Reject The Sickness - De levensloop van de band is als een soort puzzel en elk stuk dat erbij komt, zorgt ervoor dat de puzzel wordt vervolledigd
Met een nieuwe plaat ‘While our world Dissolves’ en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen.
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
Voor het optreden hadden we een fijn gesprek met zanger/frontman Guy Vercruysse.
Reject The Sickness werd opgericht in 2008. In muziektermen is dat al een lange tijd ondertussen; wat zijn een beetje de hoogte- en dieptepunten
Ik heb Ruben, de gitarist van de band, leren kennen in 2008. Er was toen nog geen sprake van Reject The Sickness maar wel van een band. Ik was op zoek naar een nieuwe band om in te zingen. Ik ben toen een hele tijd bezig geweest om mensen te zoeken om die band te vervolledigen. Reject The Sickness is ontstaan in 2010. Met een andere drummer, bassist en gitarist. Daar hebben we onze eerste EP mee uitgebracht. En dan is alles wat beginnen lopen. Wat diepte- en hoogtepunten betreft? Dan kan ik wel stellen dat de hoogtepunten zijn, het releasen van cd’s. En ook dat de band door de jaren heen is blijven groeien. We blijven een Belgische band, en staan dus met beide voeten op de grond. Binnen de scene mogen we echter trots zijn op wat we tot nu toe hebben bereikt, dat is zeker een hoogtepunt. Ook de vriendschap die er is ontstaan binnen de band, is een enorm hoogtepunt.
Een dieptepunt is toen we als band afscheid hebben genomen van onze vorige lead-gitarist en bassist. We zijn een andere richting uitgegaan en hebben die keuze gemaakt als band. Daar is dan weer vriendschap verloren gegaan.
Diepte- en hoogtepunt was onze toer in UK. We hadden daar gewoon veel meer van verwacht. Achteraf bekeken was dat ook de beste leerschool die we hebben gehad. Van de mooiste optredens, naar concerten waar echt alles mis liep, hebben we daar gedaan. Ook soms dat ze gewoon niet wisten dat we geboekt waren. Dat was dus een rollercoaster van ups en downs, maar toch iets dat je moet meemaken als band.
Die tournee in UK heeft dus niet bepaalde deuren geopend? Of wel?
Eigenlijk wel, want in UK hebben we mensen leren kennen die heel grote fan zijn geworden van ons. Sommige radiostations daar, draaien nog steeds onze muziek. Los van een goede of minder goede toer, het feit dat je als band daar naartoe werkt, zorgt altijd voor het openen van bepaalde deuren. Of geeft je, mede door de reacties daarop, zeker steeds opnieuw een boost. Het toont ook naar organisaties toe aan dat je eraan werkt.
Conceptueel gaan de teksten over jongeren die in moeilijkheden verkeren. Je werkt als opvoeder in de Bijzondere Jeugdzorg. Bijzonder emotioneel, vaak door merg en been, ik hou van die prachtige stem. Is het een manier om je pijn en woede of zo kwijt te geraken Guy? Een soort uitlaatklep?
Deels is dat een uitlaatklep, ja Het is dus een soort verwerking, maar ook een manier om aan de buitenwereld te tonen dat er zulke problemen zijn. Want de buitenwereld ziet het niet altijd, of merkt het niet op. Men beseft soms niet, binnen zijn eigen veilige cocon, dat er zulke dingen gebeuren. Gezinnen die niet goed draaien, mishandelingen, zelfmoorden… door het te brengen in mijn teksten wil ik dat bespreekbaar proberen maken. Een klankbord zijn voor deze mensen. De teksten zijn wel fictief.
In 2018 stonden jullie op Metaldays, heeft die ervaring nieuwe deuren geopend?
We hebben daar twee keer gespeeld, in 2018 en 2019. Dat was een zeer leuke ervaring. Alle nationaliteiten komen daar samen. Er was een Noor die ons online had leren kennen, en in Slovenië gewoon naar ons kwam kijken op dat festival. Dat zijn toch allemaal dingen die je bijblijven. Heeft dat deuren geopend? Als je kunt zeggen dat je daar gespeeld hebt, dan staat dat toch mooi op je CV. De mensen reageren daar wel op, en het zorgt ervoor dat je groeit als band. Het is een soort puzzel en elk stuk dat erbij komt, zorgt ervoor dat de puzzel wordt vervolledigd.
Ik hoor soms dat een Belgische band vaak pas echt erkend wordt, als ze eerst in het buitenland hebben gespeeld; ervaren jullie dat ook zo?
Je voelt dat misschien wel een beetje, maar dat is niet het enige. Je moet toch wat jaren op de teller staan hebben en tonen dat je het echt wil. Laat ons zeggen dat een goede werkethiek en goed materiaal altijd zijn vruchten afwerpt. Het is steeds opnieuw hard werken. Na al die jaren krijgen we het gevoel dat mensen ons kennen, dat geeft voldoening. En die buitenlandse optredens zullen daar zeker ook in helpen.
Na enkele jaren bij Mighty Music brachten jullie in 2019 de ‘EP The New Chapter’ uit; kunnen we dat zien als een nieuwe bladzijde en waarom? Of is dat ver gezocht?
Dat heeft inderdaad te maken met het feit dat we een nieuwe weg ingeslagen zijn. Twee nieuwe muzikanten met elk hun inbreng zorgen ervoor dat je sowieso wat anders gaat klinken. We zijn nog steeds Reject The Sickeness maar je hoort daar toch dat we een andere weg inslaan, die 3 nummers van de EP staan ook op de full cd, in een geüpdatete versie. Voordien hebben we 2 full cd’s uitgebracht bij Mighty Music, maar naderhand bleek toch dat we daar niet echt een band waren waar zij de nodige aandacht aan spendeerden.
Momenteel zijn we vrij positief op ons nieuwe label WormHoleDeath Records – die zijn veel meer geëngageerd, hebben een connectie met de band en komen wel degelijk af met voorstellen voor EU tours.
Jullie brachten dit jaar een nieuwe plaat uit ‘While our world dissolves’; ik kreeg heel de tijd koude rillingen. Is dat de bedoeling om mensen die koude rillingen te bezorgen? Iedereen voelt dat persoonlijk aan, het is zeker onze bedoeling om mensen wakker te maken en mee te nemen in de Reject The Sickness flow. Ik voel dat ook graag als sommige melodieën me kippenvel bezorgen. En dan hoop ik dat ik datzelfde gevoel kan over brengen met mijn muziek. Dat is dus zeer zeker bewust, maar iedereen interpreteert het op zijn eigen manier. Dat is juist het leuke aan muziek.
Ik las in een review het volgende ’Het album ademt van alle kanten de hoge technische standaard waarnaar de mannen gestreefd hebben. Bij tijd en wijle doet het heel erg denken aan werk van Gojira.’ Eerlijk gezegd, na enkele luisterbeurten kan ik me hierin vinden. Wat is jullie mening?
Gojira is een band die de meesten van ons erg goed vinden, dus het kan dat we daar invloeden van hebben. We kopiëren de sound in elk geval niet. Het militaristische drumwerk dat je vindt bij Gojira, vind je ook bij ons terug, wel anders natuurlijk, want Gojira is een stijl op zichzelf, haha. De nieuwe flow in de gitaarritmes is hoofdzakelijk ook door onze nieuwe gitarist zijn inbreng. Van dag één voelde ik dat Zoran en mezelf toffe zaken konden creëren. Die militaristische drums en ritmegitaren plus het toch wel indrukwekkende bas werk van Jonas past perfect bij de sfeer en de teksten. Laat ons zeggen dat ook daar een nieuw puzzelstukje de puzzel vervolledigt.
Was het niet moeilijk om midden de coronatijden een nieuwe plaat uit te brengen?
De plaat was al klaar net voor de lockdown. Door corona hadden we iets meer tijd om na te denken welke strategie we gingen doen. We waren eigenlijk van zinnens om de cd en lp volledig zelf te releasen en gingen dit doen via Gordeon music en Hardlife promotions. Maar plots kwam Wormholedeath met een enorm goed voorstel – waar we redelijk blij mee konden zijn. Dan hebben we onze oude plannen versmolten met die van Wormhole death en hebben ze de plaat uitgebracht in goede samenwerking met Gordeon en Hardlife promotions.
Het nadeel aan corona was wel dat de cd moeilijk op de markt kwam. Problemen met distributie (overal vertraging) – nu we mogen niet klagen, dit heeft ervoor gezorgd dat onze webshop nog niet heeft stil gestaan. We versturen wekelijks pakjes. Van USA tot Letland. Ik kan het nog steeds niet geloven. Corona heeft er ook voor gezorgd dat ik promotie rond de band en de webshop anders ben gaan bekijken. Ik heb lessen genomen rond online promotie enz.
Nu we toch daar aanbeland zijn, ben je daar als band sterker uit gekomen; heeft deze tijd gezorgd voor bezinning?
We zijn altijd blijven spelen, blijven repeteren. Los van het feit dat we elkaar niet constant zagen zoals anders, heeft de band nooit stil gelegen dat scheelt toch ook. Eigenlijk was dat een enorme ademruimte, ik heb samen met een goede vriend Thomas Verleye nieuwe muziek geschreven, waar de cd in preproductie ook bijna klaar van is. Niet alles aan corona was slecht dus… it was a time of creativity!
Ondertussen kan optreden terug, hoe groot was de honger terug op het podium te staan?
Dit hier was ons derde optreden. Het eerste was op Rockelingen, daar stonden we eigenlijk vorig jaar geboekt. Ons eerste optreden sinds heel lang was geweldig. Het voelde als opnieuw thuiskomen, dingen doen waar je gewoon oprecht gelukkig van wordt. Echt van genoten. De honger was dus enorm groot om opnieuw te rammen.
Op Devils Rock for An angel waren jullie headliner (of toch ongeveer); geeft dat meer druk op de schouders, een festival afsluiten?
Dat geeft zeker wat meer druk. We hadden natuurlijk wel al headline shows gedaan, deze keer was het wel wat serieuzer en het geeft ook veel voldoening, na al die jaren timmeren aan de weg. We doen ook alles zelf, van onze lichten programmeren tot het opzetten van het podium. Er komt heel wat bij kijken. Een keer dat we op het podium staan , valt die last van onze schouders, het had me ook niet uitgemaakt of ik nu de derde of de eerste band was geweest. Het is absoluut wel leuk om erkenning te krijgen, en dat krijg je als je headliner bent. Ook dat is een puzzelstuk die de puzzel van Reject The Sickness vervolledigt.
Jullie stonden ondertussen op Graspop en 2 keer op Metaldays. Jullie hebben ook in het buitenland gespeeld. Hoe veel hoger kun je als Belgische band nog klimmen eigenlijk? Met andere woorden zijn er nog ambities en doestellingen?
De grootste doelstelling is dat steeds meer mensen onze band leren kennen, het is niet omdat je nu eens de headliner bent dat je het hebt gemaakt, zo werkt dat niet. Er zijn nog altijd mensen die ons niet kennen, dus het streefdoel is steeds meer mensen over de streep trekken. We blijven evolueren, we blijven werken aan nieuw materiaal en we blijven zoeken naar de echte kern van dit alles! Met beide voetjes op de grond, alleen dan kan je springen.
Wat geniet jullie voorkeur, club optredens of festivals? Waarom ?
Een van de leukste optredens die ik ooit gedaan heb was in de Kinky Star in Gent. Zo tussen vier kleine muren, met een kot dat vol zit. Dat is voor mij gewoon de max. Alles heeft zijn charme uiteraard. In een kleine club is er voor mij gewoon iets minder stress, je staat ook veel dichter bij je fans. Je weet dat daar de mensen voor jou komen, dat is een thuisvoordeel dat je kan uitspelen in een club. Maar een festival is ook de max, gewoon anders. Laat ons zeggen dat ik niet echt kan kiezen! Als we maar kunnen spelen, dat is wat we het liefst doen!
Komt die erkenning voor metalbands naar een ruimer publiek niet door een band als Metallica, de band staat wat in de media door het dertig jarig jubileum van ‘the black album’. Maar hebben zij onrechtstreeks ook niet gezorgd dat bands als jullie gemakkelijker erkenning krijgen?
Metallica was super belangrijk voor iedere metal band. Het feit dat ze zoveel tegenkanting krijgen, wil net zeggen dat ze heel groot zijn geworden. ‘Black album’ was een mijlpaal en heeft zeker voor veel bands een deur open gedaan. Ik heb het wel veel meer voor hun oudere platen! Voor mij zijn die veel belangrijker dan ‘the black album’.
Concreet, zijn er nog verdere plannen ondertussen?
We hebben een tour in Rusland op het programma staan. Normaal ziet het er goed uit, het kan ook uitdraaien zoals onze voordien vernoemde toer in UK. Het is in elk geval veel beter georganiseerd, maar we weten ook niet waar we gaan terecht komen. We hebben ondertussen een nieuw nummer klaar. Die zal uitkomen op een EP in de nabije toekomst.
Jullie zitten al heel wat jaren in de muziek scene. Wat is jullie advies aan jonge bands die in jullie voetsporen willen treden? Een goed advies?
Eigenlijk MOET niks. Maar wat wij doen is een repetitie serieus nemen (met veel plezier en vriendschap). En vooral, je moet een plan hebben als band, als je de bedoeling hebt er ergens mee te willen geraken. Vooruit kijken en zoveel mogelijk spelen. Wetende dat je in het begin voor een appel en een ei gaat spelen, optreden, optreden en optreden. Als je het dan nog niet beu bent, om zo van het ene naar het andere podium, dorp of café te gaan in allerlei omstandigheden, dan kun je de volgende stap zetten. Het grote woord is dus vooral werken, werken, werken. En als je die werkethiek hebt, dan kun je er zeker geraken. Dat is het beste advies dat ik kan geven. Natuurlijk zijn er bands die er sneller geraken, maar dat is een minderheid. Voor mij is mooie merch ook steeds een pluspunt, dat je eens T-shirt of zo kan verkopen aan vrienden, kennissen en later aan fans. Ook dat is belangrijk.
En een full cd komt pas op het einde van de rit, daar moet je niet te vlug mee bezig zijn. Dat is in eerste instantie niet echt nodig, spelen en spelen en nog eens spelen, dat wel. En veel mensen leren kennen binnen de scene, waardoor mensen je echt leren kennen.
Ook een goede tip, als je de eerste band van de avond bent wees blij dat je kan spelen ook al is dat maar een half uur en doe daar niet moeilijk over. Als je zelf blij bent met wat je doet, ook al is dat maar voor tien man en een paardenkop, dan komt de reward vanzelf! Never stop dreaming!
Pics homepag @Bianca Lootens (Musika)
Dat is een heel mooi advies om dit gesprek mooi af te sluiten. Ik blijf jullie op de voet volgen. Veel succes in alles wat je doet
Het land ging in lockdown. Dat wist u al. De deuren naar het podium gingen op slot en zangers moesten thuisblijven. Daar hebt u samen met ons over zitten klagen op social media. Guido Belcanto trok zich terug in de Franse Pyreneeën en verbleef daar een half jaar in ballingschap. Dat leverde een fantastisch album op met pareltjes van eigen teksten en vertalingen en de beste Belgicana die je ooit te horen zal krijgen.
Belcanto’s nieuwe album ‘In De Kronkels Van Mijn Geest’ begint met een vertaling van een song van Fabrizio De André, een inmiddels overleden Italiaan die zelf al eens werk van Bob Dylan of Leonard Cohen vertaalde, maar die vooral zelf meer dan 300 nummers schreef. Die gaan – net als bij onze Belcanto – over mensen in de marge, hoeren en hoerenlopers.
Een titel als “Het Doodlopend Straatje” is op het lijf van Belcanto geschreven en gitarist Geert Hellings geeft een tranerige country-twang aan deze op zich al prachtige folksong.
Ook een songtitel als “Een Luchtige Liefde Met Een Meisje In Volle Fleur” kan enkel uit de pen van Belcanto vloeien. Deze pure folksong is opnieuw veel te autobiografisch voor sommige luisteraars, die van plaatsvervangende schaamte een blos op de wangen zullen krijgen. Toch is het meer dan dat. De zanger vat zijn leven samen aan de hand van wat er echt toe doet in het leven: de liefde en hoe ze beleefd wordt. Vertaal dit naar het Engels, laat het zingen door Mumford And Sons en de monden vallen open.
“De Wonde Die Nooit Heelt” is een vertaling van Bob Dylan en “Antoine” is geleend van Townes Van Zandt, maar Guido Belcanto zet de teksten wonderwel naar zijn hand en naar zijn hart. Bij Stan Jones’ “Ghost Riders In The Sky” verzon hij dan weer een compleet nieuwe tekst in het Nederlands op het bekende deuntje. Het werd het typische drama en tranendal dat hij wel vaker op ons netvlies schildert, maar het is een perfecte match. Radio 1 haalt zijn neus op voor deze single. Wel, Radio 1 heeft ongelijk.
Een klein meesterwerkje met opnieuw country en viool-arrangementen is “Voor Een Man Is Het Geluk Van Korte Duur” en dat gaat uiteraard over seksueel genot. Muzikaal lijkt dit gebaseerd op minstens een klassieke hit, maar tekst en muziek zijn vorig jaar in de Franse Pyreneeën bedacht. Hetzelfde kan je zeggen over “Denk Toch Niet Dat Ik Niet Aan Je Denk”. Ook dit klinkt zo vertrouwd (met die klagerige mondharmonica) dat je als muziekliefhebber ervan overtuigd bent dat het een bestaande en bekende song is. Het ‘origineel’ had zo op ‘Windsong’ van John Denver kunnen staan, of anders op ‘Jonathan Livingston Seagull’ van Neil Diamond.
Met “Meisje Van Het Meetjesland” gooit Belcanto zijn knuppel in het hoenderhok van de woke-gemeenschap, terwijl zijn bewerking van de traditional “Plastic Jesus” gewoon leuk is. Titelsong “In De Kronkels Van Mijn Geest” start als een jaren ’70-kleinkunstriedel van Dimitri Van Toren of Zjef Vanuytsel en het lijkt ook op die periode dat Belcanto terugkijkt in dit lied.
Zelfreflectie is Guido Belcanto niet vreemd, maar hoe hij zichzelf en zijn leven fileert op (Ik Kweek) “Rozen Op De Mesthoop Van Het Leven” is ongezien. Stef Kamil Carlens cijfert zichzelf hier volledig weg als backing-zanger in deze country-achtige tranentrekker. Belcanto is gelukkig niet van plan om met pensioen te gaan: “niemand zal mij ooit kunnen dwingen om mijn stem te laten zwijgen”. Dat is ook nergens voor nodig. De wereld heeft Guido Belcanto nodig, vandaag misschien meer dan ooit. Mocht Guido Belcanto niet bestaan, dan zouden ze hem moeten uitvinden. Maar hij bestaat al en hij zit op dit album op het topje van zijn kunnen.
‘Til The Oceans Overflow’ is het nieuwe album van Fischer-Z. Het is van ongeveer hetzelfde kaliber als de vorige twee: ‘Swimming In Thunderstorms’ en ‘Building Bridges’, maar misschien nog net ietsje beter of straffer. Het nieuwe album wil een antwoord zijn op ‘Red Skies Over Paradise’, het album uit 1981 dat de hits “Berlin” en “Marliese” opleverde en dat zie je ook in het artwork, waarop dezelfde hoofdfiguur kijkt naar een Berlijn dat nu plots aan de kust lijkt te liggen (een verwijzing naar de albumtitel).
Berlijn was de stad waar ‘Red Skies’ werd opgenomen en is ook de stad waar het begin van ‘Til The Oceans Overflow’ opgenomen werd. Vanwege de viruspandemie werden die opnames afgebroken en mocht John Watts thuis achter de laptop de draad oppikken met de band. Die band is in grote lijnen dezelfde band als op ‘Swimming In Thunderstorms’, met oudgediende Dave Purdye op bas. Purdye en Watts werkten al samen in 1981, maar niet voor ‘Red Skies’ wel voor zijn John Watts’ solo-track ‘Speaking In A Different Language’. Een jaar later, in 1982, maakte Purdye dan wel deel uit van Fischer-Z voor de later als album uitgebrachte TV-opnames bij het Duitse Rockpalast. Dat maakt dat er toch ongeveer een link meer is naar ‘Red Skies’ dan enkel de bijdrage van frontman Watts.
De in Berlijn gestarte opnames zouden zowel een Fischer-Z-album als een solo-album moeten hebben opgeleverd, maar die twee zijn samengesmolten tot ‘Til The Oceans Overflow’. Met een wel heel grove korrel zout zou je kunnen stellen dat het nieuwe album begint bij Fischer-Z en eindigt als solo-album. De eerste drie, vier tracks zijn dynamischer, makkelijker mee te zingen en met meer melodie en de drie tot voor afsluiter “A.I.Owns.U.” zijn intimistischer en meer op de boodschap in de lyrics gefocust. In grote lijnen dus. Die “A.I.Owns.U.” is een wel heel upbeat, vrolijk-satirisch niemendalletje dat bij mij herinneringen oproept aan Fischer-Z’s “Limbo”. Maar die laatste stond niet op ‘Red Skies’.
‘Til The Oceans Overflow’ start met “Choose”, geleend van de Record Store Day-release van 2020 met de lekkerste, maar niet-eerder-uitgebrachte songs van de ‘Swimming In Thunderstorms’-opnames. Een heel goede zet om deze ijzersterke track hier een herkansing voor een ruimer publiek te geven. “Brian” is meer dan vermoedelijk een vervolg of een duiding op “You’ll Never Find Brian Here” van ‘Red Skies’, zoals “Romance Can Last Forever” een vervolg is op “Berlin” en zoals “Oh Compassion” een vervolg zou kunnen zijn op “Marliese”. Voorts veel zelfbeschouwing van John Watts die zijn leven en liefde(s) overkijkt, zoals op “Narcissus”, “Selfish Mirror”, “Waterside” en “Cuban Rain Falling”, al kan één ervan misschien ook over de tot inkeer gekomen stalker van “Marliese” gaan of een repliek zijn op het 40 jaar oude “The Writer”. De kernbomdreiging van “Cruise Missiles” op ‘Red Skies’ werd ingeruild voor de klimaatdreiging op “Choose” en titeltrack “Til The Oceans Overflow”, zoals “Dystopia’s Here” en “A.I.Owns.U.” de nieuwe 2021-versies zijn van “Multinationals Bite”.
Veel linken met ‘Red Skies Over Paradise’ dus, maar onthou misschien vooral dat het nieuwe album perfect op zichzelf staat, met een John Watts op de toppen van zijn kunnen. Als Watts straks opnieuw de Vlaamse podia aandoet, wacht dan niet enkel op de greatest hits van Fischer-Z, maar geniet vooral van deze nieuwe oogst aan potentiële hits op ‘Til The Oceans Overflow”.
Na de geweldige kopstoot ‘Amyl And The Sniffers’ uit 2019 is dit alweer een stomend potje Australische punkrock. De stormachtige frontdame Amy Taylor steelt hier grotendeels de show, een stel energieke wildebrassen zorgt in haar rug voor een gloeiende sound met de meest puntige riffs. Dit is punkrock zoals punkrock hoort te klinken, simpel, snel, heetgebakerd en voorzien van een paar gure kloten.
Amyl And The Sniffers brengen hun felle songs ook nog eens met een knipoog naar de Australische nationale helden van AC/DC, er mag met name al eens een vettige hardrock gitaarsolo door de punkmuur scheuren, het maakt er de sound alleen maar vuriger op.
‘Comfort To Me’ is een album dat hunkert naar een dolgedraaide moshpit. Moge dat niet te lang meer duren.
Dit elfde studio-album is er eentje waarop MONO in al zijn kleuren en dimensies te bewonderen is. Instrumentale pracht, gelaagde elektronica, bijtende noise, neo-klassieke composities en een bij momenten filmische sound om bij weg te dromen.
Wij hebben deze Japanse keizers van de postrock trouwens nog nooit op een minder album kunnen betrappen, en ook nu zijn we terug onder de indruk van hoe fris en inventief ze weten om te springen met een genre dat ondertussen te veel werd platgetreden.
MONO is samen met Godspeed You Black Emperor één van de ongenaakbare toppers van de postrock en met dit nieuwe album houden ze glansrijk alle copycats op een ruime achterstand. Bij Mono gaat het steeds om sfeerschepping, maar niet van het kleffe soort, wel een sfeer die richting universum soms met abrupte stoorzenders te maken krijgt. Er kan zich al eens een plotse ontploffing voordoen in de dampkring.
In de epische opener “Riptide” is dat al meteen het geval. Elders komt Mono dan weer in een ijle bijna geruisloze atmosfeer terecht, “Heaven In A Wild Flower” is zo een stil stukje minimalistische pracht, net als de fijngevoelige afsluiter “And Eternity in an Hour” waarin een eenzame piano als laatste de kamer verlaat. In het 12 minuten lange “Hold Infinity In The Palm Off Your Hand” is het pas na 8 heerlijk golvende minuten dat een vulkaan uitbarst en de hete lava vervolgens gul naar beneden vloeit.
En of dat het allemaal herkenbaar en vertrouwd in de oren klinkt, maar er zit geenszins sleet op, ‘The Pilgrimage Of The Soul’ is met name het zoveelste indrukwekkende hoogstandje in het oeuvre van Mono.
De Gentse band This Can Hurt bracht in 2020 op Glasstone Records het uitstekende “Worlds Apart” uit. Dat kreeg overal goede kritieken. Nu komen ze met deze single af: “Michaela”. Een bom van een nummertje. Het is sfeervol en heeft door de gecontroleerde uitbarstingen genoeg variatie om boeiend te blijven. De intro is met de synth en de neuriënde backings heel sfeervol. Dit komt terug in het refrein. De baslijn komt er bij momenten mooi door. Het nummer is mooi uitgewerkt en klinkt af. Prachtig.
De b-kant “Live With Me” is een herwerking van het gelijknamige Massive Attack nummer. Je herkent de baslijn en zo maar ze hebben het wel qua structuur en vibe in een eigen jasje gestoken. Ditmaal uitgegeven op hun eigen label Lacienda Records.
Verder staat er nog “If You Go” op de planning om als single uit te brengen. Het betreft hier een samenwerking met Marieke Bresseleers. Marieke is een gekende zanglerares, theaterspeelster en is frontvrouw geweest bij de metalband Circle Unbroken en Lords of Acid. Nog iets om naar uit te kijken dus.
Pop/Rock/Wave
Michaela -single-
This Can Hurt
Tim Showalter is terug met een nieuw album voor Strand Of Oaks, het achtste alweer en het eerste sinds zijn verhuis naar Texas. Hij kreeg in de studio opnieuw mooi gezelschap: de vaste waarde Kevin Ratterman op drums en ook opnieuw Carl Broemel en Bo Koster (beide van My Morning Jacket) op respectievelijk gitaar en keyboard. Voorts is er Cedric LeMoyne (Alanis Morrissette) op bas en misschien de meest verrassende naam: James Iha van The Smashing Pumpkins zingt en speelt gitaar op het verdienstelijke “Easter”.
Showalter heeft weinig veranderd aan de succesformule van Strand Of Oaks. De poprocksongs baden nog steeds in een sfeer van atmosferische melancholie, warme intimiteit en (wisselend) positivisme en treurnis.
Dezelfde sfeer die je kent van bv. Isbells, Songs: Ohio, Marble Sounds, Elbow of The War On Drugs.
Op dit album klinkt die melancholische sound wel heel smooth, upbeat en opgepoetst. Om mee te zijn met de verhalen van Showalter moet je misschien toch het tekstvel erbij nemen en dan vind je een album over verdriet en verlies. De dood is heel aanwezig en het lijkt alsof Showalter zelf een psychologische knauw gekregen heeft tijdens de voorbije pandemie. Die diepgang zit niet enkel in de lyrics maar soms ook in een parallelle ‘laag’ in de melodie.
De positieve uitschieters zijn de singles “Galacticana”, “Somewhere in Chicago” en “Jimi & Stan”.
https://www.youtube.com/watch?v=Ghd08ex2bzo
Leffingeleuren 2021 - zondag 26 september 2021 - Goose - Elektronisch hoogtepunt van de zomer
Leffingeleuren 2021
Festivalterrein
Leffinge
2021-09-26
Tijs Delacroix
De laatste avond van Leffingeleuren 2021 hadden we met stip aangeduid als er eentje met het potentieel om te escaleren tot een waar dansfeest. De affiche bestond namelijk uit Bolis Popul, die het eens zonder Charlotte Adigéry aan zijn zijde deed, het duo Aili + Transistorcake en het Kortrijkse Goose.
Boris Zeebroek, de man achter Bolis Popul (****½), kennen we al van bands als The Germans en Hong Kong Dong. Bands met een eigen publiek, maar niet de grootste kanonnen. Recente publiceerde Charlotte Adigéry dat ze heeft besloten om haar bandmaatje Boris ook in de naam van hun gemeenschappelijke project op te nemen. Een mooi teken van waardering, maar we vermoeden dat die dankbaarheid wederzijds is. Het is namelijk in samenwerking met Adigéry dat Zeebroek zelf dus ook steeds grotere, internationale festivals krijgt voorgeschoteld. Binnenkort staat het duo zo ook op de Londense en Parijse edities van Pitchfork Music Festival, waar de über-meerwaardezoekers zich steeds komen verlekkeren.
Op Leffingeleuren moest Zeebroek het dus zonder podiumgenoot stellen, maar van een mindere set of show was er helemaal geen sprake. Bolis Popul heeft duidelijk veel ervaring en wijsheden geabsorbeerd uit de DEEWEE-nest. Zijn set was uiterst goed opgebouwd en Popul schuwde het niet om de uitdaging tussen repetitiviteit en dynamiek op te zoeken. Ondanks dat de tent maar matig was gevuld, kreeg Popul het aanwezige publiek al aardig aan het dansen. Een prestatie, zo op zondagavond, terwijl er buiten een stralende zon op de huid brandde. Bolis Popul lijkt ons ook solo de kwaliteiten te hebben om snel België te kunnen ontgroeien.
Na de verrassend aangename kennismaking met Bolis Popul werd de elektronische lijn mooi doorgetrokken met Aili (****). Het is ons nog steeds niet duidelijk of deze artiestennaam inclusief of exclusief Orson Wouters (Transistorcake) geldt, maar wat wel duidelijk is, is dat dit tweetal zich aardig in de Vlaamse scene aan het nestellen is. Ze sloten zich, net zoals Meskerem Mees, recent aan bij agency Rockoco en afgelopen zomer moest je ook al goed je best doen, om ze op de talrijke concertlocaties te ontlopen.
Op een van die eerdere keren, moest Aili nog een zittend publiek (Brugge) aan het bewegen krijgen, niet ideaal dus, dit overcompenseerde ze toen met een hoop bindteksten.
Op Leffingeleuren hield het tweetal het wel kort en doelgericht. De set werd aangevat met “Parri Parri”, wat een goeie binnenkomer bleek. Helaas had het aanwezige publiek aanvankelijk vooral oor voor elkaar, in plaats van de act. Onterecht wat ons betreft, want zowel Orson als Maruyama haalden het onderste uit de kan en ook aan de visueel interessante performance kan of mag het niet gelegen hebben. Gaandeweg, kreeg de set een vettige, elektronische vibe dat piekte op het moment dat “Dansu” door de luidsprekers knalde. Daarna liep de intensiteit ietwat terug, maar Aili zette zeker en vast een mooie set neer.
Headliner van de avond was Goose (****½) die zelf héél erg blij waren dat er een festival hen die slot toevertrouwde. De Kortrijkzanen brachten eerder dit jaar een nieuwe langspeler ‘Something New’ uit. Een release die - door de gekende omstandigheden - niet geheel de aandacht kreeg die het verdiende. De heren trapten hun set af met “Lucifer” en het nieuwe “Heaven”, dat op de meest recente plaat te vinden is.
“Heaven” bleek ook niet te misstaan naast topschijf “Control” die meteen erna ertegenaan werd gegooid. Het publiek stond voor het eerst die dag eindelijk en masse in de tent, waardoor we voor het eerst sinds lang terug de ‘oude’ festivalsfeer voelden. Nu, dit is niet geheel waar. Zelfs bij “Control” reageerde het publiek nogal lauw, om niet te zeggen koud, op de show waar op het eerste gehoor niets mis mee was. We checkten het even door onze oordoppen uit te nemen, maar muzikaal was er niets op de set aan te merken. Het zorgde voor een bevreemdende sfeer. Het publiek spaarde, zo merkten we, al hun energie op om later in één trek te lossen. “Bring It On” sloeg in als een bom en vervolgens was de trein vertrokken. “Can’t Stop Me Now” toverde de tent in een op-en-neer springende zweetbarak. Eindelijk, zo dachten we. Ook de band genoot met verve van het schouwtoneel, zo veel dat frontman Mickael Karkousse het niet kon laten van zich in het publiek te nestellen en een sit-down in gang te zetten. De trein, die denderde voort. Een slotsalvo van “British Mode”, “Words” en bisnummers “What You Need” en “Synrise” - dat minutenlang na de set bleef gebruld worden - liet de volledige tent met een heerlijk gevoel naar huis vertrekken.
Goose speelde een verschrikkelijke periode van zich en van honderden andere mensen af, de ‘oude normaal’ is terug, en hoe.
Pics homepag @Nathan Dobbelaere
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Les Nuits Botanique 2021 - Emptiness, Neptunian Maximalism - Een experiment van duistere machten
Les Nuits Botanique 2021
Botanique (Orangerie)
Brussel
2021-09-26
Erik Vandamme
Laten we even terugkeren in de tijd, 2015 Rocktoberfest in Lier … Toen we Emptiness aan het werk zagen schreven we het volgende: ''Zonder een woord uit te wisselen met het publiek liet Emptiness de gitzwarte muziek voor zich spreken, en de grafstem van zanger Phorgath deed ons staren naar een ongedefinieerde plaats buiten de realiteit. Na de show moesten we onszelf even weer tot de orde roepen, zo niet zouden wij achtergebleven zijn in een leegte.''.
De band stond in een volgelopen Orangerie op de laatste avond van Les Nuits Botanique. Ze kwamen hun nieuwste album 'Vide' voorstellen.
Vóór die duistere trip, kregen we nog Neptunian Maximalism, een collectief in een wisselende bezetting, dat drone-metal met spirituele free jazz en psychedelische muziek brengt.
Neptunian Maximalism (*****) is niet vies van experimenteren in deze mengelmoes. De band staat met een ruime bezetting op het podium, o.m. twee drummers, een saxofonist, enkele gitaristen en twee man die knopjes bedienen voor de geluidseffecten. De frontman, ook een beetje multi-instrumentalist, heeft een bezwerende, hypnotiserende stem .
Ze improviseren met klankentapijtjes, door percussie en gitaar in elkaar te laten vloeien, of die net elkaar tegenwerken. De groovy sax doet je wegzweven.
Ingetogen momenten worden afgewisseld met een opengetrokken register in een breed, gevarieerd kader. Het is een spannend muzikaal verhaal door die donkere paadjes en angstaanjagende beelden. Toch is er sprake van gemoedsrust . Mooi . Ondanks die duistere walmen, speelt Neptunian Maximalism echter een bijzonder kleurrijke set.
Grimmiger van aard in die duisternis is Emptiness (*****). Een intense , verrassende set in de krochten van de hel , omgeven van een gitzwart muzikaal kader, zonder woorden opnieuw. Emptiness flirt met de griezelige kant van de duisternis, alsof in een donkere straat voetstappen en akelige geluiden steeds dichter op je afkomen.
De scherpe gitaarriffs knijpen je strot dicht. Je hart bonst in je keel, het angstzweet staat op je lippen en je kunt geen kant meer uit … Brr! Emptiness drijft het tempo op. Gruwelijk klinkt het . Horrorbeelden borrelen op . Wat een intensiteit van dit combo.
Donkere trips kregen we van deze twee bands. Een experiment van duistere machten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Emptiness
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/emptiness-26-09-2021.html
Neptunian Maximalism
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/neptunian-maximalism-26-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Devils Rock for An Angel 2021 - Een gevarieerd aanbod aan metalen
Devils Rock For An Angel 2021
Zaal ’t Riet
Zillebeke (Ieper)
2021-09-25
Erik Vandamme
Sinds 2015 heeft in Zillebeke (Ieper) een initiatief plaats voor een goed doel, o.m. onder de naam 'Devils Rock For An Angel'. In 2020 kon het gezellige evenement door de corona niet doorgaan. We kregen nu een zeer gevarieerd programma in de metal-stijl. De zaal was heel goed vol gelopen, zonder dat het te druk werd . Er heerste van de vroege namiddag tot het late uur een gezellig sfeertje in een intiem, vriendelijk kader; de bands als het publiek konden schitteren. Met dank aan een puike organisatie, want alles was tot in de puntjes uitgewerkt om iedereen een top dag te bezorgen.
Hunter (*****) - Openingsact Hunter moest twee keer optreden, eerst op Devils Rock For An Angel en later in de avond in Ninove. Wie had gedacht dat de band om die reden op de rem zou gaan staan, kent Hunter niet. Ze halen altijd alles uit de kast, om je murw te slaan. Ook hier op Devils Rock For An Angel. Terwijl de ene gitarist van de ene naar de andere kant van het podium zweeft, en soms door de knieën gaat, speelt de ander statisch op zijn instrument.
Dat is het interessante aan Hunter, de combinatie tussen jonge wolven en oude rotten met een dosis ervaring. Samen krijg je een band die als hongerige wolven het podium bestormen en de solo's tot een hoogtepunt brengen; vocaal ligt de lat erg hoog.
Ze zorgen voor adrenalinestoten, waarop stil staan onmogelijk is. In het interview lieten ze het al horen.
Op Devils Rock For An Angel speelden ze een wervelende set.
Shuulak (***1/2) - Een donkere walm drijft over de hoofden heen als Shuulak het podium betreedt. Ze tekenen voor een woeste duisternis en een intense beleving, Echter blijft alles wat op diezelfde strakke lijn, waardoor de aandacht verslapt naarmate de set vordert.
De Nederlandse band bracht reeds enkele knappe EP's uit, hypnotiserend sterk donker materiaal. Op klaarlichte dag de donkerte van de nacht voelen , concluderen we.
Liquid therapy (****) - Het is moeilijk om op de muziek van Liquid Therapy een label te kleven. Hun recente release 'Breathe' (2020), net voor de eerste lockdown, overtuigt.
De recensie kun je hier nog eens nalezen.
Na een moeizame start, drijven de gitaristen het tempo een beetje op. Ze worden aangespoord door een charismatische en heel beweeglijke frontman, die een stem als een klok heeft. Het zijn energieboosts. Naarmate de set vordert, krijgt de band meer en meer greep op het publiek, waarna ze de lat nog hoger leggen; in een wervelende finale slaan ze ons compleet murw. Een heen en weer van strakheid en variatie .
Een geslaagd optreden van een band , die buiten de comfortzone van de doorsnee metalfreak durft te treden.
Objector (****1/2) - Speed en thrash metal van eigen bodem die meer respons verdient.
Een band met een sterke live reputatie. Het debuut 'Social Intolerance' uit 2018 klonk overtuigend. Beukende drums, scheurende gitaar-, bas lijnen en rauwe vocals zijn de rode draad. Ondanks de wervelend set , bleef het publiek wat statisch, maar genoot zichtbaar van de set. Ze halen ongemeend verschroeiend uit. Ze zijn uit het goede hout gesneden. Puik werk van deze gasten.
Carrion (****) - is ook een band die verdomd meer erkenning mag krijgen in het death metal genre. In de instrumentatie als in de vocals valt er geen speld tussen te krijgen.
Ze zijn muzikaal te situeren binnen een strak keurslijf. Wat een adrenalinestoten. Het publiek reageert enthousiast. Wat een sterke live band. Nu nog even wachten op een nieuwe plaat , die volgend jaar zou uitkomen …
Sin Savage (*****) - Sin Savage, is een Belgische heavy-metalband opgericht in 2019 door Zan Geeraerts, Jasper Vanderheyden, Vassili Golfidis en Andreas Timmerman. Deze mannen hadden al heel wat ervaring opgedaan in verschillende projecten en wilden hogerop geraken, 'they wanted to make Belgium great again!'. En zo werd Sin Savage geboren.
Ze lieten het publiek kennis maken met hun eerste single "Lost In The Dark". Later volgde hun allereerste album, een 4 nummers tellende EP, 'Lost In The Dark'.
Hier zagen we een ijzersterk collectief aan vrienden, die de puurheid van old school heavy metal hoog in het vaandel dragen. Sin Savage kruidt het genre, waardoor een wervelend heavy metal feestje ontstaat.
De band blies ons omver. We waren laaiend enthousiast over de ruwe hedendaagse sound die mag vergeleken worden met een versie van Motorhead of Judas Priest. Sin Savage knalde!
Signs of algorithm (****) - De organisatie bood een gevarieerde affiche. Signs of Algorithm zit in de metalcore. Snel, hard, meedogenloos en blijven bonken. Signs of Algorithm zijn al enkele jaren bezig, stonden in 2018 op Alcatraz en speelden als support van topbands in het genre. Ze speelden een daverende set, alsof er 1000 wild losgeslagen fans voor het podium stonden . Missie geslaagd!
Cathubodua (****) - Cathubodua brengt een sound van metal met een folky tune. De inbreng van vioolpartijen en het brede scala aan vocals zijn tekenend. Symfonische metal dus, denk aan bands als Nightwish of Epica. De band brengt je in een soort occulte totaalbeleving, waarbij de fantasie wordt geprikkeld. De viool klanken, de epische riffs, de beklijvende refreinen en de fraaie zang van Sara Vanderheyden (rauw en opera-getint) zijn duidelijk een meerwaarde. Een sterk houvast aan de sound. 'Continuum' uit 2019 overtuigde al sterk , live klinken ze donker, mystiek, intens en gedreven
Reject the sickness (*****) - Gretig wilden ze er tegenaan gaan . Ze hebben dan ook een nieuwe plaat uit, 'While our world Dissolves' . Energiek, spannend klonk het.
Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen . De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen. Mooi.
In 2018 schreven we nog over hun passage op Frietrock :''De band laat er geen gras over groeien, en trekt alle registers van begin tot einde compleet open. Als een razende wervelstorm gaat Reject The Sickness tekeer, tot niemand meer stil staat in die kleine tent. Zonder meer worden we dan ook compleet omver geblazen."
Ook nu weer liet Reject the Sickeness geen spaander geheel. Wat een tsunami.
Back to back (***1/2) - Voor wie er nog niet genoeg van had, was er nog Back to Back, die covers brengen van bekende en minder bekende metal songs, en voegen er gelukkig iets extra’s aan toe of steken die songs zelfs in een nieuw kleedje .
We bleven nog even hangen, om lekker te headbangen en uit de bol te gaan op hun klassiekers , die op een frisse, energieke stoot kregen .
Back to Back sloot het festival dan ook overtuigend , knallend af . De kers op de taart dus!
Organisatie: Devils Rock For An Angel, Zillebeke
Les Nuits Botanique 2021 - It It Anita - Een Luikse energiebom!
Les Nuits Botanique 2021
Botanique (Orangerie)
Brussel
2021-09-23
Erik Vandamme
Een optreden van It It Anita ontaardt telkens in een alles vernietigende wervelstorm, waarvan je even moet bekomen. Steeds word je omver geblazen. Wat een Luikse energiebom !
Brorlab (***) wordt omschreven als de Vlaamse versie van Cocaine Piss. Dit klopt enigszins, maar het trio beschikt toch over een eigen smoel. Kort en krachtig klinkt het zeerzeker !
Na een vreemde start van een minutenlang dreunende drummachine, speelt, vliegt het combo er meteen in. De beweeglijke frontvrouw schreeuwt haar teksten op furieuze wijze door de microfoon, De muzikanten trekken alle registers open.
Korte songs werden afgevuurd, en de set duurde maar een kleine twintigtal minuten. Wat een tsunami kregen we over ons heen. Tegen dat we konden bekomen , was de set al gedaan. Band met potentieel , in de voetsporen van Cocaine Piss. Een punkattitude in het geheugen gegrift.
‘Popmelodieën met noisy gitaren en post-punk voor kids’, lezen we in de bio van Milk TV (****). Recht door zee, aanstekelijk, en met een punk attitude klinkt het. Milk TV is ook toegankelijk, melodieus in hun sound. En in die grooves komt Talking Heads opborrelen. Een mooi terechte verwijzing. Een opwindende , dynamische set van het trio, die het publiek weet aan te porren. Stilstaan is onmogelijk ! Band om in het oog te houden.
De Orangerie was intussen goed volgelopen voor It It Anita (*****) . Ze plaatsten hun derde album 'Sauvé' in de spotlights . Aan de sound is niet echt zo veel veranderd.
It It Anita is een liveband bij uitstek, die energieboosts veroorzaakt in de songstructuur. Ze trekken meteen ook alle registers open . Ze staan mooi opgesteld in een kring om die sound nog voller te doen klinken door verschroeiende riffs en drum salvo's . Humor en bittere ernst hebben we.
It It Anita bouwt op naar een climax, het publiek deint en danst mee op die krachtige tunes.
Het ontaardt in een alles vernietigende wervelstorm. De drummer duikt het publiek in met zijn drumstel, de andere bandleden zoeken hun fans letterlijk op. Schitterend wat we hier zien en horen.
Kortom, een Luikse energiebom, zonder meer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
It It Anita
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/it-it-anita-23-09-2021.html
Milk Tv
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/milk-tv-23-09-2021.html
Brorlab
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/brorlab-23-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Le Villejuif Underground - Nathan Roche - My career is a joke, I get by on a hobby, a hobby horse, it’s a hobby that gets you from A to B but only because I have low-standards of living
Last week we”ve been to Les Nuits Botanique Brussels, and saw some wonderful bands on a underground evening with Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears You can read the review of this evening here .
Le Villejuif Underground, for its part, offers more variety and puts more zest into its set. The band around Nathan Roche has a kind of punk attitude, which is regulation. The gentlemen play impressively, and Nathan has vocals that will thrill you. We had a nice conversation with Nathan about the band, his future plans, and so on. It was an interview full of humor and entertainment, with the same charisma that he has on and off the stage...
Nathan, you're a jack of many trades, tell us a little more about yourself and your projects?
My plan was to attempt to be a literary character out of something like a Blaise Cendrars novel, boy-turned-jewl-thief-turned-butcher-lawyer-conman-gambler-prisoner-murder-sporting-hero-chef-shepard-comedian and so on, to squeeze the juice out of the grapes of life as much as possible. Get something out of every corner and aspect..
But you know, for now I got stuck somewhere between musician-homeless-author-cyclist-actor-living-in-a-hotel-in-the-forests-of-ardeche ..
The solo music is simple, it says whatever is in front of me, it is constructed with the same simple chords I’ve used and never advanced from since I was fifteen, and I don’t think about it for more than 15 minutes…Le Villejuif Underground is slightly more, wordy? Almost like rapping but not in a embarrassing slam poetry way (at least i hope not)..
the others in Villejuif provide their individual personality and chaos and let me run riot.. on the other hand, experimental duo with painter Paul Bonnet, CIA Debutante, is pure body horror, paranoia and current or permanent obsessions lurking through cracks, and gas leaks of noise and confusion…most of my mind is dedicated to that project, physical energy to villejuif.
I’ve read you’re being from Sydney, however you grew up in Townsville. What was it like growing up in North Queensland as an artistically minded kid and what took you to Sydney?
It was an incredible place to grow up, and I learnt more from there than anywhere else about character. CHARACTER! There are so many characters, and not wanting to miss out, I tried to adapt to all of them,,, the footballers, the I.T geeks, the drama students, the artists, the handymen and women, ship workers, port people, junkies, scholars, miners, bakers, and whatever else…my life might seem exciting to someone in Townsville now, but maybe my life wasn’t as versatile as it was back then, hanging out with graffiti gangs, and then going to the horse-races..
These days I seem to be stuck with the same crowd, which isn’t a bad thing. But I miss going to rugby matches, and following friends to go gambling at the casino on the weekends.. waking up on the beach in a three-piece suit and overlooking Magnetic Island before a military man walks past and calls me a faggot.
Of course when you are younger, you want to go to where the art is, or more of it and that was Sydney. I loved this city, living on the harbor, riding my bike everywhere. It was a very exciting place to live and somedays I am sad that I left it all behind, all that harbor beauty.
But, after 2 weeks going back to Australia I suddenly feel the same way about France/Europe so you can never win…and must be forever stuck in limbo… the dangling man..
You also have write a book or books? Is that correct? Tell us more about this please?
Ah, I’ve written some poetry collections and about 15 novels.. none of them are incredible except the last three,
“What Without Character” a metaphysical detective novel, the final in a trilogy about a detective in St Kilda who has a homeless bum for a sidekick, and a psychiatrist giving him pills to cancel out the first person narrative. Its a satire take on cancel-culture. Thank god the internet never read it or i’d never get a gig on this planet again.
Before that, “The Shallow End Of Enceladus” , a women obsessed with swimming pools, set in the near future where the sea has been polluted and the only solution lays underneath the layers of ice of Enceladus (a moon of Saturn)
No one read it except my dad and the musician King Khan, and he wrote a song about it and I saw him perform it with The Shrines to 1500 people in Lyon.
The other book, “Behind The Curtain of Death”, is a political satire set in Czech Republic where a absinthe-obsessed magician makes a death with death to make people disappear for the sake of his magic show, he later sobers up on spring water in Karlovy Vary.
You also are a traveler , is that correct? You lived everywhere?
Well, not everywhere. .I think that would be impossible… I’ve definitely travelled to a lot of places, but most Australians have,,
Australians are obsessed with travelling, they work for a bar for six months then disappear off the face of the earth in the jungles of Thailand or the beaches of Mexico for six months.
It’s actually considered normal.
I can’t travel alone anymore, I’ve become so used to touring as a musician in Europe these past 7 years, that the idea of going to an Auberge de Jeaunesse or not having free alcohol, food and a guide makes me scared…Honestly, it’s a shame. .I’ve become reliant on a system of luxury and decadence.
You moved to Paris. How is Paris ?
So good that I went insane and had to leave. I think Hemmingway said to live there in your twenties was the best thing you could possibly do, but that was probably if everyone knew you were a great author, artist and drunkard..
I lived in Paris from 24 until 28 years old,
and the horrors of poverty and the help of strangers really opened my brain up to a whirlwind of experiences that occurred literally every night of the week for four years…
I love going back there all the time, but I can’t live there even if it seems romantic…
I have been exhausted by this place, but it was my own fault for wanting it all.. Parisians know how to live, and I didn’t know how to live as a Parisian, just a young man who wanted to see everything and go eventually go mad.
How does the French audiencs go with your extremely Australian sense of humor?
It doesn’t really work, because self-deprecation is a very big part of Australian humor.
But, in saying that.. Anglo-Saxon types, have grown up around television more so than French, and if I’m in Australia, USA or UK I feel like I’m in a TV show when I talk to people, sometimes I just talk to Australians like it’s an episode of Seinfeld or Arrested Development and I love it, it’s hilarious…but I can’t do that here.. no one knows what those shows are.. anyway, “taking the piss” doesn’t really work here, people just think you are arrogant if you try to do it.. in English you can just invent metaphors, just invent them, on the spot.. you can do whatever you want with the language.. in France you can’t bend it, you can’t be as spontaneous or ridiculous…because there is a system to the language.. I find it beautiful, but somewhat restricting, especially when humor should be limitless.
How did you get in touch with Born Bad Records and what impact did it have on your career?
My career is a joke, I get by on a hobby.. a hobby horse ..it’s a hobby that gets you from A to B
but only because I have low-standards of living. I sent JB an email at like 2h in the morning five years ago seeing if he’d like to put out a 7” and I think he replied at 8h saying yes…
we reached a bigger audience after years of small bars, and it was a wonderful experience, but as with all things villejuif..every good experience we were given we completely fucked up.
Like Kevin Ayers, we blew lots of great opportunities and might never bounce back from them. Oh well, this isn’t a big priority. We don’t have band meetings if that’s what you’re thinking, not even band rehearsals really…
I saw you live with 'Le Villejuif Underground' and was particularly impressed by the punk attitude spiced with post punk elements, dashes of absurdity but also bitter seriousness ; is that the right description of your music?
I am used to playing more guitar in bands, but since Villejuif that gave me the freedom to dance around. In Sydney I saw bands like Royal Headache, and Eddy Current Suppression Ring, Straightjacket Nation, Whitehorse or whatever hundreds of times,,,, so it just seemed normal to be a psychopath and do whatever like the front men of those bands… I am definitely influenced by punk like everyone, but also the absurdity of Ivor Cutler or life in general..
What was the general reaction and how did you like Brussels?
I’ve been to Brussels about 40 times I think, starting from when I was 17 backpacking around Europe and there was an old man sitting next to me jacking off in the botanic gardens on the park bench.. this traumatized me as a teenager, and I don’t think I ever recovered… I’m more of a Gent person, because Brussels makes me stressed.. but Jeu de Balle is great, and of course all the people and music is amazing.. but the city itself never really made me want to live there, I don’t know why.. It doesn’t matter..
I agree with you, I prefer Gent myself to, I have a kind a of hate/love thing with Brussels, but that’s a chat for when we meet again in real.
Tell us a bit more about the further plans with this project?
With Le Villejuif? That is anyone’s guess! No one ever knows…I’m sure I could say that is part of its charm, but I’d be lying.. that is it’s curse! its treacherous curse that will never be lifted. We are doomed! No matter what large French festival calls us up after another band has cancelled…
It would be much more efficient if we functioned like the other cogs of the music industry.
The latest plan is we will try and AirBNB a Chateau in November to record our third album called “En Daxi” … but we will probably just end up riding horses and drinking a hundred bottles of wine in the country side, or the Tuscan 388 will explode and kill us all instantly.
You also have a record out 'Drink up, rainforest Sinatra' fan of Frank Sinatra? it's also a very different path that you're going out on there? Tell us a little more about this release?
Well, it’s my fourth solo album under my own name since 2013 so its the same path but I just took a break on the walk..
to be honest its more of the same from the first three solo albums, or even the Marf Loth albums which came out as far back as 2008… its that sorta 70s avant-rock arty stuff, Brian eno solo pop records, John Cale,,,bloody Fear is a man’s best Alex chilton, blablabla all the same chords, hundred overdubs.. girls singing, saxophones howling, honkytonk piano etc sure, I love Frank Sinatra, but just as much as Frank Zappa, Frank Herbert, Frankenheimer, or any other Frank .. but none nearly as much as Belgiums finest..Frankie Traandruppel!!!!!
Frankie Traandruppel ? I’m fan. But ok. I always ask some questions about corona … How did you experienced these times as a musician and a human being?
I drank a lot of them, with squeezed lime inside.
Hahaha , I’m not much into that beer honesty, I prefer Duvel. anyway.. Did you come out stronger as a musician?
Alcohol has always fueled my life.
It always does. Something else. What are the further plans with this and other projects?
To buy another case of corona, and get back on the road … CIA Debutante have two records coming out in the next few months, the next full length LP is called “Dust” and it could very well be the thing I am most proud of in my musical attempts.. it finally seems like something original, which is what I hoped to achieve with the last books I did.. I can’t describe it,,, but I’ll probably hate it in two months.
What are you future ambitions, are there any ‘end goals?’ or are you not busy with that?
I don’t know, I toured Italy last month. .I’d like to learn Italian and move there, maybe to Sicily or Roma, or Naples, or Bologna or something..
like that old Woody Allen joke, a shark dies when it stops moving.
I have given up writing books, chosen to live life instead.. there is no point being alone in a room for ten hours a day anymore..
I wouldn’t mind some more acting jobs, because I was in two short films this year and I loved the experience…it was wild, like being on tour! But everyone was so focused and productive, it gave me an electric energy..
I would also like to write for theatre, and then be on Saturday night live, and then die peacefully in my sleep next to my wife and cat.
Thanks for this nice interview, we sure need to chat face to face and drink some more ‘corona’, even I prefer Duvel... Good luck in everything you’re doing. See you soon
Fleur De Feu - Omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn
We zakten af naar Les Nuits Botanique voor een avondje met Jozef Van Wissem + Fleur De Feu. Het werd een ceremoniële en occulte totaalbeleving die aan het netvlies bleef kleven. Vooral bij Fleur De Feu bleek dat zelfs bepaalde grenzen te overschrijden, ons verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een heel fijn gesprek met Dominique Van Cappellen, over dit bijzonder project en het ontstaan daarvan. Maar ook haar project ‘Baby Fire’ en het managementbureau ‘Une Fois’, dat zich inzet voor de ondersteuning van vrouwen in de muziek wereld.
Hoe is het idee rond het project Fleur De Feu ontstaan?
In april 2020 stierf een vriendin van mij alleen in het ziekenhuis. Wegens covid veiligheidsmaatregelen mocht niemand op bezoek. Niemand mocht bij haar begrafenis. Dit vond ik overweldigend. Zoals de Franstalige schrijver Françoise Bloch zei: « On a pu réfléchir à comment ouvrir un fastfood, pas comment honorer les morts » (« we were capable of devising how to reopen a fastfood joint but not how to honour the dead »)
Het was op Les Nuits Botanique een bijzonder occulte totaalbeleving, maar niet enkel als eerbetoon aan mensen die gestorven zijn aan corona had ik de indruk? Het gaat toch verder dan dat?
Het ging echt om de mogelijkheid te bieden aan het publiek om hun tijdens de corona periode gestorven vrienden en familieleden te kunnen eren . Ik heb wel gebruik gemaakt van elementen die belangrijk zijn in de sjamanistische tradities, zoals vuur en sjamanistische beats. Deze laatste kunnen helpen om uit de lineaire tijd te stappen. Het inleidende stuk van onze set was een uitnodiging om uit de lineaire tijd te stappen en de heilige tijd binnen te gaan. In de heilige tijd bestaat de dood niet. Wat het gebruik van vuur betreft, dit symboliseert eeuwigheid, niet alleen in de sjamanistische tradities maar ook in vele andere religies. De ceremonie was dan ook spiritueel, voor iedereen. Men kon ook onze set zoals een gewone optreden beleven.
Het meest pakkende was toen op het einde van de set blaadjes ceremonieel werden verbrand; had je die impact verwacht dat er toch heel wat mensen zouden in meegaan?
Ik had niet verwacht dat zoveel mensen een laurier blaadje zouden willen branden. Ik was heel ontroerd. Mensen hebben echt nood om te kunnen rouwen. Tijdens de lockdown was dit mogelijkheid er vaak niet en dat is tragisch en angst inducerend.
Hoe waren de algemene reacties naderhand?
Vrienden hebben heel mooie teksten in het Fleur de Feu gastboek geschreven. Na de ceremonie zei een vriend mij dat ook hij graag zijn angsten had verbrand. Ik had nog een blaadje bij. Die heb ik hem gegeven en aanbevolen om er zijn angsten op te schrijven en het blaadje te verbranden als hij thuiskwam. De ceremonie was trouwens gefilmd. De film heb ik schrijver en filosoof Penny Rimbaud (one of the founding members of Crass, the anarcho-punk collective) gestuurd. Penny liet me weten dat hij had tranen in zijn ogen had, van vreugde en liefde . Hij bedankte me ook om mezelf te zijn. Ik heb heel veel van Penny Rimbaud geleerd qua DIY en artistieke ethos, en ook qua levenswijze. Dat ik iets kon teruggeven vind ik nog steeds ongelooflijk.
Zijn er nog verdere plannen met het project Fleur De Feu in de richting van platenwerk of zo?
Er komt een digitale release op 15 oktober, in eigen beheer, alleen op Bandcamp en helemaal gratis.
Of nog andere live optredens? Waar kunnen we je nog live zien?
Toen ik in mei en juni e-mails stuurde naar culturele centra en zalen kreeg ik vaak te horen dat ze al volgeboekt waren. Voorlopig is maar één ceremonie gepland en dat is in La Zone in Luik op 10 december. Deze keer met Déjà (Wolvennest…) op gitaar en Cécile Gonay (Seesayle, Baby Fire…) op viool.
Hoe heb je persoonlijk deze corona periode eigenlijk beleefd en overleefd als muzikant maar ook als mens?
In maart en april 2020 was het helemaal frustrerend , ik had optredens met Baby Fire in België en Frankrijk. ‘Searching for Grace’, de vierde Baby Fire release, kwam uit op 6 maart 2020. Perfect timing, niet waar? (lacht)
Hoe groot was de honger om terug op te treden?
Met het ouder worden leer ik om niets te forceren. In 2020 heeft Baby Fire 3 keer mogen optreden en ik was al blij omdat onze laatste optreden het beste concert ooit was. Dit jaar was het moeilijker omdat we maar één keer hebben kunnen repeteren. Er is maar één optreden gepland dit jaar, op 5 november in de Rockerill in Charleroi.
Je gaf het al een beetje aan. Ik had het dus ook graag over je andere projecten gehad. Je bent ook frontvrouw van ‘Baby Fire’ , hoe is het met deze band en wat zijn de plannen voor de toekomst?
‘Grace’, de vijfde plaat van Baby Fire, zal in maart 2022 gereleaset worden. Het is een project van lange adem. De plaat moest in oktober 2019 verschijnen. De release show en een tentoonstelling (over de thema van de genade) waren in culturele centrum BRASS in Brussel gepland sinds oktober 2018. Maar in november 2018 heb ik mijn schouder gebroken en alles was afgelast.
Hoe heeft de band deze crisis doorstaan? Zijn jullie er sterker uit gekomen?
We zijn dankbaar geweest voor die drie optredens die we mochten geven in 2020. De lente van 2021 was moeilijker voor mij omdat het onmogelijk was om elkaar te zien en te repeteren. Toen we eindelijk elkaar konden weerzien eind mei praatte ik daarover en ik kreeg onmiddellijk steun van de andere bandleden. Het was hartverwarmend.
En jij persoonlijk, ben jij er sterker uit gekomen uit deze crisis? Sommige artiesten wisten me te vertellen dat ze tot rust en bezinning zijn kunnen komen, anderen hebben de stekker eruit getrokken. En jij?
In het begin van de lockdown, toen alle optredens afgelast werden, voelde ik me in zekere zin opgelucht dat ik niet meer aan het boeken van optredens moest werken. Ik boek zelf de optredens voor Baby Fire, Stroheim, Veda en Fleur de Feu. Het is geen keuze van mij maar een noodzaak. DIY boeking is veeleisend ook omdat je vaak geen antwoord hebt. In het verleden heeft dit me soms bijna gek gemaakt omdat ik me daardoor onzichtbaar voelde als artiest.
Verleden mei was ik weer een beetje zenuwachtig omdat het tijd was om weer boeking e-mails te sturen. Sinds maart 2020 voel ik dat ik sterker en wijzer geworden ben. Spiritueel ben ik gegroeid, deels dankzij meditatie, deels dankzij een online cursus in wicca en een paganisme gegeven door Phyllis Curott. Ik heb daardoor nu een grotere band met de natuur. Ik leer ook steeds meer om los te laten en te vertrouwen op het levensproces. Dat Baby Fire na zoveel albums nog steeds underground is, maakt me niet meer zo van streek als vroeger. Wat ik leuk vind aan het Fleur de Feu project is dat het meer over andere mensen gaat. Artiesten kunnen vaak egocentrisch zijn. Er is nauwelijks sprake van ego bij Fleur de Feu, alleen de minimale wil en drive om de vuurceremonies te laten gebeuren.
Je bent ook mede- oprichtster van managementbureau Une Fois, waar je vrouwen in de muziek wil ondersteunen. Is de muziekwereld nog steeds een mannen bastion? Of is er wat verbetering?
De muziekwereld blijft helaas een mannen bastion. Er is wat verbetering maar er is nog steeds een grote meerderheid van mannen in « key posts » bij labels, boeking agency, journalisten en op de radio. In sommige muziekgenres zoals Metal, Doom, Black Metal zijn vrouwelijke muzikanten weinig te zien in ons land. Soms, als zangeres bij Von Stroheim, ben ik de enige vrouw op de affiche van de hele avond. Er is dus nog heel veel werk aan de winkel.
Wat is het voornaamste doel van Une Fois?
Samen netwerken, elkaar steunen, adressen uitwisselen, elkaar om advies vragen. We zijn van plan om af en toe optredens zelf te organiseren en andere vrouwelijke muzikanten uit te nodigen. Sisterhood is essentieel voor ons.
Je zit eigenlijk niet stil ? vallen al die projecten nog met elkaar te combineren en met je privé leven? Hoe doe je dat toch allemaal?
Ik heb het geluk het kunstenaarsstatuut te hebben. Ik kan dus veel tijd aan muziek besteden. Ik heb geen kinderen - mijn platen zijn mijn baby’s - en ik krijg steun van mijn partner.
Wat zijn je grote ambities en doelstellingen na al die jaren? Iets dat je absoluut zou willen bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Na bijna 30 jaar muziek weet ik dat ik nooit een rockster zal worden en ik ben OK daarmee (lacht). Het zou prachtig zijn als met het aankomende ‘Grace’ album Baby Fire meer bekendheid zou krijgen. Maar omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn. Wat er gebeurt met Fleur de Feu is een zegen op zich.
Heeft u nog belangrijke mededelingen of ‘links’ waar mensen eventueel merchandiser of zo kunnen kopen?
Via http://www.babyfire.net/ is het mogelijk om mij te contacteren of in te schrijven voor een ‘newsletter. En we zijn op Bandcamp: https://babyfire.bandcamp.com/
Von Stroheim heeft ook en Bandcamp: https://vonstroheim.bandcamp.com/
Veda : https://veda-doom.bandcamp.com/releases
En last but not least, Fleur de Feu: https://fleurdefeu.bandcamp.com/
Pics homepag @Cécile Gonay
Enorm veel succes in alles wat je doet, ik was diep onder de indruk van je performance in de Botanique en hoop je spoedig in een van je projecten live te zien
Hartelijk dank, Erik
Les Nuits Botanique 2021 - Emy - Dankbaar voor zoveel oprechte innemendheid
Les Nuits Botanique 2021 - Emy - Moli
Botanique (Orangerie)
Brussel
2021-09-22
Jerome Bertrem
Op deze double bill stonden de superpop van Moli en het neo-soul van Emy geprogrammeerd. Een Belgische concertavond van twee beloftevolle artiesten, dus.
Als eerste kwam de Brits-Belgische Moli aan beurt. Ook al is ze nog maar sinds 2018 bezig, toch heeft ze met haar twee EPs ‘Résumé’ en ‘Préface’ plus een handvol singles genoeg songs om een dik halfuur te vullen.
“Comfortable” legde meteen haar muzikaal palet bloot: krachtige gevarieerde vocals, dansbare tracks met nostalgische 80s disco hooks en licht compromisloze lyrics. Met “On the Weekend” bracht ze een ode aan Berlijn dat nu haar thuisbasis is. Uniek is ook haar mix van Engels en Frans in haar teksten. Deze speelse, maar toch doeltreffende keuze klonk goed in onder andere “Cloud No 9”, “Shapeshifting”, “Disconnected” en “Something What I’ve Said”. Achter de opwekkende glossy pop schuilen er soms ernstige thema’s als eindeloze zelfreflectie en piekergedachten.
Moli bracht al bij al dus mooi uitgebalanceerde pop. Ze leek af en toe wat overweldigd te zijn door het feit dat ze voor het eerst optrad voor een Belgisch publiek, inclusief haar vrienden en familie, maar we wilden toch nog meer horen. Zo gevraagd zo gekregen, want als bisnummer schudde ze opnieuw “Shapeshifting” uit haar mouwen dat trouwens nog net beter klonk dan de eerste keer.
De in Parijs-geboren en nu Gentse Emy Kaboré is een rijzende ster van wie haar singer-songwriter act tijdens haar deelname aan Humo’s Rock Rally in 2018 ontbolsterd is tot de neo-soul/funk met full band. Dat ze ernstig met haar muziek bezig is, viel ook meteen op aan de live setting. Begeleid door vier stuk-voor-stuk sterke muzikanten, maakte ze in een huiselijke setting (tv, plant, tapijtje) het zeer gezellig .
Al vanaf de eerste tonen en zanglijnen liet ze een ontspannen en zelfverzekerde indruk na. Moeiteloos brak Emy uit haar schelp in “Comfort Zone” waarna het publiek - op haar vraag - dichter ging staan. Deze intimiteit werd beloond met een breekbare en pakkende “Down the Lonely Street”.
Halfweg de set was het moment gekomen voor het op radio-vaak-gespeelde “Inconvenient” dat live met volle overgave een terechte kippenvelmoment bezorgde.
Authentiek is ook een woord op de juiste plaats: na het intieme “Does it matter” is Emy zelf duidelijk ontroerd. Als publiek konden we alleen maar dankbaar zijn voor het mogen aanschouwen van deze oprechte emoties, die ze via dit nummer (over een emotionele periode in haar leven) met ons wil delen.
Nog een heerlijke glimp van haar talent (en van haar muzikanten) was “Freestyle” waar ze op funky wijze komaf maakt met hokjesdenken en onterechte verwachtingen.
Emy vergelijken met andere artiesten zou haar talent onrecht aan doen. Wat ze vanavond bracht, belooft voor wat ze nog zal uitbrengen. We kijken er dan ook halsreikend naar uit wanneer het eerste album het daglicht zal zien.
We zijn Emy dankbaar voor zoveel oprechte innemendheid
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/emy-22-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/moli-22-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Nederlands 
Français 
