Der Klinke test live nieuwe nummers van volgend album
Der Klinke + A Slice Of Life + D:Zine
Het New Wave Concept van Vzw Uitlaat in Beernem beloofde een leuke avond te worden: drie interessante bands die in elkaars verlengde liggen, die elk ruim de tijd krijgen om hun ding te doen, in een mooie zaal (OC Kleine Beer), met licht en geluid van hoog niveau en dat tegen – alles in acht genomen – schappelijke ticketprijs.
De hoge verwachtingen werden ingelost, op een paar schoonheidsfoutjes na.
D:Zine mocht de avond openen om 20.15 u. Deze band heeft een Beernemnaar in de gelederen en is nog niet zo heel lang bezig. Ze begonnen als coverband en evolueerden inmiddels naar eigen werk. Aan dat eigen werk moet hier en daar nog wat bijgeschaafd worden, maar dit is een band met potentie. Op dit moment schiet het bijvoorbeeld nog bij elke song een andere richting uit, van gothic rock tot synthpop en songs met duidelijke invloeden van de (recente, trage) the Cure en de 80’s rock van Simple Minds. Zanger Kurt kan nog wat winst boeken in podiumvastheid en stembereik, terwijl gitarist Sammy met een gezond zelfvertrouwen stond te genieten op het podium. Van deze set onthielden we vooral “Mother And Father, “Crash” (over onze gsm-verslaving) en “Sleeping Giant”. Bijzonder en leuk: in “Action Poetry” speelde Kurt met het openingszinnetje van TC Matic’s “Putain Putain”, wat bij het publiek op heel wat gejoel werd onthaald. Met zijn stuwende bas en riffs die uit de pols van Jean-Marie Aerts hadden kunnen komen, was de TC Matic-connectie compleet. Nog beter werd het met de setafsluiter.
Deze band kon kiezen uit tientallen new wave-klassiekers om er één van als cover te brengen, maar ze verbouwden “The Man Who Sold The World” van David Bowie (en de bekendheid ingezongen door Nirvana op hun album ‘MTV Unplugged In New York’) tot een stuwende postpunk-track met een riffje geleend van the Cure. Fenomenaal goed gevonden en het publiek onthaalde deze versie terecht op een lang applaus. Hopelijk staat deze cover op de binnenkort uit te komen EP van D:Zine.
Tweede aan de beurt was A Slice Of Life. Zanger Dirk vroeg zich af tussen de nummers in openlijk af of hij met zijn Kempens accent wel begrepen zou worden in West-Vlaanderen, maar de provinciegrens is gelukkig nog geen taalgrens. Deze band kon vorig jaar in Vlaanderen en ook wat in het buitenland heel wat harten veroveren met hun tweede album ‘Tabula Rasa’. Dan is het maar de vraag of een band dat ook kan waarmaken op het podium. A Slice Of Life heeft met Dirk Vreys een absolute troef in handen. Hij is nog beter als entertainer dan als zanger en als zanger en tekstschrijver moet hij maar voor weinigen onderdoen. De rest van de band is een ander paar mouwen. De twee gitaristen en de bassist stonden de meeste tijd schijnbaar emotieloos naar hun snaren te staren. Het is nochtans gewoon een postpunkconcert en niet de Koningin Elisabeth-wedstrijd. Het publiek heeft er geen bal om mocht je eens een foutje spelen.
De set van A Slice Of Life bestond uit zowat het hele album ‘Tabula Rasa’, aangevuld met wat ouder werk. De catchy single “Seven Days” zat al vroeg in de set en werd op herkenningsapplaus onthaald. Op “Matterhorn” zong het publiek makkelijk mee en naar het einde van de set werd er voor het podium spontaan gedanst. Het moet al even geleden zijn dat A Slice Of Life nog zo’n lange set mocht spelen, want zanger Dirk kondigde na “Animal Instinct” al meteen de bisnummers aan, zonder dat de band al van het podium was gegaan. In die bisronde kreeg Beernem nog onder meer het prachtige “Liefde Is Oorlog”.
Het was al kwart voor twaalf toen pas de zaallichten doofden en de podiumlichten aangingen voor Der Klinke. Die band staat op het punt om een nieuw album uit te brengen en daarvan werden in Beernem reeds enkele nummers gebracht, zoals onder meer “The Dark Night March” (opgedragen aan een die dag begraven lid van de lokale ‘zwarte’ scène) en “The Shallow Shadow”. “The Right Wrongs”, nochtans een single die prima onthaald werd, zat niet in de set. Een ander nieuw nummer speelde Der Klinke al tijdens de soundcheck, maar volgens frontman Chesko hebben ze het nog niet genoeg in de vingers om het al officieel in de reguliere set te brengen. Maar het klonk toch al veelbelovend.
Voorts zaten er heel wat Der Klinke-klassiekers in de set: “Someone Who Smiles”, “Curtains”, “The River White” en “Who To Deny”. De band steekt altijd één cover in hun live-set. Een tijdlang was dat “She’s Lost Control” van Joy Division en ook “Night Air” van jamie Woon passeerde al de revue, maar in Beernem brachten ze “In Trans As Mission” van Simple Minds. Als kers op de taart werd de set afgerond met – uiteraard – hun grootste hit, “The Doll” en in de bisronde was er nog tijd voor onder meer “Our Dance In Darkness” en “My Frozen Heart”.
Der Klinke stond in Beernem op het podium met het vertrouwen van de grote dagen. Het geloof in de nieuwe nummers is groot en afgaand op de live-uitvoering ervan is dat terecht. En het zijn ook rasentertainers: Chesko als charismatische frontman, Sarah als verleidster (en op synths), Sam als stoïcijnse bassist en tweede stem. Enkel bij gitarist Marco is de entertainende factor wat beperkter, maar zijn muzikale bijdrage is dan weer omgekeerd evenredig van belang.
Der Klinke bewees in Beernem dat ze hun plaats aan de top van de Belgische new wave-scene nog niet snel zullen moeten afstaan. Het publiek kreeg waarvoor het gekomen was.
Afsluiten doen we met één werkpuntje voor de organisatie: de veel te lange pauzes. Bands hebben geen vol uur nodig om hun instrumenten op te zetten en te soundchecken. Die lange pauzes haalden de vaart uit de avond en een deel van het publiek was al op weg naar huis voordat Der Klinke aan de bisnummers begon.
Organisatie: VZW Uitlaat
Lara Rosseel Orchestra - ARK - Durf en improvisatie in die intieme en kleurrijke sound
Lara Rosseel is één van de meest veelzijdige muzikanten die ons landje rijk zijn, ook al wordt ze al te vaak in dat 'hokje' jazz geduwd, ze gaat vooral haar eigen weg. Dat bleek al uit het interview dat we in 2021 met haar hadden. Het interview kun je hier nog eens nalezen - https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/81785-lara-rosseel-band-ik-hoop-dat-ik-de-moed-blijf-vinden-om-die-dromen-te-blijven-achterna-gaan-en-ze-ook-te-verwezenlijken.html
Ook bracht ze met 'Hert' (2022) en 'De Grote Vrouw'(2020) twee prachtige platen uit, grensverleggende platen kun je wel zeggen. Live is er een brede kijk en er is sprake van een zekere experimenteerdrift.
Nu stond ze voor deze gelegenheid in Ha concerts, Gent met een heus orkest op het podium onder Lara Rosseel Orchestra - ARK' (*****)
De samenstelling van het orkest: Lara Rosseel (double bass, electr. bass), Sep François (percussion, vibraphone, marimba), Vitja Pauwels (guitar), Robbe Kieckens (percussion), Jan Van Moer (trumpet), Joppe Bestevaar (baritone saxophone, bass clarinet), Stefan Bracaval (flute), Frederik Heirman (trombone), Eva Debruyne (oboe), Jeroen Baert (violin), Amèle Metlini (violin), Marijn Thissen (viola), Aya Pribylovskiy (cello)
Ondanks het feit dat Lara centraal staat opgesteld met haar imposante contrabas, valt al direct op dat het vooral over het totaalplaatje gaat in deze bezetting. Er is de groovy klank van de saxofoon , trompet en fluit. Een muzikale magie ondersteund door een intens mooie viool en gitaar. Muzikaal een emotionele wervelwind. De percussie doet er nog iets bovenop en voegt er een experimenteel kantje aan toe.
Een intieme, verstilde sfeer is er , alsook een heel kleurrijke sound als deze wordt opengetrokken. Lekker zalig.
Een innerlijke warmte heerst een kleine twee uur lang in dit totaalpakket. Bij elke song volgde een welgemeend applaus; de staande en minutenlange ovatie die Lara Rosseel Orchestra in ontvangst mocht nemen op het einde van haar set, bewees dat ze met dit bijzondere project enorm veel mensen diep heeft geraakt. Het applaus bleef trouwens duren tot het orkest achter de coulissen was verdwenen en Lara, met een bedeesde glimlach op de lippen, terug kwam met de mededeling 'dat ze eigenlijk geen song meer over hadden, maar toch nog iets wilden aanbieden' … Een gevarieerd klankentapijt volgde, hemels en onaards. Deze muzikanten staan hoog aangeschreven , doen stijlen in elkaar vloeien en houden van grenzen verleggen in melodie en experiment. Wat een durf en improvisatie in die intieme en kleurrijke sound.
Organisatie: Ha concerts, Gent
Robbie Williams XXV - One man show en stand-up comedy
Openen doen we perfect getimed met een helemaal nieuwe electro-groep van en rond Robbie Williams, Tim Metcalfe en Flynn Francis, Lufthaus. Het is eens iets anders zelf in het voorprogramma staan van … jezelf, echter kwam Robbie daar niet op het podium bij Tim en Flynn maar werd gewerkt met opgenomen beelden op 6 schermen in de vorm van kubussen. Het is echt de moeite, onverwacht, modern, tijdloos en helemaal in de sferen van Berlijn. Het is een aanrader en wie weet zien we dit niet enkel in Ibiza maar deze zomer ook op Tomorrowland.
Na een goed half uur opwarmen zijn we met een tot de nok gevuld Sportpaleis klaar voor de meester-enterainer zelf, Robbie Williams. Hij laat ons met een naaktbeeld van zichzelf in de vorm van De Denker van Rodin wachten tot 21u30, maar niemand heeft daar problemen mee.
En dan plots gaan de lichten uit en … Elvis Presley aan : 'Little less conversation and a little more action' had hij liever zelf geschreven en daar worden we klaargestoomd voor ‘the one and only’.
‘Hey Wow Yeah Yeah’ flikkert op alle schermen en dan het onvermijdelijke ‘Let Me Entertain You’ om er dan direct volledig in te vliegen.
We zijn vertrokken voor een sprookje vol verhalen afgewisseld met de ene hit na de andere. En ja die heeft hij, zelfs meer dan Elton John, Madonna en Michael Jackson, en dat voor een man die als jongen uit een boysband is gegooid.
We vieren dus een hele avond lang een carrière van 25 jaar en zoals in enkele van zijn boeken over zijn leven, houdt hij geen blad voor de mond en vertelt ons voluit over zijn rehabs, verslavingen en op het einde bedankt hij ons, want door ons, zijn fans, is hij er nog.
Hij komt op in gouden blinckywincky-pak en zegt : ”I’m Robbie Williams, this is my band, this my ass” … Er komen nog 6 danseressen bij die precies uit de Moulin Rouge komen.
En dan zegt hij nog "Let me explain what entertainment is”, en dat kan hij inderdaad. Van “Land of 1000 Dances” een cover van Chris Kenner, over “Mansoon” en “Strong” komen we al aan bij “Come Undone”.
Met “Do What You Like” en “Could It Be Magic” van Take That, vertelt hij hele verhalen over hoe hij ooit begon bij Take That en uiteindelijk uit de groep is gegooid. Dit laatste kwam onder andere omdat hij een uitstap naar Glastonbury deed en daar de mannen van Oasis tegen kwam. Vandaar de volgende cover “Don’t look Back In Anger”. Met “The Flood” rondt hij het luik Take That af en begint met het 2de deel van de avond.
Praten met iedereen doet hij graag en hij vraagt zich ook af wat er is met de mensen in Antwerpen, alle mannen hebben geen haar, ‘is iedereen in Antwerpen kaal?’ vraagt hij zich af. Verder haalt hij het voetbal aan 'wat is er in godsnaam met België gebeurd op het WK 2022? Dit was jullie kans om te winnen’’, jaja we weten dat. 'Antwerp are you with me’, het publiek heeft hij mee en het geniet van “The Love Of My Life”, “Eternity”, “Old Before I Die”, “Candy”, “Feel” en “Kids”. Nog een laatste keer knallen doen we met “Rock DJ”.
Zijn vrouw en 4 kinderen liggen hem nauw aan het hart. Hij laat ons weten dat hij al 23 jaar sober is, en bedankt ons uitvoerig voor de warme respons.
Wij kunnen nog even op adem komen alvorens hij start met de ‘encores’ en dit zijn ‘No Regrets’ en‘She’s The One’, die hij zingt voor 'Mariana from Hungary’, die hij uit het publiek heeft gekozen …
Afsluiten doen we met het nummer “Angels” waarover ik las dat hij bij dit nummer soms nadenkt over wie Big Brother moet verlaten en helemaal andere dingen.
En als we denken dat we alle hits gehoord hebben dan laat hij zijn band vertrekken en brengt hij a capella nog eens kort “Strong”, “Come Undone”, “Old Before I Die”, “Candy”, “Feel” en een laatste keer “Angels”.
We beleefden ‘de tijd van ons leven’ en dus hoorden we als afsluiter “I’ve Had The Time Of My Life” van Bill Medley en Jennifer Warnes. Robbie is toch een klassebak! Schitterend concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Robbie Williams
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4583-robbie-williams-26-01-2023.html?Itemid=0
Lufthaus
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4584-lufthaus-26-01-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Duke Garwood - Gloedvolle vertraagde blues
Het concertseizoen 2023 trekt zich tergend traag op gang. Het donkere, koude miezerige weer nodigt natuurlijk niet uit om je huis te verlaten, maar het lijkt ook of de concertorganisatoren met een serieuze winterdip zitten, en pas vanaf februari vol gas geven in een korte periode van drie maanden waarin er dan veel te veel geprogrammeerd wordt. In het schaarse aanbod van januari hadden we een pareltje ontwaard in de Cactusclub, en ons voorgevoel werd woensdagavond dubbel en dik bevestigd: Duke Garwood gaf een prachtig, intiem en gloedvol concert in de nieuwe café van de onlangs geopende Cactus Club die vorig jaar verhuisde van de Magdalenazaal naar een nieuw gebouw niet ver van het Minnewaterpark.
Duke Garwood zal je vooral kennen van zijn platen die hij opnam met Mark Lanegan, ‘Black Pudding’ (2013) en ‘With Animals’ (2018); en de Lanegan-connectie was er ook vanavond; want op keyboards speelde immers onze eigen Aldo Struyf, lid van de live-band van Mark Lanegan. Daarnaast had Garwood ook een drummer meegebracht, Paul May en een bassist, John J. Presley, die in 2019 op The Barn speelde in Werchter.
Aanleiding van de tour van Duke Garwood was zijn nieuwe plaat ‘Rogues Gospel’, die hij opnam samen met Paul May in de zomer van 2020 tijdens de lockdown en eind vorig jaar uitkwam. Rond halftien baanden Garwood en zijn band zich een weg door het Cactuscafé, waar iedereen klaarzat met een biertje aan tafel om te genieten van wat een intiem, sfeervol concert zou worden.
Garwood had vier of vijf gitaren klaarstaan, waaronder een Flying V, maar wie op basis van die gitaar hardrock verwachtte, werd op het verkeerde been gezet. Nee, Garwood is een gitaarvirtuoos, maar toonde zich een meester in de beperking: hij speelde americana, geworteld in de blues, maar dan heel erg vertraagd, en de noten die hij niet speelde waren even belangrijk als de akkoorden die hij met overduidelijk gemak uit zijn snaren toverde. We hoorden een soort impressionistische, uitgepuurde blues, die ademde en borrelde, bij momenten dreigend, zeker als Aldo Struyf dit ondersteunde op keyboards met donkere, bezwerende orgelklanken. Paul May strooide jazzlicks in het rond, of toonde zich een meester in de beperking door een strakke beat aan te houden. Garwood’s gitaarspel deed ons ook denken aan Robbie Krieger’s jazzy gitaar in “The end” (vooral dan de passage “The killer awoke before dawn, he put his boots on”).
Ook de broeierige sfeer waar Warren Ellis een patent op heeft, was een duidelijk referentiepunt. De zangstem van Garwood stond er ook, geen brommende bariton als bij wijlen Mark Lanegan, maar iets dat leek op Daan zoals die bij Dead Man Ray zong.
Een aantal nummers stak er boven uit, “Cold blooded” en afsluiter “Neon rain is falling” uit zijn nieuwe plaat met een pulserende bas en dreigende keys.
In deze donkere dagen was dit concert als een glaasje gemberthee, warm, gloedvol en het perfecte medicijn tegen de winterblues.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Dropkick Murphys houden het Feestimago hoog!
Na een topset op Graspop in Dessel vorige zomer, net vóór Iron Maiden, zijn onze Amerikaanse Dropkick Murphys hier terug, in een heel vol Vorst Nationaal … en de bar heeft met zo’n band zeker goed gewerkt!
De Dropkicks hadden enkele gasten mee en kwamen daardoor met 3 voorprogramma’s.
Jesse Ahern met harmonica en gitaar zou je een halve euro toegooien in zijn gitaardoos, leuk en ideaal als opener. Op zijn doek stond dat hij een Rock Rebel is en ja dat geloven we wel.
Na deze korte opener stappen de mannen van The Rumjacks op het podium. Dit is een heel goede support en past ideaal als opwarmer. We horen een rocksound, ondersteund van fluit en harmonica. Dit brengt ons helemaal in de juiste sfeer. Met een 10-tal nummers zijn we er helemaal klaar voor , maar ah … eerst nog Pennywise. Die hebben hun naam van de antagonist in Stephen King's horrorboek ‘It’, Pennywise the Dancing Clown.
En die mannen hebben er ook enorm veel zin in . Ik bedenk me plots met hen aan het werk te zien, dat de Tour van Dropkick Murphys heel veel volk op de been brengt, niet alleen in talrijke toeschouwers en fans, maar ook met hun gasten, 3 voorprogramma’s, het is als het ware een indoor festival op zich. Ik hoor niemand klagen.
Jim Lindberg zingt en bespeelt het publiek, alvorens hun “Fuck Authority” komt zorgen voor een ‘juke box’ moment … we mogen kiezen uit Nirvana, Ramones of Bad Religion, het laatste wint en “Do What You Want” klinkt door het volle Vorst. Een goede keuze, deze support, met nummers die moshpit toertjes maakt.
Voor de volgende, laatste groep trouwens, daar is nu iedereen echt voor gekomen, Dropkick Murphys hebben tot 19 november rondgetoerd in Amerika en waren midden januari in Belfast en Dublin gestart aan het Europese luik. Gisteren nog in Luxemburg en vanaf morgen naar overal in Duitsland.
Nog snel worden enkele biertjes gehaald, iedereen zoekt zijn beste plaats uit, en dan gaan de lichten uit, de muziek aan en zijn we vertrokken voor een leuk DM feestje!, de komende uren.
‘Shipping up to …’, Vorst dus; we horen de stem van Sinéad O’Conner weerklinken bij opener “Foggy Dew”, dan volgt een doedelzak en komt al meteen “The Boys Are Back”, iedereen is meteen mee.
Dit nummer is trouwens uitgebracht op het album ‘Signed and Sealed in Blood’ en het is een nummer dat de echte Keltische punkrock tot leven brengt. Met krachtige gitaarrifs, de aanstekelijke refreinen en de forse zang is het een verwijzing naar de oude Dropkick Murphys.
We leren hun nieuwe muziek kennen door het laatste album 'Machine Still Kills Fascists’, met een handvol nummers, alsook songs van hun vorige album ‘Turn Up That Dial’.
Met nummers als “Middle Finger”, “Two 6’s Upside Down” en “All You Fonies” werken we een eerste deel vol ambiance goed af.
En dan zien we plots een Rumjack terug; tijdens het eerste nummer ooit geschreven “Barroom Hero” komt Mike Rivkees de zang verzorgen. Straks horen we ook nog Jesse Ahern meedoen met Ken Casey; ik kan me de indruk niet ontdoen dat Casey een stappenteller heeft, ofwel hangt hij vooraan in het publiek, hard en enthousiast zijn best te doen, ofwel is hij overal op het podium te zien.
Ik vermoed dat hij zijn maatje Al Barr mist, die laatste is er even niet bij om privé-redenen. Hopelijk is hij er volgende keer weer bij. Hij heeft blijkbaar de band niet verlaten maar ik las in artikels en blogs dat hij voor zijn heel zieke moeder aan het zorgen is. Het is momenteel belangrijker dan ons entertainment las ik, en daarmee kunnen we het enkel maar eens zijn.
Het mooie aan live-optredens van deze band zijn de riddles en refreinen die zo leuk blijven hangen, Ken Casey speelt hier perfect op in en laat ons bij elk nummer meedoen.
Met een set van bijna 25 nummers valt het me op dat er enorm snel gezongen wordt, er zijn weinig bindteksten en op minder dan een uur en 45 minuten zit het er op.
Even vóór ”The Wild Rover” waren de nummers wat bleekjes, duidelijk een dipje in hun setlist en dat was ook te zien aan het druk heen en weer gewandel naar de bar.
Maar vanaf die “Wild Rover” over “The Last One” en “Skinhead on the MBTA” werd iedereen klaargestoomd voor de apotheose die inging met “Good as Gold” en de mooie Ewan MacColl cover “Dirty Old Town”.
“I’m Shipping Up to Boston” uit hun album ‘The Warrior’s Code’ uit 2005 is een echt grappig en vooral kort nummer, over een zeiler die zijn been kwijt is geraakt in een ongeval en op zoek gaat naar Boston om zijn houten been te vinden.
Na een korte pauze komen ze met het nog mooiere “Rose Tattoo” dat het verhaal vertelt over zanger Ken’s tattoos op zijn arm. Het heeft iets te maken met zijn grootvader en er is een versie van dit nummer met Bruce Springsteen als gastzanger…
'We have the best job in the world it’s a privelige’, geeft onze vriend Ken Casey ons nog mee en daar heeft hij gelijk mee. Tevens laat hij ons weten dat ze al 26 jaar komen en zich hier precies familie voelen.
Afsluiten doen ze met ‘Mick Jones’ “Nicked My Pudding’ en “Kiss Me, I’m Shitfaced”.
We kijken nu al uit naar het volgende feestje met deze Dropkick Murphys. In dezelfde roes kunnen we ons deze zomer bevinden met Flogging Molly, OlT Rivierenhof op 25 juni 23 ...
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Dropkick Murphys
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4582-dropkick-murphys-25-01-2023.html
Pennywise
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4581-pennywise-25-01-2023.html
The Rumjacks
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4580-the-rumjacks-25-01-2023.html
Jesse Ahern
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4579-jesse-ahern-25-01-2023.html
Organisatie: Live Nation
Dargor is een Poolse band die atmosferische, melodische blackmetal brengt. De bandleden verdienden al hun sporen bij o.m. de symfonische blackmetalband Scarlet Moon en de heavymetalband Arondight. Dargor bracht reeds twee EP’s uit en het eind vorig jaar verschenen ‘Ascend To Infinity’ is hun debuut-full album op Meuse Music Records. Dat Belgische label bracht in 2021 ook al Dragor’s EP ‘Descend Into Chaos’ uit, met o.m. covers van Samael en Satyricon.
Dargor heeft twee vocalisten, één voor de screams en één voor de grunts, en leunt sterk op het melodische en atmosferische, met zelfs wat gothic-elementen. De band heeft bovendien een bandlid op toetsen. En er komen al eens solo’s langs uit de heavy metal. Dus misschien is Dargor niet iets voor de blackmetal-puristen, maar wel voor wie zonder oogkleppen naar alle mengvormen van blackmetal kijkt. De belangrijkste invloeden komen volgens oprichter Michal Kustra van Samael, Dimmu Borgir, Naglfar, Dissection en Summoning en dat lijkt me een heel correcte reeks referenties.
Muzikaal hebben ze bij Dargor alles goed voor elkaar: de juiste emoties oproepend, agressief, gevarieerd, van een hoog technisch-muzikaal niveau, … Alleen de lyrics over verdriet en agressie liggen een beetje teveel in het verlengde van wat we al zoveel keer eerder hebben horen langskomen. In de zeg maar pure black metal kan je eindeloos dezelfde thema’s herkauwen, maar in de atmosferische black metal horen we doorgaans heel andere onderwerpen aan bod komen.
Mijn favorieten op dit album zijn “Destruction” en “Afterlife”.
https://dargor.bandcamp.com/album/ascend-to-infinity
Stef noemt zijn nieuwe single “Canto Marginal’” zelf commerciële zelfmoord. Dat is een vorm van zelfonderschatting door deze voormalige Katastroof. Maar het is inderdaad een uitdaging: een gedicht van 8 minuten, in parlando, met aan het begin slechts een minimale bezetting van een zuinige gitaar. Die bezetting groeit elke minuut aan tot Stef op het einde begeleid wordt door een volledige band, als ook het gedicht naar zijn climax gaat. En dat gedicht over het leven in de marginaliteit is een regelrechte kopstoot richting de zelfvoldane, volgevreten hogere en middenklasse.
In de traditie van Velvet Underground en TV Smith kan Stef het lelijkste en meest geminachte van onze maatschappij verheven tot kunst. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=gGG5wxjEznY
J Mascis verraste ons in 2021 met het fijne Dinosaur Jr-album ‘Sweep It Into Space’. Niet zoveel later is er nu ‘Moon Is’, een nieuw album van Mascis’ zijprojectje Heavy Blanket.
Heavy Blanket is de band die Mascis sinds 1984 heeft met hogeschoolvrienden Pete Cougar en Johnny Pancake, die drums en bas toevoegen aan deze instrumentale tracks, maar eigenlijk is het een vehikel om ‘iets’ te doen met de reeksen gitaarsolo’s en riffjes die Mascis opnam en niet in andere bandprojecten kwijt kan. Dat zijn bij momenten geniale solo’s, progressieve lo-fi grunge.
Van de zes songs is opener “Danny” veruit de sterkste. Met een ongeveer duidelijke songstructuur en een heerlijk geluid. Ergens tussen de vroege Black Sabbath en Yawning Man in. De andere tracks hebben een veel minder duidelijke of coherente structuur en hangen enkel aan elkaar dankzij het eindeloze gepingel van Mascis.
”Crushed” lijkt een 70’s gitaarorgie te gaan worden en pakt dan toch de afslag naar Black Sabbath meets desertrock. Titeltrack “Moon Is” heeft een ietwat kleffe, klassieke prog-ruggengraat en weet nauwelijks te enthousiasmeren. “String Along” is zowat één solo van ruim acht minuten. Een heel goede gitaarsolo van acht minuten overigens, maar dat wil ik hem nog wel eens live zien naspelen.
“Eyevoid” doet aan het begin vaag wat denken aan Jimi Hendrix, maar krijgt al snel de signature-gitaarsound van Mascis. “Say It To You” heeft heel zuinig toch wat vocalen (er klinkt wat geneurie op de achtergrond) en is de meest slome track, met de meeste doom & gloom.
Als album stelt ‘Moon Is’ een beetje teleur. Het gebrek aan zelfdiscipline om uit deze op het schap gegooide reeks riffs en solo’s toch een ‘gewone’ song te smeden, dat gebrek is bijna tastbaar aanwezig. Applaus voor wat Mascis gitaar-technisch voor elkaar krijgt, boegeroep voor de luie donder die niet net iets harder zijn best deed.
Strand of Oaks - Sterke stem maar veel getune
Het concert van Strand of Oaks in NTGent was degelijk, maar niet indrukwekkend. Timothy Showalter, de frontman van de band, was alleen en oogde nerveus in zijn driekwartbroek en appelblauwzeegroen hemd. “Plymouth” als opener was wel een knappe, strategische keuze. Het album ‘HEAL’ vormde 9 jaar terug de grote doorbraak, en het refrein “Let me go, let me roll” klonk meteen bekend in de oren bij de enthousiaste fans. Maar ook nieuwe songs als “Easter” en “Galacticana”, vanop de laatste ‘In Heaven’ werken vrij goed solo. Timothy was wat overweldigd en bedankte voor het applaus met een “I love you”. Het zou zeker niet de laatste keer zijn dat hij die woorden prevelde, maar het kwam wel oprecht en gemeend over.
De liedjes die hij speelde waren visueel bijgestaan door vier grote lichtbalken, alsof ze uit een andere wereld kwamen. Gepaard met zijn sterke stem vormde dit wel voor een unieke sfeer. “Eraserland” kon natuurlijk ook niet achterblijven. Met “Vision”s kregen we niet het meest gekende, maar wel een interessant nummer vanop zijn laatste pre-corona-album. Ook “JM” paste perfect in dit rijtje. Hij bracht er ode mee aan de donkere, zoete melodieën van het Belgische radioprogramma Duyster. België heeft een speciaal plekje in zijn hart, en zijn vele vrienden hier (zo noemt hij ons) hebben hem geholpen doorheen de moeilijke momenten in zijn leven. De ‘sweet tunes to play’ vormen zijn manier te genezen van depressies en drugsverslaving, en dromerige, melancholische songs als deze doen het altijd goed in deze intieme zaal.
Bij de steviger rockende songs in zijn repertoire, zoals “Shut In”, werkt deze aanpak jammer genoeg niet. De gitaarsolo’s zijn duidelijk niet aan hem besteed, en hoewel we het concept snappen, zijn deze uitgeklede versies van zijn hits toch net niet hetgeen zijn fans/vrienden willen horen. Een van de hoogtepunten van het concert was wel het nieuwe nummer “More You”. Het zou geschikt zijn voor de radio en zou zomaar een hit kunnen worden, net als “Radio Kids” dat in 2017 was. Ook speelde hij een song voor de betreurde John Prine, waarbij hij vroeg waar je je gaat verstoppen als de mist is verdwenen. “Somewhere in Chicago” is een pareltje van deze 40-jarige Amerikaanse ex-leraar. Eat this, Metejoor!
Showalter brengt ons nog het onvermijdelijke “Weird Ways”, waarmee hij ons liet zien dat het gaat om de mensen die je liefhebt. Hij was eenzaam, maar had wel plezier, zo horen we op “Goshen '97”, een knipoog naar zijn geboortestad. De persoonlijke touch in al zijn nummers is verademend, zo ook tijdens afsluiter “Jimmy and Stan”.
Het was een show met veel emotie en energie, met helaas twee kleine minpuntjes: geen enkel lied vanop zijn meesterwerk ‘Pope Killdragon’, en het eindeloos afstellen van zijn gitaar dat wel voor erg veel tijdverlies zorgde.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism NTGent)
Ruth - Ik heb niet echt een doelgroep binnen een genre. Wel een publiek dat wil meegaan in mijn verhaal, en er zichzelf in herkent
Ruth begint als jong kind te zingen en gitaar te spelen. Geïnspireerd door verschillende indiepop artiesten, jazz en klassieke singer-songwriters, begint ze al snel haar eigen liedjes te schrijven. Na het uitbrengen van een single CD "Colours" (eigen productie) en het spelen van veel verschillende soorten concerten, begint Ruth nieuwe liedjes te schrijven. Liedjes die een volwassen kant laten zien en ruimte geven aan meer jazzy en zelfs psychedelische invloeden. Nummers die ook muzikaal schreeuwen om een 'grotere' setting. Iets wat producer Stijn Debontridder perfect weet te vangen met de opname van de EP 'Inside out' in de zomer van 2022. Deze EP komt in maart eindelijk op de markt. Ruth zal deze CD voorstellen op 4 maart in SOJO Club in Kessel-Lo https://www.facebook.com/events/914055072923407
Wij leerden Ruth echter al kennen dankzij haar aantreden op BUSKERfestival in Herent, waarover we schreven: ‘’ Met haar gitaar en zeemzoetige , kristalheldere en bijzonder hypnotiserende stem voert RUTH je naar een sprookjesachtig oord. RUTH ontroert door haar unieke stem en uitstraling”
Voldoende om deze bijzonder getalenteerde singer-songwriter even enkele vragen te stellen rond de release van haar EP en de verdere plannen.
Vertel eens wat meer over jezelf, hoe is alles begonnen?
Ik heb mijn eerste echte song geschreven, rond mijn 15ste. Daarna ben ik vrij snel beginnen optreden solo, als singer-songwriter. In eerste instantie heb ik klassieke gitaar gedaan, later ben ik dat dus beginnen combineren met teksten schrijven en ook zingen. Na enkele jaren solo ben ik beginnen optreden met de celliste Merel Van Hemelrjick. Vorig jaar in een trio, en dit jaar met een band, dus stapsgewijs aan het opbouwen.
Voor ik het vergeet, beste wensen voor het nieuwe jaar, hoe is je jaar 2022 eigenlijk verlopen?
2022 was vooral een heel spannend jaar, omdat ik toen mijn opnames heb gemaakt voor de EP die in maart dit jaar op de markt komt. Ik heb ook een band samengesteld, om live te gaan spelen. Ook dat was een hele uitdaging; het was dus vooral een zeer spannend jaar.
Ik wou het ook even over die coronatijden hebben, want je was net begonnen met je muziek te lanceren dacht ik? Waren de coronatijden een eventuele inspiratie bron?
Voor mij was dat meer een soort van rustperiode , ik had voordien al een single uitgebracht en er waren daardoor wat optredens ontstaan. Die corona was dus even de pauze knop induwen, en tijd vinden om muziek te schrijven. ik studeer ook muziek, daar was ik dan ook mee bezig. Ik bleef dus zeker actief met muziek bezig zijn. Het is niet specifiek een inspiratie geweest voor songs, maar wie weet komt dat nog.
Die periode heeft je dus niet doen twijfelen? Ik heb interviews gehad , waaruit bleek dat er bands zijn die de handdoek in de ring gooiden, andere vonden een nieuwe adem. Hoe zit dat bij jou?
Het voelt niet aan als een keuze, maar als iets dat ik nodig heb. Dus ik heb zeker niet getwijfeld om door te gaan. Het is iets dat ik gewoon al heel lang doe, en ik ga daar heel anders mee om met zulke tegenslagen. Meer tijd om ideeën verder uit te werken, en ook terug meer beginnen schilderen. Iets wat ik vroeger veel deed.
Dat schilderen? Wil je daar iets meer mee doen naar de toekomst toe?
Ik heb altijd gehouden van zowel muziek maken als schilderen. In het verleden heb ik tijdens mijn opleiding meer gefocust op schilderen, nu is het dus omgekeerd. In de eerste plaats wil ik me focussen op mijn muziek nu, en dat schilderen komt daarnaast. Maar ik wil me er zeker verder in ontwikkelen.
Ik zag je op BUSKERfestival Herent en was vooral onder de indruk van je stem die zeemzoetig en kristalhelder klinkt; er hangt ook een sprookjesachtig en mysterieus kantje aan je performance, mee eens of zie ik dat verkeerd? Is dat een bewuste keuze?
Ik kan me daar zeker in vinden, en vindt het ook altijd een mooi compliment. Ik verwijs in mijn teksten vaak naar de natuur, omdat dit een onderwerp is dat me nauw aan het hart ligt. En mijn emoties staan steeds heel centraal. Er is zeker ook soms een mysterieus kantje, en misschien iets sprookjesachtig ja? Dus ja, ergens is dat wel bewust.
Je liet je op BUSKERfestival bijstaan door cello speler Daan De Meyer, een enorme meerwaarde vond ik, is het de bedoeling nog meer met hem samen te werken voor o.m. de EP of live?
Op het moment werken we niet meer samen, omdat hij klassieke muziek studeert en besloten heeft zich daarop te focussen. Ik heb ondertussen een andere celliste gevonden, omdat ik cello wel heel mooi vind passen bij mijn muziek. Ik vind dat telkens een enorme meerwaarde. Met Daan was zeker een fijne samenwerking.
Heeft BUSKERfestival voor jou bepaalde deuren geopend?
Niet per se op dat moment in 2022, omdat ik al vaker op BUSKERfestival had gespeeld. Het is wel een fijn publiek om voor te spelen, omdat mijn muziek wat ruimte moet krijgen , en als er echt geluisterd wordt , wat daar zeker het geval is, vind ik dat wel heel fijn.
Door je gevarieerde stem en uitstraling spreek je uiteraard een ruim publiek aan, zowel een pop publiek als alternatieve muziekliefhebbers zouden zich hier moeten in vinden. Welk publiek wil je eigenlijk concreet aanspreken met je muziek?
Omdat het voor mij heel persoonlijk is wat ik breng, hoop ik dat ik mijn eigen ervaringen kan overbrengen naar mijn publiek. Een publiek dat zich daarin ook herkent, is het publiek waar ik naar op zoek ben. Maar ik heb niet echt een doel groep binnen één genre of zo, dat dan weer niet. Wel een publiek dat wil meegaan in mijn verhaal, en zichzelf daarin herkent. Begrijp wat ik wil zeggen, en daar zelf wat invulling wil en kan aan geven. Dat is het publiek waar ik naar op zoek ben.
Niet alleen je stem is heel uiteenlopend. Ook je gitaarspel is uniek en vult je stem mooi aan, dat brengt me bij de vraag waarom gitaar en waarom geen piano of zo?
Ik heb me als kind altijd wel aangetrokken gevoeld tot gitaar, deels omdat mijn Nonkel ook gitaar speelt en die was een enorme inspiratiebron. Ik heb in eerste instantie klassiek gitaar gevolgd, en daar geleerd om met die Timbres te werken, en verschillende klankkleuren te zoeken. En bewust niet altijd op dezelfde manier gitaar te spelen, daar koos ik bewust voor.
Ik doe niet aan hokjes denken, maar veel vrouwelijke muzikanten kiezen niet altijd voor gitaar, vandaar … Ondervind je als vrouw niet dat de muziekwereld helaas nog steeds een mannenwereld is en het als vrouw (met gitaar) moeilijk is om je te uiten?
Ik merk wel dat er meer mannen dan vrouwen zijn die gitaar spelen. Ik heb echter zelf niet het gevoel dat ik minder kansen heb gekregen omdat ik een vrouw ben. Binnen mijn genre als singer-songwriter komt dat probleem ook wel minder frequent voor, omdat er nu eenmaal veel vrouwelijke singer-songwriters zijn, maar in sommige genres stelt dit probleem zich helaas wel.
Wat vrouwelijke singer-songwriters betreft, wie zijn je grote voorbeelden?
Carole King of Joni Mitchel zijn er toch twee. Phoebe Bridgers is iemand waar ik heel erg naar opkijk. Jade Bird , die nu heel actief is, is een groot voorbeeld. Er zijn er nog wel enkele … vooral singer-songwriters die in de richting van soul gaan, spreken me enorm aan.
We hadden het al over schilderen en visuele kunst. Het valt ook te combineren met muziek maken. Zijn er plannen om aan je muziek ook iets van visuele effecten te koppelen? Eventueel live?
Ik heb met een kunstenares samengewerkt in die richting. Bij elk liedje van mijn EP heeft ze een schilderij gemaakt. Binnenkort ga ik op een tentoonstelling van die werken ook muziek spelen. Haar kunst inspireert mij, en mijn muziek haar dus, dat was een fijne samenwerking. Maar het is zeker de bedoeling om zelf iets in die richting te gaan doen met eigen kunstwerken en muziek daarop maken.
Even over je EP … Om te beginnen met de song ‘Home’ licht je al een tipje van de sluier op, ik vind die dromerige soundscapes, en die jazzy background bijzonder, en … weer die toch wel bijzondere stem. Is ‘jazz’ een categorie waarin je muziek thuishoort, of hoe zou je het zelf omschrijven?
De drie songs op de EP zijn allemaal verschillend. ‘Black and White’ is meer Folk sfeer, dat is het volgende nummer dat ik ga releasen,’Flower’ heeft dan meer een postrock kantje. Dus ja, ik vind het gewoon fijn om verschillende invloeden samen te brengen. Wat ‘Home’ betreft, die warmte en dat dromerige vind ik heel mooi bij jazz.
Is het de bedoeling om meer jazz optredens te doen? Welk publiek wil je aanspreken of ben je daar niet mee bezig?
Het is niet specifiek de bedoeling om in een jazz circuit terecht te komen, ook al sta ik daar zeker voor open. Het is een heel inspirerend genre, ook omdat er muzikaal altijd iets heel interessants gebeurt. Ik hou ook wel van soul. Die richting zou ik eerder kiezen. Omdat de stem daar centraal staat. Het is gewoon uiterst moeilijk om één bepaald circuit uit te kiezen. Omdat ik alles combineer wat me aanspreekt en interesseert. Dus ik sta voor veel circuits open. Ik val niet per se binnen een genre, behalve dan het singer-songwriter. Ik ben gewoon nog een beetje op zoek wat mijn juiste publiek is eigenlijk. Ik wil vooral een publiek vinden die oprecht interesse tonen in wat ik doe, dat is voor mij het belangrijkste. Welk circuit dat is, maakt op dat vlak niets uit.
Het valt me aan die single (en ook de EP ) op . Ik vind het ook mooi hoe je het speelse, toegankelijke verbindt met een alternatief en lichtjes experimenteel kantje; een bewuste keuze? Of zie ik het verkeerd?
Ik wil me als persoon niet beperken tot één stijl, dat is ook de reden waarom ik graag uiteenlopende kantjes van mezelf laat zien en horen. Dat is gewoon het parcours dat ik afleg, en de invloeden die ik tegenkom onderweg neem ik gewoon mee. Daar komt dat speelse en experimentele kantje dan ook vandaan.
Je brengt later dit jaar je eerste EP uit ‘Inside Outside’. Een EP is een visitekaartje; het is een mooie parel geworden, en toch krijg ik de indruk dat je nog wat zoekende bent welke richting je echt wil uitgaan … Graag je mening
Als ik de set oefen met mijn band valt me wel op hoe verschillend elk nummer echt is. In die zin ben ik inderdaad zoekende. Maar ik vind het ook fijn om dat te tonen aan mijn publiek, de verschillende fases die ik doormaak, dat ik blijf evolueren en zoeken naar wat mij inspireert. Ik het bewust ook op die manier, uit interesse, en dat ik het fijn vind om elke kant van mezelf te ontdekken. En dat wil ik dus zeker tonen aan mijn publiek.
Mooi dat artiesten vele kantjes van zichzelf tonen, maar er kan kritiek komen; kun je er mee omgaan?
Omgaan met kritiek is voor niemand echt gemakkelijk denk ik. Ik vind het wel positief als mensen die kritiek eerlijk durven geven. Omdat ik daar eventueel kan aan werken.
Er is een overaanbod aan releases en nieuwe projecten, mede door die coronatijden denk ik, ik vind je EP een pareltje en hoop meer van jou te mogen horen, maar los daarvan.. om jezelf een beetje te verkopen, als ik je nog niet ken, waarom zou ik voor jou moeten kiezen? Wat maakt je uniek denk je, binnen het overaanbod?
Wat me uniek maakt? Ik probeer op een persoonlijke en eerlijke manier te praten over hoe ik dingen beleef. Dat ik mijn stem daarin vooral gebruik. Ik probeer dat op een bereikbare manier te doen, maar ook vast te houden aan mijn eigen verhaal. Als je houdt van soul muziek, en van subtiele kleuren in muziek, dat kun je dat zeker vinden op mijn EP.
Wat zijn de verdere toekomstplannen voor 2023? Mogen we je ook live bewonderen alleen of met band of zo?
Zaterdag (28 januari) heb ik mijn eerste optreden met mijn band , maar dat is een try-out. Op 1 februari sta ik in Depot (Leuven ) voor open Mic. Op 4 maart is het dan mijn grote release show in SOJO Kessel-Lo. Het is zeker de bedoeling om in de zomer nog een tour te doen. maar daar hangen voorlopig nog geen data aan vast, dat is nog wat koffiedik kijken. Dat ga ik via sociale media zeker nog bekend maken (volg RUTH op Facebook voor meer update: https://www.facebook.com/ruthquintenmusic ) de bedoeling is om in het najaar of begin volgend jaar een nieuwe EP op te nemen. En verder te gaan met het verhaal..
Ondervind je geen problemen om concerten te boeken? Als er iets is veranderd na corona krijg ik de indruk dat de kleine en middelgrote bands/organisaties het zeer moeilijk hebben om aan de bak te komen. Terwijl grote concerten in een mum van tijd uitverkopen. Ondervind je ook geen problemen daarvan?
Dat heb ik zeker al gemerkt. Voor corona waren er meer optredens en opties voor kleinere artiesten, terwijl ik nu de indruk heb dat dit veel minder is tenzij je gratis gaat spelen op een Open Mic of zo. en dat is jammer. Het is daar veel moeilijker om je te tonen in twee nummers, en dat is ook leuk. Maar kleinere festivals of zoals BUSKER wordt steeds minder georganiseerd, dat valt wel op na corona ja. Ik heb ook de indruk dat organistoren vooral bekende bands en artiesten boeken, en geen risico meer durven nemen. Omdat mensen komen voor bekende namen…
… Volgend jaar een nieuwe EP dus, ook plannen voor een full album?
Misschien, maar dat hangt af van hoe duur en hoe de impact is Ik heb zeker nog enkele nummers klaar liggen. Die ik wil uitwerken in de studio, dus wie weet. De nummers sluiten aan bij wat ik nu doe. Deze EP bevat drie nummers die aansluiten bij de verschillende fases in mijn leven. Ik heb nog een heleboel nummers klaarliggen die aansluiten bij de nummer op mijn EP. Bij dat jazzy , maar ook bij die Folk invloeden.
Wat zijn je uiteindelijke ambities en heb je een doel dat je wil bereiken (of ben je daar niet mee bezig)?
Er zijn zeker ambities en doelstellingen die ik voor ogen heb. Ik ben al een tijdje optredens aan het doen in kleinere locaties, dat is leuk. Maar ik heb zeker ambities om op te treden in wat grotere zalen. Wat verder te geraken, en ooit eens een grote tour te doen, maar dat zijn verdere toekomstplannen en dromen.
Eventueel buitenland? En zijn er bepaalde landen die je aanspreken?
Niet concreet denk ik. Binnen Europa lijkt het wel interessant om een tour te doen. De Scandinavische landen spreken me wel sterk aan. Ik ben een grote fan van Aurora, deze Noorse singer-songwriter is één van mijn grote voorbeelden, dus daar spelen zou heel leuk zijn. Maar ik sta dus open voor alles wat op me afkomt. Ook Engeland spreekt me aan. Daar leven en hebben zoveel grote voorbeelden voor mij geleefd.
Moest je kunnen kiezen tussen een Sportpaleis uitverkopen of een naam maken in het club circuit, wat geniet je voorkeur en waarom?
Sowieso club circuit. Sportpaleis is gewoon heel groot, en de voeling met het publiek is minder sterk. En die voeling met mijn publiek vind ik net heel fijn en heb ik echt nodig. Die interactie met je publiek dicht bij je. Maar ik heb nog nooit in een sportpaleis gestaan, dus wie weet… moest ik contact kunnen leggen met mijn publiek daar , zou ik dat wel zien zitten. Ik vind het gewoon belangrijk dat er contact is tussen mij en mijn publiek. En dat vind je dus meer terug in het club circuit. Vandaar. Mijn ambitie is niet om groot te zijn, maar gewoon mijn muziek met mensen te kunnen delen, die daadwerkelijk willen luisteren naar mijn verhaal.
Ik hoop dat je je dromen kunt waarmaken. Veel succes in 2023. Bedankt.
Jerry Joseph - Cultfiguur over de vloer
Opener van dienst, Nir Shemmer, zorgde voor een bijzonder aangename kennismaking. Geboren uit Israëlische ouders groeide Nir Shemmer op in Oostende waar de microbe voor muziek hem al vlug te pakken kreeg.
Zijn eerste grote voorbeelden situeerden zich verrassend in de seventies: James Taylor, Jackson Browne en Bill Withers. Maar wanneer hij zich in 2020 samen met zijn vriend Thomas Decock aan een eerste opname waagt blijken de invloeden toch uit een meer hedendaagse hoek te komen.
Nadat hij zich al eerder liet opmerken tijdens de preselectie van Humo's Rock Rally in Leffinge en de Paulusfeesten mocht hij zich nu tonen in de 4AD, een kans die hij met beide handen greep. In de rug gedekt door een vijfkoppige band bracht hij een set smaakvolle americana die aanvoelde als een welgekomen warme deken op deze kouwelijke januari avond.
Hoewel zijn songs zeker gehoord mochten worden, was het toch vooral die band die mijn hart liet gloeien. Wat een weelde! Vijf uitstekende muzikanten met maar liefst drie speerpunten die dit optreden naar een hoger plan wisten te tillen. Thomas Decock zorgde samen met Nir zelf voor een vorstelijke gitaarsound terwijl de backing vocals van Annelies Gheeraert van een angelieke schoonheid waren. En dan was er nog Harrison Steingueldoir, gekend van het jazztrio Donder, die de songs omzwachtelde met betoverende pianoklanken.
Alles werd minutieus aangekleed terwijl Nir Shemmer voor elk nummer telkens zorgvuldig de best passende gitaar koos uit de drie meegebrachte exemplaren. Er werd afgesloten met "Winona", wat straks de nieuwe single moet worden en misschien wel het beste nummer van de avond was, niet in het minst door de heftige interventie van Thomas Decock.
Met Jerry Joseph haalde de 4AD een cultfiguur in huis die een hele grote had kunnen worden. Op handen gedragen door critici en artiesten als Patterson Hood maar een diep bewaard geheim gebleven voor de meesten onder ons.
Een man die zowat de hele wereld heeft afgereisd en getekend is door het leven. Het begon al in zijn jeugd toen zijn ouders hem, toen hij op het verkeerde pad dreigde te raken, vanuit San Diego, Californië naar een kostschool in Nieuw-Zeeland stuurden. Maar ook daar bleven de problemen niet uit en hij mocht opnieuw zijn koffers pakken.
Toen hij twintig was begon hij een eerste bandje, Little Women. Het werd de start van een odyssee die hem zelfs tot in de vluchtelingenkampen van Afghanistan en in Koerdisch Irak leidde, waar hij gitaarlessen gaf, terwijl hij tussendoor ook nog worstelde met enkele verslavingen.
Een man met een verhaal maar hier in Europa totaal onder de radar gebleven tot hij in 2020 ‘The beautiful madness’ uitbracht. Zijn 29ste (!) plaat en eerste officiële Europese release. De plaat werd opgenomen in de Dial Back Sound studio van Drive-By Truckers bassist Matt Patton in Water Valley, Mississippi, ook gekend van het door mij erg gewaardeerde gelijknamige label dat onder andere Teardrop City, Eleganza!, The Great Dying en Krista Shows onderdak biedt.
Op ‘The beautiful madness’ wordt Jerry Joseph bijgestaan door The Stiff Boys (pseudoniem voor de voltallige Drive-By Truckers) die een groot aandeel in het welslagen van de plaat hebben.
Het was dan ook de vraag of die nummers zonder hen wel overeind zouden blijven. Er is intussen reeds een nieuwe plaat, ‘Tick’, verschenen maar die is gevuld met restjes uit diezelfde opnamesessies en enkele liveopnames, ook al met The Stiff Boys ofte Drive-By Truckers.
Ik had nog gehoopt dat hij zijn eigen band, The Jackmormons, of op zijn minst een deel ervan zou meegebracht hebben maar dat bleek helaas niet het geval te zijn. Dat was financieel wellicht niet haalbaar en zo stond Jerry Joseph moederziel alleen op het podium, enkel gewapend met een akoestische gitaar en een stevige borrel. Bovendien was de man, na een negatieve ervaring de avond voordien, nogal nukkig wisten insiders me te vertellen.
Maar buiten die nijdige ruk waarmee hij zijn muts van zijn glimmende schedel trok en in de hoek katapulteerde was daar niets van te merken.
De gebruikelijke warme ontvangst in deze club had hem dan toch in een mildere stemming weten te brengen. Hij opende zijn set met het bijzonder krachtig gezongen "Beautiful child of God", een nummer uit 2000. Meteen werd duidelijk dat de 61-jarige Jerry Joseph het ook in zijn eentje ging redden. Daarvoor was zijn aanwezigheid op het podium dwingend genoeg maar het was niet altijd even makkelijk.
Zijn bijtende kijk op de waanzin en het verval van de wereld vertaalde zich immers in een tomeloze woordenvloed die je soms naar adem deed happen. Voor een avondje luchthartig entertainment moet men duidelijk niet bij Jerry Joseph zijn. Alhoewel er tussen de nummers al eens gelachen mocht worden, dankzij een gezonde portie relativerende humor waarin hij niet te beroerd was om ook zichzelf te kijk te zetten.
Met "White dirt", "Hallelujah trail" en "Tick" hoorden we wel beklijvende songs maar voor een echte uitschieter was het toch wachten tot het laatste nummer waarvoor hij Nir Shemmer op het podium riep. Met "Dead confederate", een song waarin hij afrekent met het racisme in het zuiden van de VS en het zogenaamde historisch belang van standbeelden en monumenten onderuit haalt, kregen we eindelijk één van de hoogtepunten uit ‘The beautiful madness’. Meer nog: Nir Shemmer mocht op slidegitaar de rol van Jason Isbell, die voor dit nummer na 13 jaar nog eens de Drive-By Truckers kwam vervoegen, vervullen en dat deed hij met verve. Zo goed zelfs dat Jerry Joseph de smaak nu helemaal te pakken kreeg en er samen met een glunderende Nir Shemmer onvermoed nog twee nummers aan toevoegde. Het magistrale "San Acacia", ook al uit ‘The beautiful madness’ en het lang uitgesponnen " Wisconsin death trip" waarin Jerry zowaar een wandelingetje door het publiek maakte.
Een zinderend slot van een mooie set die anderhalf uur geduurd had. Ik mag er wel niet aan denken wat dit MET groep gegeven zou hebben. Misschien moet Jerry Joseph bij een volgende Europese tour Nir Shemmer en zijn band eens vragen om hem te begeleiden.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Bizkit Park - Een wervelend nu-metal feest
We keren even terug in de tijd, augustus 2019, Fonnefeesten in Lokeren … Een ware nu-metal tsunami ging zo wild tekeer in het Prinses Josephine Charlottepark. We schreven over Bizkit Park toen ‘Op woensdag 7 augustus schreef Bizkit Park echter geschiedenis door net dat te doen wat we niet verwachten, het nu-metal genre heruitvinden op de Fonnefeesten. In een wervelende show van meer dan een uur werden alle registers open getrokken, en stond het park te daveren op zijn grondvesten.'
In De Casino mochten we hetzelfde wervelende feestje verwachten.
Opwarmer was Secondhand Saints (***1/2). Deze band ontstond een jaar geleden uit de asvan de pandemie. Ze brengen metalcore, die duidelijk aansloeg. De band speelde een thuismatch. Secondhand Saints bracht een emotioneel beladen set van een strakke, verschroeiende sound , krachtige, intense mokerslagen en pakkende, rauwe vocals en screams. Wat een geluidsmuur.
Toegegeven , echt origineel was dat allemaal niet, maar dat hoefde niet. Iedereen onderging het en werd muzikaal murw geslagen.
Wat zo bijzonder is aan Bizkit Park (*****), ze doen het nu-metal genre niet alleen alle eer aan, met hun messcherpe covers van hun Muzikale Goden, ze verleggen de grens, en vinden het genre opnieuw uit. In sommige opzichten , doen ze het zelfs beter dan het origineel. Net omdat de band die covers niet zomaar routineus brengt, maar daar tonnen spelplezier aan beleeft. En dat was niet steeds het geval bij die andere …
De beweeglijke zanger zet zijn keelgat open en de muzikanten halen verschroeiend uit. De tweede stem is duidelijk een meerwaarde en biedt extra weerwerk. Een muzikale wervelstorm is het gevolg.
De frontman is een klasse entertainer die het publiek voortdurend aanport en aanspreekt. Bij elke song voel je de adrenalinestoten, eigen aan het nu-metal genre.
Hierop stil staan was dus onmogelijk. Deugddoend! Moshpits ontstaan, samen met een heel mooie wall of death, enkele crowdsurfers gaan de lucht in.
Bizkit Park drukt het gaspedaal met plezier in . De zaal stond te daveren. Gevolg iedereen tevreden! Missie geslaagd van deze tsunami.
Goe Vur In Den Otto (****) als DJ act besloot de leuke avond. Het imposante duo voelt perfect aan wat zijn publiek wil en biedt een mengelmoes aan metal-, punk-en rock songs aan die iedereen kent. Ze doen het op een speelse, energieke wijze.
De knoppendraaier en de beweeglijke brulboei krijgen de handen moeiteloos op elkaar. Een spervuur aan hits loeien uit de boxen.
Goe Vur In Den Otto brengt voldoende kwinkslagen en humor toe, waardoor je met een brede glimlach de zaal verlaat; wat een wervelende avond!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism Zingende Zwaluw
Struggler - Struggler boet niet in na veertig jaar …
De Delvers + Struggler
Deze avond twee verschillende, bands die in de donkere nacht ronddwalen. Er was best wat volk afgezakt naar Eernegem voor deze avond.
De Delvers hebben onlangs een goede plaat uitgebracht, ‘Hart in Neonlicht’, en daarom was ik benieuwd hoe die songs live gingen klinken. Er werd flink van gestart getrokken met onder meer “Hart in Neonlicht”, “Nieuwe Planeten” en “Onder de Vloer”. Allen sterke nieuwe nummers. Daarna kregen we iets minder bekende songs zoals “Appartement”, “In Stilte” en “Robotman”. Daarmee werd het tempo iets omlaag getrokken.
Naar het einde toe werd het tempo terug wat opgetrokken met nummers zoals “Ik Volg de Wind”, “Koud in Berlijn” (ook live een knaller) en “Als de Nacht Valt”.
De set was een afwisseling tussen nummers uit hun debuut en hun opvolger. Mooi opgebouwd. Muzikaal viel er niets op aan te merken met een sterke prestatie van gitarist Menno Buggenhout die de boel met zijn lijnen nog wat omhoog trok.
Struggler draait al lang mee, sedert 1979, en gooide samen met Siglo XX en de Brassers hoge ogen in de toenmalige scene. Na jaren van stilte zijn ze sedert 2017 terug en in vorm. Eerst kwam het album ‘The Gap’ en vorig jaar ‘Wilma’. Vooral die laatste was een pareltje. Live zijn ze geweldig goed. De zoon van Hulsbosch speelt ook mee (speelde nog bij Evil Invaders) en dat geeft terug zuurstof aan de band.
De set begon met “Perfect End” en verder passeerden ook o.a. “Poeha!”, “Final Solution”, “The Blame” en tenslotte “Wilma”. Ze slagen er in om een Wall of Sound neer te zetten zonder hun finesse te verliezen. Dat is een kunst. Ze leken zich geweldig te amuseren, net als wij trouwens, en we kregen nog verschillende toegifts waar we niet te hard om moesten roepen.
Een geweldig mooie trip was dat deze avond in Eernegem.
Een geslaagde passage van twee bands uit de andere kant van Vlaanderen.
Pics homepag @Lic Orne
Organisatie: B52, Eernegem
Cloudy-Oh - Cloudy-Oh tekent voor uitbundigheid in deze tijden
Binnen de Belgische muziek is Floris De Decker geen onbekende meer; niet alleen met het helaas ter ziele gegane project Team William heeft hij zijn stempel gedrukt. Hij was ook als muzikant een belangrijke schakel binnen o.a. The Van Jets en Intergalactic Lovers. Het was wachten op een nieuw eigen project, en dat is er nu. Met Cloudy-Oh laat hij zich omringen door muzikanten met diezelfde speelse ingesteldheid als Floris zelf. Dat blijkt uit de onlangs verschenen plaat ‘Exactly where I Wanne be’ , waar Cloudy-Oh humor , absurdisme en een streepje melancholie verbindt met de instrumentatie en de vocale perfectie.
We hadden recent een fijn gesprek met Floris hier .
De band kwam deze plaat live voorstellen in een overvolle Café Charlatan, Gent
Michelle (****) - Solo-project van Michiel Randsome van o.a Shht samen met James De Graef (van Shht en Loverman) - mocht de avond openen. In eerste instantie stonden ze al duo op het podium; fragiel en intimistisch dompelt Michiel je met zijn breekbare stem onder in een badje van melancholie. Die breekbaarheid wordt al snel onderbroken door het aanstekelijke drumwerk van James die voor de gelegenheid ook met ontblote torso op de boxen gaat staan en een dansje placeert. Vanaf dat moment worden de registers iets meer open gegooid, en komt er humor en absurditeit om de hoek kijken. Naarmate de set vordert staan er geen twee , maar drie muzikanten op het podium. Dat worden er uiteindelijk vier, later nog aangevuld met een zangeres.
In de feestelijke stemming wisselen de muzikanten ook van plaats. Zo brengt James een aanstekelijke, pakkende versie van “Pale Blue Eyes” (The Velvet Underground). In het intieme kader wordt de gevoelige snaar geraakt.
Een verrassende mengelmoes aan emoties die die muzikaal aanzetten tot dansen. Door de spannende variaties was dit de perfecte opwarmer.
Cloudy-Oh (*****) gaat beetje op dezelfde wijze tewerk, ze leggen de lat zelfs nog iets hoger. Uiteraard is Floris een top zanger en ware entertainer, die voortdurend zijn publiek bespeelt en zijn muzikanten meesleurt in zijn geordende chaos, waardoor een wervelend feest ontstaat, met toch ook een licht melancholisch kantje.
Naast de topprestatie van de beweeglijke Floris - die ook op de boxen gaat staan -, waren we danig onder de indruk van het instrumentatie én het vuurwerk van de muzikanten. Uiteraard viel daarbij het aanstekelijke, strakke drumwerk van Dennis Mahieu op , alsook de verbluffende baslijntjes van Nils Tijtgat. Tot slot de magische gitaarriedels en verbluffende van Mauro “Bentano’ Bentein lieten ons ademloos achter. Sterk.
Met deze bijzonder strakke aanpak ontstond een positieve en uitbundige sfeer die je een fijn gevoel vanbinnen bezorgde.
Cloudy-Oh verbindt het speelse en het melancholische met de instrumentatie en de vocale perfectie, humor en absurditeit worden toegevoegd, wat een muzikaal feestje betekent.
Cloudy-Oh tekent voor uitbundigheid in deze tijden.
Organisatie: Charlatan, Gent ism Cloudy-Oh
Nederlands 
Français 
