Spinvis - Eindelijk zalig terugzien
Na zijn LP ‘Trein Vuur Dageraad’ uit 2017 heeft Erik de Jong duidelijk niet stilgezeten. Door minder mee te werken aan zijprojecten in dans en theater, stort hij zich volledig op het maken van Spinvis-muziek. Met enkele nieuwe EP’s, waaronder het veelzijdige ‘Sunon’ en de ogenschijnlijke betekenisloze LP ‘7,6,9,6’ van vorig jaar onder de arm, tourt Spinvis om de gemiste live-schade in te halen.
Het publiek deelde diezelfde goesting: Het Depot was net niet uitverkocht, waardoor de zaal gezellig gevuld was. Nog voor dat Erik en zijn band het podium opkwamen, was het duidelijk dat er ook wat denkwerk aan dit optreden voorafging. Zo viel de lichtbrug meteen op, die de live-beleving alleen maar ten goede kwam.
Goedgeluimd trapte Spinvis het concert rustig af met het zeemzoete “Icarus”, wat gekleurd is met Franse toetsen (iets dat Erik vaak gebruikt in zijn EP ‘Sunon’). Met “Astronaut” vlogen we met z’n allen nog verder en we waanden ons even in het heelal terwijl de zaal zoals een sterrenhemel werd belicht. “Tingeltangel Hersenpan” slingerde ons zachtaardig terug met de voetjes op de grond. Dit heerlijk beukend nummer is doorspekt met zo’n tegelspreuken als ‘Geluk is een gerucht’ die Erik losjes uit zijn pen weet te toveren.
Deel van de Spinvis-charme is dat ze graag nummers op verzoek spelen. Op die manier kwam het pareltje “Bagagedrager” al vroeg aan bod en zorgde voor ons eerste kippenvelmomentje. Puur in zijn eenvoud, bezingt Erik hier dagdagelijkse dingen die je kunt ervaren als een neerdrukkende sleur of onversneden schoonheid. Radiosingle “Picasso” werd moeiteloos gebracht alsof het al jaren deel uitmaakt van Spinvis’ repertoire. Ook zo heerlijk verrassend is dat Spinvis live volledig anders klinkt dan op de platen en zelfs over concerten heen improviseert Erik graag met z’n nummers. “Artis” werd zo voor de gelegenheid in een punk jasje getooid, nadat we een rustpunt hadden met “Op een Ochtend in het Heelal”.
Nog maar halfweg en het gevoel overheerste dat Erik en de zijnen nog eindeloos pareltjes konden droppen. Het wrange en toch zalvende “Soms breekt een hart, soms blaft er een hond” bracht soelaas aan gebroken harten. Nog zo’n innig moment en het hoogtepunt van de avond was tijdens “Aan De Oevers Van De Tijd”, een nummer dat voor elk van ons wel een eigen betekenis kan hebben. Af en toe geeft Erik wat anekdotische uitleg bij zijn nummers, maar voor de rest liet hij ons een eigen invulling geven: zo passeerden gemakkelijk het innige “Kom Terug”, “Grote Zon” en “Trein Vuur Dageraad”.
Als perfect slot trakteerden ze ons met hun “Smalfilm” en stuurden ze ons de nacht in met “Oostende”.
Het publiek beroeren was een kolfje naar Spinvis’ hand want regelmatig zag je hier een lach en daar een traan of werd hier ingetogen gedanst en daar dan intens geknuffeld. Liedjesteksten werden meegezongen, luid applaus volgde… Het was duidelijk dat het publiek snakte naar een zaligmakend concert dat door niemand beter dan Spinvis gebracht kon worden.
Hij nodigde iedereen tot tweemaal toe om te blijven gaan naar voorstellingen van muziek, dans en theater want “zonder jullie zijn wij niets”, aldus Erik de Jong. Wat we na deze avond met volle overtuiging zullen blijven doen!
Setlist
Icarus - Astronaut - Tingeltangel hersenpan - Bagagedrager - Picasso - Op een ochtend in het heelal - Artis - Soms breekt er een hart, soms blaft er een hond - Aan de oevers van de tijd - Voordeel van video - Ronnie knipt zijn haar - Niet vandaag - Kom terug - Grote Zon
Trein vuur Dageraad - Smalfilm – Oostende
Organisatie: Depot, Leuven
We zijn allemaal de som van onze beslissingen uit het verleden, is één van de bedenkingen van Paul Numi op zijn nieuwe album ‘Parallel Lives’. En hij gaat in de negen songs zelf op zoek naar wat er zou kunnen gebeurd zijn in zijn leven als hij op een bepaald punt een andere richting gegaan was, met soms misschien wat spijt en wroeging over dromen en liefdes die niet uitgekomen zijn. Dat zal wel bij iedereen zo zijn, maar Paul Numi weet het mooi en sterk te verwoorden. Misschien verwijst hij voor zichzelf wel naar zijn beslissing om uit de band Angry Voices te stappen na een nochtans mooi traject van supports en concerten. Maar zonder die beslissing hadden we nooit ‘Parallel Lives’ te horen gekregen.
Een tweede stokpaardje op dit album is dat we mensen niet moeten reduceren tot één kenmerk. Je kan tegelijk zakenman en artiest zijn, tegelijk bassist en songschrijver, of tegelijk liefhebben en eenzaam zijn, … Veel diepgang opnieuw in de lyrics van Paul Numi, net als op voorganger ‘Chimera’.
Hij groeit nog wat in zijn rol van songschrijver en performer. Op “Not Yet” houdt Numi de hand vast van een vriend die niet lang meer te leven heeft. Zo’n gegeven levert soms goedkope tranen op, maar niet in deze song. “Let’s dance, laugh and sing, until the Reaper clips our wing”. Veel mooier kan je dat niet verwoorden.
‘Parallel Lives’ zou volgens de frontman meer Britpop zijn en minder ‘80’s/new wave, maar daar ben ik niet van overtuigd. “So High” heeft inderdaad wel de look & feel van Britpoppers als Pulp of Supergrass. Maar “Multitudes” neigt als geheel en zeker in het refrein wat naar de vroege Kim Wilde en voorts hoor ik op dit album referenties naar The Stranglers (op “Wake Up” en “I’ve Got It Made”), Squeeze (“Wake Up”) en The The (“Something To Hold On To”) en een gepolijste versie van The Gang Of Four (“Never, I Believed” en “Let’s Get Out”). Misschien niet de meest vernoemde bands voor wie naar de jaren ’80 verwijst, maar wel bands die het peper en zout waren in de muziek van die jaren.
Op ‘Parallel Lives’ laat Paul Numi zich begeleiden door dezelfde band als op ‘Chimera’ en dat rendeert. De tracks klinken nog organischer en lijken met nog meer souplesse ingespeeld. De synth krijgt deze keer meer tijd en ruimte en dat is een goede beslissing. Gemiddeld hebben de tracks van dit nieuwe album meer pit en een dansbaarder ritme dan die op het vorige album. “Let’s Get Out” heeft bv. een heel aanstekelijke drive en “I’ve Got It Made” moet een volle dansvloer opleveren op elk vleermuizen-feest. Opnieuw een heel aangenaam album.
https://www.youtube.com/watch?v=EmmgcjeCcZQ
https://www.youtube.com/watch?v=HYBP-lauk-s
Torpedo Tits is een Belgisch cybergrind-project. Dat genre kom je hier niet zo vaak tegen. In tegenstelling tot de traditionele grindcore worden in cybergrind elektronische instrumenten, samples en drumcomputers gebruikt of beter misbruikt. Deze ingrediënten worden gecombineerd met klassieke grindelementen als – met een ruime veralgemening - kaka/pipi-humor en dan in heel korte nummers gegoten.
Torpedo Tits, met een vette knipoog naar Donald Trump en losjes geïnspireerd op bands als Prosthetic Cunt, S.M.E.S., Libido Airbag en Agoraphobic Nosebleed, beantwoordt op ‘Grabbed By Her Pussy And Digested By Her Uterus’ aan al die genre-kenmerken. En de frontman geeft bovendien ruiterlijk toe dat hij over geen enkel muzikaal talent beschikt. Nochtans zijn de samples en soundbites heel raak gekozen, terwijl de vervormde grunt/growls en de muziek allemaal inderdaad toch wel inwisselbaar zijn.
De weinig subtiele songtitels toveren dan weer wel een glimlach op je gezicht, zoals bij “Summer Time Monokini Spotting”, “That’s Not Chocolate Dripping From My Ass, But You’re Allowed To Eat It” en “The Cave Of Despair Is A Large Butthole Covered With Hair”. Dat laatste rijmt zelfs nog ook.
Alleen al voor de songtitels hopen wij dat er een vervolg komt.
https://torpedotits.bandcamp.com/releases
The Woodgies is de Zwitserse band rond twee Ierse zingende zussen. De twee wonen in Geneve en ze kregen voor hun debuutalbum ‘Holding Hands’ de hulp van een ook al naar Zwitserland uitgeweken Brit: John Woolloff. Niet de bekendste gitarist of producer, maar zijn naam staat in de credits van o.m. Patrick Bruel, Jeanne Mas en Balavoine en hij werkte ook al mee aan een album van onze landgenoot Paul Numi. Numi heeft de zusjes Woodger enkele jaren geleden ontmoet en is fan.
De muziek van The Woodgies zit op het kruispunt van vier andere bands: Everly Brothers, First Aid Kit, Cranberries en Meskerem Mees. Mooie harmonieën van de zingende zussen, klassiek opgebouwde songs, nauwelijks productionele ingrepen, minimale band-begeleiding die een beetje folky aandoet. Lyrics die - toch aan de oppervlakte – niet de grote, indrukwekkende verhalen zijn, maar eerder kleine bespiegelingen over het eigen kleine leven en over de liefde.
Een paar keer wordt de passie voelbaar, zoals op titeltrack “Holding Hands”, op het treurende “Fading Away” of op het afscheid van “Silent Goodbye”, terwijl hun tussen vrolijk en melancholisch schipperende dreamfolkpop op andere songs voorbijkabbelt zonder slachtoffers te maken (“Where To Go”, “Sun Will Shine” en “Nowhere Near”).
The Woodgies leggen op dit album een solide basis voor wat kan komen, maar ze hebben nog wel een stuk weg af te leggen om in het spoor te komen van hun helden als Bon Iver, Simon & Garfunkel en Joan Baez die ze al coverden op hun Youtube-kanaal. Dan moeten de lyrics toch wat dieper graven. Ze houden ook van modernere helden als Jason Mraz, Birdy en Hozier hoewel ik ze liever hoor teruggrijpen naar het klassieke songschrijven van enkele generaties geleden.
Voor wie houdt van eenvoudige folk met harmonische zang, is ‘Holding Hands’ een kans die maar zelden voorbijkomt.
Mocht Dranouter nog een folkfestival zijn, zou het publiek daar The Woodgoes meteen in de armen sluiten.
Augustijn werkt aan een nieuw album en stuurt “Ja santé” vooruit als verkenner. Het is een ongedwongen, leuke meezinger over de geneugten van het Belgische bier. Dat komt ervan als je vader je naar een bekend merk van bier noemt. Die vader is Willem Vermandere en die mag op dit nummer een paar noten meespelen op zijn klarinet. Het nummer eindigt met een ‘dronkemanskoortje’ dat het refrein inmiddels al kan mee-lallen en veel meer pretentie heeft dit nummer eigenlijk niet.
Het is wel super leuk en live zal het de ideale ijsbreker zijn als het publiek niet meteen ‘mee’ wil.
https://www.youtube.com/watch?v=Sh0_IkNUawk
We hadden in een vorige review al min of meer voorspeld dat België al snel te klein zou zijn voor Meskerem Mees en we krijgen daarin al gelijk nog vóór haar album uit is. Ze won na de Rock Rally en De Nieuwe Lichting inmiddels ook nog de prestigieuze Jazz Talent Award in Montreux en verovert ook al harten in de VS. Ze wordt uitgenodigd op de mooiste showcasefestivals van het continent: van Reeperbahn in Hamburg via MaMA in Parijs tot een droomspot in de Stadsschouwburg van Groningen op Eurosonic begin volgend jaar.
Alsof we nog meer moeten overtuigd worden om volgende maand haar album ‘Julius’ te gaan kopen is er nu ook nog de nieuwe single “The Writer”. Het promopraatje vertelt dat die klinkt als een liedje dat er altijd is geweest, een klassieker van Melanie, Paul Simon, Nick Drake of Joni Mitchell en voor deze ene keer willen we dat voluit beamen. We voegen daar zelf – opnieuw – Tracy Chapman nog aan toe.
https://www.youtube.com/watch?v=ceUPydB9uAI
Wiegedood verschijnt terug ten tonele. In janurai komt hun nieuwe album uit ‘There’s Always Blood At The End Of The Road’, het eerste dat niet behoort tot de trilogie van ‘De Doden Hebben Het Goed’ waarmee ze uitgroeiden tot een wereldwijde referentie in hun genre. “Nuages” is de eerste single uit het nieuwe album en daaruit leren we dat de band maar weinig veranderd heeft aan zijn recept van wisselend super-intense en super-atmosferische blackmetal. Het is dreigend, intrigerend en bevreemdend. Prachtig.
De lyrics van “Nuages” (en van de rest van het album) gaan opnieuw niet over een klassieke blackmetal-onderwerp, maar over de smerigste en meest walgelijke aspecten van de menselijke natuur.
https://www.youtube.com/watch?v=VGYiWBzhuTg
Het Nederlands-Nieuw-Zeelandse trio My Baby is nog steeds één van de meest interessante en strafste live-bands van het moment. Met hun unieke mix van rootsy hypnotische dansmuziek spelen ze alle clubs in Europa plat. Hun sound is een stoofpotje van gospel, blues, oude folk met rauwe seventies funk, Afrikaanse woestijnblues, Marokkaanse gnawa, Indische raga en een dosis EDM.
En ze spelen allemaal uitsluitend op gitaren en drums, zonder computers of samples. Hun nieuwe single heet “A Dream I Dream” en deze luidt volgens de band een transformatie in van groovende tribal psychedelia naar een ‘sleek, futuristic maelstrom of dreamwave pop and 90’s Bristol sound beats’.
Zelf zouden we het niet beter kunnen omschrijven. De clip bij deze single vangt perfect de droomwereld waar zangeres Cato naartoe wil. Benieuwd of dit de nieuwe marsrichting voor een volledig album is, of enkel één van de vele richtingen die deze band zomaar uit kan.
https://www.youtube.com/watch?v=D9iXcGZTNPQ
“Chica Chica” is de eerste track van de gelijknamige Nederlandse band. Daarin herkennen we o.m. de bijzonder getalenteerde Judith Renkema op bas en Jeroen Kant op gitaar. Deze eerste release klinkt een beetje retro-exotisch: 70’s Santana meets zweverige desertblues met een George Baker-toets. Die lust-volle gefluisterde ‘chica chica’ als enige lyrics versterkt nog het al opgeroepen beeld van een softporno-soundtrack, maar dat kan ook aan mij liggen.
Deze song overtuigt niet over de hele lijn, maar intrigeren doet hij al wel zeker. Hier wil ik meer van ontdekken en ik hoop van u hetzelfde.
https://www.youtube.com/watch?v=A_40Wq9__sg&t=1s
Pangolin People is het nieuwe project van Nikki Roger, de drummer van Tien Ton Vuist, maar in dit project is hij multi-instrumentalist, producer en soms ook zanger. Op de derde single-release “Take What You Need” heeft hij wel Sander Sterkens van Geppetto & The Whales als gastzanger weten te strikken. Hoewel Nikki Roger het zelf helemaal niet slecht doet als zanger, geeft Sterkens een extra soft-smoothe toets aan de al über-zomerse en een beetje sexy dreampop van Pangolin People.
Pangolin People schurkt meer dan een beetje aan tegen Tame Impala en Balthazar (zonder zeurderige zang dan), maar dat mag uiteraard. Een stuk voorbij halfweg van deze knappe single zit er een gitaarsolo die nog enigzins aan Tien Ton Vuist doet denken, maar die deze song ook netjes boven de saaie middelmaat laat uitstijgen.
Deze single gaat erover dat het leven vol zit met kleine gelukjes en dat je er zoveel kan grijpen als je nodig hebt. Deze “Take What You Need” kan voor elke luisteraar zo’n klein ‘gelukje’ van de dag zijn. Grijpen maar!
https://www.youtube.com/watch?v=nYlwwzLAGxQ&t=2s
“4/2 Lose” is een song van de legendarische postpunkgroep De Kommeniste. De originele song uit 1979 werd zopas opnieuw opgenomen door de Kommies: Marcel Vanthilt, Wouter Berlaen, Niels Verheest, Jan Bellemans, Jan Blieck en Bob Campenaerts. Vantilt zong deze song ook al opnieuw in voor de CD bij de heruitgave van de LP ‘1000 Titels’. Het resultaat klinkt catchy en dansbaar en verwijst naar het unieke geluid van De Kommeniste.
“4/2 Lose” is de eerste release van Shut Up & Eat!, een onafhankelijk platenlabel dat eind jaren ’90 van vorig eeuw CDs uitbracht met inventieve nieuwe muziek met diepe wortels. Een reeks studio-opnames uit die tijd zijn zopas terug opgedoken. Daar zaten heel wat kwaliteitsnummers tussen die nog steeds aandacht verdienen. Shut Up & Eat! wil daarom de sterkste songs van bands als Soul Sucker en Ska’d For Life opfrissen met een hedendaagse sound. Met mondjesmaat en enkel wanneer alles echt goed klinkt, beloven ze. Dat belooft!
https://www.youtube.com/watch?v=uzyVjrM7Gqg
Portland - Een kleurrijke sound vol uiteenlopende emoties
Voor veel bands leek deze COVID periode een tijd van bezinning, andere zagen hun opmars gestopt worden, waardoor ze de draad opnieuw moesten oppikken … Portland behoort een beetje tot die tweede categorie, in 2019 leken ze compleet gelanceerd, wat trouwens zeer verdiend was. In die kleine twee jaar zat Portland niet stil én de ontlading was vanavond des te groter …
De uit Leuven afkomstige band Berry Quincy (****) brengt een interessante versmelting van roots, rock, pop , soul en blues. De zevenkoppige band bracht in 2019 al zijn derde plaat uit 'The Herdman' , een schijf die overal zeer goed werd ontvangen. De band legt in AB de lat heel hoog. Niet alleen klinkt de muziek van Berry Quincy gevarieerd en aanstekelijk, het is een getalenteerd combo die spelplezier beleeft. Bovendien beschikt Berry Quincy over een charismatische frontman, met zijn warme en soulvolle stem .
Superlatieven genoeg dus om de AB in vuur en vlam te zetten, wat ook gebeurde. In hun set van hoekige en energieke soundscapes, weet Berry Quincy door deze aanpak, het publiek voor zich te winnen. Een perfecte opwarmer.
Portland (*****) is een band die de dunne lijn tussen intimiteit en energie perfect bewandelt. Ze brengen een gevarieerde, kleurrijke set. Momenten waarbij het publiek integer de sound ondergaat of uitbundig met de handen in de lucht mee zingt en uit de bol gaat. Jente is dan ook een klasse entertainer, en de magie tussen hem en Sarah is onevenaarbaar.
Ondanks het feit dat het bij Portland vooral draait rond dit duo, laten ze zich evenzeer omringen door fijne muzikanten die hen perfect aanvoelen.
Al meteen kwam dit tot uiting, en Jente zet hen naar het eind van het concert toe in de kijker. Het siert Portland hoe het duo omgaat met z’n muzikanten. Het publiek apprecieert enorm dit gebaar!
De band klinkt emotievol op het podium en is zijn fans dankbaar na het lange wachten. Er zijn de ingetogen momenten en de energiebommetjes, o.m. toen Sarah helemaal alleen op het podium met de schijnwerpers op haar gericht, op piano en met haar kristalheldere stem , iedereen kippenvel bezorgt. Of wanneer de vocals van Jente en Sarah samen , op een al even intiem moment elkaar perfect aanvullen. Songs als “deadlines”, “pouring rain”, “aftermath” of “pearls” doen je smelten.
Op een bepaald moment wordt gevraagd om de lichtjes van de gsm's te doen branden, wat het geheel schitterend maakt. Het publiek ging op dat verzoek gretig in. Jente, die eerder een spraakwaterval is, geraakte haast niet uit zijn woorden op dit prachtige voorval. Hij kon zijn tranen en emoties niet meer verstoppen.
In de bisrondes worden de beide kanten van Portland, het ingetogen, intieme en het groovy, extraverte nogmaals onderstreept. Het warme , lange applaus op het einde van de set was dan ook meer dan gemeend.
Portland speelde een overtuigende set door een kleurrijke sound vol uiteenlopende emoties. Prachtig.
Ancienne Belgique (AB Ballroom)
Brussel
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Squid - Postpunk in al z’n aspecten
We citeren even uit de bio van de facebook pagina ''Naast bands als Black Country, New Road en Black midi staat het vijftal aan de voorhoede van een nieuwe generatie bands die de Britse rock toekomst geeft met gedeconstrueerde post-punk en een opwindend intellectueel kantje.''
Squid wordt een beetje naar voren geschoven als de nieuwste hype om te koesteren. Ze brachten dit jaar hun debuut 'Bright Green Field' op de markt, een schijf die overal heel goed werd ontvangen. Geen wonder dat de Orangerie compleet was uitverkocht.
Review Bright Green Field (musiczine.net)
Kan Squid (****) de verwachtingen inlossen? De band heeft het op basis van hun prachtig debuut zeker in zich om groots te worden. In het begin leek alles wat gezapig te klinken, ondanks de experimentele uppercuts, waardoor het wat afwachten was.
Gaandeweg kreeg de band meer grip, en ontstond een fijne moshpit. Links en rechts zagen we zelfs enkele crowdsurfers. Aan bindteksten doet de band niet echt mee, de muziek sprak voor zich.
Squid doet iets met het genre van de post punk dus. De talentvolle muzikanten vullen elkaar aan en halen het onderste uit de kan van hun instrumenten. Registers worden opengetrokken. Een kleurrijk geheel door de variatie en de geordende chaos, die raakte, om tot slot te stuiten op een wervelende finale.
We zijn wat huiverachtig als we horen ‘de nieuwste hype’. Squid raasde echter door de zaal met hun allesvernietigende sound. Na een ietwat moeizame start, durven ze fors door te gaan, houden ze van experimentjes en dat maakt hun postpunk net boeiend.
Op basis van dit wervelend, energiek optreden hopen we dat de band definitief kan doorbreken …
Setlist: Sludge//G.S.K.//Fugue//The Cleaner//2010//Peel St.//Boy Racers//Paddling//Sevenz//Narrator//Pamphlets
Organisatie: Botanique, Brussel
Worlds Beyond - Kippenvel van begin tot einde
De nieuwe Gentse symfonische metalband Worlds Beyond had nog de release-show in te halen voor hun vorig jaar verschenen debuutalbum ‘Symphony Of Dawn’ en dat deden ze met ineens twee concerten na elkaar in JOC De Variant in hun thuisstad.
Een eerste op vrijdag 8 oktober met Solitude Within en een tweede op zaterdag met Gallia. Wij konden enkel bij het eerste concert aanwezig zijn, maar we vermoeden dat Gallia het ook prima deed als support.
Toen Worlds Beyond vorig jaar zijn debuut uitbracht, stonden we versteld van zoveel maturiteit inzake compositie en arrangementen bij deze jonge metalband en ook zangeres Valerie met haar opera-achtige stem sloeg ons met verstomming. Dat maakte heel wat mensen benieuwd naar de eerste concerten van deze jonge band.
Solitude Within begon met veel enthousiasme als openingsact. De band is bijna klaar met hun nieuwe album, de opvolger van ‘Disappear’. Van dat nieuwe werk kregen we in Zwijnaarde –-bovenop zowat alle nummers van ‘Disappear’ – al twee songs te horen: de eerste single “Astray” en de enkel op Twitch uitgebrachte single “One Final Wish”. Die twee nieuwe nummers liggen nogal in het verlengde van het oudere werk. Dat nieuwe album mag er nu wel gaan komen. Emmelie Arents is de voorbije jaren gegroeid in haar rol als frontvrouw en entertainer en ook op dit concert kreeg ze het publiek al snel mee. Emmelie is overigens ook auteur van enkele fantasy-boeken, waar de muziek van Solitude Within mooi op aansluit.
Worlds Beyond zit een beetje in hetzelfde straatje van symfonische metal en fantasy-soundtrack. Deze band heeft verschillende troeven uit te spelen: gitarist en songschrijver Tijmen, zangeres Valerie en een reeks enthousiaste muzikanten die het plaatje compleet maken. De frontman en –vrouw van de band stonden met veel zelfvertrouwen te genieten op het kleine podium. Het was de albumreleaseshow en dus werden alle nummers van het album gebracht en ook nog eens in de volgorde van de CD. Uiteraard ging het thuispubliek makkelijk mee in de set van Worlds Beyond, maar de uitvoering was ook nagenoeg perfect, met de nummers die live nog net iets meer elan krijgen dan op het schijfje. Dat belooft het beste voor de toekomst van deze band.
De volgende grote afspraak voor zowel Worlds Beyond als Solitude Within worden de Waregemse Metal Days begin december.
Organisatie: Worlds Beyond
Nederlands 
Français 
