Fantastic Cat - Zelden gehoorde stemmenpracht

Na zijn deelname aan de preselectie van Humo's Rock Rally vorig jaar stond Nir Shemmer opnieuw in De Zwerver. Ik had de sympathieke Oostendenaar met Israëlische roots zo'n anderhalve maand geleden al eens gezien in de 4AD, toen in het voorprogramma van Jerry Joseph.
Veel was er uiteraard niet veranderd. De songs klonken me wel wat vertrouwder in de oren en leken zelfs aan kracht gewonnen te hebben. Nu het verrassingseffect er niet meer bij was durft een groep, zo kort nadat je ze een vorige keer zag, al eens wat tegenvallen maar dat was hier allerminst het geval.
Hun smaakvolle americana klonk weer even behaaglijk en hartverwarmend. Samen met zijn vijfkoppige band boetseerde Nir Shemmer een somptueuze sound die een stuk steviger klonk dan op zijn digitale singles. Cruciale ingrediënten daarin waren de impressionante gitaar van Thomas Decock, de betoverende pianoklanken van Harrison Steingueldoir (ook actief in het jazztrio Donder) en de feeërieke backing vocals van Annelies Gheeraert. Shemmer zelf speelde afwisselend op akoestische en elektrische gitaar terwijl hij een enkele keer ook een slide over de snaren liet glijden. Net als de vorige keer sloot hij af met "Winona", een schitterende song gebaseerd op een personage uit het boek ‘A thousand moons’ van Sebastian Barry, die eindigde met een furieuze gitaar-eruptie van Thomas Decock.
Ik zag dit gezelschap nu twee keer aan het werk maar ik ben er nog lang niet op uitgekeken. 

Fantastic Cat is een zogenaamde supergroep samengesteld uit vier singer-songwriters, vergelijkbaar met eerdere projecten als The Highwaymen, Traveling Wilburys of Monsters Of Folk. De plannen werden gesmeed aan een tafeltje in een club in New York door Don Dilego, die ik eerder al met Jesse Malin aan het werk zag in De Zwerver, en Mike Montali, zanger van Hollis Brown, een groep die ik meer dan eens zag schitteren waarvan één keer ook al in De Zwerver.
Diezelfde avond werd daar ook die toch wat vreemde naam gekozen. Beiden heren besloten om aan de serveerster te vragen hoe ze hun nieuwe band zou noemen en haar antwoord sowieso te gebruiken met Fantastic Cat als resultaat dus. Later vervoegden de mij tot dan toe onbekende singer-songwriters Anthony D'Amato en Brian Dunne het duo en volgde er vorig jaar een plaat, ‘The very best of’. Die titel is niet eens gelogen daar dit het enige werk is die ze hebben maar helemaal kon die plaat me toch niet overtuigen.
Toch had ik het vermoeden dat dit live wel eens vonken zou kunnen geven en het was natuurlijk ook een ideale gelegenheid om de onvolprezen Mike Montali nog eens te kunnen bewonderen.
En of dit vonken gaf! Die waren er meteen met het door D'Amato gezongen "C'mon Armageddon", een song die op Dylan's ‘Highway 61 revisited’ had kunnen staan. Daarna werd er driftig van instrumenten gewisseld, een ritueel dat zich na elk nummer zou herhalen en waarbij niemand te beroerd was om ook eens achter het drumstel plaats te nemen. Vreemd genoeg stoorde dit voortdurende gerommel niet, integendeel, het leek de spektakelwaarde zelfs te verhogen. Dit kwam wellicht doordat het eindeloos stemmen van de instrumenten dat hier doorgaans mee gepaard gaat achterwege bleef.
Na een eerste rondje waarbij elk van de vier leden een nummer van het album had mogen zingen mocht er vervolgens uit het individuele oeuvre geput worden. Dat zorgde onder meer voor een verrassende cover van "To love somebody" (Bee Gees), vaak gehoord natuurlijk maar hier toch erg beklijvend vertolkt door Don Dilego.
Maar het moment suprême kwam er toen Mike Montali "Wait for me Virginia" van Hollis Brown met zijn engelachtige stem zong. Het werd een broze, akoestische uitvoering met Don Dilego op mandoline.
Ook Brian Dunne, die iets had van een jonge Bruce Springsteen maar dan zonder de bombast, en Anthony D'Amato, die met het voortjakkerende "All my fault" aan Donovan deed denken, konden hun plaats moeiteloos opeisen in dit fenomenale bandje.
We werden overrompeld door gracieuze harmonieën, fonkelende gitaren en vooral uitstekende songs. Naar het einde toe kwam er toch nog een dipje en dat niet toevallig met een nieuwe greep nummers uit hun plaat. Slecht werd het zeker niet maar het aanstekelijke tempo verdween terwijl ze iets teveel richting softrock opschoven. Wellicht een kwestie van persoonlijke smaak want ik kan me inbeelden dat een nummer als "Fiona", waarin de vier leden om beurten de lead vocals voor hun rekening namen, tot de verbeelding van velen sprak.
Met het afsluitende nummer, "Goodnight my darling", gezongen door Don Dilego, was ik weer helemaal bij de les. Mocht dit een nieuw nummer zijn (wat ik vermoed) dan is het absoluut een belofte voor de toekomst. Hun pas opgenomen nieuwe single fungeerde als bis en toen die werd aangekondigd als een Warren Zevon cover kon dat op enig applaus rekenen. Zevon is hier duidelijk nog steeds populair maar met "Keep me in your heart" (te vinden op zijn LP ‘The wind’ uit 2003) werd er wel voor een minder gekend nummer gekozen.
Het was lang geleden dat ik nog zo'n stel enthousiastelingen op een podium gezien had, het spelplezier droop er werkelijk vanaf. Binnenkort nog te bewonderen op Roots & Roses!

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden 'Play Bob Dylan live'
Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden
Stef Kamil Carlens overleefde de lockdowns en andere coronabeperkingen onder meer door een livestream-concert te spelen met nummers van Bob Dylan. Toen live spelen opnieuw mocht, breide hij daar een tournee aan met nog meer Dylan-nummers. Dat tweeluik is inmiddels gebundeld tot een dubbelalbum met het beste van de livestream en van concerten in Utrecht, Breda en Antwerpen.

Coveralbums bestaan al zo lang als de rock ’n roll zelve, maar een volledig album aan één artiest wijden is toch eerder uitzonderlijk. First Aid Kit deed het nog niet zo lang geleden met hun Leonard Cohen-album ‘Who By Fire’. Hoe Stef Kamil Carlens & The Gates Of Eden omgaan met de erfenis van Bob Dylan getuigt van veel empathie en respect. En het helpt dat Stef Kamil ook een beetje nasaal klinkt als hij zingt.

Op “All Along The Watchtower” gaan een deel van de solo’s naar een fluitspeler, op het eerste gehoor toch, en probeert Carlens dus niet om de gitaarheld uit te hangen en zo de onsterfelijke versie van Jimi Hendrix naar de kroon te steken. Het zal voor sommige muziekliefhebbers al moeilijk zijn dat je aan Dylan raakt. Dan ook nog eens Hendrix, … Maar stevig rocken doet deze track al wel. “Political World” is één van die tracks die Stef Kamil helemaal naar zijn hand heeft gezet: met respect voor tekst en toon, maar zet deze track op een Carlens-album en een niet-Dylan-kenner denkt zo dat het een Carlens-track is.
“I And I” zit dan weer dichter bij het origineel en klinkt hier hartverscheurend en doorleefd. Carlens kon voor deze opnames een beroep doen op de crème de la crème van de Belgische rockscene: Liz Accoe en Karoline Kamosi, Mirko Banovic, Matt Watts, … te veel om allemaal op te noemen, maar elk krijgt van master of ceremonies Carlens zijn of haar moment om te schitteren.
“Shelter From The Storm” krijgt een vrolijk, onbezorgd calypso-deuntje met toetsen van gospel. Op de Stef Kamil-versie van het overbekende “Like A Rolling Stone” wordt die song teruggebracht tot zijn essentie: een heerlijk rockende tirade over de hogere en middenklasse die zich vrolijk maken over de onderlaag maar die zich geen raad zou weten als ze plots hun macht en geld zouden kwijtraken. Muzikaal blijven the Gates Of Eden hier dicht bij het origineel.
De volgende – misschien iets minder bekende – tracks krijgen muzikaal dan weer het Carlens-jasje aangemeten: het treurende “Not Dark Yet” en de in americana ondergedompelde “Never Gonna Be The Same Again”.
Deel 1 wordt afgesloten met een hoogvlieger: “Emotionally Yours”. Sober gebracht. Bijna fluisterend gezongen. Het is een cover, maar elk woord is gemeend.

Deel 2 start met swingende calypso/gospel/americana-toetsen op “Dead Man, Dead Man”, “The Groom’s Still Waiting At The Altar” en “Most Likely You’ll Go Your Way (And I’ll Go Mine)”.
Stef Kamil Carlens had – eens het concept van een Bob Dylan-album gekozen was – voor een reeks hits kunnen kiezen die ook elke niet-Dylan-fan herkent.” Knockin’ On Heavens Door”, “Blowin’ In The Wind”, “The Times They Are A-Changin”, “I Want You”, “Mr Tambourine Man”, “Hurricane”, … Het had hem misschien een betere ticket- en albumverkoop opgeleverd. Liever dan dat komt hij naar buiten met “New Pony” en “Forever Young” en zo komen die prachtige, straffe tracks ook nog eens onder onze aandacht. 
“Ik heb er voor gekozen om, op een aantal uitzonderingen na, vooral onbekendere songs van Dylan te kiezen. Zijn universum is zo uitgebreid en de parels liggen er voor het oprapen, het zou zonde zijn ons te beperken tot wat het publiek al kent”, zegt Carlens daarover.
Ook “Most Of The Time”, “Can’t Wait” en het fel rockende “Carribean Wind” passen in het plaatje van minder bekend maar daarom niet minder fantastisch. De uitsmijter is dan “What Was It You Wanted”. Dat is als songtitel misschien zelfs een beetje een opgestoken middelvinger naar wie vooral de Dylan-hits verwachtte.

Dit album is meer dan een mooie herinnering aan de live-shows. Elke fan van Bob Dylan en/of van Stef Kamil Carlens moet dit koesteren.