Er zijn een paar bands die zichzelf Oaks noemen. Eén daarvan is een Frans trio dat zopas het album ‘Genesis Of The Abstract’ uitbracht met progressieve, instrumentale postmetal.
Inzake sfeerzetting klinkt Oaks bijzonder donker. Het is niet alleen de melancholie of de wanhoop die je zo vaak in postmetal hoort, eerder een soort van donkere opstandige agressie of een moeilijk te duiden verzet.
Muzikaal rust Oaks op de stuwende bass van Julien die zorgt voor een lekker vol geluid zonder dat het een massieve muur wordt. Het drummen van Vincent is bij momenten heel braaf en klassiek en dan weer heel inventief. Een beetje alsof de drummer zijn momenten uitkiest om uit te blinken. En dat is een goede zet, want anders had dit misschien vooral de spotlight gezet op de gitarist en daarvoor is dit Franse trio dan weer teveel een driekoppige draak die enkel als geheel echt helemaal tot zijn recht komt. Het zijn natuurlijk wel de riffs van Thibault die de luisteraars van Oaks meenemen langs de emoties.
Mijn persoonlijke favorieten op dit album zijn “The Genesis”, “The Chasm” en “The Shape”.
Het is moeilijk om aan te duiden waarin deze Oaks verschilt van andere bands die ongeveer hetzelfde doen. De makkelijke manier is dan te verwijzen naar de overeenkomsten. En er zijn wel wat bands met overeenkomsten. De eerste band waaraan Oaks mij doet denken is Turpentine Valley: dezelfde donkerte in de muziek, dezelfde elaborate songstructuren. Een andere is rýr, maar dan heeft Oaks minder sludge en doom. Een donkere versie van Cuberdon kan ook. Aufhebung is eveneens een goede referentie, hoewel Oaks minder teert op atmosferische elementen.
In een subgenre als instrumentale en progressieve postmetal is het als band geen sinecure om een eigen en ook herkenbaar geluid te ontwikkelen. Oaks slaagt daar met verve in. Deze ‘Genesis Of The Abstract’ zou een ticket moeten zijn naar Feast Of Fools of zelfs ArcTanGent.
https://oaksbandfr.bandcamp.com/album/genesis-of-the-abstract
Onthou vooral één aspect van A La Carte: het is niet als grap bedoeld. A La Carte is een Amerikaans duo dat death en thrash mengt en in de lyrics uitsluitend het thema voedsel aansnijdt. We hebben in de metal al tal van thema-bands, over de oorlog, over piraten, vikings, de maffia, American Wrestling, … Is er nog plaats voor een thema-band over eten? Waarom niet? Als er nog bands zijn die dit op deze manier aanpakken, mag het van mijn part een nieuw subgenre worden. Deze band deed mij spontaan denken aan de film ‘The Menu’, de donkere horror/slasher-komedie van Mark Mylod over een Amerikaans sterrenrestaurant. ‘Soup Dejour’ zou perfect passen als soundtrack in een paar scenes naar het einde van de film toe, als de horror-elementen het overnemen van de bijtende komedie.
Voor de opnames van ‘Soup Dejour’ was A La Carte nog een keuken met twee chef koks. Beiden schrijven mee aan de lyrics en zingen (grunten), maar Chef Wolfgang Cuck speelde alle gitaar- en baspartijen in en Chef Highman is de drummer. Het drummen en de riffs zijn oké, maar als zangers schieten de chef’s tekort. Ik heb het ook al slechter gehoord, maar dat deze keuken een extra maitre d’hotel krijgt die voortaan de vocalen overneemt, lijkt me wel een prima zet. In de opnames, productie en mix kan deze band nog een paar stappen vooruit zetten.
Hoewel de band zich live als koks ‘verkleedt’ is het dus geen grap. Maar de lyrics en zeker sommige songtitels klinken wel grappig: “Rancid Risotto”, “Aborted Eggs Benedict”, “Salted Sewer Sushi” en “Fetal Fajitas”. Staan nog op het menu van A La Carte (van hun demo of nog op te nemen): “Post-Mortem Paté” en “Terrormisu”. Zelfs de tagline van deze band is knap gevonden: ‘your loss is our sauce’. Als je deze band wil ontdekken, begin dan bij “Fetal Fajitas”.
https://alacarte.bandcamp.com/
‘Nachtdier’ is de nieuwe, vierde EP voor van de jonge, Antwerpse band Rendier. Als single releasen ze hiervan “Kerstdag 1980”, gezongen door Guido Belcanto, en een ode aan de grote Vlaamse zanger Louis Neefs die die dag samen met zijn echtgenote tragisch om het leven kwam.
Rendier zag in 2018 als kerstband het levenslicht. Hun seizoensgebonden, Nederlandstalige muziek zit op het kruispunt van kleinkunst, pop, indie en folk. Rendier bracht in eigen beheer reeds drie EP’s uit: ‘Overpijnzingen’ in 2018, ‘Kerst Is Voor De Kinderen’ in 2019 en ‘Afstandelijk Heden’ in 2021.
De Rendieren van dienst zijn Nicolas Anné, Lennert De Vroey, Lucas van Dam, Kobe Van Olmen, Guy Hazelof en - sinds 2022 - Corneel van der Vaart. Ze leerden elkaar kennen in Antwerpen, waar ze nog altijd Kerst vieren en repeteren.
Hun Kerstnummers schrijven ze al in de zomer. In juli waren ze op retraite in het Mechels Broek, waar bijna heel 'Nachtdier' is ontstaan. Overdag hadden ze gewerkt aan wat later “Kerstdag 1980” zou worden en 's avonds zagen ze Guido Belcanto op Parkpop in Mechelen. Ze waren al een tijdje aan het nadenken over een interessante samenwerking en op dat moment vielen de stukjes in elkaar. Dat Guido ook een Kempenzanger is, maakte het plaatje compleet. Daarmee hadden ze de geknipte stem voor een ode aan Louis Neefs gevonden. Het lied kan overigens rekenen op de volledige goedkeuring van de familie Neefs.
Toen Louis Neefs stierf, was geen van de Rendieren al geboren. Toch is “Kerstdag 1980” één brok inleving waarop deze band zichzelf overstijgt. In die mate dat ze Belcanto best wel vocaal wat meer weerwerk hadden mogen bieden.
De andere nummers van deze EP zijn ook al sterk. Denk aan Kommil Foo, Augustijn, Bliek, Yevgueni en Hermitage. “Verrekijker” is subliem. “Kerstbestand”, over een tijdelijk bestand en zelfs een voetbalmatch in het niemandsland tijdens de Eerste Wereldoorlog, heeft een heel rake sfeerzetting, al klinkt dit misschien wat te zeemzoeterig voor een oorlogslied. “In De Nacht” is het meest persoonlijke nummer en had uit de pen van Lieven Tavernnier kunnen gekomen zijn. Als Guido Belcanto de geknipte performer is voor “Kerstdag 1980” is, dan had ik wel eens willen horen wat een Frank Boeijen of Little Kim met dit nummer zouden aanvangen.
Rendier is een fijne ontdekking en misschien is het jammer dat de ambitie niet verder reikt dan de kerstperiode. Er zit nog wat marge op Rendier. Wat meer vocale durf, wat meer drama in de arrangementen, … met geduld en boterhammen kom je een heel eind.
Fear Disease is de nieuwe bandnaam van de Belgische band Limbo. Op ‘Floodgates’, hun debuut als Fear Disease, mixen ze thrash met death en groove metal. Dat levert een interessante en agressieve brok metaltracks op.
Het album werd in Italië opgenomen en komt uit bij het Italiaanse WormHoleDeath Records. Floodgates opent bijna letterlijk met een poortsluis die opengaat : op de eerste drie tracks ligt het tempo heel hoog en worden alle elementen van thrash en death netjes gecombineerd, met een knipoog naar het vroegste werk van Slayer en Sepultura. De agressieve gitaren van de thrash, death-vocalen en drumritmes met een diepe groove. Op “No Man’s Land” wordt daar nog een blackmetalriff aan toegevoegd. Op “Victimized” komt er een stukje zweverige gothic noise bij. Ze hebben geen schrik om buiten de grenzen van genres te kleuren en doorgaans levert dat sterke composities op.
Op dit album heeft elk nummer een eigen gezicht en dat begint hier vaak al bij de sterke intro’s, zoals die van “Stalemate”. Op een paar tracks vragen ze wel veel van de luisteraar. “Ardent Apostate” opent met een slam-metal-stukje dat overgaat in een epic heavy metal-gitaarsolo en daarna gaat het nog naar thrash en death.
“Bokkenrijders” is muzikaal één van de beste of meest aanstekelijke track van het album. Wel is het jammer dat net op deze track met Nederlandstalige songtitel de lyrics het moeilijkst te volgen zijn. Nog meer vaderlandse geschiedenis met “End Of All” (over de gruwelen van de eerste Wereld Oorlog) en “White King of Black Death”, over het bewind van de vroegere Belgische koning Leopold II in Congo Vrijstaat.
Fear Disease klinkt op ‘Floodgates’ bij momenten fris en origineel, al wordt er gekookt met heel vertrouwde ingrediënten.
https://www.youtube.com/watch?v=1TrjxdVTPVA&t=1s
Vreigel is een Limburgse hardcoreband. Als wij het correct opgezocht hebben, betekent de bandnaam zoveel als ‘ruzie’. En ruzie zoeken ze, die van Vriegel. Op hun album ‘Maaskant’ halen ze uit naar Ian MacKaye (de grondlegger van de straight edge-ideologie), Johan Verminnen, Joost Zwegers van Novastar, new-wavers en fans van Neil Young. Je kan dat gestook natuurlijk ook zien als maatschappijkritiek. Dat kan ook.
Muzikaal is dit protopunk/hardcore. Dit past perfect in het rijtje van ‘short tracks, played fast’ van onder meer Jodie Faster en Röt Stewart. Tekstueel is dit de Limburgse versie van Asermoietuitkomt, Belgian Asociality, The Evil Pony’s, … De opnames klinken heel lowbudget/repetitiehok-achtig. De meeste tracks halen niet de grens van de minuut. Dat is dan al inclusief het aftikken van de drummer bij het begin van het nummer.
Mijn persoonlijke favorieten zijn de tracks die net iets langer duren: “Neil Young Fans”, “Ian MacKaye”, “Rolstool” en “Voele Newwaver”. Ook leuk is “Klimoat”, met de beste lyrics van het jaar: ‘Ich hoop echt det het hiel klimoat noa de kloete is. En det het water stijgt tot gans Antwerpe verzope is.’ Het is fun, het is één brok energie, het is vooral een opgestoken middelvinger, … Wat zou je nog meer willen?
https://vreigel.bandcamp.com/album/maaskant
De nieuwe Belgische metalband Mantah bracht zijn debuutalbum ‘Evoke’ uit, met roots in de nu-metal van de jaren ’90, maar ook met een knisperend frisse toets. Mantah klinkt vet en huge en vooral heel internationaal. Volgende zomer staan ze op Alcatraz en dat is niet meer dan terecht.
Bart Vandeportaele verliet het Spoil Engine-schip in 2018 en startte een nieuwe band met zanger Sven Herssens van het inmiddels opgedoekte Fields Of Troy. Samen zochten ze naar een nieuw geluid: zware, beukende muziek met pakkende, diverse vocalen en melodieën. In 2020 voegden Bert Nauwynck (Diecast Unit), Lothar Ryheul (Fields Of Troy) en Dennis Wyffels (Lethal Injury/Bloodrocuted) zich bij het project. De productie en mix van het album was in handen van de Nederlandse producer Tommie Bonajo (From Earth, Blind Sight, Spoonfed, Disquiet, Born From Pain, …).
De belangrijkste invloeden komen van Korn, Linkin Park en Slipknot. Nu-metal is aan een revival bezig: de oorspronkelijke bands spelen opnieuw vaak als headliner op festivals en overal zie je nieuwe bands opduiken die openlijk schatplichtig zijn aan de Amerikaanse nu-metal-iconen. Maar bij Mantah is er meer aan de hand. Deze band gebruikt ook breakbeats, samples en synths in een vorm van moderne metalcore in de lijn van While She Sleeps of de vroege Bring Me The Horizon.
De absolute ster op dit debuutalbum is zanger Sven. We wisten van bij Fields Of Troy al dat hij tot knappe dingen in staat is, maar hoe hij op ‘Evoke’ klinkt is nog een stapje hoger op de ladder. Hij gaat heel soepel van clean naar harsh en grunts en hij klinkt vooral heel Amerikaans of internationaal. De andere bandleden moeten niet in zijn schaduw staan: ook zij halen een heel hoog niveau. Je vraagt je echt af waarom deze band geen label-deal kon versieren.
Omdat de lat op ‘Evoke’ zo hoog ligt, is het niet eenvoudig om de positieve uitschieters aan te duiden. Het album opent meteen heel sterk met “Drown” en “Game Over”. “In Vain” roept als nu-metal-ballad bij mij vaag herinneringen op aan “Behind Blue Eyes”. Mijn persoonlijke favorieten zijn “The Enemy” en “Breaking Away”.
https://www.youtube.com/watch?v=FVzGOLOKTW4&t=2s
Rosa Spruit is een Nederlandse zangeres die maar net over de grens met België opgroeide, maar dat hoor je niet aan haar accentloos grootstads-Nederlands.
Ze brengt in 2023 haar album ‘Tussen Stad en Platteland’ uit waarvoor ze onder meer op zoek ging naar mooie (Nederlandse) dialectnummers. Haar ‘Naar Stad’ is een vernederlandste versie van Jan Henk de Groot’s ‘Noar Stad’. Waar de Groot dankzij het arrangement en het ritme aansluit op de magie en emotie van Elbow en onze Augustijn, komt Rosa Spruit met haar knappe versie eerder in de buurt van Eva De Roovere, Little Kim, Hermitage of Kommil Foo.
Het verhaal over loslaten krijgt bovendien een andere invulling en standpunt als een vader dan wel een moeder het brengt. In beide standpunten is het een heel herkenbaar verhaal en beiden brengen het geloofwaardig. Deze single maakt mij benieuwd naar het album.
https://www.youtube.com/watch?v=9ZNQRdAunF0
Sylvaine - ‘Nova’ release - Hier heerst de duisternis
Kathrine Shepard, is een Noorse multi-instrumentalist wiens laatste elpee, 'Nova', in maart verscheen onder het pseudoniem Sylvaine. Sylvaine kwam deze plaat voorstellen in een zeer goed vol gelopen Jeugdklub Paddenstoel in Groot-Bijgaarden, een klein en intiem zaaltje dat wat doet denken aan een kelder , vergelijkbaar met die obscure underground clubs waar we vroeger wel eens vertoefden. Binnen een donker doomachtig kader stonden naast Sylvaine nog drie andere bands op de affiche: Aufhetsung, Splendidula, Fvnerals, die de duisternis als vriend hebben.
Aufhebung (****) is een Belgische post-metalband die in de zomer van 2020 werd gevormd door leden van twee voormalige bands. Aufhebung,, is sindsdien meermaals van bezetting veranderd, met als enige drie vaste leden de componisten/gitaristen Simon Neskens en Sebastiaan Wets en geluidsontwerper Joris Vanschoren. Zij worden nu aangevuld met August Corthouts op bas en Vladimir Navrat op drums. De band slaagt er over de hele lijn in die haren op je armen recht te laten komen door de intens verschroeiende riffs en diepgaande drum partijen en ze telkens weet op te bouwen naar een donkere climax. Het opbouwen en afbreken van die geluidsmuur (alle registers opentrekken door een spervuur van gitaar, drums en keys) en de ingetogen passages weten in te werken en zijn pakkend. Aufhebung bracht eerder dit jaar zijn debuut 'Chasms' uit. De keys zorgen voor een uniek mystiek sfeertje. De band klinkt hierdoor origineel in het genre van post metal en wist ons goed te overtuigen.
De doom/sludgeband Splendidula (*****) heeft niet de gemakkelijkste periode achter de rug … Hoe vang je het verlies van een bandlid op en het feit dat de line up compleet door elkaar wordt geschud … Veel bands zouden al lang de handdoek in de ring hebben gegooid. Maar Splendidula blijft niet bij de pakken zitten, en gaat gewoon stevig door.
Splendidula is een band die duisternis prefect aanvoelt. We kregen weer dat intense, warme gevoel van vroeger. Ohja, in Asgaard Gentbrugge, een goede maand geleden, vielen ze wat lichtjes door de mand. Voor sommige muzikanten leek het wat zoeken naar de juiste plaats en sound binnen de band, begrijpelijk gezien de omstandigheden.
Een maand later zien we echter een zeer goed geoliede machine op het podium. De muzikanten, gitaristen halen niet alleen verschroeien uit, ze staan ook heel beweeglijk te soleren, en zorgen voor ondoordringbare muur rondom de fragiele Kristien Cools, die een soort bescherming heeft tegen demonen die haar willen aanvallen. De knallende drumpartijen doen naar goede gewoonte de muren om ons heen daveren. Kristien kan haar veelzijdige stem op de voorgrond laten komen. Haar vocals balanceren tussen zalvend en hoog uithalen, die wat ligt tussen angst en weemoed.
Kortom: Splendidula is nu duidelijk klaar om de duisternis muzikaal effectief goed te omarmen.
Fvnerals (****), ontstaan in 2013, moet het vooral hebben van een eerder intieme, ingetogen hypnotiserende sfeer. Een muzikale wandeling in donkere gedachten biedt Fvnerals ons aan. Ze doen het via een behoorlijke minimale aanpak waarbij toch lichtjes met geluidsnormen wordt geflirt. De magische klankentapijtjes en de subtiele vocalen hebben een bijzondere bedwelmende inwerking. De band vermengt dan ook op zeer uitgekiende wijze elementen van donkere ambient, doom, drone, post-rock... om dit doel te bereiken, en slaagt met brio in hun doel, zalvend en rusteloos.
Ook die uitersten zijn te horen in de set van Sylvaine (*****) . Op de Elpee 'Nova' wordt gezocht naar een evenwicht tussen sereniteit en chaos. Tussen een uiterlijke en innerlijke wereld. Tussen menselijk leven en het spirituele. Een scala aan extreme emoties dus, waarbij het menselijke bestaan op uiteenlopende wijze uit de doeken wordt gedaan.
Het balanceren tussen zoveel uitersten is wat Sylvaine echter niet alleen op plaat doet, ook live blijkt de band rond Kathrine Shepard een veelzijdigheid te brengen, gedrenkt in een doom sfeertje, van stiltes naar een verschroeiende aanpak waarbij alle registers worden open getrokken. De lagen bouwen op, en er zijn verrassende en onverwachte wendingen.
Sylvaine speelt vocaal als in de instrumentatie in op elke emotie op uitgekiende wijze. Een boeiend, gevarieerd aanbod; het roept engelen als demonisch wezens op, een wandeling tussen donkere krochten met een bundeltje van licht.
Sylvaine gaat ruim een uur die confrontatie aan tussen licht en duisternis. Een overweldigend gevoel van welbehagen van de duisternis werd gecreëerd.
Erik Vandamme - Met dank aan Musika.be
Organisatie: Season of Mist, JK Paddenstoel, Groot-Bijgaarden + Sylvaine (release)
The Antler King - Binnen een weemoedig kader biedt The Antler King een zwevend gevoel
"Je hebt artiesten of kunstenaars waarvan de leden elkaar telkens opnieuw blindelings vinden, en net door die kruisbestuiving onaards mooie dingen weten te creëren. Dat is niet enkel in de muziek zo, maar o.m. ook in alle culturen en kunstvormen. Ook het duo Maarten Flamand en Esther Lybeert, die sinds 2011 het project The Antler King vormen, kun je onder die categorie onderbrengen. Wat ze samen aanraken, wordt gegarandeerd tot goud omgetoverd." schreven we in 2018 nog over 'Ten for a Bird' van The Antler King.
Dit duo timmert ondertussen meer dan tien jaar aan de weg, en nog steeds vullen ze elkaar perfect aan en slaan ze zelfs nieuwe wegen in. Dat bewezen ze met hun laatste release 'Dances'. "Magische schoonheid is de rode draad. Het tekent de variatie van sfeer, ontroering en groove." , schreven we daarover, de recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/88184-dances.html
The Antler King stelt momenteel deze plaat voor o.m. in de Ha Concerts in Gent. In een goed volgelopen zaal zorgden ze voor de nodige warmte in ons hart.
Maar eerst mocht singer-songwriter Wolf Vanwymeersch (****) met zijn prachtige stem en akoestische gitaar, -snaren ons diep raken. Ook hij bracht een prachtige plaat uit 'Early Years' - https://wolfvanwymeersch.bandcamp.com/album/the-early-years . Hij combineert die breekbaarheid in zijn stem met de nodige weemoedigheid en melancholie, maar voegt er voldoende dansbare klankentapijtjes aan toe. Eerst op zijn eentje, daarna met extra hulp een keyboardspeler die met een magische piano klank, zorgt voor een adembenemend sfeertje die perfect aansluit op die warme stem van Wolf zelf. Een sterke start van een avond, die weemoed en groove samenbrengt.
The Antler King (*****) biedt een veelkleurig klankentapijt, binnen een weemoedig kader een zwevend gevoel. Een bijzonder spraakzame Esther intrigeert op drums op uitgekiende wijze, en is eveneens een klasse entertainer die met haar bindteksten zorgt voor een lach en een traan. Ze heeft een heldere, warme stem, een meerwaarde voor de sound.
Maarten Flamand is een begenadigd gitarist, die er als multi-instrumentalist bas en andere klanken toevoegt; ook hij heeft een pakkende stem. De kwinkslagen sluiten er perfect op aan. Een mooi geheel dus.
Als een soort Siamese tweeling vult en voelt het duo elkander perfect aan. De elektronica is een pluspunt en wordt live gebracht - zonder laptop dus. De geanimeerde tekeningen als visuals (van de hand van Steffie Van Cauter) zijn de kers op de taart.
Al die elementen samen zorgen ervoor dat het duo klinkt alsof er een volledige band op het podium staat. Hun enthousiasme in die weemoed zorgt ervoor dat hun entourage en hun fans een warm hart toegedragen krijgen; de bindteksten zijn een warme gloed.
Ze kregen trouwens ook nog bloemen op het podium, gebracht door enkele kinderen, om de magie compleet te maken.
De knappe nieuwe en oudere songs en de mooie anekdotes onderstrepen nogmaals dat mooie zwevend gevoel binnen die melancholie .
Setlist: Bolero // Swing448 //Foxtrot// pixie led//siberian time// orange monkey// Patterns//trip the light fantastic,//cha cha Bird,//Pavement Polka,//Moon shaped sounds. Bis: Pet Waltz // Slow.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Suicidal Angels - Horen, Zien en Aanraken!
Suicidal Angels + Cobracide
Is de Elpee niet een maatje te klein voor Suicidal Angels, een band die in de zomermaanden toch gewoon alle grote festivals speelt? Wel, het concert was razendsnel uitverkocht en het was lekker intiem. Het werd een beetje een concert in drie dimensies. Je kon de band niet alleen horen en zien, maar zelfs aanraken.
De support voor Suicidal Angels kwam van het Brugse vijftal Cobracide. De combinatie van thrash en death bestaat in veel variaties, maar deze jongelingen mengen die genres tot een heel aangename eigen blend. De band bestaat pas sinds vorig jaar en bracht reeds één single (“Trails Of Destruction”) één EP (‘Inner gression’) uit. En het gaat snel voor Cobracide. De optredens in eigen land stromen vlot binnen en ze stonden ook al op een Nederlands podium als support van de Braziliaanse band Crypta.
De Elpee was overigens al hun tweede keer als support van Suicidal Angels. Dat zo een band hen terugvraagt, is een mooi compliment. Waar komen al die positieve vibes rond deze band vandaan en zijn ze terecht? Helemaal terecht. Muzikaal zitten alle songs heel degelijk in elkaar, de bandleden halen technisch een hoog niveau en vooral live kunnen ze meteen overtuigen. Dat ligt dan niet aan de muzikanten. Die staan zoals bij wel meer jonge bands nog te vaak naar hun snaren te kijken. Diegene die Cobracide naar het next level meeneemt is zanger Jens. Niet alleen heeft die een moordstrot waarmee hij zowel clean zingt als grunt, hij heeft vooral charisma en uitstraling. Vlaanderen heeft wel meer degelijke metalzangers, maar het is lang geleden dat we een jonge wolf bezig zagen die zo makkelijk een publiek wist in te pakken, terwijl dat publiek eigenlijk vooral voor Suicidal Angels gekomen was.
Live vulde Cobracide de vijf tracks van hun EP aan met het nieuwe “Unholy”. Het publiek was bijzonder blij met hun versie van “Black Magic” van Slayer, een cover die ook al op ‘Inner Agression’ staat.
We hebben al veel bands een grote toegewenst, maar bij Cobracide zijn wensen overbodig. Als deze wolfpack bij elkaar blijft, zijn de grote festivalpodia onvermijdelijk.
Het feestje was al goed op gang geschoten en dan moest Suicidal Angels nog beginnen. België houdt van deze Grieken. Met deze halte in Deinze breien ze een vervolg aan hun passage op Alcatraz en hun concert eerder dit jaar in Roeselare. En in maart van 2023 komen ze al terug naar Aalst voor Oilsjt Omploft.
En dat zal zeker niet de laatste keer zijn dat ze naar ons land. Drummer Orpheas was een beetje ziekjes, maar daar heeft niemand wat van gemerkt. Zanger Nick kwam het podium op en vroeg met een handgebaar meteen om een circle pit. Hoe enthousiast het publiek ook was, dat krijg je in Vlaanderen niet cadeau. Voor die beloning moet je eerst voor werken. En dat gebeurde ook meteen. “Endless War”, “Born Of Hate”, “Years Of Agression”, “Bloodbath”, … de mokerslagen volgden elkaar op. Al van bij “Born Of Hate” ontstond er een wilde moshpit voor het podium en bij “Bloodbath” ging de eerste crowdsurfer door de Elpee. Crowdsurfen doe je doorgaans om van achter in het publiek tot aan het podium te geraken, maar in de Elpee doen ze dat net andersom. De beleving is hetzelfde, alleen ziet het publiek de crowdsurfer netjes aankomen en krijg je niet onverwacht een laars in je nek gestampt. Naar het einde toe vroeg en kreeg Nick ook een ‘wall of death’, voor zover dat voor het podium van de Elpee mogelijk was.
Suicidal Angels werkte de vaste setlist van deze ‘Winter Agression Tour’ helemaal volgens plan af en was verrast blij met de vele positieve reacties van het publiek. De roadies werden door Nick opvallend vaak aangemaand om filmpjes te maken met hun mobieltje. Achteraf aan de merch-stand vertelden ze dat ze nog zelden in zo’n kleine venue staan, maar dat het enthousiasme van de fans hen dan nog harder raakt.
De set werd afgesloten met een bulderende versie van “Apokathilosis”, waarna de band nog uitgebreid de tijd nam voor handtekeningen en selfies.
Suicidal Angels zal vast nog vaak terugkeren naar Vlaanderen, maar dit was zo’n optreden waarover je tien jaar later nog steeds herinneringen ophaalt aan de toog van de Elpee.
Organisatie: Elpee, Deinze
Amenra - Een collectieve plaats waar we onze donkerste emoties mogen tonen, beleven, voelen, doorvoelen en omarmen
Wanneer ik deze avond van de parkeerplaats naar de concertzaal stap, baant een kille wind zijn weg doorheen m’n kledij. Comfortabel voelt het niet aan, maar tenminste wel echt en eerlijk. Misschien wel de perfecte voorbode voor wat vanavond nog komen zou?
Eenmaal binnen, wil ik meteen richting podium gaan, want het is lang geleden dat ik nog zo nieuwsgierig was naar een nieuwe band… Predatory Void, bestaande uit al dan niet (ex-)leden van Amenra, Oathbreaker, Doodseskader, Aborted en Carnation debuteerde op 22 oktober met hun eerste concert op niet minder dan Soulcrusher Festival in Nijmegem. En totaal niet verwonderlijk, kregen ze er toen de grote zaal stil met een imposant optreden. Vanavond verzorgen ze het voorprogramma van Amenra en… ondanks ik bewust probeer af te stappen van mijn (positieve) vooroordelen, kan ik niet anders dan ook kleur te bekennen. Predatory Void wist vanavond met hun black metal, doordrenkt van grootse riffs, melodieuze hooks en agressieve breakdowns ook mij compleet omver te blazen. Geloof me, deze band gaat groot worden. En niet alleen in België. Ik kijk nu al halsreikend uit naar hun debuutplaat, die in 2023 zou moeten verschijnen. En dat zou u ook moeten doen.
Een dik half uur later, lukt het mij nog maar amper om mij doorheen de tot in de nok gevulde zaal, tot de voorste rijen te begeven. Even moet ik in mijzelf terug mijmeren naar anno 2007, waarin Amenra nog speelde voor kleinere getale mensen en het toen misschien nog net iets makkelijker was om in verbinding te staan met de band.
Maar wat doet het ertoe? Ze hebben hun succes verdiend, en nog geen klein beetje. Het is zover. De lichten worden gedoofd en het podium hult zich in dikke rook. De eerste riffs en baslijnen van “Aorte. Nous Sommes Du Mèmes Sang.” worden ingezet en kort daarna krijgt het nummer z’n ware opbouw. Nu al, voel ik zoveel bittere emoties doorheen m’n lijf gaan en wanneer het nummer na ongeveer vier minuten uit z’n voegen barst, krijg ik koude rillingen. De vocals van Colin H. Van Eeckhout zitten meteen raak en ook het geluid klinkt nagenoeg perfect. Met “Razoreater” wordt vervolgens nog een nummer van ‘Mass IIII’ op ons afgevuurd en ik merk dat de menigte ondertussen al in extase verkeert.
Nu de toon gezet is, besef ik opnieuw heel goed dat Amenra één van de weinige, of misschien de enige band is die mij live nooit zal ontgoochelen. Hun set vanavond bestaat uit een heen en getrek van oudere met nieuwere nummers, waarbij het mij wel opvalt dat geen enkel nummer van ‘Mass V’ de revue passeert. Maar het deert ook niet.
Hoogtepunt van het optreden is voor mij persoonlijk “Het Gloren”, waarbij de baslijn van Tim De Gieter zo verpulverend klinkt en de klimax halverwege het nummer alles aan diggelen slaat. Alsof dit nog niet genoeg was, klinkt iets later de fragiele melodie van “A Solitary Reign” en wanneer ik even achter mij kijk, zie ik tranen over de wangen lopen van een jonge vrouw.
“I’m torn from you
I’m your old wound
Your old wound
Mother mine
Sing me to sleep tonight
To all I ever loved”
Het raakt mij zo diep om getuige te zijn van wat Amenra in mensen losmaakt. Ze zorgen voor een collectieve plaats, waar we onze donkerste emoties oprecht mogen tonen, beleven, voelen, doorvoelen en omarmen.
En even serieus, mogen we hen hier in huidige tijdsgeest niet bijzonder dankbaar voor zijn?
Twee avonden Amenra om te koesteren …
Setlist: Aorte. Nous Sommes Du Mèmes Sang - Razoreater - De Evenmens - Plus Près De Toi - Terziele. Tottedood - Am Kreuz - Het Gloren - A Solitary Reign - Silver Needle. Golden Nail.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
Amenra
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4559-amenra-15-12-2022.html?catid=category
Predatory void
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4560-predatory-void-15-12-2022.html?Itemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Rosalia - ¡ Fenomenal !
Rosalia - Hier moest je bij zijn en dat waren we massaal, de Spaanse & Zuid-Amerikaanse gemeenschap op kop … en 'los flamencos' in hun kielzog ... De sfeer was broeierig en je waande je op Spaans grondgebied en toen was het nog maar 19h. De fans stroomden gestaag binnen en meer en meer lookalikes vulden de inkomsthal, … en vanavond opvallend veel kinderen ook ... maar dat las je al, je waande je in Madrid, Malaga, Barcelona ... overal behalve 'Bruselas'.
In afwachting van het startsein (21h) van wat achteraf een wervelend spektakel zou blijken kwam het nieuws binnen dat ook wie thuis zat te treuren wegens geen kaartje voor dit concert aanstaande Werchter 2023 kon herkansen, juist ja op zondag 2 juli 2023 maakt Rosalía ginds haar opwachting ... Allen daarheen zou ik zeggen, als je nog wilt scoren met een kerstcadeau ;-)
En dan gaat het keihard van start, een wervelwind van muziek- en dansstijlen, gecoördineerd en georkestreerd op magistrale wijze. Met haar 30 jaar staat ze er te midden van een acht koppig dansensemble.
"Que reina", wat een vrouw, wat een stemgeluid, zonder kapsones, een natuurlijke schoonheid, geen poespas, geen ontelbare kostuumwissels, geen zichtbare make-up, geen glitter, noch glamour ...
Wel zang en dans, flamenco die nazindert in je buik en je kippenvel bezorgt, een rasechte cantaora (= flamenco zangeres) ze staat er als een huis in haar Motomami motorpak en vuurt de éne hit na de andere op ons los en brengt de volledige zaal in beroering. Er wordt luidkeels mee geschreeuwd, gezongen en ritmisch in de handen geklapt ...
Rosalía wordt vanuit het publiek onthaald op "cariña" maar is duidelijk geen doetje, wel integendeel, zij is overduidelijk uitgegroeid tot een popster die weet wat ze wil, wat ze kan en die het publiek met speels gemak om haar vinger windt.
De weloverwogen geordende mengelmoes van flamenco, rock, hiphop, r&b, reggaeton, rap maakt dit een uniek gebeuren waar je je graag laat in onderdompelen, afwisselend ingetogen en dan weer de alles overheersende uptempo nummers zorgen voor een authentieke en unieke sound.
Tussendoor was er ook ruimte voor een persoonlijk gesprek met haar fans, sommige lucky bastarts mochten zelfs enkele strofes meezingen, een Selfie momentje voor je Insta mocht ook niet ontbreken en zelfs enkele elpees werden gesigneerd en dan terug on stage ... voor wat echt wel het ‘opper-hoogtepunt’ van de avond werd ... “De Plata” kwam vanuit elke vezel in haar lichaam en verblufte de zaal die zowaar muisstil werd, de combi van gepassioneerde flamencozang en vlammende gitaarklanken tilde het geheel op tot een ongekend niveau een oogstrelende sensatie. Muziek is pure emotie, laat dat duidelijk zijn.
Bij de Encore kwam er een tweede moment dat er ook nog net iets meer bovenuit sprong en dat was het eerder speels en toch ook ingetogen “Sakura”, enkel begeleid op de piano, alweer adembenemend mooi.
Met “CUUUUuuuute” komt er een einde aan deze "fiesta", met opgeheven hoofd verlaat onze ‘Toreadora’ de arena en beseffen wij al gauw dat we ons niet langer meer in Spanje bevinden, maar wel in het bitter koude Vorst, dat wordt krabben straks, brrrrrrrrrrr … Met een frisse neus, maar van binnen helemaal opgewarmd duiken we de nacht in .
¡ Gracias Rosalía !
Organisatie: Live Nation
Karen Willems ‘Terre Sol Four ‘- Een divers, kleurrijk palet
Op een sombere en koude zondagnamiddag zakten we af naar het gezellige café in De Casino om ons op te warmen aan die gloed van saxofoon klanken, in combinatie met percussie en drums, van de virtuoze herself Karen Willems, die ons met haar uiteenlopende projecten steeds opnieuw weet te verrassen. Deze keer met 'Terre Sol Four' .
We citeren: '' Met Terre Sol Four, laat Willems een breed en avontuurlijk geluid horen: open, spannend, afwisselend subtiel en krachtig. De liveshow krijgt een solo-luik, met de focus op een zuivere exploratie, om daarna in kwartet met saxofonisten Vincent Brijs, Marc De Maeseneer en John Snauwaert te spelen. Samen verkennen ze het terrein tussen knoestige jazz en potige rock" "
Het werd een uur lang genieten van wat de natuur te bieden heeft, vanuit het oogpunt van iemand die niet alleen kijkt met het oog, maar vooral ook met het hart …", schreven we over het optreden van dit kwartet via live streaming in de Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent) - Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Voor een ruim publiek legt dit gezelschap de lat nog wat hoger, er is de wisselwerking tussen de muzikanten op het podium en de aanwezigen, een extraatje dus.
We genoten met volle teugen van dit divers, kleurrijk palet dat Karen Willems Terre Sol Four ons aanbood.
Binnen het solo luik laat Karen haar inspiratie de vrije loop, en toont ze hoe kleurrijk en veelzijdig ze is. Er is zelfs een soort fietsband gemonteerd op een instrument waarmee Karen haar percussie kunsten ten volle toont; bovendien gooit ze haar bijzonder heldere stem in de strijd, die ons een krop in de keel bezorgt. Of er komen vreemd aanvoelende en wondermooie geluiden bovendrijven, die je soms hoort in de natuur en de fantasie prikkelt.
Karen Willems neemt je meer naar haar wereld, waar je zelf kunt invullen wat je daarbij hoort en voelt. De hypnotiserende, bedwelmende klankentapijtjes moet je dus vooral gewillig ondergaan, om het echt te begrijpen.
Het contrast met het tweede luik is groot … maar ook weer niet. Die veelzijdigheid en buiten de lijntjes kleuren is haar houvast als ze plaats neemt achter haar drumstel en haar kunsten toont als drumster.
Ook als vocaliste doet ze het goed. Haar kristalheldere stem maakt het plaatje zelfs helemaal compleet. De warme saxofoon klanken zorgen dan voor een lekker wegdromende, groovy sound.
Het valt ons trouwens op hoe Karen zich telkens laat omringen door muzikanten die haar zin in diversiteit aanvullen. Die heeft ze ook nu weer gevonden met Vincent Brijs, Marc De Maseneer en John Snauwaert. DebBariton sax en sopraan-tenor sax klanken gaan alle kanten uit en dwarrelen op onze hoofden neer als zeepbelletjes die in zoveel kleuren openspatten.
Een uiterst genietbare, kleurrijke sound dus. De drie saxofoon tenoren vullen dan ook die brede drums en percussie klanken van Karen zodanig perfect aan, dat er een uur lang magie in de lucht hangt. Adembenemend mooi!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: Jazzlab ism De Casino, Sint-Niklaas
Blast From The Past 2022 - De ultieme verbinding van heavy metal tussen vroeger en nu, met de toekomst in het vizier
Blast From The Past 2022
Kubox
Kuurne
2022-12-10
Erik Vandamme
De organisatie rond het indoor festival Blast From The Past stelt al vele jaren affiches samen waar de muziekliefhebber die houdt van die typische jaren '80 Heavy Metal zijn gading kan in vinden. Met op de affiche telkens bands die ruimschoots hun sporen hebben verdiend binnen de scene. In April ging een eerste editie door met Blizzen, Kev Riddles' Baphomet, Vulture, Bütcher, Picture, Praying Mantis, Killer, Cyclone en Sortilège.
Op 10 december greep deel twee plaats, wederom in de gezellige Kubox in Kuurne. Het werd een bijzonder internationaal getinte editie waar iedereen aan zijn trekken komt. Een heel goed gevulde zaal genoot dan ook met volle teugen van negen bands die elk op hun eigen wijze hun beste beentje voorzetten.
Aan de Belgische formatie Warhead (****) om met een knal het festival te openen. De band bracht in 1984 en 1986 twee albums uit en drukte hiermee zijn stempel op het speed/heavy metal gebeuren in de lage landen. De band maakt zijn comeback in 2021, liet eerder al zien live nog steeds een bommetje te zijn en staat nu ook op Blast From the Past -Part 2. De vuurkracht van toen is overeind gebleven, de gitaar solo’s snijden dan ook diep doorheen ons lijf. Met een strakke set legt Warhead de lat vanaf de eerste tot de laatste riff heel hoog en haalt een klein uur lang bijzonder snel en verschroeiend uit, waardoor de temperatuur vroeg op de dag tot een kookpunt stijgt. Niets routineklus dus , de nodige virtuositeit boven halen en daar een speelsheid aan toevoegen als jonge wolven in het vak. Dat is wat Warhead doet.
De Franse formatie Tentation (***1/2) is een vrij jonge band, ze brachten pas recent hun debuut uit 'Le Berceau Des Dieux' een album gelinkt aan die typische jaren '80 New Wave Of British Heavy Metal - maar dan in het Frans. En dat laatste maakt deze band toch een unieke parel om te ontdekken. Puur instrumentaal bekeken doen bedwelmende riffs menig haren omhoog komen. Die ene solo na de andere schudden de gitaristen uit hun mouw, waardoor we murw geslagen in de touwen terecht komen. Vocaal merkten we echter op plaat al dat zanger Patrice Rohéé zijn stembereik eerder beperkt is, dat blijkt dus ook live het geval te zijn. Maar toch past deze inbreng perfect binnen het plaatje. Met een lekker strak en energiek potje NWOBHM dat aan je ribben kleeft, trekt Tentation ons dan ook deels over de streep, Compleet overtuigen konden ze ons helaas nog niet. We zien echter heel veel potentieel en groeimogelijkheden naar boven komen.
De Nederlandse band Cobra Spell (****) heeft al heel wat personeelswissels ondergaan, anno 2022 is de band een 'all round female power' act geworden. Met een spervuur een verschroeiende riffs drijft Cobra Spell, die recent met een nieuwe single uitpakten 'Flaming Heart', het tempo op tot een ongekend hoogte, Cobra Spell doet ons rock hart dan ook een klein uur lang sneller slaan. We waren niet alleen danig onder de indruk van wat die gitaristen uit hun mouw schudden, of de aanstekelijke manier waarop de drumvellen werden gestreeld. De bijzonder charismatische frontvrouw deed met een doordringende stem de zaal eveneens op zijn grondvesten daveren. Uiteraard haalt Cobra Spell enkele clichés binnen het heavy metal naar boven, maar de combinatie tussen instrumentale perfectie, krachtige vocalen met enorm veel speelsheid op dat podium, zorgt ervoor dat we compleet van onze sokken worden geblazen.
De Duitse speedmetal formatie Stallion (*****) laat er geen gras over groeien. Met een ijzersterke set, waarbij een ondoordringbare geluidsmuur wordt opgetrokken aan gitaar en drum geweld, duwt de band het gaspedaal van begin tot einde volledig in. Een zeer beweeglijke frontman spreekt niet alleen zijn publiek voortdurend aan, maar ook puur vocaal haalt hij zo hoog uit dat er barsten in die muur ontstaan. Stallion doet het speedmetal genre eer aan, door alle ingrediënten daarvan op een hoopje te gooien en het te kruiden met zoveel tonnen energie dat je onmogelijk hierop stil kunt blijven staan, de eerste voorzichtig moshpits zijn dan ook een feit. Een Duitse mokerslag.
Absolva (****) is ontstaan in 2012. Opgericht door Chris Appleton en Martin McNee, beiden afkomstig van de band Fury UK. Hun debuutplaat 'Flames of Justice' sloeg in als een bom. In 2014 verliet bassist Dan Bate de band. Luke Appelton bood nog maar eens zijn diensten aan bij Absolva. Ook het in 2015 uitgebrachte heavy metal pareltje 'Never A Good Day To Die' was een schot in de roos. De band heeft ondertussen nog enkele ijzersterke heavy metal platen uitgebracht en eveneens een sterke livereputatie opgebouwd en bestaat dus vooral uit muzikanten die heel wat watertjes hebben doorzwommen . Maar toch is van een routineklus afleveren helemaal geen sprake, integendeel. De soli gaan door merg en been, en doen ons heavy metal hart harder slaan. Maar vooral etaleren de muzikanten een speelsheid als jonge wolven in het vak. De charismatische frontman Chris Appleton doet de haren op onze armen recht komen met een hoog stembereik maar is eveneens een klasse entertainer die tekeer gaat alsof de band staat te spelen voor duizenden fans. Zo energiek en gedreven gaat Absolva tekeer dat er geen speld valt tussen te krijgen. Dat daar muzikaal gericht niets nieuws wordt aan toegevoegd, sinds dat debuut in 2012, stoort allerminst.
De band mocht blijven staan, want ze fungeren ook als muzikanten bij Blaze Bayley (*****). De charismatische frontman met krachtige stem, is bekend geraakt als zanger van de Britse metal formatie Wolfsbane (1984-1994) en als zanger van Iron Maiden ( 1994-1999). De invloeden van deze bands, en vooral dan Iron Maiden, keren ook terug in de sound van zijn project Blaze Bayley, maar dat wil niet zeggen dat hij die stijl zomaar kopieert . Hij voegt daar voldoende peper en zout aan toe, waardoor het goedje lekker gekruid is.
Blaze zelf is heel beweeglijk, spreekt zijn publiek - al dan niet door gekende clichés - voortdurend aan en beschikt na al die jaren nog steeds over een loepzuiver en heel hoog stembereik waardoor hij het publiek, de zaal stond plots helemaal vol trouwens , zonder enig moeite uit zijn hand deed eten. Blaze Bayley laat zich uiteraard heel goed omringen, de muzikanten van Absolva blijken ook nu weer die speelsheid te etaleren, perfect passende binnen de aanstekelijke muziek van Blaze Bayley.
De formatie Cloven Hoof (****) tapt min of meer uit datzelfde vaatje als hun voorgangers. Technisch hoogstaand vernuft, energiebommen die in je gezicht ontploffen en verschroeiende hete riffs die je rock hart in vuur een vlam zetten. Uniek? Nee, maar als een band je op die manier bij de lurven grijpt, en niet meer los laat tot je van het headbangen hoofdpijn krijgt en stampende uit de bol gaat? Wie zijn wij dan.. Binnen het typische NWOBM is de Britse band in de jaren '80 uitgegroeid tot een fenomeen. De band hield er in de jaren '90 mee op, maar lieten in de jaren 2000 terug van zich horen, in wisselende line-ups en staan anno 2022 nog steeds als een huis. Dat bleek niet alleen op de prachtige schijven die de band onlangs heeft uitgebracht. Zoals in 2022 'Time Assassin' dat de liefhebber van het genre een oorgasme van jewelste moet bezorgen.
Ook live etaleert Cloven Hoof nog steeds diezelfde energie als voordien. Ze voegen daar dus niets nieuws aan toe, maar laten je de nacht in gaan, door een loepzuivere NWOBM act neer te zetten, waarbij niet alleen de haren op de armen recht komen maar ook de hoofden lekker op en neer zwieren.
Levende legendes Raven (*****) vervangt Bonfire op de affiche van Blast From The Past 2. Hoewel de band al sinds 1974 aan de weg timmert, zijn ze nooit echt doorgebroken naar een heel ruim publiek. Maar de band rond de broers Gallagher zijn altijd over-aanwezig geweest binnen de scene, zowel op als naast het podium. De beide broers gaan anno 2022 dan ook nog steeds tekeer als Duracell-konijnen, die dat podium bestormen als jonge veulens, en elke hoek daarvan opzoeken. Lekkere riffs uit hun mouw schudden en een vocale oerkracht naar voor brengen, waardoor we compleet murw worden geslagen. Gerugsteund door een drummer die met lekkere mokerslagen alles uit de kast haalt zodat je geen seconde rust wordt gegund. Raven zorgt , na al die hoogtepunten van voordien, dus gewoon voor nog wat extra vuurwerk en doet de boel op een bijzonder gedreven wijzen nogmaals ontploffen. De band staat na al die jaren nog steeds stevig als een huis en weigert een flauwe routineklus af te werken.
Coroner (****) is een Zwitserse thrash metal band uit Zürich. Ze kregen relatief weinig aandacht buiten Europa. Opgericht in 1983,ging de band in 1996 uit elkaar, maar hervormde zich 14 jaar later. De band heeft sinds 2011 wereldwijd op meerdere live podia en festivals opgetreden, en is van plan om in 2023 hun eerste studioalbum in bijna drie decennia uit te brengen. Met hun progressief technische Thrash metal gaat de Zwitserse formatie een heel andere kant uit dan hun voorgangers, technische hoogstandjes boordevol duistere riffs en een sombere aankleding staan in schril contrast met het opzwepende en vaak feestelijke van hun voorgangers. Door op die wijze, heel subtiel, onze donkere ziel aan te spreken, komen we zelfs tot een bepaalde gemoedsrust die we kunnen gebruiken na al dat knallende en knetterende geweld van voordien. Niet dat we in slaap worden gewiegd, de riffs klieven, de drumpartijen klinken verschroeiend en de subtiele vocale aankleding drijft ons tot een punt van waanzin waar we graag vertoeven.
De perfecte afsluiter dus van deze uiterst geslaagde editie van Blast From The Past, Coroner doet ons dan ook met een brede glimlach op de lippen de donkere nacht induiken.
Erik Vandamme - met dank aan Mike De Coene + Musika.be
Organisatie: Blast From The Past
Nederlands 
Français 
