Arno - Vivre, een 3 gangen-menu op sterrenniveau
Arno, notoir Brussels Oostendenaar, begroette een bomvol Kursaal met de universeel verstaanbare Oostendse quote "Zet ulder". Zet jullie neer voor een 3 gangen-menu op sterrenniveau.
Een rustig, intiem, gevoelig voorgerecht. Een broze stem in een gebroken lichaam, sober begeleid door piano en bas. Arno zat breekbaar, voorovergebogen neer op een stoel. “Solo Gigolo”, “Je Veux Vivre” en “Lonesome Zorro” raakten gevoelige snaren en dan hadden we “Les Yeux De Ma Mère” nog niet gehad... Ode aan zijn moeder....'Ik ga je binnenkort bezoeken, maar nu nog niet, ik ga eerst optreden'...
Dit emotioneel moment werd op zijn Arno's onmiddellijk gerelativeerd en gecounterd met een grappige anekdote over een reis met een vriendin naar St-Tropez, begin jaren '70, lastig gevallen door seksueel geobsedeerde muggen (“Quelqu'un a touché ma femme").
Het hoofdmenu was ondertussen ingezet met een surrealistisch, Belgisch liedje met oneliners uit andere meesterwerken van de meester himself : "Do the Kangaroo" was de perfecte overgang van het intiem voorspel naar de stomende apotheose. Mirko sloeg bezeten op zijn bas, een dreigende bas die deed denken aan Ferre Baelen tijdens de betere TC Matic periode.
Na "Do the Kangaroo" vlogen de gordijnen omhoog, werd met "Meet the freaks" een stevige beat en scherpe gitaren aangesneden. Een recept dat tijdens het hoofdmenu werd aangehouden, efkes afgewisseld met een rustiger "Lady Alcohol" en "Oostende bonsoir".
Arno wilde weten of er Oostendenaars in de zaal zaten. Trots vertelde hij dat hij in Oostende geboren is, in een taxi, want hij wilde heel rap de wereld zien.... "Vives les moules", Arno gaf toe verslaafd te zijn aan "mussels", maar ze moe'n nat zijn... "Oostende bonsoir", een tweede rustbaken in een stomende tweede deel.
"Ratata" zette de climax in, een song die uitblonk qua opbouw en arrangement. "The Parrot Brigade", misschien wel het beste nummer van TC Matic, zette de tent in vlam. In "Funky You're not" konden we genieten van de fantastische gitaarsound van Bruno Fevery. Arno weet zich zoals altijd te omringen met bijzonder sterke muzikanten : Mirko Banovic is sinds jaar en dag zijn vaste 'orkestleider', Sam Gysel mocht plaatsnemen achter de drums.
De obligatoire eindsprint werd ingezet met "Oh la la la" en "Putain". Iedereen recht, inclusief de meester himself. Hij genoot duidelijk van het oorverdovend enthousiaste publiek.
Als dessert kregen we een funky en metal uitsmijter : "Whoop that thing" en "Hahaha" illustreren de veelzijdigheid van één van de belangrijkste figuren in de Belgische music-scene.
Moe, maar tevreden verliet Arno het podium, nadat hij nog een keer of 5 'Merci Oostende' had gemompeld …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (set 25.02, Kursaal, Oostende)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/arno-25-02-2022.html
Organisatie: Kursaal, Oostende
Left Lane Cruiser - Stomende bluestrash op atoomkracht
Zou dit een verdoken vorm van knaldrang kunnen zijn? Samen met een copain de auto instappen om er vijf en een half uur terug uit te stappen voor een optreden van Left Lane Cruiser. Veel te lang verstoken van rock-'n-roll werd de drang te groot en moest ik het duo uit Fort Wayne, Indiana absoluut aan het werk zien. Eerst dacht ik nog aan Rouen (wat een stuk dichter bij huis ligt) maar daar was het nog een zittend evenement zonder bar (laatste dag dat het nog verplicht was in Frankrijk) en dus werd het Nancy.
Het optreden kaderde in ‘Les nuits de l'alligator’, een soort rondtrekkend minifestival dat zes Franse steden aandeed.
Fileleed en parkeerperikelen zorgden ervoor dat we slechts de laatste vier nummers van de openingsact zagen. Théo Charaf is een geschikte kerel uit Lyon, die na acht jaar als barman in concertzalen te hebben gewerkt, in 2019 besloot voortaan zelf op het podium te staan. De eerste songs die ik hoorde lieten vermoeden dat ik niet al te veel gemist had. Brave, akoestische indiefolk, zeer mooi gezongen, dat wel maar ik kreeg het er niet warm van. Het volgende nummer klonk wat traditioneler, schoof wat op richting Townes Van Zandt, die Théo al eens als één van zijn voorbeelden durft aan te halen, en kon me al wat meer bekoren. Eindigen deed hij op een elektrische gitaar, die verrassend gruizig klonk, met een ijzingwekkende versie van Skip James' "Hard Time Killing Floor".
Daarna verscheen Jerron 'Blind Boy' Paxton op het podium, een 33-jarige reus van een vent uit Los Angeles die intussen naar Queens, New York is verkast. Blind sinds zijn zestiende, waar hij in navolging van bluesgrootheden als Blind Lemon Jefferson of Blind Willie Johnson, graag mee aangesproken wordt, en zelfverklaarde zoon van Robert Johnson's neef. De man wist met zijn ontwapenende eenvoud en zijn heerlijk gevoel voor humor meteen alle harten voor zich te winnen. Even dreigde het mis te gaan toen iemand van de organisatie hem na het eerste nummer totaal onverwacht een glas whiskey kwam aanbieden en hij zich haast een beroerte schrok. Tijdens de daaropvolgende song volgde nog meer ellende toen de brug van zijn banjo plots met een doffe knal neerklapte. Maar de man was niet uit het lood te slaan en hij ontpopte zich als een multi-instrumentalist die van vele markten thuis is.
Naast de banjo speelde hij ook gitaar, piano en fiddle terwijl hij zich lang niet beperkte tot de blues alleen. Ook New Orleans jazz, zydeco, cajun, hokum, ragtime en Appalachian mountain music kwamen in deze erg gevarieerde set aan bod.
Alsof dat nog niet genoeg was begon hij plots een ellenlange lofdicht op de whiskey te debiteren. Het hoogtepunt was ongetwijfeld zijn tamelijk ingetogen versie van "I ain't got nobody", vooral bekend van Louis Prima, wat zorgde voor een spontane publieksparticipatie. Deze bijzonder mooie opwarmer deden de verwachtingen voor Left Lane Cruiser alleen maar stijgen.
En dan waren ze daar, Freddie J IV en Brenn Breck (originele drummer die er na 8 jaar opnieuw bij is) en meteen leek het alsof corona nooit had bestaan. Een zinderende R.L. Burnside cover liet de sfeer meteen verhitten terwijl Brenn Beck tijdens het tweede nummer, "Wash it", duidelijk maakte dat hij en niemand anders (sorry, Pete Dio) dé drummer van Left Lane Cruiser is. Staand, met washboard op de buik en de koebel in ere herstellend. Dit was misschien wel hét beeld van de avond. Wat deed dit mijmeren naar die begindagen waarna we onvermijdelijk op onze nostalgische wenken werden bediend met onder meer "Amy's in the kitchen", "Big Momma" (nadat de meute er maar bleef om huilen) en de, wat mij betreft, misschien wel ultieme Left Lane Cruiser klassieker "Cheyenne".
Zittend op een stoel, de muts diep over het hoofd getrokken geselde Freddie J IV met een ongeziene gretigheid de snaren geaffirmeerd door de glorieus knallende drums van Brenn Beck. Dat geselen mag je vrij letterlijk nemen want na ieder nummer moest de gitaar nodig gestemd worden. Het haalde misschien de vaart wat uit de set maar Freddie is minutieus en het leverde telkens ook een overweldigende en absoluut unieke sound op. Het leek erop alsof de snaren waren ingesmeerd met een mengsel van olie en schurend zand. Dit klonk ontzettend gruizig en smerig maar tegelijk ook mooi en zalvend als balsem voor de ziel. Die scheurende gitaar (veel slide), het schorre gegrom van Freddie en die pompende drums zorgden voor draaikolken waarin je murw gebeukt werd. Blues zoals ik het graag hoor: uitermate rauw, intens en met een hoge rock-'n-rollfactor.
Tijdens de set doken nog meer covers op: een tweede maal R.L. Burnside (“Skinny woman”), Muddy Waters (“Feel like coming home”) en Jimbo Mathus (“Mule plow line”). Niet echt nodig want na veertien jaar en elf albums heeft Left Lane Cruiser echt wel eigen sterke nummers genoeg. Maar die covers blijven natuurlijk een eerlijk en oprecht eerbetoon aan hun muzikale helden.
Hoewel een nieuwe plaat er niet meteen zal komen was er, naar het einde toe, toch ruimte voor enkele nieuwe songs en dat bleken weer echte parels voorzien van monstrueuze riffs. Intussen was de knusse club gemetamorfoseerd in een ziedende moshpit. Wat me enkele blauwe plekken opleverde maar die koester ik als waren het waardevolle relikwieën.
Dit was een herboren Left Lane Cruiser op atoomkracht. Een gig zonder twijfel een 10!
Organisatie: Les nuits de l’alligator
RONKER - Live at Hightime Studio (live sessie) - Flirten tussen licht en duisternis
Binnen de sludge/post rock/postmetal weet de vrij jonge band RONKER zich te onderscheiden. De muzikanten mogen dan in allerhande projecten bezig zijn, met RONKER tasten ze hun grenzen af, treden ze uit de comfortzone en spelen ze op hoog niveau.
We hadden vorig jaar, tijdens hun allereerste optreden ooit, een fijn gesprek met de band over het ontstaan, de impact van de coronacrisis, de toekomstplannen en Rage Against the Machine. Dat interview kun je hier nog eens nalezen
Ondertussen heeft RONKER niet stil gezeten, Eind 2021 nam RONKER een EP op in de Hightime Studios, waar Thomas Valkiers als Vlaamse equivalent van Steve Albini de plak zwaait. De EP verschijnt later dit jaar, maar omdat de band zich daar zo thuis voelde, werd er besloten een live-sessie op te nemen.
De ontlading begint op “Goliath”. Het spelplezier valt meteen op van deze virtuozen. De emotievolle sound van verschroeiende riffs zijn energiebommetjes die op elk moment kunnen ontploffen. De vocals klinken weemoedig als vuurkrachtig; je wordt compleet omver geblazen. Er heerst een zekere dreiging en het gaat van ingetogen, opbouwend tot hard. De registers kunnen worden opengetrokken; we komen terecht in een geordende chaotische brij.
RONKER is een band met enorm veel potentieel. Ze pinnen zich niet vast aan één stijl, het is een mengelmoes van post rock, post metal en sludge; er wordt duchtig geëxperimenteerd met de sound. Nummers als “Old Reliable” en “MJ” bevestigen dit verder.
Ze flirten tussen licht en duisternis in hun sound, ingetogen, opbouwend, hard, oorverdovend waarbij telkens gevoeligheid en emotionaliteit om de hoek kijkt. Dat is het live aspect @ de Hightime Studio set!
Te bekijken via YouTube https://www.youtube.com/watch?v=3UUwYjOM5gI
Setlist: GOLIATH //SHAME //OLD RELIABLE// MJ
Pics @Monaware
Organisatie: Ronker, the band
De EP ‘Strong’ bevat 6 groovy gitaar-bas georiënteerde alternatieve rock/metal nummers. Er zijn geen inherent zachte nummers, ze zijn gedreven van aard; de teksten gaan over ‘vallen of falen in het leven, maar weer opstaan en blijven vechten voor je doel’. De drums kan energiek zijn , een goede dynamiek voor de sound. De zang is gewoon of kan schreeuwend zijn. Energie en emotie staan centraal , o.m. frustratie , pijn, woede of onze innerlijke demonen kunnen verslaan.
“Strong” is een mooi voorbeeld van iemand die dat ook heeft gedaan, de problemen aanpakken en blijven vechten. Muzikaal en vocaal doet Mean To You aanvoelen dat een volledige band staat te soleren, maar het gaat hier maar om een éénmansproject.
“Back off” en “Your lost your crown” en verder “What Else?” en “Fallen” zijn confronterende nummers van de eigen kijk op het leven. Zelfs in de meer ingetogen momenten, weten vlijmscherpe solo's te intrigeren. Verschroeiend en verbluffend allemaal. Ook al hebben we zo’n sound als eens gehoord , het blijft mooi en spannend .
Mean To You levert een overtuigende EP af, wat het alternatieve genre siert. Hij is een klasse muzikant en zanger. Dit is een te koesteren EP, die de zelfconfrontatie onderstreept.
Strong - Back Off - You Lost Your Crown - Act of Reasoning - What Else ? - Fallen
Bassiste Lara Rosseel (Zap Mama, Chris Joris, Pierre Vaiana, Pierre Van Dormael, Naima Joris) zorgt met haar nieuwe band voor een speels repertoire. Op het album 'De Grote Vrouw' presenteerde ze al dansmelodieën met verrassende ritmes: filmische jazz en Afrikaanse traditionele roots zitten erin verwerkt.
Haar nieuwe band met Sam Vloemans (trompet, bugel), Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), Vitja Pauwels (gitaar) en Angelo Moustapha (percussie) zet dit muzikaal avontuur voort. Live hoorden we het reeds.
Ze bracht een nieuw album op de markt 'Hert' via W.E.R.F. records. Uit een interview dat we met haar hadden vorig jaar blijkt al wat voor een begenadigde artieste, muzikante en performer ze wel is - Je kan het interview hier nog eens nalezen.
Het is een plaat waarop Lara Rosseel haar grenzen verder aftast, en flirt tussen folk, pop en jazz. Het wondermooie “Dauw” is een binnenkopper, intens, ingetogen en krachtig. Lara laat zich omringen door muzikanten die haar aanvoelen, de lekker groovy baslijntjes intrigeren.
Meer ruimte voor improvisatie is er op “Fishes Dishes” met een magisch trompet geschal, Ze balanceert tussen uitersten, luister maar naar “Without Water”, ”Andrew” en “Sarjarana”. Eén voor één pareltjes die het jazz geluid verbreden en hartverwarmend klinken. De plaat wordt afgesloten met het tien minuten lange en geslaagde “Memory”.
"Indrukwekkend hoe dit gezelschap hun sound laag per laag op intense wijze opbouwt en je hart sneller doet slaan. Inderdaad, dit is hét gevoel dat je krijgt als je vol bewondering geniet van de natuur . Een bedwelmend klankentapijt horen we. Maar er is ook een donker mysterieus sfeertje door een licht dreigende bas; gitaar, drums en percussie bouwen verder op en veroorzaken een muzikale wervelstorm; tot slot mondt het uit in een tsunami van warme klanken, waaroverheen trompet geschal zweeft. We krijgen dus heel wat variaties door de tempowissels. Wat een kleurenpalet”, schreven we over het streaming concert van Lara Rosseel band in Nona in Mechelen vorig jaar.
Op plaat ondersteept ze dit ten volle, laag per laag opbouwen tot een climax, zonder de geluidsmuur te doorbreken. Ze raakt ons (diep). Sjiek.
Tracklist: Dauw 05:31 Fishes Dishes 04:45 Without Water 04:35 Andrew 04:25 It's Done 04:16 Sajarana 05:32 A l'Ouest 04:03 Memory 10:40
Folk/Jazz
Hert
Lara Rosseel
The Shadow Machine is het geesteskind van songsmid Jo Geboers. Je kunt je verwachten aan creatieve nummers die uit een grimmige onderwereld van het leven komen, maar die evengoed ruimte laten voor hoop en kleur. In zijn sentimentele songs bezweert songwriter Jo Geboers op poëtische wijze zijn kwelgeesten en omarmt hij met z’n emotionele, intense muzikaliteit zijn eigen kwetsbaarheden. Geboers' meeslepend vakmanschap en dito baritonstem doen wellicht denken aan die van iconen Nick Cave of Matt Berninger (The National).
We houden niet van name dropping, maar vocaal laat The Shadow Machine inderdaad het midden tussen Matt en Nick Cave. Een zachtmoedigheid met een donker randje, een pad van melancholie en weemoed , een duisternis die geen pijn doet.
Met zijn project Low Land Home bewandelt Jo eveneens dat donker pad, maar er straalt alvast een lichtpuntje. Jo heeft een zachtmoedige, warme stem. Het mooie “Thirst” is meteen een knipoog naar die aanpak.
Echt lichtvoetig zal het nooit worden, grijs is en blijft het op “Blind”, “Cities of Light” , “Ready to see” en “Disengaged”. Elke song kruipt wel degelijk onder de huid, geeft kippenvel zelfs.
The Shadow Machine heeft een overtuigend album uit en refereert aan Nick Cave, Matt Berninger en de onlangs overleden Mark Lanegan. met een straaltje hoop onderhuids.
Tracklist: 1. Thirst 2. Blind 3. Cities Of Light 4. Disengaged 5. Ready To See
Sing/Songwriting
Cities of Light
The Shadow Machine
We citeren even: 'Als ‘Limbs’ (2019) al kon tellen als intentieverklaring van Kobe Boon en de zijnen, dan duikt de band voor zijn nieuwe album helemaal onder in de schier eindeloze mogelijkheden. Dit nieuwe album (uit op W.E.R.F. Records in Februari 2022) bewaart de weelde van zijn voorganger, maar graaft dieper, danst frivoler en frunnikt gretiger aan de naden. Met de komst van achtste bandlid Roos Denayer (zang, gitaar) worden het potentieel en bereik bovendien nog uitgebreid. De nieuwe rijkheid zindert, verwart, imponeert en prikkelt.'
Mòs Ensemble mag zich binnen de 'jazz' situeren, diverse invloeden zijn er nu uiteraard; met deze 'Behind the Marble' bewijst de band z’n veelzijdigheid, met een knipoog naar toegankelijke pop en rock. Meteen horen we dit op “A Peel of Your Pale Blue Face” en “Pictures of Us”. Op “Shoot” - een meer dan zeven minuten lange meesterwerk - wordt eerder de ingetogen kant gekozen, ondersteund van een mooie samenzang. Een huiskamersfeer creëren ze. We houden van het melancholische “My Shadow”.
De meerstemmigheid vormt, naast de instrumentale perfectie en speelsheid, een enorme meerwaarde. De stemmen van Marta Del Grandi, Astrid Creve (die ook op de banjoline bijklust) en nieuwelinge Roos Denayer vullen elkaar perfect aan.
Ze zitten tussen weemoed en een sprankelend geheel, en ze zijn ook niet vies van avontuur, experiment en improvisatie. Ze bereiken een breed publiek.
De band gaat verder dan enkel de jazz en dat intrigeert ons . We horen het verder op nummers als “Rind” en het wondermooie “Sculptures”. Het zorgt voor een overtuigende plaat en onderstreept de kunde van de muzikanten .
Tracklist
A Peel of Your Pale Blue Face 06:46 Pictures of Us 05:42 Shoot 07:31 My Shadow 06:31 Rind 04:37 Sculptures 07:24
‘Bigfoot TV klinkt 'inspired and vibrant' en bevat melodisch gitaristen-smulwerk met referentie naar zijn rock/metal formatie TNT, zijn oude progressieve solo-rock albums, Journey/Neil Schon, Thin Lizzy/Gary Moore en The Beatles.
Ronni Le Tekro wordt beschouwd als een van 's werelds meest invloedrijke (rock/metal) gitaristen, in de eerste plaats met zijn hardrockband TNT, verde ris er ook de samenwerking met jazzgitarist Terje Rypdal en wordt hij ijverig ingezet als studiomuzikant voor vele artiesten en bands, o.m. Twisted Sister, The Snakes, Tony Harnell, Abra Kadavra, Millenium, Lana Lane, Peer Gynt, Diesel Dahl, Mads Eriksen, Gary Holton, 1349, Age Sten Nilsen, Enslaved, Brian Robertson, Tim Scott McConnell aka Ledfoot (die ook backing vocals doet op het nummer "Life On Long Island"), Vagabond, Bad Habitz, Jorn Lande en Pagan's Mind. Wat een cv.
Tekro heeft met TNT ergens tussen de 4 en 5 miljoen albums verkocht en wordt al jaren genoemd als een van 's werelds 25 beste gitaristen in het genre. Een klassebak. Op 'Bigfoot TV' horen we energiebommetjes als « Life On Long Island », eentje die een oorgasme bezorgt en wisselend klinkt van bedwelmend, aanstekelijk tot snedig , hard.
De virtuositeit van Ronni Le Tekro is ongenaakbaar, er zijn adrenalinestoten en meesterlijke riffs op het diverse materiaal , luister maar eens naar « Moving like a Cat », uiterst genietbaar en grensverleggend kun je wel zeggen.
Het is zijn eerste solo album sinds zes jaar, dat avontuurlijk, toegankelijk en speels klinkt. In die gevarieerde aanpak is hij is een grootmeester. Voor wie houdt van gitaarwerk , wordt hier op z’n wenken bediend.
Tracklist: 1 Life On Long Island 2 Demons 3 Moving Like A Cat 4 The Black Rose 5 A Handful Of Time 6 New Day In The Morning 7 U.F.O. 8 Not Today 9 Eyes Of The Woods
We citeren: 'Straks is ook goed' is het zevende studioalbum van Yevgueni, de groep die zich stilaan opmaakt voor de viering van haar zilveren jubileum. 'Straks is ook goed' is een volgende stap van een mooi opgebouwd verhaal. De sage begint in het eerste album 'Kannibaal' (2005) met jonkies die gaan studeren in de Grote Stad. Ze zingen over hun toekomstplannen en hun onbereikbare liefdes. Onderweg zijn ze vaders geworden, hebben ze mensen gewonnen en verloren en trekken ze zich het lot van de hele wereld aan. Op 'Straks is ook goed' overleven onze helden lockdowns, worstelen ze zich door een beginnende midlife en leggen ze de klimaatzaak uit aan vijfjarigen. Die avonturen worden vertaald in teksten die nu eens duidelijk herkenbaar, dan weer mystiek poëtisch zijn. Met als credo dat "het ergens over moet gaan, maar niet voor iedereen over hetzelfde".
Er wordt een brug geslaan tussen de weemoed , de droefnis met humor en positiviteit. “Laat ons winnen” is meteen een goed voorbeeld.
Niet opgeven is de boodschap die ze meegeven, luister maar naar “En met jou?” en “Rivier”. “Altijd en nog steeds” biedt steun, dat er steeds iemand is naar wie we we kunnen gaan.
Een ode aan onszelf als bijzonder mens.
“Ze Danst gewoon op straat” is er eentje over positiviteit. Een meisje dat gewoon danst op straat, dat letterlijk de inspiratie vormt van deze prachtige song.
Het was lang wachten op deze nieuwe plaat, maar opnieuw drukt Yevgueni, op eenvoudige wijze, zijn stempel op de Nederlandstalige muziek. Songs als “Straks is ook goed”, “Bovenaan de dijk” - een lekker voortkabbelend pareltje - “Alles al gezien” en “Niet omdat” raken en onderstrepen het.
De instrumentatie en de poëzie in de teksten zijn eenvoudig, goed, sterk en overtuigen. Yevgueni doet ons stilstaan bij de dagdagelijkse dingen en van wat er leeft in elk van ons .
Nederlandstalige pop ten top.
Tracklist: Laat ons winnen - En met jou? - Net op tijd - Rivier - Altijd en nog steeds - Ze danst gewoon op straat - Straks is ook goed - Bovenaan de dijk - Niet omdat - Alles al gezien
Ptolemea - When I sing the songs, I just need to feel it;I just want to be honest about my singing. That it matches with what I feel
Ptolemea is the alternative music project around Priscila Da Costa. Earlier, the band from Luxembourg released a very nice debut in the form of an EP 'Tome I'. The band does not like to break down sound walls in a scorching way, but rather to break your heart in a floating way. They colour within the lines, but Priscila's voice sounds clear and unearthly so that this shortcoming is quickly forgotten. In March, a new EP was released, 'Maze', which puts that statement even more into the spotlight.
You can read the review of that EP here .
In the meantime, Ptolemea has not been sitting still, releasing two very interesting videos/singles. We had a nice chat with Priscila about the EP and the new singles. We also inquired about the future plans.
Who are Ptolemea, how did it all start?
I started play music quite late. Around the age of 26. I started take guitar lessons and play covers, I was in different king of music projects. I never was thinking about writing songs, till a friend of me , a singer-songwriter, ask me to write a song for the concert I would do with him. So is said yes. I wrote a song, and I not only liked it but it felt very natural. After a while I had some songs, the next logic step is start a band. I found some great musicians, who are also very good friends, who supported me a lot and help me to start up Ptolemea.
There is something ritual about your music, that I like a lot. Do you also (just like me) feel comfortable in the darkness (like darkness that feels like a warm blanket against the dark thoughts in my subconscious (or something like that))?
Let’s say, I’m not afraid of the darkness. I work with that to. I don’t deny the dark pats of my soul and yes I feel comfortable in that dark site, I must say. Yes.
I ask this because it’s difficult to put a style of music on what you doing, I don't like to think in pigeonholes, but in terms of promotion to concerts and so on, unfortunately, that is what is required. So how would you describe you music style?
It’s indeed a problem, You can divide my style of music into various styles, but not into one in particular. Now with the debut full album coming up it’s difficult to put it in one direction. Soo if feel comfortable with experimental kind of music.. That’s what it is all about anyway. But there is not a particular category where you can put my music.
Previously, the band released a very nice debut in the form of an EP 'Tome I' To what extent did that open doors for you?
For me it was just a way to start the project. I didn’t know anything about how to promote the project. That was ok to start in Luxembourg, but the EP ‘Maze’ was the tool to get out of Luxembourg. To reach my music to other countries, but than COVID came and I was back where I started, Unfortunately. We went to Reunion Island to promote the upcoming EP Maze. We meet very nice people, things were going the good way, but like I said than COVID came..
I’ve been reviewing your most recent EP ‘Maze’. Some of my personal opinions about this record, I would like to hear your opinion about some statements ? . Instrumentally, it is oozing with features such as an electronic violin. But unfortunately, very little is done with
In the ‘Maze’ EP there was a new guitar player, Remo Cavallini who was only a guest for the first EP . I wanted to give each musician enough space to make solos and show their skills but it turned out that the violin got to play less on the last EP. And we hear less and less of it on the two last singles. And for the upcoming album it will be more about the mood and atmosphere of the song than about the different musicians’ skills. So, even though I love the electric violin, there will be maybe no violin at all for the upcoming album! Let's see…
What I do like is you wonderful voice. You have a kind of opera voice, in which the high notes make your eardrums and your heart tremble with inner pleasure, a very hypnotic sensation. What is your opinion about this statement? And how you doing it?
Thanks for that. I have focused on vocal technic. With my first band I have had a lot of problems with singing that high notes, it really heart my throat so I started training that. And intensively learn vocal technic. I went to Seattle in US. I had a intensive training with Robert Lunte from TVS he has his own methodology that really helped me a lot. And that changed my live as musician and singer in a Hugh way.
Two highlights on this EP. In "Isolated" and the wonderful "Run", where finally instrumental registers are pulled open a bit more, you enter a fairy-tale world where a siren from the distance enters your brain, hypnotises you and lands you on the cliffs, where your heart is smashed to smithereens. A deliberate approach? and here, too, would you like your personal opinion on this statement?
When I sing the songs, I just need to feel it. I don’t think how people will receive it honesty. Each is see or hear it in one or other way. But I just wanted to be honest about my singing. That it matches with what I feel. That was real important for me. But it was sure not a deliberate approach to make it feel like siren and land on the cliffs (haha). But I just wanted to put true feelings in my songs.
Generally speaking. The very intense atmosphere of this record is a wonderful battle between violin sound and guitar violence, mixed with that impressive vocal range of yours as the icing on the cake. Is the absolute highlight of this EP as far as I'm concerned. Again, a conscious choice and your opinion on this?
It was important to me that I could make the musicians show who they really are. That was the purpose. That’s why you sometimes get that violence and battle between guitar and violin sound. It was absolute a conscious choice doing that. But in the future it will not particularize about my voice or the musicians but more about the whole sound, that’s a pat I want to follow with the next album. The universe we create with that sound, will be more important. It will be a full album to.
To conclude, how were the general reactions to this EP?
We had very good reviews. we not getting that much exposer than we hoped, because of that COVID we could not play the EP on stage. The release concert been cancelled. Very annoying. But yes , we got really good feedback on this EP, we happy with that. And also, we did an animated video for one of the songs of the Maze EP ‘I wish I could’ and it got selected for the Filmfest here in Luxembourg. I am really happy about that!
It’s not a ambition doing more with that, making music for movies perhaps?
Not yet, maybe later. But now I’m focused on the upcoming album and this project.
Recent you have bring out a video ‘Mad’. I read ‘’This song is about becoming aware of the madness of our own reality in order to reach balance.’’
Can you tell more about it
It’s about something that we all have, this dark part in us. It gets trigger by everything that is around us. And everything what happens in everyday live. And this song is about excepting that dark part in our self, not fighting it but excepting it’s a part of ourselves. We can only win the battle, if we except this reality. Because if we keep fighting it we only suffer more, that’s what this song ‘Mad’ is all about.
Now there is also a new video out, ‘Wrong Tears’ . In a reassuringly obscure style, the video shows you writing a letter to the universe in order to get rid of old patterns and manifest new ones. A new beginning, a new skin. https://www.youtube.com/watch?v=WC3lUHDrQog . Very interesting but also there is still something ‘mysterious’ about this , can you tell more about it?
In everyday life, when feeling lost, I connect to the different elements (air, fire, water, earth) to feel grounded and more balanced, and it is incredible how much it helps! I also started to write letters to the moon a while back and it really helped me to move forward. So the video clip just shows a little ritual, a communion with nature and with myself for a new start where I won’t be afraid to share that part of Ptolemea with the world.
I have the feeling that these two songs also show the more ritualistic side of the band, is this true and is that a direction you want to go in the future. Rituals that excite the imagination
The next direction is going to be more pagan, for sure.
One of the only ‘good’ things about this pandemic for me as journalist, if I’m out of questions there are always questions about this pandemic. So, how did you survive this pandemic as musician , band and human being?
As a musician, the status we got from the ministry of Culture help us a lot, that helped a lot, special for the financial part. I could never do, what I still doing if I not had this financial help. As a human being, I am going to be very honest: in the beginning it felt good and relaxing that I could slow down my life a little bit. To have a break. But then I missed the stage a lot. Then I realized I’m doing a lot of things to get a sort of recognition and I was making decisions, not because it was the best thing to do but because I wanted recognition!! It made me see things in many other perspectives. So now when I make a decision I ask myself what is the motivation that drives me, if it’s my ego who just wants recognition, I let it be and usually a better opportunity pops up! Musically the project is going to take another direction, and I’m happy about that, because it pushes me to resent the project in a more authentic way. So it was hard, but something changed in those two years. In a positive way. I’m grateful for that.
Some bands stop due this pandemic, others become stronger after all?
I don’t think we got stronger due this pandemic, but we not got weaker out of this times we going through.
Now that we talk about the future , what are the future plans? Next full album coming out (next year maybe) Next to that , what are the future plans to go on tour and things?
We are planning tours for 2023…I’ll keep you posted ;)
I would love to see you guys live in a ritual show ? with candles and things? I see some ritual décor with skulls and candles. And also something where people could write a message on a paper, and bring it on stage to burn it
We sure going to work things out in this and next month see what is possible. Candles and rituals are sure a good thing to do. I like the idea of writing something down, and then burn it.
What are the ambitions for you as musician?
To make tours, big tours, going to different places. It’s a big ambition doing that. And go to a lot festivals, where is much dark music. A festival like Sonic Blast festival in Portugal, or the Roadburn in Tilburg I would like going there. Going on tour and doing festivals, it’s an ambition for the future.
Dominate the world , play at Sportpaleis or big stadiums? Is there any end goal or goals you want to reach?
I want to come at a point that I really can live of my music, and not need to worry. It’s not that I complain about everything, but now I have to do different projects to make a living. But it’ would be nice to focus on three projects, and really live of it. That’s sure a goal I want to reach.
Thanks for the nice chat, hope to see on stage soon
Thank you !! :)
Dagoba - I don’t like to be inspired by politics or anything like that. We’re not that kind of band. I like poetry, specially dark poetry, what comes from inside, not the outside
Modern metallers DAGOBA are back! After putting their stamp on the metal scene with their unique blend of metal and neckbreaking grooves, and relentlessly touring and sharing the stage with legendary acts like Metallica, Machine Head and In Flames, DAGOBA’s undeniable talent was discovered by Napalm Records.
Now, the French four-piece is gearing up to reach the next level with their most ambitious material yet - the punishing new full-length, ‘By Night’. On the occasion of this release, we had a very nice conversation with singer/front man Shawter, we also went back in time, and further plans for the future were revealed.
Dagoba exists since 1997 (if I am correct) - What are the highs and lows of the band so far?
Everything was perfect until this pandemic (haha). We seem to live in an unexpected dream. When you can live from your passion – in our case our music – it’s just a dream came true, it’s perfect. But when the pandemic stops us from going on tour, it becomes a little less of a dream so to speak. I think that describes the highs and lows up to now.
You have made some wonderful records, but I think Dagoba is a band you have to see on stage, where the music is going to a higher level, do you agree about this statement?
That’s a correct statement.
When I think of metal in France besides Dagoba, a band like Goijra comes to mind, they also play on big regular festivals nowadays, and play outside France. I not see much other France bands doing that. Is there an explanation for that? And does the fact that a band like Goijra had a break true not changed something, and also play in your favor?
No, they did it their way and did it good, we do it our own way. We are indeed the two biggest French bands, outside France, in the metal scene. But it’s not that they helped us, or we helped them. There are also many other great metal bands in France, but they mostly keep it inside France. They don’t travel that much. But it starts getting better I must say. Still, at the moment it’s only the two of us really playing outside France.
As far as Dagoba is concerned, I like the emotionally charged way in which you sing, and the bombastic music (which I think you should take as a compliment) that sticks to the ribs. Is that the right description? Or do I see it wrong? Are you an emotional person :)
Of course. I am writing the lyrics since forever, I’m an artist. And an artist needs to be emotional. I like emotions, and specially my own emotions. I like living in an emotional world, otherwise we’re not human anymore and become robots.
The new single 'on the run' sounds wistful and melancholic again with a metal side to it, is there a personal message or story line attached?
We wanted to compose a piano/vocal song for a long time. When I started to write the piano line and sang on it, my voice was too low. We wanted a female singer to level a higher tone, and that came really naturally.
What I also find so wonderful about Dagoba, I've been following you since that first record, it's the 8th in the meantime - if I'm not mistaken - and yet you keep on reinventing yourself, and going off in a different direction, is that a conscious path that you take?
We really want to propose something fresh. We don’t want to do deliver the same recipe over and over again. Otherwise it gets boring, we’ve just been talking about being a robot. As men you grown up, you change your way of thinking. And that’s the way we’re working on the band to, we want purpose to involve in music , like we involve in our personal live.
Some other side I love of Dagoba , Dagoba’s lyrical content and soundscape always seems to be of a dark nature. I do have a dark nature to, I feel comfortable in the dark. Is that the right description, you have a ‘ dark nature’?
That is a correct analysis. You can sometimes feel comfortable in the dark. I like the melancholy, like something dark but also something bright, but not in a depressed way of thinking and living.
I find it also, more than ever before, in the new album to that, “dark nature”. Is there been changing something in your life that you feel more comfortable in that dark , getting a little older?
In fact I’m a very happy man. It’s just that melancholic part that’s always coming back. But it’s not that it’s changed now, it’s always been that way.
One of the few advantages to this pandemic, if I as a journalist have no more questions, it is an inspiration. So, how did you as a band, musician and human being get through this period? Did you come out of it stronger as a band, do you think? Some bands have thrown the towel.
It’s good that some people, like you, start to see how difficult this situation is for musicians. After two years of doing nothing, getting back to a normal life and starting to play and go on tour and so on. It’s very confronting. For us everything is going fine, we’re about to release a new album and of course there is a lot of expectations. We’re going back on tour in April, if everything works out fine. For us, during the pandemic, we stay positive.
There are also bands who found new inspiration because of this pandemic. Was it a source of inspiration for new songs for example?
No, I don’t like to be inspired by politics or anything like that. We’re not that kind of band. I like poetry, especially dark poetry, what comes from inside and not the outside;
What are the expectation of this new album to you?
I just hope it’s going to be ok. For now, the first reviews were really good. We hope the fans will appreciate this album, because it’s a little bit different from what we’ve composed before. And of course, I hope we can have fun on stage and show off this album live.
Are there any tour plans for the near future, festivals or something? In Belgium?
We’re supposed to play at Summer Breeze festival. Also in Spain, a festival in Portugal, so yes we’re playing some summer festivals. I’m not sure if there is a festival in Belgium yet, there are so many changes and festivals have been post ponded, I should check it out.
You’ve been touring across the world, according to you what are the differences between different audiences across the world ?
We had some very good experiences on stage. For the previous album we’ve been on tour in China and Japan. We’ve been to some exotic islands. We’ve been to Africa. It was all fantastic, I can’t pick just one and say: “this was the best’’. This way of live is just a dream come true, so I’m not complaining.
Making plans, it wasn't easy until now, but still, what are the future plans for the band? Both on and off the stage?
We want to present this album on stage and take it out into the world. We want to go back to the US, to South-America; back to China and Japan of course. And big summer festivals would be wonderful as well.
At the moment I’m already doing some concerts, with sitting places and mouth masks on, I guess that’s not the way you want to do it? Because personally I think metal needs a standing crowd of people ? You agree
We haven’t been doing concerts with sitting places, we refused that. Our music needs to be where the people are standing and enjoy what happens on stage.
And streaming a concert? What is your opinion about that? I have seen some streaming concerts last year. It's not my favorite way to enjoy a concert, but I did find that the threshold for discovering something is lower. This way, people who would otherwise hesitate to go to your concerts, can still discover you. Is this statement correct?
It could be a way to promote yourself indeed, but I’m an old fashion guy. I hate the internet. I hate things like youtube and so on, that’s not the real thing to me. Live music is live music. It’s not something you have to bring behind the screen. It’s not really for me… like this interview, it would be nicer to talk to each other live, and not via this screen. No, for me it’s just not the real thing and that’s why we don’t want to do it.
After all these years - you have more than left your mark on the metal scene in Europe - are there still ambitions?
The biggest ambition is to continue to play for more and more people. And maybe it’s good to have more followers on YouTube or Facebook, that would be cool too. And we'll just continue what we’re doing best, going on tour for let’s say forever, that’s our biggest goal for now and the future.
What is your advice to young bands who want to follow in your footsteps?
Three things: Work hard, believe in yourself and pursue something that nobody ever pursued before. That’s the most important advice I want to give. Sometimes they may only be on Facebook and Youtube, and forget to work hard. It’s very important to work hard on tour and to make new music. So just be honest, believe in yourself and keep working hard every day… and pursue something original.
Pics homepage @Morgane Khouni
Dagoba single DAGOBA - City Lights (Official Video) | Napalm Records - YouTube
Album 'By night'
That’s a good advice to end this interview, I hope to see you in Belgium very soon ...
19-04 Live De Verlichte Geest, Roeselare
22-04 Live Ragnarock, Bree
and we can have this conversation face to face what’s still more fun than via the internet. Thanks!
Jozef Van Wissem - De stilte creëert een spanningsboog. Je kan er niet om heen. Stilte is bedreigender dan Noise
De Nederlandse componist en avant-garde muzikant Jozef Van Wissem heeft een missie. Hij wil de wereld laten zien dat de luit niet per se een instrument van de middeleeuwen is. Dat legt hem geen windeieren: hij wordt door de media intussen de bekendste en de beste luitspeler ter wereld genoemd. Ondertussen brengt hij muziek uit op labels als Sacred Bones (Jenny Hval, The Soft Moon, David Lynch), won hij een Cannes Soundtrack Awards voor zijn ‘Only lovers left alive’-score en maakte hij muziek voor de The Sims Medieval. ‘s Mans meest recente werk ‘Ex-mortis’ verscheen op het Gentse boutique label Consouling en gaat over intense, zelfs erotische religieuze verlangens.
We zagen Jozef van Wissem in het najaar van 2021 nog optreden op Les Nuits Botanique, het verslag kun je hier nog eens nalezen .
De man heeft ondertussen niet stil gezeten, en brengt op 18 maart een nieuwe plaat uit. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Jozef, keerden ook terug naar het verleden, en polsten naar de verdere toekomstplannen.
Wat is er zo bijzonder aan dat instrument de Luit dat jij vanuit de middeleeuwen transformeert naar deze moderne tijden? Of zie ik het verkeerd?
Voor mij persoonlijk is dat de techniek om het instrument te bespelen behoorlijk lastig te beheersen is. Verder is het klassieke luit repertoire een onuitputtelijke bron voor het componeren van nieuwe composities. Die nieuwe composities zijn daardoor soms niet te onderscheiden van historische composities. Dat zet de luisteraar op het verkeerde been. Je weet niet of het stuk 400 jaar oud is of nieuw.
Je hebt jarenlang in New York gewerkt (en geleefd?) en het land verlaten wegens de politiek van Trump heb ik gelezen? Welke impact heeft die dan op jou (en de muziek) gehad om die stap te zetten?
Vanwege immigratie politiek was het onmogelijk om daar te blijven wonen en veel te touren in buiten de USA. Ik heb onderhand zo’n 1500 concerten wereldwijd gedaan. Op een gegeven moment moest ik om terug te reizen naar de USA steeds een concert daar hebben. Dat ging natuurlijk niet. Voor mijn werk is het beter om in Europa te zijn.
In December 2017 werd je uitgenodigd om het madrigaal uit te voeren, wat is afgebeeld op Caravaggio's schilderij ‘De luitspeler (1596)’ in het Hermitage museum van St. Petersburg. Dat is wellicht een van de vele bijzondere samenwerkingen die je hebt gedaan, maar ik vond dit wel iets integrerend , kun je daar wat meer over vertellen?
De uitvoering was tijdens de presentatie van het net gerestaureerde schilderij in de Hermitage. Het was erg officieel. Men verwachtte dat ik de klassieke uitvoering zou doen van het stuk afgebeeld op het schilderij. Alleen dat deed ik niet. Ik speelde een soort luit drone gebaseerd op de melodie van het klassieke stuk. Het resultaat is “ You Know That I Love You”.
Welk project of samenwerking is je tot op heden het best bij gebleven?
Ik was op een gegeven moment in IJsland. Daar was het festival All Tomorrow’s parties met Nick Cave en The Fall. Ik moest daar optreden met Jim Jarmusch. Tilda Swinton was daar ook, zij was op bezoek bij Bjork. Ik had haar tijdens de shoot van Only Lovers Left Alive ontmoet en ze was heel aardig tegen me. Dus ik vroeg haar om tijdens een improvisatie met Jim een tekst voor te dragen, ik liet haar kiezen tussen een erotische of politieke text. Ze koos voor een erotische tekst van Rumi, sprong op het toneel en las die spontaan voor die tijdens onze harmonics improvisatie.
Persoonlijk vind ik dat je met je werk, naast visueel grensverleggend, een voortdurende botsing aangaat tussen klassieke muziek en populaire muziek, klopt dit?
Dat is wel de bedoeling. Ik ontvreemd thema’s uit klassiek luit repertoire en laat ze terugkeren in mijn nieuwe composities, een soort medieval sampling als het ware. Ook wil ik het instrument als volwaardig Pop instrument terug in ere herstellen. Rond 1600 was de luit omnipresent als Pop instrument. Het was overal te vinden : in bordelen, huiskamers en aan het hof. Waarom zou het dan nu alleen in specialistische academische kringen ten gehore worden gebracht?
Het is na al die jaren, en vele inspanningen, nog steeds moeilijk om beide – het publiek voor klassieke muziek en dit voor eerder populaire – met elkaar te verbinden heb ik de indruk, jammer eigenlijk. Heb je daar een verklaring voor?
Het is een uitdaging. De oude muziek fanaten zijn beledigd als ik Bottleneck ( Slide) op luit speel. De populaire liefhebbers vinden dat dan weer fantastisch. Ik heb er geen verklaring voor.
Je laat je ook meer beïnvloeden door beeldende kunst en religie dan door klassieke muziek, heb ik ergens gelezen. Kun je daar wat meer over vertellen?
Ik heb in New York veel rondgehangen in het beeldende kunst milieu, ging vaak naar openingen van tentoonstellingen en zo. Ik las ook veel over theorie achter nieuwe beeldende kunst. Die heb ik op mij laten inwerken. Wat religie aan gaat : Ik ben in Maastricht rooms katholiek opgevoed. . Het is meer de sfeer die me aantrekt dan het geloof zelf. Ook de geschriften door nonnen rond het jaar 1400 over hun relatie met God, erotisch en religieus kunnen mij boeien. Of eigenlijk intense religieuze teksten in het algemeen.
Ik wil daar wat dieper op ingaan, je hebt ook wel iets gedaan met film muziek en zo dacht ik? Je muziek pas perfect bij TV series en zo, zijn daar nog plannen in die richting?
Ik ben momenteel bezig met een soundtrack voor een nieuwe film getiteld Reines van Yasmine Benkiran. Mijn muziek wordt veel gebruikt voor allerlei visuele dingen. Zo componeerde ik muziek voor moderne dans van Stephen Petronio “ American Landscapes” met beelden van Robert Longo. Dat verschijnt nog.
Op 18 maart komt een nieuwe plaat uit ‘BEHOLD! I MAKE ALL THINGS NEW’, een terugkeer naar de minimalistische instrumentale muziek, zonder zang. Waarom die ommezwaai?
De plaat is gecomponeerd en opgenomen in lockdown in Warschau en Rotterdam tussen 2019 en 2021. Er was geen publiek en ik was meer teruggeworpen op het instrument. Of om het anders te zeggen, er was geen reden tot zingen. In het eerste gedeelte van mijn carrière heb ik alleen instrumentaal opgetreden. Ik ben daarnaast gaan zingen om de luit nog meer in de schijnwerpers te plaatsen. Niet omdat ik zonodig moest zingen maar er ontstond een karakter door de teksten. Zonder publiek had dat geen zin.
Persoonlijk ben ik onder de indruk van het experimenteren met stilte , zoals ik het graag noem. Alsof je de grens daarvan aftast, zoekende hoe die stilte zodanig krachtig kan klinken zodat de muren barsten, maar nog ingetogen genoeg om je tot innerlijke rust te brengen. Klopt dit, en was dat je onderliggende bedoeling?
Dat klopt en mooi gezegd. De stilte creëert inderdaad een spanningsboog. In het begin van mijn optredens was het eerste stuk altijd met lange stiltes tussen de noten. Soms wel van een minuut. Het is nogal existentialistisch. Je kan er niet om heen. Stilte is bedreigender dan Noise.
Het is ook zeer fantasie prikkelend, een bevreemdende sfeer die me in een bepaalde mate angst inboezemt, maar ook aanvoelt als een donker deken tegen die duistere gedachten. Klopt dit? En voel je jou – net als ik – comfortabel in de duisternis? En als derde , is dat een bewuste keuze op die manier tewerk gaan?
De luisteraar mag zijn beleving zelf invullen. Wat voor de een donker is, is voor de ander een grap. Ik hou van de afwisseling van donker en licht. Van afwisselend vrolijk en somber. Net zoals in het echte leven. Ik voel me wel comfortabel in duisternis inderdaad. Deze manier van werken is vanzelf zo ontstaan, het is geen bewuste keuze.
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe schijf en welk publiek zou je er graag mee willen bereiken?
De nieuwe plaat is een terugkeer naar het instrumentale werk zoals ik al zei. Ik denk dat er een breed algemeen publiek voor is. Het is solo luit met minimale electronics. Het is uiteindelijk nieuwe muziek zoals de titel al aangeeft. Dat past niet in hokjes. Ik breng hem op mijn eigen label, Incunabulum uit. Dat dwingt me om weer de mensen op te zoeken die mij vanaf het begin al steunden in mijn instrumentale werk. Wat dat betreft is het ook een terugkeer.
Net zoals elke artiest, band, kunstenaar en mens heb je uiteraard ook te maken gehad met covid, waar we al twee jaar mee zitten, je nieuwste schijf is zelfs geschreven midden in die pandemi, e heb ik ergens gelezen. Hoe heb je als mens en muzikant die tijden doorstaan? Was het een confrontatie met je grenzen – sommige hebben de handdoek in de ring gegooid – of was het eerder een bron van inspiratie?
Er was weinig afleiding tijdens de pandemie, de leegte was voor mij inspirerend. Het is alsof je in een witte kamer zit, zonder besef van tijd of afbakening. Erg spiritueel. Het is gemakkelijker als je solo speelt en componeert, dat geef ik toe. Er zullen heel wat muzikanten in bands gestopt zijn.
Wat zijn de verdere plannen en komt er een tour?
Vanaf April tour ik solo in Europa en de UK en in Juni o.a. in Rusland. In Moskou trek ik zo een publiek van 1000 man, dat is altijd erg spannend. Er wordt gewerkt aan een toernee in de VS. Ik werk ook nog aan een nieuwe duo-plaat met Jim Jarmusch.
Na al die jaren, zijn er nog ambities of doelstellingen, dingen die je absoluut nog eens wil doen (ik veronderstel dat een sportpaleis uitverkopen niet tot die ambitie behoort, of wel?)
Ik wil altijd nog een biografie schrijven maar het is er nog steeds niet van gekomen. Er zijn genoeg verhalen. Maar omdat ik altijd onderweg ben is het nog niet zover.
Je hebt een stempel gedrukt en grenzen verlegd tussen klassiek en populaire muziek, de Luit naar een ruim publiek gebracht, waarvoor ode! Maar moesten er beginnende muzikanten zijn die in je voetsporen willen treden, welk advies zou je hen willen mee geven?
Don’t Try It At Home.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop je snel nog eens live te kunnen zien, het ga je goed! Dank je
Compro Oro & Murat Ertel - Een exotisch feestje, een ontmoeting, kruising van verschillende culturen
Het psychedelisch jazz collectief Compro Oro stelde reeds in 2020 hun nieuwe project 'Simurg' voor, een samenwerking met Murat en Esma Ertel (BaBa ZuLa) , grootmeesters in het genre Turkse psychedelica.
Compro Oro houdt van verkenning en mixt nu een exotische wereld in hun kenmerkende jazz met het kleurrijke duo . Ze hebben de perfecte ‘match’; het is een sprankelend project. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De plaat werd nu pas door de ganse coronapandemie voorgesteld. Momenteel met een zittend publiek weliswaar, maar dat kon de sfeer niet drukken, integendeel.
Het is niet alleen de instrumentatie en de vocals (mannelijk en vrouwelijk) die belangrijk zijn in dit bijzondere concept, ook het visuele aspect op het podium is straf en spreekt tot de verbeelding. De bevreemdend mooie, uitbundige danspasjes vermengen de Westerse en Turkse cultuur, een feestelijke uitbarsting is het. Compro Oro pakt niet enkel het publiek in, ook Murat Ertel (BaBa ZuLa), Hindi Zahra en Esma Ertel leveren hun bijdrage. Sjiek!
Die diverse psychedelica tunes zorgen voor een hypnotiserend effect , het werkt bedwelmend, aanstekelijk en klinkt als een magisch geheel. Murat Eretel zoekt zelfs het publiek letterlijk op door gewoon op de stoelen te gaan wandelen, waarbij hij intussen ingenieus op zijn instrument speelt.
Er gebeurt steeds iets . Er is een overaanbod aan muzikale prikkels in die klein twee uur durende verrassende set.
Deze artiesten houden er van muziek tot kunst te verheffen. Een exotisch feestje, een meltpot, ontmoeting en kruising van verschillende culturen en zeerzeker bij dit combo dat tekent voor een Westerse en Turkse magie.
Wat een levendige subtiel uitgewerkte performance, overtuigend sterk! Na de try-out in de 4ad, opnieuw een bevestiging in Gent!
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Black Snow In Summer + Next!: Let’s All Do The Modern Dance!
Black Snow In Summer is op dreef. Ondanks de - inmiddels uitdovende - coronamaatregelen hebben ze een paar mooie live-data in hun agenda staan. Na het interview eerder met hen op deze site, was het daarom tijd voor een liveverslag. Daar kregen we als extraatje nog Next! bovenop.
Black Snow In Summer brengt dark elektro en minimal wave en of dat live sterk overkomt hangt doorgaans meer af van de performer achter de microfoon en minder van de m/v achter de knoppen. Dat gaat ook op dit duo. Kurt is de master of ceremonies die de basis legt en zangeres Corina is de zwarte priesteres die alle aandacht krijgt. Een combinatie die heel goed werkt.
De belichting in Den Deugniet was niet spectaculair, maar dat werd goedgemaakt met een rookkanon dat overuren draaide.
Corina voelt zich thuis op het podium en weet het publiek te begeesteren op de bezwerende muziek van Kurt. De setlist voor Kortrijk was een mooie mix tussen songs uit het album ‘Shadows At Night’ uit 2019 en de integrale EP ‘Lost Feelings’ van vorig jaar.
Het publiek is helemaal mee op deze donkere trip en in de helft van de set krijgt de show wat extra vaart, met “Power And Corruption” en “Distance”. Het zuiverste goud zit vaak op het einde van de ader en zo ook hier: “Julia” en “Lust” zijn de absolute hoogtepunten van de set.
Als toemaatje krijgt het publiek nog het nieuwe “Dark” te horen en dat klinkt meteen al goed. Black Snow In Summer is helemaal klaar om postcorona alle podia te veroveren.
Next! is een zeskoppige coverband met ook eigen songs. De klassieke bandbezetting is aangevuld met een saxofonist en het leuke is dat ze dan niet covers zoeken waar al een sax in zit, maar de sax de ‘plaats’ geven die normaal ingenomen wordt door de synths. Ook leuk: op het kleine podium van Den Deugniet staat de band opgesteld in twee rijen van drie en dan is het eens niet de gitarist(en) die naast zangeres Saskia mag/mogen plaatsnemen, maar bassiste Sonja en saxofonist Lieven. Gitaristen Bruno en Christof mochten zich de hele avond anoniem in het zweet spelen in een donker hoekje van het kleine podium, maar plezier hadden ze wel.
De meeste Next!-covers in Kortrijk zijn klassiekers uit de new wave en (post)punk (“Blitzkrieg Bop”, “Tainted Love”, “Psycho Killer”, “One Way Or Another” van Blondie…), maar ze brengen ook nummers van buiten die genregrenzen (“Nude As The News” van Cat Power). Misschien niet zo bekend bij het brede publiek zijn “Winning” van The Sound en “Identify” van X-Ray Spex.
Het eerste hoogtepunt van de set is een krachtige versie van “(I Can’t Live In A) Living Room” van Red Zebra, ook al gaat de band collectief de mist in bij de outro. Bij Next! ligt het accent meer op het amusement bij band en publiek dan op de compleet correcte uitvoering.
De eigen songs van Next! (“Greedy”, “Lovesong” en “War”) missen misschien nog wat punch om zich te kunnen meten met de klassiekers. “Lovesong”, niet van The Cure dus, heeft van de drie de grootste X-factor.
Den Deugniet is de venue waar de Kortrijkse punk/wave-band Definitivos kind aan huis is, en dus brengt Next! uiteraard “Modern Dance” van de Definitivos. En misschien niet geheel toevallig staat Definitivos-zanger Lucien goedkeurend mee te doen aan de toog.
Voor de bisronde wordt Lucien dan ook het podium opgesleurd en scandeert de hele Deugniet nog eens “Let’s All Do The Modern Dance”.
Itv black snow in summer
Black Snow In Summer - Zonder platenlabel of boekingskantoor is het moeilijk om speelkansen te krijgen (musiczine.net)
Organisatie: Den Deugniet, Kortrijk + bands
Nederlands 
Français 
