnen de muziek die we brengen. Ik heb de nummers zelf geschreven en weet wel welke richting ik het wil zien uitgaan, maar het is bijzonder leuk en boeiend om te zien hoe alles ligt te groeien tijdens die concertreeks en aan te voelen welke richting het echt uitgaat. Dus dat speelse is zeker een bewuste manier van hoe we tewerk gaan met elkaar. En zoiets kun je nog het best uittesten op een podium, waar je de reactie van je publiek voelt. Zoiets kun je in een repetitie kot niet nabootsen, en dat maakt het net zo leuk. 

Bram ken ik al een tijdje, blij dat ik nu ook Cyrille heb leren kennen, Jean-Paul , die ik al live heb gezien was er niet bij, wel Steven … Zijn inbreng was ook magisch; is het de bedoeling in de toekomst ook met hem meer samen te werken?
Ik ken Steven al een tijdje, en hij heeft diezelfde veerkracht en gedrevenheid  in zich als de andere muzikanten en was gewoon de perfecte vervanger voor Jean-Paul.  We hebben nu ook verschillende projecten waar we samen in spelen. We komen elkaar vaak tegen, en de avond in de Casino kon Jean-Paul er niet bij zijn. En ik heb er niet moeten over nadenken en heb gewoon Steven gebeld, die het dichtst aanleunt bij mij en de muzikale paden die ik volg. 

Ik had ook iets geschreven over dat optreden: ‘wat een virtuositeit verpakt in een groovy klankentapijt, met een dosis improvisatie’. Hier kan wat worden mee gedaan … Ik weet niet of er al iets is uitgebracht (excuses als me het me is ontgaan); zijn er plannen?
Na de reeks concerten van Jazzlab gaan we de studio in met het kwartet. Jazzlab had de vraag gesteld om eerst een plaat te doen, met het idee dat het beter zou verkopen de concerten reeks. Persoonlijk ben ik echter meer voorstander om ervoor te zorgen dat we de volle 100% op elkander ingespeeld zijn, vooraleer we de studio induiken; ik voel ook dat we bij elk concert steeds beter worden en steeds meer naar elkander toegroeien. Daarom vind ik het ook goed dat we de keuze hebben gemaakt om de plaat pas na die concert reeks op te nemen. Omdat ik nu weet dat dit gewoon niet mis kan lopen, het komt helemaal goed. 

Het is ergens ook een risico,  want als je een plaat uithebt, gaan mensen meer geneigd zijn om naar je optreden te komen, hoewel het goed vol was gelopen in de Casino
Het is uiteraard een risico. Ik had er , net door die gigantische kleppers binnen de band, stiekem vertrouwen in dat dit echter wel goed zou komen. Toen we een jaar geleden op die Jazzlab showcase hadden gespeeld, zaten daar veel boekers en programmatoren. We merkten, ondanks we maar enkele nummers hadden gespeeld, dat we heel fijne reacties kregen en vele zalen meteen waren geïnteresseerd. Dan heb ik beslist om die plaat daarna pas op te nemen. De Casino was uitverkocht, Flagey was uitverkocht en ook in Brasschaat. Dus het is zeker gelukt. En Jazz lab is een grote springplank. 

Jullie staan ook op BRAND festival. Wat zijn de plannen voor dit en wat zijn de plannen voor volgend jaar?
Er zijn heel wat plannen gesmeed. Maar daar kan ik nu nog niet alles over vetellen. Er zijn zeker nog leuke dingen in aantocht. En ook met Flat Earth Society. Er liggen nog veel mooie concerten op de plank. Zoals met Thomas De Cock zijn groep, Jeroen Reggers Quartet, Karel Cuelenaere Trio, en meer. Ik word ook als side-man veel gevraagd. En dan zal het op zoek zijn naar een gemotiveerde manager die me met even veel passie als ikzelf wil verder helpen. Er staat dus nog veel op de planning, en dus niet enkel met het Kwartet. 

Dat zijn heel wat projecten … Hoe blijf je dat allemaal combineren? 
Het is niet altijd even gemakkelijk, maar mits de juiste kalender-afspraken moet dat wel lukken.

Wat is je grote ambitie en is er een soort doel dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig? Zijn er ook ambities naar het buitenland?
Een doel? Wat de laatste maanden duidelijker wordt, is dat muziek spelen, en vooral in de entourage waar ik nu zit, dat ik daar enorm veel plezier uit haal. Ik hoop en droom ervan om met dit kwartet gewoon de wereld te mogen rond reizen en nog een veel breder publiek te kunnen bereiken. Dat is zowat mijn grote ambitie. En gewoon meer en meer blijven in groeien, en leren daaruit. En ook mijn activiteiten als side man, waar ik veel uit leer, dat ik dat nog heel lang kan doen. Ik haal daar voldoening en inspiratie uit. 

Ben je niet wat begrensd door jazz te spelen? Met een pop-/rock band kun je bijvoorbeeld eens in een Sportpaleis staan? Of is dat je ambitie niet?
Nee, ik heb ook het gevoel dat je moet vertrouwen hebben in wat je bezig bent. Ik leg bijvoorbeeld in dit kwartet echt mijn ziel in, en ik haal daar persoonlijk ook enorm veel voldoening uit omdat dit is wat ik echt wil doen. En ik hoop dat ik er op termijn meer en meer mensen kan mee bereiken.
Een Sportpaleis vullen zit daar niet in, misschien met een ander project, waarom niet. Maar niet met deze muziek, en dan zijn er andere mooie zalen en clubs die me meer aanspreken. Er zijn genoeg mooie clubs en zalen waar iets magisch hangt, denk maar aan een Carnegie Hall in New York, bijvoorbeeld.
Jazz is wellicht niet het mainstream genre waar iedereen naar luistert maar het is wel leuk dat je een bepaalde groep mensen kunt triggeren hiermee. Ik merk zelfs dat niet jazz liefhebbers, die naar een concert komen hoge ogen open trekken. Ook jongeren. Ik merk dat ook bij mijn leerlingen bijvoorbeeld.
Ik hoop gewoon in de toekomst, net zoals er al zijn die daarin slagen, een breder publiek te trekken met mijn muziek.. 

Dat lijkt me een realistische ambitie. Bedankt voor dit mooie gesprek , en veel succes in alles wat je doet, alsook met de komende plaat met dit kwartet

Night’s Requiem - Dit project is een manier om innerlijke gevoelens van ons af te schrijven. We gebruiken dit project dan ook als een kanaal, als een therapie om die gevoelens een plaats te geven

Night's Requiem is een nieuw Belgisch melodieuze death metal project van Tijs Carlé (Royal Jake) en Mathias Vergaelen (HEXA MERA). Het duo bracht een EP uit ‘Crossing The Void’ en nodigde bevriende muzikanten uit om er aan mee te werken. Het werd een bijzonder interessant project, met een persoonlijk verhaal.
Een trip voor donkere zielen onder elkaar? We vroegen het Tijs en Mathias bij een fijn gesprek, waarbij we meteen  ook polsten naar de ambities en verdere plannen met dit project en andere.

Hoe is het idee ontstaan voor dit bijzonder project? Wie zijn jullie grote inspiratiebronnen?
Tijs: Ik ken Mathias al vele jaren. Net zoals ik de mannen van Hexa Mera al vele jaren ken. Ik had vroeger een death metal band genaamd Dawn Of Clarity en we hebben verschillende keren samen opgetreden en ook opgetrokken. Mijn band is toen gestopt, en Hexa Mera is blijven groeien. Mathias en ik hebben altijd een voorliefde gehad voor die Scandinavische melodeath metal scene. Vorig jaar, naar het einde van COVID begon de muziekwereld wat los te komen. Het gaf een trigger om plots meer te beginnen doen, niet alleen met Hexa Mera of Royal Jake. We hebben de koppen samen gestoken om ook eens melodeath metal project op poten te zetten. Na het uitbrengen van de EP van Royal Jake had ik tijd om twee demo’s te maken. Ik liet Mathias mijn materiaal beluisteren en die was meteen laaiend enthousiast.  Alvorens het project op poten te zetten hebben we er wel duidelijk wat grenzen voor afgetekend. Wat we wilden doen en wat ons doel was. Onze bands Hexa Mera en Royal Jake blijven in dat verhaal centraal. We zouden onszelf ook geen deadlines opleggen, wat komt dat komt en als het klaar is, dan is het klaar.
Mathias: Toen Tijs bij mij kwam aankloppen met het idee was ik meteen verkocht. Ik speelde zelf al lang met het idee om iets van een instrumentale solo EP uit te brengen in de melodeath stijl maar het kwam er nooit van. Nu dacht ik ‘dit is de moment!’. Dat we onszelf tijdens het hele proces geen deadlines hebben opgelegd, maakt dat alles spontaan is gebeurd en enkel zo kan je het nodige gevoel in nummers leggen.

Het is dus niet de bedoeling dat jullie hiermee gaan optreden of zo?
Tijs: Nee, we hebben vanaf het begin gezegd dat we dat niet gingen doen. Maar los daarvan speelden we wel met het idee er andere muzikanten bij te betrekken, en dat hebben we dan ook gedaan. Het doel van Night's Requiem is namelijk dat muzikanten uit de Belgische metalscene kunnen participeren in het project op welke manier dan ook, indien zij daar goesting in hebben. Dat maakt het project nog interessanter! De Belgische metalscene draait rond 'broederschap', 'eenheid' en 'verbondenheid', en dat willen we met Night's Requiem ook in de verf zetten! We mogen best trots zijn op deze Belgische scene trouwens, die internationaal toch wordt onderschat denk ik. Een eerbetoon hieraan staat dan ook meer dan op zijn plaats.

Het is dus een beetje een jamsessie tussen muzikanten die hun donkere ziel aanspreken … Is deze samenwerking iets van jullie donkere ziel of is dat wat overdreven?
Tijs: Dat is zeker niet ver gezocht, het is zelfs mooi verwoord. Bij mij is dat in elk geval wel zo, want met Night’s Requiem schrijf ik wat ik niet kan schrijven voor Royal Jake. Dus ergens klopt die stelling wel. Het melodieuze death metal genre, is sowieso een melodramatische stijl en leunt zich hier perfect naar. Onderdrukte emoties die uit het verleden (en ook heden) parten spelen en zo, komen zeker boven. Het is voor mij een manier om die gevoelens van me af te schrijven. We gebruiken dit project als een kanaal, als een therapie om die gevoelens een plaats te geven.
Mathias: klopt, muziek schrijven (en luisteren) kan heel therapeutisch werken. Ik ben zelf iemand die vooral op gevoel een melodie of nummer schrijft. Of dat gevoel nu goed of slecht is, het zal altijd terug te horen zijn in het nummer. Als je begint met ‘dit moet zo of zo klinken’ dan ben je meestal al te ver aan het afwijken van het nummer/melodie/riff dat je voor ogen had.

‘Crossing The Void’ is inderdaad een verkenning van emoties en ervaringen. Ben je niet bang om door jezelf bloot te geven, daarop te worden aangesproken? Je weet hoe sociale media kan zijn …
Tijs: We houden dat bewust toch een beetje vaag, we gaan niet concreet persoonlijke zaken zomaar voor de leeuwen gooien. Als we teksten schrijven gaan we meer in metaforen schrijven die zich als een sluier mooi draperen over wat we echt willen zeggen. Een verhaal omschrijven dat er eventueel wat aan typeert. Het hoeft hem überhaupt niet altijd over de teksten alleen te gaan… Een zeer pakkende melodie schrijven kan vaak ook boekdelen spreken, het hoeft niet altijd in woorden worden gezegd wat je bedoelt of voelt. Maar echt concreet dingen vernoemen of aanvechten? Nee daar beginnen we niet mee.

Ik vind het kwalitatief een zeer sterke plaat, niet zo verwonderlijk met zulke muzikanten, maar – en dat is goed bedoeld – ondanks een ietwat andere weg die wordt ingeslagen, is het een herkenbare sound.
Wat maakt dit project uniek in het genre? En is het eigenlijk een ambitie om ‘boven het maaiveld uit te stijgen’, kortom, wat is de ambitie met dit project?
Tijs: Zoals ik al aangaf is dit project puur een therapeutische manier om de dingen te plaatsen enerzijds, anderzijds is het de ambitie om gewoon goede muziek te maken samen met mensen die we graag hebben. Dat is de voornaamste ambitie eigenlijk. Wat daar verder mee gebeurt, is op zich van minder belang. Het is dus puur het samenwerken met mensen dat ons interesseert. Daarom hebben we er bijvoorbeeld bewust niet voor gekozen om dit op plaat uit te brengen en enkel via streaming aan te bieden. Het blijft voorlopig een 'low budget project'. Echter tot onze verbazing gaat de streaming van het album wel héél goed, dit wil zeggen dat er zeker belangstelling voor is.
Mathias: We hebben inderdaad niet meteen de ambitie om er uit te springen. Het spontane van heel het project heeft er ook voor gezorgd dat de gastmuzikanten op een ontspannen manier konden meewerken. De reacties op het project zijn ook zeer goed. Dat geeft alleen maar meer goesting om meer nummers te schrijven en verder te blijven werken aan dit project. En wie weet zelfs eens een grote naam binnen te halen als gastmuzikant.

De variatie intrigeert, dreigend, vaak ook eerder een ‘ingetogen dreiging’, traag, aangrijpend als hard en snel. De reacties zijn positief, zo te horen . Prikkelt het niet om er iets meer mee te doen (sorry voor het aandringen haha)
Tijs: Je denkt altijd wel in de richting van ‘Wat als’ uiteraard. We hebben onze verwachtingen op elkaar afgestemd, en voorlopig zit dat er niet in. Het is ook moeilijk realiseerbaar om een project zoals Night's Requiem, waar vele gastmuzikanten aan participeren, live te gaan brengen. Je kan deze gasten uiteraard gaan vervangen door een aantal vaste sessiemuzikanten maar dat doet geen eer aan het mooie werk dat de ze er hebben ingestoken. Dus nee, voorlopig zit het er niet in. Maar zeg nooit, nooit uiteraard… het is niet ons hoofddoel.
Mathias: Zeg nooit , nooit… ergens in mijn achterhoofd speelt een idee om één unieke show te doen op een unieke locatie dat perfect bij het project aanleunt. Maar voor alle duidelijkheid dit is zeker nog niet aan de orde!

Wat is het hoofddoel uiteindelijk? Zullen er in de toekomst nog zulke samenwerkingen ontstaan?
Tijs: We zijn ondertussen bezig met het idee van een tweede EP. Er zijn voldoende ideeën voor andere songs, dus er komt zeker een vervolg op. Het gaat heel vlot, Mathias en ik zijn heel complementair in het schrijven van nummers. We vullen elkaar perfect aan… Alle ideeën die van zowel mij als hem binnen komen, staan we beide achter. En zo kom je natuurlijk rap aan nieuw materiaal!
Mathias: ook voor deze nieuwe nummers werken we graag weer samen met andere muzikanten. Dus wie zich geroepen voelt, mag ons zeker contacteren.

Indien je de kans krijgt met dit project door te breken of er is een major label die het op plaat zet, en ze geven je de kans grotere podia te doen, zou je het dan overwegen?
Tijs: Die op Scandinavische melodeath metal geïnspireerde muziek is er weinig in België. Net omdat er niet veel zijn, is dit een trigger om dit live te brengen uiteraard, er is een voedingsbodem. Misschien wel dus, maar ik ben hierin niet alleen. Laat me stellen, in de mate van het mogelijke zouden we dat zeker en vast willen doen maar, en dat is zeer belangrijk, zonder dat onze activiteit bij onze hoofdbands (enerzijds Hexa Mera en anderzijds Royal Jake) in het gedrang komt. Dat is bij ons de grote voorwaarde. Als dat combineerbaar is? Zeker en vast, maar dit is nu dus niet aan de orde.

Zijn er nog projecten of dingen die je absoluut eens zou willen doen?
Tijs: Het summum zou zijn eens een solo EP of album uitbrengen. En ook, maar dat is een beetje het summum van elke Belgische metal band denk ik, eens op de affiche van Graspop of Alcatraz mogen staan. Dat is mijn bucket list.
Mathias: Wie weet eens een minder metal gericht project… Ik zie mij later nog wel een leuke punkrock band starten. Maar ook hier zullen melodieuze metal gitaarlijnen nooit veraf zijn.

Nog mededelingen?
https://open.spotify.com/artist/0zLeo50e3qtPuDyX4EJY6o?si=WNEcfhQ_SFWlTMwni48ERw

Bedankt voor het interview