Nestter Donuts - The full monty
Nestter Donuts + Chiff Chaffs
Liefst 43 jaar na de vorige keer belandde ik opnieuw in het JOC te Ieper... Het kan want JOC Ieper bestaat al sinds 1973 maar is ondertussen wel van locatie veranderd.
Ik kwam vooral voor Chiff Chaffs. Een nieuwe rock-'n-roll sensatie uit Kortrijk en wijde omgeving had ik me laten wijsmaken. Twee vertrouwde gezichten uit de Pit's op het podium: Nolf Kaka (toetsen) en Jantie (drums). De andere twee waren me ook niet onbekend: zanger-gitarist Gilles Deschamps die ik nog gezien heb met Garbage Bags en Adios Pantalones en Au Tys uit de Doornikse scene.
De vier serveerden no-nonsense rock-'n-roll gemarineerd in tequila met nogal wat surfinvloeden. Het soort muziek waar ik mijn ganse leven al naar teruggrijp. Dit had dan ook alles om een losgeslagen feestje te worden. Vier mannen die het volle pond gaven en er duidelijk van genoten, een charismatische voorman en een orgeltje dat voor de nodige afwisseling zorgde. En toch wisten Chiff Chaffs me slechts een paar keer te enthousiasmeren. Een echt duidelijke reden waarom het niet echt klikte heb ik niet meteen. Een te schrale sound, het had best wat vettiger gemogen, was de drive niet dwingend genoeg of was ikzelf er na die lange onthouding niet klaar voor? Op basis van hun single, "Filthy kicks", vermoed ik toch dat Chiff Chaffs tot meer in staat zijn. (rating: 6)
Nestter Donuts is een vinnig kereltje uit het Spaanse Allicante met een indrukwekkende knevel en een fetish voor de gaten in donuts. Hij zag het (rock-'n-roll) licht toen hij in 2017 mocht openen voor Reverend Beat-Man. Sindsdien verscheen er een single en belandde één van zijn songs op een compilatie van ‘Voodoo Rhythm Records’, het label van Reverend Beat-Man, alweer hij. De twee zijn trouwens met elkaar te vergelijken, beiden vissen in de vijver van de trash one man bands al maakt Nestter daar een 'flamenco' trash one man band van.
Die flamenco invloeden leken in Ieper wat minder aanwezig dan voorheen. Slechts een paar keer liet hij zich verleiden tot die typische "cante flamenco" (de flamencozang). De trash was duidelijk gebleven en vertaalde zich in nijdige amfetamine garagepunk voorzien van verzengende ritmes. Het bleef me opnieuw verbazen wat voor een volle sound hij in zijn eentje, enkel geholpen door zijn gitaar, een basdrum en een cymbaal, wist te produceren. Bovendien hield hij het veel strakker dan vorig jaar in Bolwerk, Kortrijk wat voor een veel intensere ervaring zorgde. Vooral die verbijsterend knappe gitaar joeg het adrenalinepeil de hoogte in.
De vraag bij Nestter Donuts, dit keer gehuld in een stemmige catsuit met pantermotief, is niet of we zijn harige reet te zien zullen krijgen maar wanneer dat zal gebeuren. Dit keer duurde het vrij lang maar we kregen dan ook meteen de full monty, hier geen gepruts met een mondkapje. De laatste keer dat ik zoiets meemaakte was bij Margaret Doll Rod (Demolition Doll Rods) in 't Lintfabriek, toen eenmalig op aandringen van notoire viespeuk Andre Williams zaliger. Ik moet toegeven dat ik het toen wat appetijtelijker vond dan deze bungelende Spaanse onderdelen.
Even later zocht hij helemaal de grenzen van het fatsoen op toen hij op zijn basdrum klauterde en zichzelf, goed zichtbaar voor iedereen, met zijn micro probeerde te penetreren waardoor ik plots een opwelling van medelijden met de materiaalmeester kreeg. Wat bezielt zo'n Nestter Donuts eigenlijk? Mocht het de bedoeling zijn om wat extra aandacht te krijgen dan was zijn missie zeker geslaagd.
Plots was het wel erg druk vooraan, vooral de liefhebbers van vrouwelijke kunne waren ineens massaal present.
rating: 8
Organisatie: JOC, Ieper
Slow Crush + The Guru Guru - Stevig slaapmuts gevolgd door eindeloze droom
De Belgische shoegazerband Slow Crush is op tour om hun tweede album ‘Hush’ dat op 22 oktober gereleased wordt, voor te stellen. Met een EP ‘Ease’ (2017) en ‘Aurore’ (2018) reeds onder de arm en meer dan honderd optredens in de VS achter de kiezen, heeft de door-internationale-pers-bejubelde band met hun eigen invulling van shoegaze al een trouwe fanbase opgebouwd. Reden genoeg om af te zakken naar de Botanique.
Als special guest liet The Guru Guru ons alle hoeken van de Rotonde zien met onder andere enkele nieuwe songs uit EP ‘It’s a (Doggy Dog) World’. Zanger Tom Adriaenssens, in pyjama, zocht in opener “Where’s My Rum (Isn’t it Anywhere)” wanhopig naar zijn nachtmutsje. Geen erg want met het daaropvolgende opzwepende “Chramer” leek hij al geen zin te hebben om vroeg in de veren te duiken. Vanaf dan zette de band één langgerekte sprint in. De knallende nieuwkomer “Honestly (I Don't Feel Like Dancing)”, de met een ukulele gespeelde “And I'm Singing Aren't I” en het ogenschijnlijke innemende “Origamiwise” waren telkens uitschieters waar Adriaenssens absurde dansmoves en mimiek boven haalde.
Hoe divers het vijftal er uit zag, zo divers was ook hun muziek. Eens klonk het als de vroege Foals met snedige gitaar hooks, andere keren herkenden we toetsen van The Faint of kwamen er vlagen van industrial of sludge metal voorbij. In een veel te kort half uur zijn ze er in geslaagd om ons meerdere keren KO te slaan.
Gelukkig had het talrijke en divers publiek voldoende tijd om terug op krachten te komen voor Slow Crush. Het viertal, gefront door de Engelse Isa Holliday, nam het volledig podium in om zo figuurlijk plaats te bieden aan hun indrukwekkende wall of sound. En dat was het ook: de drum kletterde er duchtig op los, de gitaren walsten over alles en iedereen, de overdriven bass hield alles strak in het gareel en het geheel werd door Holliday’s dromerige, zachte stem gekleurd.
“Glow” dat naadloos aansloot op het voorprogramma, was de perfecte overgang. Dit punkachtige nummer begon verschroeiend om op een half tempo beukend te eindigen. De zeemzoete dream pop in “Aurore” voelde aan als een warm troostend herfstdekentje. Nog een hoogtepunt was “Swoon” dat doorspekt was met grungy toetsen. Door die verscheidenheid aan genres, zou het brandmerken van de band als pure shoegaze hen onrecht aandoen. Ook hun nieuw materiaal zoals “Swoon” en “Hush” klinken etherisch, fris en origineel.
Enige minpuntjes bij momenten waren de overdaad van de snare drum en de soms onverstaanbare vocals. Dit deerde het publiek allesbehalve dat zichtbaar genoot van de vele opgetrokken soundscapes en headbangmomenten.
Slow Crush was dan ook geen statige band die zo maar naar hun schoenen staarden maar de ruimte op het podium goed benutte.
Kortom een band met een sterke live act waar we nog veel over zullen horen en van zullen zien!
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Dieter Boone)
https://musiczine.net/nl/photos/category/325-slow-crush-20-10-2021
Organisatie: Botanique, Brussel
Nick Cave & Warren Ellis - Duoconcert in intimiteit en luchtigheid
De aussies Nick Cave en Warren Ellis hebben elkaar duidelijk gevonden , de voorbije twee decennia . ‘Carnage’ kwam tot stand in coronatijd en tijdens de lockdown. Ze zijn nu uiteindelijk terug op het podium. Het album ‘Ghosteen’ (2019) , het verlies-rouw verwerkingsalbum over Cave’s zoon , werd samen met ‘Carnage’ voorop geplaatst tijdens deze korte Europese tour, buiten de UK.
Twee en een half uur werden we meegevoerd in een filmische trip, zalvend, innemend, als huiverend en industrial groovy van aard. Een (vernieuwde) muzikale gedaante naast The Bad Seeds , de solo performances en de ‘Conversations’ van Cave .
Nick Cave is een real performer on the front , een virtuoos die de maat aangeeft , musiceert en z’n publiek opzuigt; Warren Ellis, on the background, is een Gandalf, die geluiden tovert uit een klein elektronica apparaat en iets eigen, unieks toevoegt aan de nummers .
Ze voeren ons mee in een soort soundtrack die nu kan model staan voor de films van Ridley Scott en Denis Villeneuve, beeldrijk, die rust , melancholie en rusteloosheid, dreiging omarmt, en soms niet veraf lijkt van Cave’s vroegere rechterhand Blixa met z’n Neubauten.
Ze hebben hun muzikale religie en mythologie uitgewerkt , een fantasierijk, grillige sprookjeswereld. Vanavond hoorden we het recente werk van deze twee klassenbakken , die live niet in duo-vorm te zien waren , maar ondersteund werden door drie achtergrondzangeressen, een soulfull gospel koor (al eens te horen op een tour) en multi-instrumentalist Johnny Hostile op bas , synths en drums.
De sound is geleest op het wonderlijke, sfeervolle, dromerige, kwetsbare spel van elektronica, piano en viool ,balancerend tussen een pakkende melodie en experimentjes. Een muzikale gedaante zonder The Bad Seeds of een full band . Vakmanschap en vriendschap , intimiteit en en luchtigheid kruisen elkaar .
‘We leren opnieuw publiek te zijn en we leren opnieuw een band te zijn’ , geeft Cave mee. Inderdaad, die twee creëren het, doen het . Dit is ‘industriële ballad blues pop noir’.
Meteen worden we in die aparte , unieke leefwereld geloodst met het grauwe, aanstekelijke “The spinning song” en de single “Bright horses” . Cave zoekt het contact op met de bandleden, is beweeglijk , loopt heen en weer en betrekt het publiek door de z’n intense, wisselende toonaard en z’n talrijke handbewegingen . “Night raid” wordt zelfs overstelpt door z’n declamerende praatzang . Een beklemmend sfeertje dus .
Over “Carnage” en “White elephant”, twee nummers van het werk van deze twee, zweeft subtiel elektronisch vernuft en getokkel . Er heerst een snijdende spanning die daarna door het rockende karakter uiteenspat. Op “Lavender fields” komt de soulfulle gospel background zang naar voor. “Waiting for you” is een goed voorbeeld hoe Cave - Ellis , piano en elektronicariedels, door de jaren heen blindelings op elkaar zijn ingespeeld.
Een elegante schoonheid horen we op het intieme, bijna zo goed als solo gespeelde, “I need you” van ‘Skeleton tree’ , meer van hetzelfde is te horen op “Cosmic dancer”, een ingetogen , emotievol eerbetoon aan T. Rex/Bolan’s glamrock; de zang is vergezeld van een pianotoets en de verdwaalde vioolklank van Ellis .
We zitten intussen al diep geworteld in hun muzikaal leefklimaat . “God is in the house” brengt ons terug naar ons Godshuis en klinkt als een verademing. “The hand of God” is een soort Gulliver’s reis van Cave , we ervaren , voelen ons als een lilliputter bij zo’n nummer. Een allegaartje van beats, op z’n Suicide , ABBA en Neubauten, zorgt voor de nodige uptempo’s, krachtig, - alle remmen los in deze trip -, en vocaal schreeuwend met de koorzang, die uiteindelijk gemoedelijk eindigt in voorzichtige sounds en fluisterzang.
Cave speelt en bespeelt z’n publiek op “Leviathan”, een liefdessong met de gouden woorden ‘i love my baby, my baby loves me’ en “Balcony man” , eentje voor al de fans op het balkon en wie er zit, uit fors die woorden van de songtekst. Die betrokkenheid was op tijd weliswaar, zeerzeker na de ingetogenheid van “Shattered ground” en “Galleon ship”.
Opnieuw waren we onder de indruk van het samenspel tussen artiest, z’n bandleden, de sound en z’n publiek . Muzikale klasse en entertainment in dit anderhalf uur .
Cave - Ellis worden warm, luid, enthousiast onthaald. ‘Thank you Antwerp’, het is de aanzet van een tweede deel, een vol uurtje ‘dirty songs’ zoals Cave zei, met het intrigerende “Hollywood”, grauw, snedig , gedreven , slepend en qua sound en sfeer ergens tussen de “Mercy seat” en “Tupelo” . Murder ballads “Henry Lee” en “Into my arms” bieden opnieuw die nabijheid met je hoofd op je schouder. En tot slot ervaren we een uitwaaierend gevoel van zweverige geluiden op “Ghosteen speaks”, het oudje “Love letter” en “Breathless” .
Cave - Ellis speelden een intens puur, verschroeiend, filmisch concert. De soundtrack van Zijn Duivelse Goddelijkheid, die ons in Zijn handgreep hield met z’n Apostel en z’n Volgelingen, liet sporen na. Ze tekenden voor een passioneel hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als wonderlijk, rauw en emotievol) en in momenten explosief concert.
Cave is back on stage! Deze zomer opnieuw te zien met z’n Bad Seeds op TW Classic.
Organisatie: Sportpaleisgroep
Dans Dans is de unieke band van Bert Dockx (Flying Horseman, Ottla), Frederic Jacques
(Lyenn en bassist bij Mark Lanegan) en Steven Cassiers (Dez Mona, DAAU). Het trio intrigeert steeds opnieuw. Al van sinds hun debuut uit 2012 zijn ze moeilijk in een specifieke stijl te plaatsen. We horen een fijne combinatie van instrumentaal materiaal , sfeervol, meeslepend, geraffineerd werk dat wel eens wild kan klinken.
Ze hebben nu vier platen uit ('Dans Dans', 'I/II', '3' en 'Sand'), twee liveregistraties (één 10 inch en een cassette) en we noteren memorabele concerten op o.a. North Sea Jazz, Cactusfestival, Gent Jazz, Pukkelpop, Jazz Middelheim en ga maar verder.
Dans Dans bouwt met het vijfde studioalbum, 'Zink', onvermoeibaar verder aan hun hoogsteigen muzikaal universum. Dans Dans stelde deze voor via een livestream in de AB, Brussel. Het werd een uiterst genietbare kleurrijke trip in een filmisch kader!
Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om de plaat 'Zink' eens onder de loep te nemen.
Dynamiek en intimiteit kruisen elkaar; er wordt geflirt met geluidsnormen. Elektronica wordt meer toegevoegd, Dans Dans kijkt vooruit en blijft zichzelf heruitvinden. Luister maar naar “Cinder Bay”. Ze tasten de grenzen af, iets wat we ook vaststelden op hun streaming concert. Ingetogen momenten van wegdromen worden afgewisseld met registers open trekken; Dans Dans kan verschroeiend uithalen dan. Elke song intrigeert door de verrassende wendingen. Een mooie ontdekking dus binnen het muzieklandschap.
Best is de plaat in z’n geheel te beluisteren , elke song klinkt anders , maar past mooi in het geheel . Kenmerkend is de avontuurlijke aanpak, die net een veelkleurig klankentapijt biedt.
Tracklist: Cinder Bay 04:44 Naiad 08:29 Blue Silver 06:11 Anemone 07:10 Sleeper 04:35 Ravine 09:39 Shell Star 08:03 Wrist 06:01
Na bijna 10 jaar is Jakob Dylan terug met zijn Wallflowers. Het nieuwe album ‘Exit Wounds’ werd geproduceerd door Butch Walker (Taylor Swift, Weezer), gemixed door Chris Dugan (Green Day) en bevat vocale bijdragen op vier songs van zangeres/singsongwriter Shelby Lynne.
Dynamisch en krachtig (‘lean, potent and eminently entrancing’) rocken Jakob & Co als een ‘'Tom Petty-alike timeless songwriting and storytelling with a hard-hitting and decidedly modern musical attack'. Dit is goudeerlijke Amerikaanse rock 'n roll/roots, met de nodige swing en grooves!
Eigenlijk hoeft de band zich niet meer te bewijzen. ‘Bringing Down The Horse’ was het succesalbum , op zich is er in die tussentijd niet echt veel veranderd. Ze doen waarin ze goed zijn, zonder zichzelf te moeten heruitvinden . En dat stoort allerminst.
Wallflowers is de band van Jakob Dylan, de zoon van …; de man heeft een warme stem, die de rootssound integer maakt. ‘Exit Wounds’ overtuigt als rootspoppende plaat. Het is een degelijk album, eenvoudig , doeltreffend , doorleefd, energiek, weemoedig, in het genre zonder echte verrassingen en avontuurlijke uitstapjes.
“Maybe your heart's not in it nog more” is meteen een sterke opener, licht melancholisch en dromerig van aard. Lekker voortkabbelend klinkt het materiaal , o.m. met “Roots and wings” en “The dive bar is in my heart” en het afsluitende “The daylight between us”.
Kortom, de band is en blijft op z’n best in het badje van rootspop.
Tracklist: 1 Maybe Your Heart's Not In It No More 2 Roots And Wings 3 I Hear The Ocean (When I Wanna Hear Trains) 4 The Dive Bar In My Heart 5 Darlin' Hold On 6 Move The River 7 I'll Let You Down (But Will Not Give You Up) 8 Wrong End Of The Spear 9 Who's That Man Walking 'Round My Garden 10 The Daylight Between Us
We citeren: ''Souvenirs de bon Goût' is geïnspireerd op het restaurant van Kobe Desramault, ‘Chambre separée’. Reinhard Vanbergen en Charlotte Caluwaerts vierden Reinhards verjaardag door te gaan eten in Kobe's restaurant. Ze waren zo overweldigd door de ervaring van het eten, de vibe en de hele sfeer, dat het letterlijk melodieën en muziek in hun hoofd teweegbracht. Het idee was geboren om een 'inspired by' album te maken. Het werd een concept waarvan een hele reeks platen zal worden gemaakt, allemaal geïnspireerd door artiesten die zich op de een of andere manier verbonden voelen met wat ze doen. Er zijn er al 4 in de maak. Souvenirs de bon Goût' is de eerste die een release krijgt.''
Interessant om weten - Elke song gaat over een personeelslid van het restaurant ; een bijzonder naslag werk. De songs stralen iets dromerig uit, in een intimistisch kader. De sprankelende vocals van Charlotte worden gecombineerd met aanstekelijke en rijkelijke soundscapes ; een warm gevoel wordt gecreëerd ; er is ook sprake van weemoed en melancholie. Franse melancholie dus, want je hoort telkens opnieuw die typische Franse vibes, zoals bij het Franse chanson. Naast de instrumentatie klinkt Charlotte vaak als een Franse chansonnier , die het verhaal van al die mensen van het restaurant vertelt, een bijzondere ervaring en inspiratiebron.
De relaxte vibe is een centraal gegeven , iets waar Reinhard sowieso een kei in is ; samen met de dromerige stem van Charlotte krijg je prompt zin om dat restaurant zelf te gaan bezoeken, om die aparte sfeer op te snuiven.
Elk verhaal heeft z’n belangrijkheid, song per song. Het totaalplaatje overtuigt hier.
Het is een sterke parel van het koppel, die de grenzen van de Franse muziek doen vervagen in een sprookjesachtige, mooie omgeving.
Het voor-, hoofd- en nagerecht met een Frans wijntje …
Tracklist: Julien 05:34 Raf 05:35 Tiziano 05:29 Raphael 04:11 Kyle 04:59 Kaatje 05:03 Jelle 05:18 Arien 04:42
De Belgische groep Belcirque brengt vocale harmonieën, blazers, gitaren, bas en percussie tot één magisch geheel. De muziek van Belcirque is een fijne mix van stemmen die in verschillende talen zingen op de 3 albums 'Boîte de Carton' (2014), 'The Tallest Man' (2018) en het onlangs verschenen 'La Grande Fête'.
Naar aanleiding van deze recente release hadden we een fijn gesprek met Seraina De Block. Uiteraard werden ook de toekomstplannen, hoe, waarom de band zoveel in het buitenland speelt, uit de doeken gedaan. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Belcirque zit muzikaal op een exotisch pad. Die eerste CD had zelfs iets mee van Balkan muziek. En nu horen we meer Latijns-Amerikaanse muziek, zowel de dansbare als de mysterieuze kant . Er schuilt een zekere weemoed in « Locura » en « La Grande Fëte » … en toch moet het een meer feel-good album zijn., als bij nummers als « L'homme », « 'Tribute to F ». « Transit II » en « 'The Anchor ». Uitbundigheid en kippenvelmomenten staan dus centraal.
'La Grande Fëte' is een aanrader door z’n uiteenlopend karakter en cultuur . Het is verbonden tot een magisch geheel. Een totaalbeleven.
Sumac y C rcuma / Locura / La Grande Fête / Pontos / Petit Chemin / The Musketeer of Love and Fear / La Br jula / All my Love / L'homme / Tribute to F. / Transit II / Hora D'ora / The Anchor / Afritiep
Amenra heeft door de jaren heen voldoende zijn stempel gedrukt op het postmetal/sludge/doom genre. Er zijn er weinig die pijn, verdriet en donkere gedachten zo intens kunnen doen klinken. Uiteenlopend materiaal brachten ze reeds uit , en met deze 'De Doorn' treedt Amenra uit zijn comfortzone. Wij lieten ons gewillig meedrijven naar een poëtisch aanvoelend landschap.
“Ogentroost” is al een bewijs hoe de band poëzie verbindt met hun verschroeiende muziek. Die ingetogen momenten zorgen voor een huivering, wat een donkere intensiteit. “De Dood in bloei” start ook ingetogen, en is nog steeds dreigend. De registers worden open getrokken in een emotionele waterval aan pijn, woede en verdriet.
Ze bewandelen die weg verder op “De Evenmens”. De dood heeft nooit zo confronterend geklonken als bij “De Evenmens”, je voelt je wegglijden naar het licht of naar de andere kant in ons leven. Amenra bouwt een intense sound op, mede door de vocals . Je zakt weg in diepe gedachte.
Op het einde van "Ogentroost" horen we trouwens de betoverende stem van Oathbreaker-frontvrouw Caro Tanghe. Het volgende nummer, "De Dood in Bloei" is een dichtduet tussen Colin en Caro. Het klinkt donker en mystiek. Grenzen worden afgetast en verlegd.
“Voor Immer” onderstreept dit. Een sluitstuk dat ons verweesd doet achterblijven.
Amenra vindt zichzelf opnieuw uit op; poëtisch klinkt het, ingetogen eerder, telkens wordt die stilte doorbroken door een stem uit donkere krochten die schreeuwt om genade. Een weelde aan donkere gedachten.
Dit is een indrukwekkende plaat, die een heel andere kant van Amenra laat zien.
Ogentroost 10:01 De Dood In Bloei 04:38 De Evenmens 08:01 Het Gloren 11:30 Voor Immer 12:42
Sludge/doom
De Doorn
Amenra
Het nieuwe album van The Ultimate Dreamers bevat songs die tussen 1986 en 1990 gecomponeerd werden. Ze ontstonden in 1986 in Lessines. In 1990 namen ze songs op en zetten deze op een C-60 (cassette) als naslagwerk van hun bestaan. Gedurende de covid ruimde Fred Cotton zijn huis op en vond een aantal van die opnames terug. De bal ging aan het rollen toen Wool-E deze hoorde. Hij zag er wel brood in en zo krijgen we een elpee met 11 nummers. Op de cd versie krijg je er nog 10 bonustracks bij.
Muzikaal vat de titel de muziek helemaal samen: mistroostig en koud met een monotoon klinkende zang. Dat hoeft niet saai of mooi te zijn. De songs op de C-60 werden gerestaureerd en opgepoetst maar de kwaliteit verschilt wel soms een beetje. Niettemin blijft alles aangenaam beluisterbaar.
We horen jaren 80 synths, een postpunk bas en gitaar.
Opener “I Love You” is uptempo met catchy synths net als “Female Zone” trouwens. Op “Japanese Death” krijgen we een Japans aandoend synthlijntje. De beste nummers volgens mij zijn o.a. “Funeral Waltz” (sfeervolle basis doorheen het nummer), het stevige “Is This Hate?!” en “Long Time Ago” dat met zijn gitaar en bas ergens tussen Red Zebra en New Order hangt. Ook “Laughing Furniture” is muzikaal boeiend maar een beetje jammer van de bij momenten dissonante vocals. Afsluiter “S’ Envoler” is lang en mooi opgebouwd.
Ik vermoed dat de volgorde van de nummers ook de tijdslijn van opnames volgen. De eerste helft bevat synths gerichte tracks terwijl op de tweede helft de gitaar erbij komt. Dit album bevat een aantal leuke nummers die typisch zoals de wave uit de jaren 80 klinken. Liefhebbers hiervan gaan hier zeker aan hun trekken mee komen.
Ik heb ook meermaals gedacht: moest dit heropgenomen worden en de zang wat bijgevijld zijn dan zou dit nog aantrekkelijker geweest en zou de sterkte van de songs nog beter tot hun recht komen. Anderzijds was dit waarmee de meeste bands het moesten doen in die jaren 80. Een fijne release.
Postpunk/Cold wave
Live Happily while waiting for Death
The Ultimate Dreamers
The Notwist - Sprookjes voor nooit opgegroeide volwassenen
Begin dit jaar bracht The Notwist het album ‘Vertigo Days’ uit, maar het is nog wachten tot februari 2022 vooraleer ze dat album live komen voorstellen in ons land. Ongeduldig als we zijn, wipten we zondag een paar kilometer over de Franse grens om onze Duitse indiehelden aan werk te zien in Le Grand Mix. Soms moet je echt niet ver reizen om in een compleet ander universum aan te belanden.
Een show van The Notwist heeft vaak veel weg van zo’n speeltapijt voor baby’s. Op elk moment en in elke hoek kan er plots wel ergens een verrassend geluidje opduiken. Nu eens een streepje sax of een bombardon, dan weer een sfeervolle marimba. Of een drummer die met een krauterige accuraatheid mepte alsof zijn en ons leven ervan af hingen. We voelden ons op een trip vol "oohs en aahs" voor de 99,99 procent die zich geen uitje met Elon Musk’s ruimtetuig kunnen permitteren. De rode draad doorheen die omzwervingen was ’Vertigo Days’, maar de broertjes Archer en co. plukten ook uit de vorige vijf albums (met doorbraakalbum ‘Neon Golden’ als zwaartepunt).
We hadden het gevoel dat de setlist niet was opgetrokken uit liedjes, maar uit hoofdstukken. Zo duurde de eerste brok van het concert twintig minuten, opgebouwd rond “Into Love”, “Exit Strategy To Myself” en “Kong”. Via het bescheiden hitje “Pick Up The Phone” - ook alweer twintig jaar oud - kwamen we weer terecht bij de nieuwe plaat. Oud en nieuw werk vloeiden vlotjes in elkaar over als waren het tijdloze sprookjes voor nooit opgegroeide volwassenen. Meer nog, tijdens de dubversie van “Oh Sweet Fire” waanden we ons in een kinderkamer met glow-in-the-dark sterrenhemel.
Markus Archer had als speelgoed ook wat plaatjes meegenomen. Zo floepten flarden “Last Night A DJ Saved My Life” of “Harder Better Faster Stronger” op de draaitafel. Niet dat The Notwist zo’n zijstapjes nodig had om de set bij de pinken te houden, maar zeiden we al niet dat er altijd wel ergens een onverwachte plotwending om de hoek loerde?
Aan de hand van een erg ruime selectie uit ‘Vertigo Days’ bewees de zevenkoppige band anno 2021 nog niets aan spanning te hebben ingeboet. Met drie songs uit 'Neon Golden' (2002) en 'Shrink' (1998) landde de tijdscapsule ergens rond de eeuwwisseling. Zestig kilometer verderop en drie kwartier later wreven we in Gent onze ogen uit en vroegen ons af of we alleen maar waanzinnig gedroomd hadden...
Op 17 februari 2022 staat The Notwist in De Roma te Antwerpen.
Pics homepag @Christophe Demunter
Met dank aan de bevriende website daMusic - Christophe Demunter)
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Bright Lights Sessions 2021 - #10 - Magische momenten in de spotlight tussen sing-songwriters en muzikanten
Bright Lights Sessions 2021
2021-10-16
Handelsbeurs
Gent
Erik Vandamme
We citeren van 'Bright Lights Sessions' op de website van de Handelsbeurs: ''Wat als je een tros songwriters samen op een podium zet? Een avond vol spontane muzikale magie en kruisbestuiving? Bright Lights Sessions test het uit. Elke editie zijn het andere muzikanten, maar steeds in hetzelfde concept. 's Middags komt iedereen samen met elk een paar eigen nummers onder de arm. Samen met de backing band groeien er dan broeierige smeltkroesversies van elk lied. 's Avonds volgt het concert."
Door corona-omstandigheid ging de negende editie door via livestream https://www.youtube.com/watch?v=vI8adRbxF9E
De tiende editie kon nu doorgaan met een zittend publiek aan hoge tafeltjes, kaarsjes op de tafels en met een lekker drankje voor je neus voelde je je prompt thuis komen. De organisatie creëert een heel uitnodigende gezelligheid, die alleen maar gemoedelijker werd door de talenten op het podium.
Voor deze editie tekenden een hele rits klasse singer-songwriters: Emy Kabore (EMY), BLUAI, Pauwel, Aafke Romeijn, Birsen Uçar (Hydrogen Sea), Thomas Oosterlynck (Amongster), Laura Cortese (Laura Cortese & the Dance Cards). Ze werden ondersteund door al even getalenteerde muzikanten: Jasper Hautekiet (bas), Maarten Moesen (drums), Alban Sarens (sax, synths), Cleo Janse (keys), Bart Vervaeck (gitaar).
De honger om terug live te spelen voor publiek was enorm groot. De ontlading en het enthousiasme van het publiek zorgden er echter voor dat de draad vrij vlug kon worden opgenomen. Nu, elk van deze singer-songwriters beschikt over een unieke stem en uitstraling … van het soulvolle van EMY of het bevreemdend mooie van Birsen, het zachtmoedige, begeesterende van Thomas Oosterlynck, en Pauwel tot het kristalheldere van zangeressen als Laura Cortese en Aafke Romeijn.
Elk van hen draagt zijn steentje bij tot het geheel. Sommigen willen hiermee hun toekomstige release promoten, en worden daarin voldoende ondersteund door de rest. Anderen dragen hun steentje bij door de luisteraar mee te voeren naar de mooiste plekken in hun onderbewustzijn. Instrumentatie en zang vinden elkaar . Alles gebeurt met een kwinkslag , er is de gedrevenheid en het spelplezier, al dan niet met een weemoedige ondertoon. Sommige songs zijn namelijk heel persoonlijk en je voelt het verdriet aan dat daaruit voortvloeit; en er is ook een folky groovy sfeertje dat innemendheid en extravertie samenbrengt.
Er heerst spontaniteit en amicaliteit tussen de muzikanten en de sing-songwriters, die in de spotlights worden geplaatst. Hun muzikale leefwereld is schitterend. Het zijn magische momenten, die spijtig genoeg te kort zijn eenmaal ingebed.
Deze ‘Heldere licht sessies’ zijn een absolute aanrader. Het is belangrijk deze getalenteerde muzikanten en sing-songwriters de nodige kansen te bieden. Ze stonden hier als een hecht collectief. Ook verdient elk van hen apart een spotlight , dat magisch moment, op basis van deze schitterende presentatie.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Madou - Moordsongs grijpen naar de keel
Wie ons tot voor een half jaar geleden vroeg wat Madou voor ons betekende, kreeg als antwoord: een plein in Brussel. De hits die de band Madou (genoemd naar dat plein) in de jaren tachtig had geschreven, zijn helemaal aan ons voorbij gegaan.
In die tijd vielen de nummers van Vera Coomans en Wiet Van De Leest, en vooral de teksten van Vera’s echtgenoot Jan Devos, niet altijd in goede aarde. Mannen worden vermoord, vrouwen worden verkracht, kinderen wordt er geweld aangedaan. De tijd was toen niet rijp voor de donkere wereld van Madou, maar ondertussen schreef men er op het internet wel hele analyses over bijeen.
Aan de grijze haren in het publiek te oordelen was het de oude garde fans die was komen opdagen, al waren er ook enkele tieners in de zaal. Familie allicht, want zij bevolkten achteraf de merchandise-stand.
Vijf muzikanten stonden er op het podium, maar Vera Coomans' zoon, Thomas Devos, gekend van Rumplestitchkin, leek de spil te vormen. In het begin, tijdens “Nachthuis” en “Is Er Iets?” leek de zangeres nog een beetje onwennig en moest de groep nog loskomen, maar vanaf “Niets Dringt Door” zat het helemaal goed met mooi samenspel tussen gitaar en Wiets viool.
Voor “Ronquières” gordde Thomas de elektrische basgitaar om en werd het zelfs dansbaar, op het randje van luchtig. In de tekst gaat het over “rijden langs het kanaal”, met de wind in de haren en de zon op de huid, maar “zonder handen, de ogen dicht en nooit meer terug”. Dansen leek bijna ongepast, maar even goed onvermijdelijk. De afsluitende vioolpartij van Wiet maakte een indrukwekkend einde aan dit nummer en een overenthousiast applaus volgde.
Daarna was elke schroom weg en werden een groot deel van de songs zonder blikken of blozen aangekondigd als ‘murder ballads’. Een vrouw dreigt afgetroefd te worden door haar man en zoekt dekking in het bed van haar dochter (de prachtige oude hit “Witte Nachten”), een man krijgt een hartaanval bij zijn maîtresse (“Straks Niet Meer Warm”), een andere man worden de ogen uitgestoken met een schaar (“Vannacht”). Elke keer weer greep de stem van Vera Cooman naar de keel en sleurde je mee in het bittere lot van de personages.
Maar ook het viool- en pianospel van Wiet Van De Leest maakte indruk. In het simpele “Onderweg” bijvoorbeeld, dat uiterst sober met enkel piano, zang en de meest simpele beat uit zo’n elektronisch doosje werd gebracht.
“Niets Is Voor Altijd”, nog zo'n oude hit, werd als afsluiter bewaard. En als bisnummer kregen we nog een nummer van broer Leo Coomans (“Liefde Is Een Geheim?”), enkel gebracht met het gitaartje van Thomas Devos. En, omdat het een fantastisch nummer is, nog een reprise van “Ronquières” natuurlijk.
Met dank aan de bevriende website daMusic - Kristof van Landschoot
Organisatie: Botanique, Brussel
Aspen Label Night 2021 - Jazz 2021 in een notendop
Aspen Label Night 2021
2021-10-15
Handelsbeurs
Gent
Erik Vandamme
We citeren even de facebook pagina van het evenement: '' Geen band deze keer, maar een label. Aspen Edities zette zich als klein, onafhankelijk platenhuis op de kaart met prachtig vormgegeven releases. De muziek die ze uitbrengen beweegt tussen jazz en improvisatie, hedendaags klassiek, pop- of folkinvloeden en elektronica. Deze labelnight combineert de albumrelease van het kwartet Veder met extra combinaties tussen muzikanten uit hun stal." De perfecte avond om niet alleen dit label, maar ook enkele bands en artiesten te ontdekken die ermee verbonden zijn, in een gezellige, intieme sfeer; De Handelsbeurs was goed gevuld met fijnproevers die jazz anno 2021 zo goed mogelijk willen ontdekken en doorgronden.
Op het programma: Linus + Økland / Van Heertum / Zach // Poor Isa // Niels Van Heertum solo . Muzikanten die elk op hun eigen wijze hun stempel hier drukken, maar ook rechtstreeks met elkaar verbonden zijn, wat zou blijken in een schitterende finale.
Niels Van Heertum (****) laat de veelzijdigheid horen van het instrument euphonium; in een sobere, intieme sfeer flirt hij lichtjes met de geluidsnormen maar gaat nergens over de schreef. Zijn muziek klinkt doorleefd en is emotioneel beladen, het klinkt zelfs lichtjes bevreemdend.
In de finale van zijn korte set trekt hij dus toch even de registers open, en bezorgt je een adrenalinestoot, waarvan je compleet wordt weggeblazen. Niels Van Heertum laat zijn instrument leven . Iets wat ook bij de andere muzikanten op deze avond terugkeert.
Poor Isa (****) is ook zo’n voorbeeld. Dit is het duo Ruben Machtelinckx en Frederik Leroux die banjoklanken zodanig verfijnd doen klinken, dat je er muisstil van wordt . Je blijft geboeid, net door de intensiteit waarop beide heren improviseren, elkaar aanvullen en verrassende wendingen bieden in hun sound. Een uiterst genietbare sound. Ze experimenteren graag in een onaards klankentapijt . Ze verleggen de grens in hun banjospel. Wat een talenten binnen die jazz scene.
De climax kwam na de pauze door gitarist Ruben Machtelinckx en rietblazer Thomas Jillings die samen het duo Linus vormen. Deze avond gaan ze de samenwerking aan met Niels Van Heertum, Nils Økland en Ingar Zach, onder de naam Linus + Økland / Van Heertum / Zach (*****). Zij improviseren en experimenteren met allerlei geluiden. Een bijzonder collectief. Het resulteerde eerder in knap platenwerk, - waaronder deze mooie parel https://aspenedities.com/catalogue/1 .
Live vertoefden we een klein uur lang in een heel andere wereld. In een zeer breed kader vullen de heren elkaar aan, en toveren ze klanken uit hun instrument tussen ingetogenheid, en een klankenspectrum, die een geluidsmuur doet afbrokkelen zonder te doen barsten. We kregen zondermeer een indrukwekkende emotievolle performance!
Tijdens deze Aspen Label Night in Gent lieten deze klankentovenaars een tipje van de sluier horen van hoe jazz mag, kan klinken anno 2021.
Benieuwd? Deze tour gaat nog door tot 16 januari in zaal, en met een hele rits artiesten aan dit mooie label verbonden.
Voor een overzicht verwijzen we jullie graag door naar de website van JazzLab: https://www.jazzlab.be/seizoen-2021-2022/aspen-label-night/
Linus + Økland / Van Heertum / Zach // Poor Isa // Niels Van Heertum solo
Organisatie: Aspen Edities + Jazzlab tour + Handelsbeurs, Gent
The Bobby Lees + Equal Idiots - Eindelijk, rock-'n-roll waar hij thuishoort
The Bobby Lees + Equal Idiots (try-out)
Bij mijn rentree in de concertzalen zag ik meteen twee groepen die een plaat uit 2020 kwamen voorstellen, de start van een lange inhaalbeweging?
Toen ‘Alive Naturalsound Records’ begin vorig jaar met veel bombarie het label debuut van The Bobby Lees aankondigde, waren mijn verwachtingen meteen heel hooggespannen. Werden destijds groepen als The Black Keys, Two Gallants, Black Diamond Heavies of Left Lane Cruiser niet gelanceerd door dit label? Bovendien werd niemand minder dan Jon Spencer als producer voor ‘Skin suit’, zo heet de plaat, aangetrokken. Het resultaat viel me eerlijk gezegd enigszins tegen wegens te wisselvallig en bij gemis van een echte uitschieter. Toch liet de plaat vermoeden dat deze muziek beter tot haar recht zou komen op een podium. Iets wat wellicht Jon Spencer ook niet ontgaan was want de man laat zich heus niet zo vaak strikken voor dit soort klusjes. Dus hoopte ik dit stel uit Woodstock, New York ooit eens aan de slag te zien en nu het weer mag, werd ik meteen op mijn wenken bediend door de 4AD. Merci.
En daar stonden ze dan: twee jongens en twee meisjes, piepjong en ietwat onwennig zo leek het. Maar dat laatste was slechts schijn, eenmaal begonnen zagen we een gretige band die er duidelijk zin in had. Heerlijk rondhossend maar niet meteen op een label vast te pinnen. Punk, garagerock of gewoon harde rock? Sommigen horen er zelfs blues in. Wat ik wel meteen zeker wist is dat ze met zangeres/gitariste Sam Quartin een ferm uithangbord in huis hebben. Op basis van de plaat had ik dit absoluut niet zien aankomen maar wat een precense! 26 lentes jong, ook actief als actrice in independent films en een heel ernstig drankprobleem overwonnen waarmee ze kampte sinds haar dertiende!
Maar hier op Diksmuidse planken een openbaring voor ondergetekende. Indrukwekkend hoe ze haar band hier op sleeptouw nam met een zangstijl die soms neigde naar rap of spoken word maar altijd verrukkelijk vibrerend en af en toe gekruid met ijselijke uithalen. Het zorgde voor vuige rock-'n-roll waar geen ontkomen aan was.
Op ‘Skin suit’ staan twee opmerkelijke covers: "I'm a man" van Bo Diddley dat hier jammerlijk over het hoofd werd gezien en "Blank generation" (Richard Hell) dat al vroeg werd prijsgegeven, gekoppeld als een wagonnetje aan "Radiator", een nummer uit hun eerste, in eigen beheer uitgebrachte, plaat ‘Beauty pageant’. Even later werden we zelfs getrakteerd op een uitzinnige versie van "Let's have a party" (Wanda Jackson).
Helaas was het niet al goud wat blonk. Die paar mindere nummers zie ik graag door de vingers maar met de gitaar van Nick Cesa, die eerder leek thuis te horen in een doordeweekse hardrockband, had ik meer problemen. Toch had ik na uitsmijter "Be my enemy", een cover van The Waterboys godbetert maar wel een geslaagde, een overwegend positief gevoel met dank aan Sam Quartin.
Equal Idiots is het duo Thibault Christiaensen (gitaar/zang) en Pieter Bruurs (drums) dat helemaal uit Hoogstraten naar Diksmuide was afgezakt voor een try-out. Een wel erg vreemde try-out. Nooit zag ik iemand zelfverzekerder op een podium staan dan Christiaensen terwijl zo goed als alle nummers door een groot deel van het publiek volmondig werd meegezongen! Achteraf liet ik me wijsmaken dat dit een try-out was van de best imposante maar voor mij totaal overbodige lichtinstallatie en niet van hun plaat, ‘Adolescence blues community’. Eerst galmde nog "Gimme! gimme! gimme!" van Abba (die zijn nu wel helemaal terug!!) door de boxen waarna de twee helden triomfantelijk het podium bestegen. Nochtans was er vooral bij het begin weinig reden tot triomfalisme maar dat liet Thibault niet aan zijn hart komen.
Ik moet ze verscheidene keren aan het werk gezien hebben maar hun passage op Rock Zerkegem is me het best bijgebleven. Wat we hier aanvankelijk te horen kregen stond daar evenwel mijlenver vanaf. Hun harde garagerock leek verschrompeld tot brave powerpop. Tot overmaat van ramp bleef de zanger tot vervelens toe hengelen naar de gunsten van het publiek. Zo te zien genoot het volk er wel met volle teugen van en na die wankele start ging het dan toch ook voor mij plots de goede richting uit dankzij een trits ijzersterke nummers.
Vreemdste moment van de avond was dat, voor mij onbekende, nummer, opgehangen aan de (vertraagde) riff van "Smells like teen spirit". Merkwaardig maar waarom zou het niet kunnen? Het getuigt in iedere geval van lef en dat had Christiaensen in overvloed. Zo vroeg hij even later het publiek om hem te helpen crowdsurfen tot aan het balkon om daar een jongeling te hand te drukken. Uiteindelijk vond ik het een best aangename set, verrassend sterker dan wat ik op basis van die nieuwe plaat verwacht had.
Alleen jammer van dat geëmmer tussen de nummers door. Uiteindelijk bliezen ze de aftocht zoals ze begonnen waren, triomfantelijk met een door iedereen meegebrulde versie van "ça plane pour moi".
Mooie avond waar we twee groepen zagen die live duidelijk veel beter te consumeren zijn dan op plaat.
Pics homepag The Bobby Lees
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Nederlands 
Français 
