De Belgische jazz pianist Jean-Marie Machado zal bij het grote publiek vooral bekend zijn van zijn samenwerking met een internationaal sextet, nl. op trompet de Duitser Claus Stotter, op trombone de Amerikaan Gary Valente, op saxofoon de Brit Andy Sheppard, op contrabas onze landgenoot Bart De Nolf en op drums de Noorderling Jacques Mahieux.
Met zijn nieuw project 'Majakka' stelt Jean-Marie Machado een heel ander kwartet voor: Op bariton-, sopraansaxofoon en fluit Jean-Charles Richard, op cello Vincent Segal, op percussie (met name de zarb, een trommel van Perzische oorsprong) Keyvan Chemirani. Een versmelting van talenten, die een filmisch kader bieden en de fantasie prikkelen.
De vier muzikanten tasten hun eigen mogelijkheden af in de groep. Het is genieten van het samenspel. Luister maar eens naar het wondermooie « Les Pierres Noires » « Um Vento Leve » en « t 'Gallop Impulse » .
Jean-Marie Machado zet het bedwelmende sfeertje verder in een uiteenlopende cultuur van songs als « Outra Terra » en « La Mers Des Pluies », een filmische verbinding met de natuur. Hier klinkt de totaalbeleving door , het is het totaalplaatje dat telt . Je wordt verwonderd door de gemoedelijke , rustbiedende klanken. Ideaal voer voor de (jazz) jiefhebbers.
Tracklist: Bolinha 6:24 Les Pierres Noires 5:19 Um Vento Leve 4:26 La Lune Dans la Lumière 3:28 Gallop Impulse 7:01 Outra Terra 3:48 Emoção de Alegria 6:05 La Mer Des Pluies 6:32 Les Yeux De Tangati 8:16 Slow Bird 5:49
Bosum lanceert na eerste singles "Blinding Lights", "Smell Of Your Hair In The Morning" en "Cherry" het debuutalbum ‘Ghostwood Country Club’. Dit dromerige debuut omvat zeven introspectieve songs en twee intrigerende soundscapes en is door frontman Verbeeck over de jaren heen bij elkaar geschreven in de weidse velden van de Zennevallei.
Het album kreeg vorm in de Johnny Green Giant studio in Gent. De titel en de inspiratie voor het album zijn gekomen na het binge watchen van de serie ‘Twin Peaks’ (David Lynch). Het album kan omschreven worden als dromerig.
‘Ghostwood Country Club’ is niet het eerste werk van Bosum. Tussen 2018 en 2019 hadden we de overtuigende losse singles "Marvin" en "Golden Rain", die op wat airplay konden rekenen.
Zweverig, filmisch en inderdaad dromerig is de beste omschrijving. We horen het al op “Ghostwood Country Club Pt. 1”. Songs als “Cherry”, “Second hand sweater” en “Waves” doen bevreemdend aan en doen je wegzweven. Het biedt enig mysterie in de sound.
Het is een zachtmoedige trip die de fantasie prikkelt naar beeldmooie landschappen. Een muzikale natuurpracht.
Naast de zeemzoet klinkt hij ook aanstekelijk, en kan hij wel eens verwoestend uithalen.
“Billy”, “If tot 'Blinding Lights”, “ Ghostwood Country Club pt.'2” overtuigen verder.
'Ghostwood Country Club' spreekt een breed publiek aan, een sound die balanceert tussen zachtmoedigheid, filmisch en lichtjes bevreemdende schoonheid. Dromerige sing-songwriting dus.
Tracklist:
Ghostwood Country Club Pt. 1 01:13
Cherry 04:08
Second Hand Sweater 03:38
Waves 04:16
Billy 03:36
If 03:49
Smell of Your Hair in the Morning 02:10
Blinding Lights 03:32
Ghostwood Country Club Pt. 2 01:38
Ina Rose is een Belgische country-zangeres die met “Sound Of Love” een knappe single uit heeft. Het nummer gaat over tot over je oren verliefd zijn en zo klinkt het ook: onbezorgd en vrolijk. En Ina Rose brengt het overtuigend en geloofwaardig. Zelfs met andere muziek en uitvoerders zou deze song nog mooi overeind blijven. Muzikaal is dit misschien niet nieuw of grensverleggend, maar dat is vaak ook niet wat country-liefhebbers zoeken. De uitvoering is smetteloos en er zit een leuke break met een viool-solo in.
De enige kleine opmerking is dat het Yankee-accent er soms wat te dik op ligt, terwijl de woorden er mooier uitkomen in ‘gewoon’ Engels. Maar dat zijn details.
Ina Rose is een fijne ontdekking in een genre dat in ons land te weinig aan bod komt. Ik zit al ongeduldig te wachten op dat album.
https://linktr.ee/inarosemusic?fbclid=IwAR2V2DvZ765ggKAoD211SNYYVUqnqP79UelOkfF5yTSHlPWzrvXlT58WLAo
Les Nuits Botanique 2021 - Bachar Mar-Khalifé - Dance en Trance, wat een variatie!
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-14
Erik Vandamme
Op zijn debuut 'Oil Slick' (2010) en albums als 'The Water Wheel' (2018), 'ON OFF'(2020) toont de Frans-Libanese multi-instrumentalist en componist Bachar Mar-Khalifé (*****), z’n muzikale veelzijdigheid aan, van rock, dub, dabké tunes, electro en soms zelfs latin music. Het concert ging door in de Orangerie, met zitplaatsen.. De zaal was overladen vol waardoor sommigen gewoon op de trappen gingen zitten.
De sfeer zat er vanaf de eerste tot de laatste seconden in. In onze notitieboekje schreven we 'Indrukwekkend, onvergetelijk, magische avond' . Dit optreden was van een ongelofelijke schoonheid, onaards, van het ene naar het andere oorgasme. Wat een intens, gelukzalig gevoel. Dance en Trance, wat een variatie! , wat Bachar Mar-Khalifé ons meer dan anderhalf uur voorstelde.
Ingetogen start Bachar op piano, hij wordt begeleid door een percussie virtuoos en gitarist/contrabassist van uniek allooi. Mooi allemaal. Alle registers worden open getrokken en er ontstaat een wervelstorm van deze instrumenten, piano, gitaar en drum. Vuurwerk waardoor de grond onder onze voeten davert. Hierop stil zitten is onmogelijk, het luide en lange applaus duidt aan dat ook het publiek genoot met volle teugen.
Bachar spreekt zijn publiek aan door gezapige kwinkslagen, en blijkt dus op de koop toe een charismatische klasse entertainer te zijn.
Hij wordt geruggesteund door zijn muzikanten die op percussie/drum en gitaar/bas hoogstaande magie realiseren. Op een bepaald moment gaan de muzikanten zodanig intens en oorverdovend tekeer alsof de Apocalyps is ontbonden in de Botanique. De respons van het publiek bedwingt Bachar letterlijk tot tranen. Wat een emoties! Het is poëtisch, filmisch wat we horen en zien.
Bachar brengt na een uur , opnieuw, een ingetogen stukje op zijn piano, aangevuld door zijn muzikanten die moeiteloos op de song inpikken; het bewijst hun uitzonderlijke virtuositeit. Daarna trekt Bachar het potje compleet open, het publiek staat nu recht en begint wild te dansen. Een wervelende finale in een veelkleurige sound.
Bachar Mar-Khalifé bezorgt ons een onvergetelijke, formidabele set en avond! Hij klinkt met z’n muzikanten uitbundig en emotievol. Schitterend.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Hunter - Onze sterkte? We zijn een behoorlijke hechte vriendenkring , we hangen heel goed aan elkaar samen. Op die manier kunnen we heel volwassen omgaan met het gegeven ‘in een band spelen’
Hunter is een collectief van vrienden/muzikanten die met het hart op de juiste ‘heavy metal/rock’ plaats hebben , samen muziek spelen alsof ze terug kind geworden zijn. De band toont eerder aan dat ouder worden niet moet resulteren in bij de pakken zitten of ergens in een hoekje voor de tv zitten mijmeren over de tijd van toen.
Hunter brengt een strak, gezapig en energiek potje heavy metal in z’n meest pure vorm. In 2019 bracht de band een knappe plaat op de markt, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen zijn we twee jaar verder en vroegen we ons af hoe het nog gaat met Hunter tegenwoordig. Tijd voor een fijn gesprek met Thomas Abeel en Joost Vlasschaert …
Dit is ondertussen ons derde interview in enkele jaren tijd, het laatste was 2018 op Pluto Fest. Er is ondertussen veel veranderd, wat zijn de veranderingen de laatste jaren?
Thomas: 2018 was nog het prille begin van Hunter. Het was het jaar waarin we zijn beginnen optreden. Vanaf de release van onze Cd ‘Hunter’ in 2019 is alles een beetje in een stroomversnelling geraakt. Dat was een essentiële stap om als band verder te geraken. We hebben veel feedback gekregen op dat album, ook de optredens hebben een boost gekregen. En dat is uiteindelijk toch waar het bij ons om te doen is: onze muziek live spelen voor een publiek. Helaas is wat later corona gekomen en dan viel alles stil.
Joost: Die plaat heeft ons inderdaad een hele rits optredens bezorgtd, helaas zijn die door corona bijna allemaal in het water gevallen of verschoven. Sommige als Judasfest en Devils Rock For An Angel zijn terug gepland. Van enkele andere hopen we de komende weken ook een positief bericht te krijgen, zodat we er weer tegenaan kunnen gaan.
Met de plaat ‘Hunter’ heb je in 2019 je stempel weten te drukken op het metal gebeuren… hoe waren de reacties daarop?
Joost: we waren aangenaam verrast door de positieve toon van zowat elke review. Je kunt natuurlijk niet voor iedereen goed doen. Enkele negatieve reviews vonden het niet goed omdat onze muziek ouderwets is, de positieve vonden het net wel goed omdat het ouderwets is. Dus het gaat om de persoonlijke insteek van de recensent, zoals dat vaak gaat. Als het merendeel van de reviews positief is, denk ik dat we iets goed gedaan hebben. En dat we op het juiste pad zitten.
Ok, het klinkt ‘ouderwets’ maar niet gedateerd, dat vind ik belangrijk. Jullie voegen daadwerkelijk iets toe aan die sound van toen …
Joost: We doen geen bewuste poging om Retro te zijn. We proberen geen NWOBHM – parodie te zijn of zoiets. Wij brengen gewoon de heavy metal die we, in mijn geval al veertig jaar, goed vinden. Er is daar niets geforceerd aan, dat is de sound die we bewust willen brengen.
Thomas: Ik ben de jongste van de band, maar mijn passie ligt ook bij oudere muziek, gaande van blues, hardrock en heavy metal. Mijn muzieksmaak gaat van bands als ZZ Top en Status Quo, tot Judas Priest en Slayer en alles wat daar tussen zit. Onze muziek neigt dan eerder naar die laatste twee. Ik kan alleszins mijn ei kwijt in Hunter. We spelen, zoals Joost het aangeeft, gewoon wat we zelf graag horen. En waar we ons goed bij voelen.
De Amerikaanse glam metallers Steel Panther vestigden de aandacht op Hunter als één van de meest veelbelovende acts in de underground heavy metal, lees ik in de biografie, dat is heel wat. Hoe ga je om met zoveel bewieroking van zo een band (niet dat ik persoonlijk fan ben van Steel Panther) ??
Thomas: Het is tof als zo een grote naam binnen de metal dat even laat weten via hun Twitter en je muziek deelt op sociale media. Dat is een enorme erkenning. We zijn daar heel blij om uiteraard, alle beetjes helpen om de band wat meer bekendheid te geven. Of dit specifiek gegeven deuren heeft geopend? Dat ga ik niet direct zeggen. Elke feedback die je krijgt, helpt natuurlijk.
Joost: Ik sluit me daarbij aan, ieder compliment dat je krijgt is welkom. Ik ben zelf wel een fan van Steel Panther. Als je die live ziet? Dat maakt gewoon je dag goed. Hoe je ook tegenover hun grapconcept staat, het zijn topmuzikanten en ze staan qua populariteit op een niveau waar wij maar kunnen van dromen. Dat zo een band je eventjes vernoemt van ‘daar moet je toch eens naar luisteren’ dat is mooi meegenomen uiteraard.
In vorige interviews hadden we het er al over, maar is net dat niet een voordeel van sociale media dat je vanuit die kant dan wel sneller erkenning krijgt?
Joost: Het heeft een groot bereik, dat klopt. Je hebt ook meer mogelijkheden om tot je doelpubliek te komen. Maar door het overaanbod en door het feit dat sociale media continu verandert en de insteek ervan verschuift, is het op het moment niet gemakkelijk om via Facebook je band te promoten. De post die je maakt voor je band verzuipen vaak in het overaanbod van zoveel bands en artiesten. Daarom blijf ik toch hameren op de face-to-face reclame waar we het de vorige keer al over hadden. Dat is veel belangrijker en brengt nog steeds meer op dan sociale media. Je mag er vooral niet op rekenen als enig middel.
Hunter heeft voorprogramma's gespeeld voor internationale metalbands, zoals Them, Chevalier, Riot V en Adam Bomb en haalde de Belgische finale van de Wacken Metal Battle in 2019. Ik veronderstel het laatste anderhalf jaar het een domper was op de feestvreugde van de band; heeft corona een stop gezet op de verdere groei van de band?
Joost: Dat was gewoon van alles naar niks. Onze manier van songschrijven is dat we het allemaal samen doen. Dat viel, doordat we niet meer konden repeteren, ook weg. We zijn geen band waar iemand een nummer aanlevert en iedereen daar maar bij aansluit. Er komt iemand met een idee, en we werken dat SAMEN verder uit, zo gaan we al een paar jaar tewerk. Wat songs schrijven betreft, hebben we dus heel de coronaperiode stil gelegen. Iedereen heeft op zich wel ideeën zitten opnemen, en die dan naar elkaar gestuurd om te kijken of we er iets konden mee doen of niet. Maar corona heeft ons meer dan een jaar in de koelkast gestoken, zonder meer.
Thomas: We hebben gemerkt dat nummers schrijven via Skype niet ons ding was (haha) dus ja, voor ons viel alles stil. Desondanks hebben we in die periode wel wat leuke dingen meegemaakt. Zo heeft ZYX records uit Duitsland een nummer van ons uitgebracht op een verzamel-cd (Damn, This Stuff Is Heavy, Vol. 2). Er staan op die plaat bands als Anthrax en KISS. We schrokken toch dat we tussen zo grote namen mochten staan. In die periode kregen we ook de vraag of onze muziek gebruikt mocht worden in “Rookie’, een nieuwe Vlaamse film over motorracen, die onlangs in première is gegaan. Wie goed luistert , vindt daar ons nummer “Dominion” in terug. Het is super als ze je zoiets vragen. In die zin was het mooi om te merken dat er ondanks de stille coronaperiode nog interesse bleef voor de muziek van Hunter. Ondertussen zijn we deze zomer terug beginnen repeteren en konden we weer starten met nieuwe nummers te schrijven. We zijn nu helemaal klaar om eindelijk terug op het podium te gaan staan.
Ik wil toch even op iets inpikken , je zegt dat je als Belgische band op een verzamelalbum staat met Anthrax en KISS straffe kost is? Ik vind dat eerder dik verdiend. Ik geef jullie als voorbeeld, maar er zijn genoeg voorbeelden als Evil invaders, Channel Zero of Amenra? Die van internationaal niveau zijn. Onderschatten we onszelf niet een beetje?
Joost: Bij mij is dat niet zozeer een kwestie van onszelf onderschatten. Ik geloof 100% in onze muziek. Het is gewoon het verschil in status. Laat ons eerlijk zijn, Anthrax behoren tot the Big Four en KISS behoren tot de absolute wereldtop. Hunter is een band die in de startblokken staat. Ik doe niet mee aan ‘het is goed voor Belgen’ dat is een scheefgetrokken concept. Er zijn gewoon enorm veel Belgische bands die ook enorm goed zijn. Zoals de bands die je opsomt. Maar ook bijvoorbeeld FireForce die kunnen tussen iedere internationale band staan. De Belgische metal scene heeft altijd geleefd, maar het is op een manier nog steeds hetzelfde probleem. De ondersteuning is er niet, de infrastructuur en labels zijn er niet. Het is gewoon moeilijker als Belgische band, maar aan de ander kant heeft het Ancient Rites nooit gestopt. Het heeft Evil Invaders ook nooit gestopt. Het hoeft dus zeker geen belemmering te zijn, en daar moeten ook wij als Hunter gewoon aan werken. En dat kun je alleen door de mogelijkheden van de band optimaal te benutten.
Je bent dus bezig aan nieuwe nummers, we mogen ons dus binnenkort aan een nieuwe CD verwachten?
Joost: Er zijn wat dat betreft nog geen concrete data. Maar ik ben al aan het rond kijken voor studio’s. Het schema dat we in gedachten hebben, afhankelijk van hoe de Apocalyps verder evolueert, is eind van het jaar of begin volgend jaar de opnames. En de release in het voorjaar van 2022.
‘Hunter is back’ lees ik op jullie facebook, hoe moeten we dat zien? Nieuw materiaal dus of iets anders?
Thomas: Het is vooral een referentie naar het feit dat we anderhalf jaar stil hebben moeten zitten, en nu eindelijk terug kunnen beginnen optreden. En we zullen inderdaad met nieuwe muziek naar buiten komen.
Joost: Daar sluit ik me bij aan, gewoon een vreugdekreet dat we terug op gang zijn. Na al die tijd.
Ik veronderstel dat de honger om terug op te treden groot is? Is het optreden op Devils rock for an Angel op 25 september jullie eerste? Niet teveel zenuwen ?
Thomas: Devils Rock For An Angel is inderdaad ons eerste optreden sinds lange tijd. Op diezelfde dag spelen we ook op Legends Live XL in Ninove (https://www.facebook.com/events/566412601153518 ) Ineens van niets, naar twee optredens op één dag. We gaan daar geen gewoonte van maken, om er twee op één dag te doen uiteraard (haha).
Twee optredens op één dag. Dat is ook iets dat me wat opvalt de laatste tijd. Er is plots een overaanbod aan optredens. Psychonaut stonden onlangs eerst in OLT Rivierenhof en moesten diezelfde avond nog naar Sint-Niklaas. Je kunt niet verwachten dat je twee keer even energiek zal zijn?
Thomas: Wat ons betreft zien we dat helemaal zitten die dag. Er zit voldoende tijd tussen de twee optredens, dat scheelt wel. Het ene is om half twee en het andere om half zeven, dus dat moet zeker lukken. We gaan ons alleszins voluit geven tijdens beide shows!
Joost: Moeilijk gaat ook. Ik zeg het, ik zou dit niet elke week willen doen, maar deze kansen om op te treden wilden we niet laten liggen.
In een vorig interview lieten jullie uitschijnen hoe belangrijke kleinschalige festivals zijn voor een band. Is er geen ambitie om ook de grote podia te gaan doen?
Thomas: Ik denk dat we gewoon blij zijn met elk optreden dat we hebben voor het moment. Het is altijd leuk om eens op een groot festival te kunnen spelen, dat is voor iedere band wel een droom. Het is niet zo dat we de kleinere festivals te min vinden ondertussen.
Joost: Ik blijf nog steeds fan van de kleinschalige festivals. Ik kom uit de tijd dat een festival zes groepen waren op een halve dag. En niet een veldslag van de vierdaagse kampeerveldtochten van tegenwoordig. Ieder festival, iedere organisator die de moeite doet om iets te organiseren waardeer ik enorm. Waar dat is speelt geen rol, ik ben heel blij met iedereen die iets durft organiseren en daarbij aan ons denkt.
Thomas: We zien dat er momenteel heel veel wordt georganiseerd: een combinatie van nieuwe concerten die gepland worden en de wegens corona afgelaste optredens die nu opnieuw worden ingepland. Dat lijkt op het eerste zicht wat een overaanbod. Omgekeerd zit het publiek te wachten om terug naar optredens te kunnen gaan, dus zo’n overaanbod is in dat opzicht meer dan welkom.
Ik heb een interview gehad waar me op een ander probleem werd gewezen. Organisaties die op hun (uitgestelde) affiche geen nieuwe bands meer boeken en gewoon de namen mee verschuiven (wat ergens logisch is). Ondervinden jullie dat er hierdoor soms geen plaats meer is op de affiche?
Thomas: We zien eigenlijk vooral dat we zelf mee verschuiven. Er zijn uitgestelde optredens die we nog tegoed hebben. En los daarvan zijn er ook al totaal nieuwe boekingen bij gekomen. Dus nee, wijzelf ondervinden op dat vlak geen problemen.
Joost: Het is nu wel een beetje chaotisch, maar dat zal mettertijd wel kalmeren en balanceren. Iedereen probeert zijn schade in te halen en zijn festival en optreden te herorganiseren. Als de situatie niet opnieuw verslechtert door corona, dan denk ik dat binnen dit en een tijd alles wel op zijn min of meer normale elan zal doorgaan. Vroeger was er eigenlijk ook al een overaanbod. Er zijn immers maar 50 zaterdagen op een jaar, de enige dag dat de meeste mensen echt tijd hebben om festivals en concerten te doen.
Het loopt dus allemaal weer wat los. Maar denk je dat je als band er sterker uit gekomen bent uit deze periode?
Joost: We zijn een behoorlijke hechte vriendenkring, we hangen heel goed samen. Daardoor kunnen we heel volwassen omgaan met het gegeven ‘in een band spelen’. Het helpt ook dat je geen achttien meer bent. Iedereen heeft al wat bandervaringen achter de rug, zij het goede of slechte. We hebben allemaal onze bagage en ervaring mee genomen naar Hunter. Ook ons schrijfproces binnen de band is volledig democratisch. In die zin dat als er iemand van ons iets niet ziet zitten, dat we het waarschijnlijk niet zullen doen. We kijken en denken allemaal in dezelfde richting. Zijn we daardoor sterker uit de voorbije periode gekomen? We zijn er zeker niet zwakker uit gekomen. We zijn goede vrienden, en ook muzikaal zitten we nog altijd op dezelfde golflengte. Iedereen zijn doel voor de band is realistisch, en stemt overeen.
Thomas: Daar sluit ik me bij aan. We hebben een muzikale pauze gehad. Voor mij had dat vooral als effect dat, nu we weer kunnen repeteren en optreden, de goesting om te spelen nog zoveel groter is dan tevoren.
Wat is de ambitie van Hunter en hebben jullie een soort ‘einddoel’ voor ogen?
Joost: Mijn doel, en dat is bij elke band waarin ik heb gespeeld het geval geweest, is de best mogelijke versie van die band zijn. En er het maximum uithalen. Als wat je doet goed genoeg is, dan volgt de rest quasi automatisch: goede reviews krijgen, goede optredens krijgen. En als die allemaal goed zijn, dan ga je goede reacties van het publiek krijgen. En dat is een cirkel die steeds opnieuw draait.
Ambities? We kijken gewoon hoever we het kunnen brengen als band. ‘The sky is the limit’ is veel gezegd. We moeten er rekening mee houden dat we geen achttien meer zijn. Alles laten vallen en op tournee vertrekken voor drie maand is voor ons niet evident en zit er voor niemand van ons in. Dat wil ook niet zeggen dat we geen verlof kunnen nemen om ergens in het buitenland eens een optreden te gaan doen, waarom niet. Dus het doel? Het zo ver brengen als mogelijk is, en er even veel plezier in blijven hebben als we er tot nu toe al in hebben in gehad.
Dus ambities om in het buitenland eventueel door te breken zit er niet direct in? Maar als je door omstandigheden de gelegenheid krijgt dat wel te doen, een wereldtournee? Zou je dat niet doen dan?
Thomas: We hebben recent al wat vraag gekregen voor optredens in Nederland en Duitsland. Door corona zijn er helaas weer een paar uitgesteld ondertussen. Het zit er dus wel aan te komen dat we in de buurlanden zullen spelen nu. Als de vraag komt voor verder? Dan zien we wel op het moment zelf.
Joost: Dat bedoel ik met realistische doelstellingen, je moet binnen de band weten wat voor iedereen goed is. Wat iedereen wil en kan. Van een wereldtournee droomden we wellicht toen we achttien waren allemaal. Zou ik dat graag doen? Ja. Zie ik dat nog zitten om twee weken in zo een busje te slapen? Minder. Na twee optredens zit ik dan in een rolstoel (haha). Wellicht boek ik dan een hotel of zo. Als het de moeite is, waarom zou ik dat dan niet doen? Maar het moet dus voor iedereen realistisch zijn en blijven. We zien wel wat ons aangeboden wordt, het is inderdaad heel jammer dat we door die corona die buitenlandse optredens niet hebben kunnen doen. Sommige zijn opgeschoven naar een nieuwe datum, van andere wachten we nog op meer nieuws. Dus gewoon afwachten. Je kunt dat toch niet forceren.
Om af te sluiten, hoe ziet 2022 eruit voor Hunter?
Joost: Indien alles volgens onze voorlopige planning verloopt, kunnen we in de eerste helft van volgend jaar een nieuw album uitbrengen. Als de reacties even positief zijn als op de eerste, denk ik dat dit toch nieuwe deuren gaat openen. Waardoor we hopelijk een naam gaan worden waar je minder gemakkelijk omheen kunt. En dan maar hopen dat we onze opwaartse lijn kunnen verder zetten. We gaan er van onze kant in elk geval voor zorgen, dat wat we uitbrengen zo goed mogelijk is om dat doel te bereiken.
De tweede plaat, die vaak met het schitterend debuut zal worden vergeleken, is altijd een beetje een moeilijke opgave? Niet bang voor?
Joost: Wij zijn aan het groeien als songschrijver, en wij forceren nog steeds niets. Alles komt nog steeds heel naturel, daardoor is het wellicht een trager schrijfproces. Maar het eindresultaat is belangrijker. Je kunt uiteraard nooit voor iedereen goed doen, je gaat er hebben die de eerste goed vinden omdat het zo underground was, en als de tweede gestroomlijnder is, het als verraad bestempelen. Je zult altijd mensen hebben die het een stap vooruit vinden, of andere net niet. Maar je moet gewoon je ding doen. En dat is ook de luxe die je hebt als hobbyband. Als je er niet moet van leven, kun je gewoon doen wat je wil. En als je doet wat je wil en daar zelf achter staat, en er zelf over tevreden bent? Dat is het belangrijkste, en dan gaan er gegarandeerd mensen mee gaan in je verhaal.
Thomas: Ik sluit me hier compleet bij aan, we spelen met Hunter gewoon wat we graag spelen. En wat we krijgen van kansen en optredens is allemaal mooi mee genomen.
Ik zie enorm uit naar jullie concert in Zillebeke, veel succes met alles wat jullie doen in de toekomst
Hunter opent het festival Devils Rock for An Angel op zaterdag 25 september in Zillebeke (Ieper). Met op het programma ook: Carrion, Reject the Sickness, Objector, Sin Savage en Liquid Therapy.
Voor alle informatie verwijzen we jullie graag door naar volgende link: http://www.musiczine.net/nl/news/item/82941-devils-rock-for-an-angel-2021-25-september-2021-een-overzicht.html
Fractured Insanity - Onze ambitie en doelstelling is om een gevestigde waarde te worden binnen de Europese underground scene
Fractured Insanity bracht begin 2020 een nieuwe plaat uit, waarmee ze hun status als top band binnen de scene bevestigden. De recensie van ‘Massive human failure’ kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen bleven ze ook op het podium op een zodanige energiek en gedreven wijze uithalen. Het viel ons bovendien op dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de gevestigde internationale waarden binnen hun genre. Daarom, ook als je geen death metal liefhebber bent kun je er niet omheen. Fractured Insanity is gewoon één van de absolute toppers binnen deze muziekstijl.
Door corona viel alles helaas een beetje stil, op Catacombfest bewees Fractured Insanity dat echter het vuur nog steeds brandt, ook al was er een personeelswissel nodig. Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen hebben ze al enkele andere optredens gedaan. Naar aanleiding daarvan hadden we een interview met zanger en frontman Stefan VB, over hoe de band deze periode heeft doorstaan, en uiteraard de verdere toekomstplannen, alsook welke richting de band wil uitgaan. En ga zo maar door …
In deze circa twee jaar van niet optreden, niet kunnen repeteren en zo. Hoe heb je dat overleefd (een groot woord)?
Overleefd is inderdaad een groot woord. Het was vooral een periode van bezinning om te zien welke richting we willen uitgaan, of net niet uitgaan. Ook een moment van rust, zodat ieder zijn ding eens kon doen. Op persoonlijk vlak, heb ikzelf bijvoorbeeld van de gelegenheid gebruik gemaakt om een huis te kopen en in het huwelijk te treden. Kenny heeft toen ook te kennen gegeven dat hij geen tijd meer had voor de band. Hij is nog actief in de muziek, in die zin dat hij notenleer les geeft. Dat hij studenten begeleidt op het conservatorium. Dat wil zeggen veel avonden en ook in het weekend. En ondertussen heeft hij er een gezinsleven bij, dan wordt het zeer moeilijk. We hebben er echter wel voor gezorgd om de groep in leven te houden door o.a. iemand te vinden die kon zorgen voor beeld en video materiaal waaronder een video met tekst. https://www.youtube.com/watch?v=ns5jD9a4yIA Gebracht op een manier dat het heel goed past bij onze muziek.
Indien er geen digitaal tijdperk zou zijn , zou de band dan eventueel zijn gesplit denk je? Of is dat wat ver gezocht?
Als er geen digitaal tijdperk bestond , zou je ook niet zoveel aandacht moeten besteden om te zorgen dat je voortdurend in de picture blijft, dat is dan weer een nadeel van die digitalisering. Het is een voordeel dat je heel veel volk kunt bereiken op heel korte tijd, het ander nadeel is dus dat het allemaal zeer vluchtig is en dat je daar snel moet op inspelen zodat je niet in de vergetelheid geraakt. Of we gesplit zouden zijn zonder digitalisering ? Nee zeker niet. Er zou gewoon minder contact zijn geweest . Misschien zouden er bij de opstart een paar zaken naar boven komen. Waardoor we uiteindelijk tot hetzelfde resultaat zouden zijn gekomen dan nu het geval was. Maar kijk de motivatie om door te gaan is er zeker, dat hebben we met onze vier shows die we nu hebben gedaan bewezen. In combinatie met een gezinsleven, zeker als er kinderen in het spel zijn, is dat niet altijd even evident. Of dat rock-’n-roll is of niet, laat ik in het midden (haha)
Daar heb ik het in interviews eens over gehad, uiteraard is het rock-’n-roll muziek in combinatie met een gezinsleven, waarom niet?
Een van de mooiste voorbeelden wat dat betreft is Triggerfinger. Als je ziet wat die jongens bereikt hebben. Gecombineerd met een gezinsleven. En die zeggen dat zelf ook, dat ze het vooral kunnen doen omdat ze een partner hebben die 100% staat achter wat ze doen. Ik denk dat dit heel belangrijk is. Om dit te kunnen doen, dat je iemand hebt die achter jou staat. En dat is bij ons zeker het geval.. het helpt veel.
Dat is van mijn kant, als hobby journalist, eigenlijk ook zo. Jullie hebben ondertussen een nieuwe gitarist, Jeroen Buysse , wil dat ook zeggen dat jullie een andere richting inslaan, want Kenny zijn invloed was toch belangrijk denk ik?
Er zal logischerwijs wel een verandering zijn. Wat Jeroen zijn muzikale input gaat zijn is nog een beetje afwachten. We hebben ondertussen met hem een paar live shows achter de rug, en dat was heel intens. Hij is zeer springlevend en dat mag je letterlijk nemen (haha). Hij is ook heel enthousiast, het is heel fijn om met Jeroen samen te spelen in deze groep. Ik denk als je binnen een jaar diezelfde vraag stelt, zal ik op de vraag wat zijn invloed betreft binnen de band, een correct antwoord zal kunnen geven.
Ik wou toch nog eens terug keren in de tijd . Ik had de indruk dat jullie als band enorm aan het groeien waren, heeft die corona geen soort stop gezet op die groei of is dat wat ver gezocht?
Dat is moeilijk te zeggen, ik verneem wel van mensen waarmee ik praat dat bijvoorbeeld naar het buitenland toe het iets moeilijker is geworden. Er staan ook veel bands te springen om terug te mogen spelen. Er is een overaanbod, het voordeel is dat we snel kunnen schakelen. We zijn trouwens ver van de duurste band. Dat speelt ook in ons voordeel. En om de vraag te beantwoorden, een stop zou ik niet zeggen. Het is eerder gewoon een vertraging geworden. Niets meer en minder. Een tegenslag zoals je er zoveel hebt dus, met een band die wat ambitie heeft. Dat moet je gewoon overwinnen, en ervoor werken. En dat is niet alleen voor ons zo. Bands als Fleddy Melculy – die een nieuwe plaat hebben uitgebracht – en Evil Invaders hebben ook hun tegenslag gehad, maar doen gewoon verder. Het is niet omdat je niet op het podium kunt staan, dat alles stil valt. Fractured Insanity heeft het gewoon op zijn manier opgevangen, en een richting proberen zoeken waar we naartoe kunnen gaan, en vandaaruit een doorstart maken, en dan zijn we terug vertrokken. En dat gevoel is er trouwens , dat we terug vertrokken zijn.
Over dat overaanbod wou ik het ook nog eens hebben. Sommige bands treden vaak twee keer per dag op, hebben jullie dat ook al gehad dat je op twee plaatsen moet zijn op dezelfde dag? En zou je dat doen eventueel?
Nee. Ik heb dat in het verleden wel eens gedaan, twee shows op één dag. Maar nee, liever niet. Bij die ene show hou je je in , want je weet dat je in de avond nog eens moet; En bij die show schiet je wat tekort, want je hebt al eens gespeeld. Ik ben er in principe geen fan van, maar zeg nooit, nooit uiteraard. Als je een grote aanbieding krijg waarvan je zegt, dit moeten we er gewoon bij nemen. En als daar genoeg tijd tussen zit. De ene om twee uur in de namiddag en de volgende 11 uur in de avond bijvoorbeeld, dan ben je al terug opgeladen. Maar over het algemeen ben ik er dus geen voorstander van.
Hebben jullie trouwens , om terug over die corona tijden te blijven praten, niet overwogen om live streaming te doen?
We hebben daar wel eens over gepraat. Maar o.a. door dat tijdsgebrek van Kenny en zo, is dat er niet van gekomen. We vroegen ons af of we ook op die kar moesten springen, maar hadden het gevoel dat wij niet dat soort band zijn. Wat niet wil zeggen dat we dit in de toekomst niet eens zouden doen. maar ik denk dus zoals andere bands zo een live streaming hebben opgezet, naar ons gevoel is Fractured Insanity gewoon niet een band die binnen dat plaatje past. Je ziet trouwens ook niet veel death metal bands die dat doen eigenlijk. De energie die je op het podium naar voor brengt, kan je bij die muziekstijl moeilijk of haast niet over brengen via een scherm.
Ik heb jullie live gezien op Catacombfest, voor een zittend publiek. ondertussen hebben jullie al enkele andere gedaan. Hoe voelt dat aan, een groot verschil uiteraard?
Dat is inderdaad een groot verschil. Catacombfest was eerder iets van ‘eindelijk terug op treden’. Met een nieuwe gitarist daarbovenop, dat is ook wel iets speciaal. Het is gewoon plezierig om terug te mogen optreden voor publiek; De energie was er dus, het blijft raar en het is wennen, maar het was heel leuk, en het publiek genoot ook zichtbaar. Op Frietrock de week daarna was het niet meer met zittend publiek, dan was het hek compleet van de dam. Niet alleen bij ons, ook bij de bands voor ons stond de tent op barsten. Zelfs in de namiddag al. De mensen zijn gewoon blij dat het terug allemaal kan na zo lange tijd, dat geldt dus ook voor ons als band. Om eerlijk te zijn, het leukste concert tot nu toe was het optreden in Hell in Diest het meest leuke, een fijne club show met drie bands en voldoende volk en dit allemaal in een heel gezellige omgeving . Een aanrader trouwens om daar eens een concert mee te pikken. (zie ook: https://www.helldiest.com/shows )
Doe je dan liever club shows i.p.v. festivals?
Festivals is zeker leuk. Maar een club show doet me wat denken aan zo een avond dat je naar een band ging kijken als jongeman, op een zondagavond of zo. En in een omgeving waar iedereen echt voor die bands en muziek komt, dat gevoel had ik ook in Hell in Diest.
Dat optreden op Catacombfest was trouwens jullie eerste optreden sinds zeer lang? Heb je niet het gevoel dat je bepaalde skills wat kwijt bent? Het is als fietsen, je verleert dat nooit, maar door stil te vallen …
Hetzelfde als fietsen is de juiste omschrijving, bij de eerste repetities verliepen eigenlijk vooral stroef. Gewoon terug los komen, dat is voor iedereen zo. Zaken die ver weg zaten, en terug moest updaten. Die dingen. Maar eens die eerste repetities voorbij neem je de draad vlug terug op. Maar skills kwijt? Nee dat niet. Wel dus dingen als de stem terug een paar keer opnieuw moeten los werken , want dat is ook een spier die moet ook worden getraind.
Zijn er ondertussen nog nieuwe optredens gepland?
Er is er nog eentje Harnbarg Metalfest, dat gaat door op 23 & 24 oktober. Wij spelen op zaterdag, maar ik ga al met mijn echtgenote de sfeer gaan opsnuiven op vrijdag. Een heel fijn festival in Nederland. Tegen de Duitse grens. (meer info: https://www.facebook.com/harnbargmetalfest ) Het is een streek van Nederland waar we nog niet geweest zijn ; er zullen vermoedelijk dus ook veel Duitse fans op afkomen. Moesten we daar voet aan de grond krijgen, zou voor ons heel mooi mee genomen zijn.
Het is een ambitie om in Nederland en in het buitenland door te breken? En jullie waren daar eigenlijk al mee bezig dacht ik?
We waren daar inderdaad mee bezig, het is ook niet zo gemakkelijk. Maar het zou leuk zijn om daar inderdaad voet aan de grond te krijgen, en als mensen denken aan een affiche samen te stellen dat ze aan ons denken. Dat dit een soort automatisme zou worden daar. En dat zou ook leuk zijn in Duitsland, ook dat is een ambitie. En het grote streefdoel.
Met Memorian zijn jullie al enkele keren op tournee geweest. Bestaan er geen mogelijkheden om met Memorian niet enkel hier, maar ook in het buitenland op tournee te gaan?
Memorian is een band die graag andere bands ook eens de kans geeft om met hen te toeren, het is super wat zij doen, er is zeker een heel goede vriendschap tussen hen en ons. Echt deals maken met een bepaalde band doen ze niet echt, ze willen echt gewoon nog andere bands de kans geven. Maar als ze in ons land zijn en ze kunnen, nemen ze er ons graag bij, of wij doen eens iets voor hen. Dat is prachtig in deze scene. Die tour met hen hier , hebben we ons steentje bijgedragen en was het heel goed georganiseerd, het heeft ons trouwens ook geen centen gekost en alles was dik in orde. Normaal gezien stond er trouwens nog eentje gepland in het weekend van 25 september, maar dat is gecanceld vanwege COVID. Dat was een mini tour met Memorian in drie verschillende landen; Met drie verschillende regels van corona, en dat zagen we echt niet zitten om dat te doen.
Het is wel aan het los lopen, maar soms worden dingen toch nog gecanceld, dat is te merken
Vooral bands die niet van het Europese vastenland komen is het nog steeds moeilijk, kijk maar naar een affiche als Alctraz Metal Fest, allemaal bands uit de omliggende landen binnen het Europese vastenland.
Nu we bij Alcatraz aanbeland zijn, Alcatraz Metal fest heeft bewezen dat je op basis van een affiche met voor meer dan de helft Belgische bands ook succes kan boeken. Dat brengt me bij de Belgische muziek scene; is het als Belgische band niet zo dat je eerst in het Buitenland moet doorbreken vooraleer je in eigen land erkenning krijgt?
Ik heb dat gevoel altijd al gehad, er zijn genoeg voorbeelden ook van buiten de metal, die dat hebben bewezen. Kijk naar Front 242, die hebben ondertussen hun respect in eigen land wel gekregen, maar het heeft heel lang geduurd. Ik herinner me nog twintig jaar geleden op een cd voorstelling van Front 242 in Aarschot, dat er amper vijftig man was terwijl die in Amerika voor volle zalen spelen. Ik hoop en denk wel dat dankzij Alcatraz die trend een beetje gekeerd is, dat ze gezien hebben van bijvoorbeeld hun collega’s van SummerBreez in Duitsland, hoeveel Duitse bands daar staan, op het hoofdpodium. En dat daar enorm veel volk komt naar kijken. Het is dus niet alleen de organisatie , de mensen moeten er ook zijn. Het kan dus als men wil, alleen zouden we wat meer chauvinistisch mogen zijn als Belg; Er zijn best wel heel goede bands in België die wat meer steun verdienen.
Kunnen we ons dan aan nieuw platenwerk verwachten binnenkort of zo?
Laat ons zeggen door corona, en dat is een persoonlijk waarneming, merk ik wel dat de polarisatie in de hand wordt gewerkt. Ik voel dat al langer in de maatschappij van links/rechts en zo. Het is geen fijn onderwerp, maar het is de vaststelling. Zoals nu de polarisatie tussen gevaccineerde en niet gevaccineerde. Hoe de media ermee omgaat, hoe ons bestuur ermee omgaat , hoe er propaganda is gevoerd. Dat heeft onrechtstreeks voor invloeden gezorgd op een nieuwe plaat. Het soort tijdsgeest waarin we leven. Muzikaal gezien zal het wellicht niet zo een grote invloed hebben, er liggen riffs en ideeën klaar die af zijn. We moeten het nog uitwerken met de drum, want langs daar wordt de grote basis uitgewerkt. Ook mede doordat wat ik daarnet heb aangehaald, was het voor mezelf wel de moment om na te denken wat ik met Fractured wil doen en welke richting ik uit wil. Er zullen een paar zaken verdwijnen, het sterkste punt van onszelf zal nog meer naar boven komen. Met andere woorden, in de toekomst zal het gaspedaal nog meer ingedrukt worden.
Meer afwijkend van de Death Metal sound dan?
Dat zal er zeker nog inzitten, maar er zal meer Black Metal invloeden inzitten. De agressievere kant daarvan. Dat zie ik er zeker terug inkomen, ook omdat het gewoon leuk is om te spelen. Het technische blijft wel wat overeind, maar super technisch gaan we sowieso niet meer doen. maar dus gewoon, zoals hierboven al gezegd, het gaspedaal wordt ingedrukt.. die richting vooral.
Een nieuwe plaat zit er voorlopig echter nog niet in als ik het zo hoor?
Nee, niet direct. We hopen volgend jaar nieuwe nummers te schrijven, en het jaar daarop of ten laatste 2024 een nieuwe plaat op de markt te brengen. Ik hou eigenlijk niet van bands die om de twee jaar een cd uitbrengen, vaak zit ik met het gevoel zou je beter niet wat langer wachten. Dus we hebben nog tijd voor een nieuwe maar die komt er wel..
Als ik het goed begrijp is de grootste ambitie om een gevestigde waarde te worden binnen de underground scene?
In België zijn we dat al eigenlijk ondertussen. Een ambitie en doelstelling is dus om een gevestigde waarde te worden binnen die Europese underground scene. En zo een netwerk uit bouwen. Waardoor we op bepaalde festivals, zoals in Nederland en Duitsland, een beetje als een vaste waarde kunnen optreden. Maar ook bepaalde andere festivals binnen de scene waar we dus iets kunnen opbouwen. Dat is onze voornaamste doel.
Pics homepag @Rene Verschelden
Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de eventuele nieuwe release en we duimen dat je dat doel bereikt, jullie verdienen het gewoon!
Thibault Sevens - Ik mik vooral op het buitenland, maar zou ook graag binnen België mijn erkenning krijgen. Ik wil het vooral laten vloeien
We citeren uit het nieuws bericht: ‘Sevens brengt je in beweging op zijn debuut. Hij vertelt zijn levensverhaal op een manier dat enkel hij kan, eerlijk en poëtisch. Er heerst een melancholische sfeer doorheen de EP die toch heel warm aanvoelt. Aangezien Sevens alles zelf heeft geproduceerd, stond hij nog nooit zo dicht bij zijn muziek en dat hoor je. Het voelt oprecht aan alsof zijn hart en ziel in de nummers zitten verweven. ‘’
Thilbaut gooide reeds hoge ogen met zijn single “Paris”, en kreeg zelfs radio Airplay. Eind september komt zijn eerste EP op de markt ‘Poetry in Motion’ , een heel mooi visitekaartje. De jonge, talentvolle muzikant en zanger heeft , zo blijkt uit het interview dat we hadden met hem, veel meer in zijn mars. Wat precies, dat lees je hieronder …
Hoe is alles begonnen? Met andere woorden wie is Sevens?
Ik ben reeds op mijn negen jaar begonnen met gitaar spelen. Ik speelde lang muziek en ook basketbal. Op mijn 17ste ben ik wegens een blessure moeten stoppen met basketbal en vroeg me af of ik me niet kon focussen op mijn muziek. Dat heb ik toen ook gedaan, en sinds dan is het in een stroomversnelling terecht gekomen. Eerst een paar nummers via soundcloud uitgegeven. Daar kwam goede commentaar op, en toen heb ik besloten om ook muziek te gaan studeren; Sinds dat moment is mijn carrière dus in stijgende lijn gegaan, dat is dus in grote lijnen hoe het allemaal is begonnen eigenlijk.
In eerste instantie kwam je uit de hip hop en rap? Maar dat is niet meer zo nu?
Hiphop/rap was in het begin mijn ding. Beinvloed door die basketbal wereld, dat sterk daarmee verbonden is. Dat is zeker fijn, ik kon me daar dus in vinden. Maar ik voelde toch aan dat dit niet mijn weg is die ik echt wilde volgen. De laatste twee tot drie jaar heb ik echter mezelf als artiest pas gevonden. En nu zeker met deze EP die uitkomt.
Wie zijn je grote invloeden en inspiratie?
Er is één bepaalde artiest waar ik veel inspiratie uit haal en dat is Frank Ocean. Hij is gewoon mijn favoriete artiest aller tijden, en ik vind alles wat hij doet gewoon absoluut top. Ik probeer daar mijn eigen draai aan te geven, maar daar kijk ik dus enorm naar op.
Frank Ocean is ook zo een artiest die de perfecte lijn bewandelt tussen toegankelijkheid, en een alternatief publiek aanspreken, dat is ook de weg die jij wilt volgen dus?
Dat vind ik inderdaad heel belangrijk. Dat is zeker mijn bedoeling de lijn tussen die twee vinden en bewandelen.
Over de EP … Poëtisch, breekbaar en net daardoor klink je ook ijzersterk, en zeker niet zwak vind ik. Dat is zo een beetje mijn eerste bevinding na je debuut te hebben beluisterd. Bewust die weg gekozen?
Dat is een heel mooie interpretatie. Zo had ik het voor mezelf nog niet verwoord. Maar dat is eigenlijk exact wat ik wou bereiken. Ik wou fragiele onderwerpen aankaarten, zonder dat het droef was, maar eerder dat ik er sterker uitkwam. Dat was dus heel bewust.
Er klinkt iets weemoedig vanuit je stem, maar ook hoopvol. Emotie is de rode draad, maar het hoeft geen tranendal te zijn daarom. Mee eens?
Over heel de EP wou ik vooral een positieve noot uitstralen. Het optimisme in mij dat zegt ‘het komt allemaal wel goed’ dat wilde ik daar zeker in stoppen.
Daarnaast hoor ik ook iets jazzy terug in de sound van de single “Paris”; klopt dit?
Ik heb een enorme passie voor jazz, ik studeer ook jazz gitaar. Na deze EP ga ik een album maken, mijn debuut album dus. Maar daarna zou ik heel graag een jazz album willen maken.
Het valt me op dat enorm veel jongeren interesse hebben in jazz. Jij dus ook, heb je daar een verklaring voor?
In de hip hop wereld, waar veel jongeren naar luisteren, wordt enorm veel gesampeld uit de oude jazz, door de grote mannen. En voor veel jongeren begint het wellicht daaruit. Die interesse voor jazz. Jazz is gewoon de hoogste vorm van muziek die je kunt beoefenen en er komt enorm veel terug in de hedendaagse muziek, dingen die de mensen wellicht niet altijd opmerken. Dat maakt jazz zo aantrekkelijk, dus ook voor de jeugd.
De EP is ook een zeer persoonlijk verhaal, geef je jezelf niet teveel bloot op deze wijze? Een open boek is niet altijd een voordeel… zeker niet in deze tijden van sociale media… of moeten we het zo niet zien?
Nee, zo moet je het niet zien. Muziek is gewoon een manier om open te zijn naar mezelf toe, maar ook naar anderen. Wat ik vaak in woorden niet kan uitdrukken, druk ik dan uit via muziek. Als bepaalde mensen dat anders interpreteren dan wat het moet zijn of zo, dan is dat een mening of een interpretatie , maar daar ga ik me bewust niets van aantrekken.
Je krijgt radio airplay, opent dit nu al deuren?
Inderdaad, zowel op radio één en twee en met mijn single “Paris” ben ik twee maand aan een stuk elke dag gedraaid op Studio Brussel. Dat heeft gezorgd voor veel deuren die open gingen, ook veel boekingen. Interesse vanuit labels, en ook veel samenwerkingen die zijn ontstaan van daaruit.
De EP komt dus tegen eind september, wat zijn je persoonlijke verwachtingen? Welk publiek wil je vooral bereiken?
Ik zie deze EP als een visitekaartje om me te tonen aan een ruim publiek. Ik mik toch vooral op het buitenland, het is een zeer internationale EP. Dat is een opmerking die ik al heb gekregen, dat het internationaal klinkt, ik vind dat een leuk compliment trouwens. Dus ik mik vooral dat men me in het buitenland oppikt, maar zou ook graag binnen België mijn erkenning krijgen. Vooral dat mensen zien dat het mijn stijl is, en er niet veel artiesten zijn die het zo doen, dat zou ik wel graag hebben. Maar. Ik wil het vooral laten vloeien, het vindt zijn weg wel denk ik. Ik wil dus vooral de muziek voor zich laten spreken , ik ga dus niet zeggen ik wil 10000 streams binnen krijgen of zo.
Met Streams verdien je geen geld uiteraard, waarom dan nog een album uitbrengen?
Ik wil toch ooit een album uitbrengen, deze EP is een mooie tussenstap. Dat album wordt dan echt mijn stempel. Die EP is voor mij een manier om te laten zien aan de mensen hoe ik ben geëvolueerd als artiest. Er is een groot verschil in kwaliteit met mijn vorige muziek. En ik ben heel trots op mijn muziek, wellicht de eerste keer in mijn leven dat ik daadwerkelijk trots ben op mezelf. Een andere ambitie van mij is om andere grote artiesten in binnen- en buitenland te produceren. Ik ben daar zelfs al mee bezig, en hoop ook mijn strepen als producent te verdienen. En daar trots op kunnen zijn.
Je mag daar zeker trots op zijn. Mogen we verwachten dat de komende plaat diezelfde richting uit zal gaan als de EP? Of meer jazz?
Nee, je mag verwachten dat het diezelfde richting uitgaat maar ik ga er wat meer diepgang in verstoppen dan bij de EP. Ook een beetje meer gedurfd en experimenteren. Maar het gaat wel in de lijn van de EP gaan.
Iets anders. Het spijtige is, je geraakt gelanceerd en plots zit je in een lockdown, een domper op de feestvreugde veronderstel ik? Hoe ben je daarmee om gegaan?
Het was inderdaad heel jammer, ik was net aan het stijgen. Zo was ik finalist van UrbaNice Battle of Talents op MNM en eigenlijk ging alles gewoon in een stijgende lijn, op dat moment. En toen viel alles stil, voor iedereen natuurlijk. En toen heb ik me op mezelf gefocust op mezelf en niet zozeer om relevant te blijven. Maar eerder puur op mijn muziek te focussen.
Heb je ook gedacht aan live streaming in die periode?
Ik heb eentje gedaan voor Dansende Beren. Maar daarna heb ik dat niet meer gedaan omdat het me niet zo aansprak. Uiteindelijk begon iedereen het te doen, en was er niets speciaal meer aan.
Ik heb veel streaming gedaan (omdat het niet anders kon) maar langs de andere kant, verlaagt live streaming ook niet de drempel voor mensen jouw muziek te ontdekken denk je? Los van het feit dat ik nog liever naar een echt live concert ga
Als je het zo bekijkt, klopt dat wel , de drempel daardoor verlagen. Voor mijn muziek is het gewoon fijner als je dat echt ervaart, op een podia dus met publiek. Zeker als in mijn live performance nu zie, met band. Dat geeft een groots en mooi gevoel echt live spelen.
Nu we daar aanbeland zijn, doe je al terug optredens, of zijn er plannen?
Er staat een tour op de planning voor mijn EP, voornamelijk in Nederland. De Belgische shows worden later aangekondigd.
Wat zijn de verdere plannen? Naast op tournee gaan met de plaat ?
De EP afwachten, er komt een eerste video clip aan. Ik ga ook beginnen aan mijn debuut album. Voor de rest is het koffiedik kijken en zien hoe het loopt eigenlijk. Ik ben gewoon heel benieuwd welke kansen deze EP me gaat geven. En waar het me gaat brengen.
Is het ook niet zo dat je beter eerst in het Buitenland doorbreekt? Want een Belg is van nature nogal sceptisch voor eigen kweek? Heb je daar zelf al iets van ondervonden?
Heel veel mensen zijn verbaasd mijn muziek te beluisteren, en me niet kennen, ze vernemen dat ik Belg ben. Wat me ook opvalt is dat sommige blogs, radiozenders en zo niet zo staan te springen om Belgische artiesten echt te promoten of zo. Dat is wel jammer. Ik vind dat ze wat meer hun best mogen doen voor onze generatie en onze eigen kweek ja. Veel radiozenders blijven bijvoorbeeld enkel nummers uit het buitenland draaien, en zeer zelden Belgisch.
Wat zijn de verdere ambities als artiest? En heb je een soort doel of einddoel?
Ik heb zo een hele lijst met dingen die ik wil behalen. Niet per se prijzen, maar dingen die ik persoonlijk wil bereiken. Een hoogtepunt daarbinnen is een wereldtoer kunnen doen. Zo echt overal geweest zijn, en veel fans hebben over heel de wereld. Dat moet machtig zijn. Zodat iedereen weet wie ik ben of zo. Een gulden middenweg tussen bekendheid en een mooi privé leven zou fijn zijn.
Bedankt, ik hoop je spoedig eens live te zien.. en veel succes met je debuut
Naima Joris - Het doel is oprechte muziek. Het is geen sport. Het is geen competitie. Ik wil niet winnen tenzij winnen betekent slagen in mijn doel bereiken
Naima Joris heeft als artieste en muzikante al een fijne cv. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat, valt de appel niet ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud.
Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes geeft ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats Ze bracht een single uit "Bellybutton", een tekst van haar zus die Naima vond in één van haar notitieboekjes, waarin ze haar staat beschrijft als zijnde iemand (jong) met kanker, en voelt dat ze gaat sterven. Naima heeft daar een song van gemaakt. En zette tijdens de lockdown ook filmpjes op facebook, waarna Radio Klara haar vroeg of het op de radio mocht gedraaid worden. Ze kwam die songs ook live voorstellen. Voor ‘t eerst stond Naima op 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in de Baracita, Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan. Eind april kwam de titelloze plaat uit, die heel goed werd ontvangen. Naima is aan een steile opmars bezig, in de AB kwam ze die plaat in mei 2021 via een livestream voorstellen.
Ondertussen is live optreden enigszins mogelijk, we zakten op 4 augustus af naar De Casino, Sint-Niklaas waar ze samen met haar band optrad ter gelegenheid van ‘Great gigs in the park’ ‘Great’ was het op alle fronten, we hadden voordien een kort interview met Naima over de rollercoaster waar ze in een jaar tijd is aanbeland, en hoe ze daarmee omgaat. Ook de verdere toekomstplannen kwamen aan bod.
Ons laatste gesprek was rond 31 juli vorig jaar, toen trad je op in Baracita, Gent, ondertussen is er veel, om niet te zeggen heel veel veranderd… Je bent op een rollercoaster terecht gekomen met zelfs optreden in Vive le Velo en zo. Hoe heb je deze periode beleefd?
Het is allemaal heel snel gegaan. Ik heb na die zomer in september en oktober de meeste optredens gedaan die ik ooit deed op 1 maand tijd: dat waren er 11. Dan was de volgende stap de studio ingaan en de EP opnemen/afmaken. Dit gebeurde tijdens de 2e lockdown vanaf november-december. De EP kwam in april uit maar was klaar in januari. De deadline was januari maar in januari kreeg ik de opdracht een ode te schrijven. Ik had begrepen dat ik een cover moest doen. Dus was ik covers aan het uitkiezen. Toen bleek dat ik een nummer moest maken. Ondertussen had ik een platencontract gekregen bij PIAS. Ik wist niet of ik in staat was om op korte tijd al nieuwe nummers te schrijven, ik heb dat gewoon heel weinig gedaan. Gemiddeld drie liedjes per jaar. Het is uiteraard wel zo dat ik daar mee bezig was, maar niet in die zin voor een opdracht of zo. Dus ja dat was even verwarrend allemaal. Ondertussen gingen we van lockdown naar lockdown, en heb ik de opname van de EP verder afgewerkt. Ondertussen heb ik dus die ode aan Chansonniers geschreven. Je moet weten, ik schrijf normaal dingen die vanuit mijn buikgevoel komen, dus dat was voor mij toch even buiten mijn comfortzone. Dus dat gevoel om een ode te doen kwam niet spontaan op. ‘Ode aan de Chansonnier’ lag dan weer wat dichter bij mijn gevoel. Vanaf februari tot april ben ik nummers beginnen schrijven. Ik heb dan in die periode zeker 5 nieuwe nummers gemaakt en andere afgewerkt. Dat is meer ik dacht dat ik kon . Bovendien, mijn muzikanten zijn ook nog met andere projecten bezig. Om samen te komen was dit niet zo simpel. We hebben uiteindelijk 3 dagen kunnen repeteren, de set is verder wat geëvolueerd. Er zitten ook wat nieuwe nummers tussen maar echt af vind ik het nog niet. We hebben trouwens ook een nieuwe klankman : Bart Vincent. Dat maakt het geheel toch beter, want een klankman is een even belangrijke pijler binnen een band. Om maar te zeggen, we zijn zeker aan het groeien doorheen dat jaar. Ook al verliep dat verbazend spontaan. Heel wat geleerd, op dit jaar en nog steeds aan het bijleren eigenlijk.
Het is wellicht ook een heel andere wereld waarin je terecht komt. Daar waar je vroeger eerder toch een beetje in de schaduw stond, sta je nu plots in de schijnwerpers? Of is dat wat kort door de bocht?
Dat voel ik niet nee. Ook al doe ik meer interviews en sta ik in de HUMO of De Standaard. Voor mij voelt dat niet anders aan. Het is wel meer uitdagend, maar in de schijnwerpers staan? Dat voel ik dus zo niet aan eigenlijk. Mensen zeggen dat wel tijdens bijvoorbeeld Vive le Velo ‘’je krijgt veel reacties en zo’’. Ik zie ook wel dat ik meer volgers heb op Facebook dat vind ik allemaal prima uiteraard. Ik ben al de mensen daarvoor heel dankbaar. Dat werkt zeker stimulerend allemaal. Maar uiteindelijk komt het nog altijd op hetzelfde neer, ik ben nog steeds dezelfde persoon. Ik doe ook de dingen die me echt liggen, ik ben wellicht wel meer en intensiever beginnen zingen dan vroeger. Ik zing nog steeds met gevoel, maar vroeger was het meer thuis en zonder andere ambitie buiten dat gevoel uiten. Er zijn dus wel dingen veranderd, maar in wezen is het gewoon allemaal hetzelfde gebleven. Neem nu Vive le Velo,. Ze hebben me in waarde gelaten daar, en de kans gekregen om dat te doen is prachtig. Ik voel dat niet dat ik in de schijnwerpers sta, het is eerder de reacties achteraf, ik leer ook veel over podium préséance enz. Dat is dus zeker veranderd.
Eigenlijk is dat een bevestiging van je antwoord op mijn vraag ‘hoe heb je corona overleefd, zijn er plannen in het water gevallen’ je zei me toen dat er eerdere plannen zijn ontstaan, is het nog steeds zo?
Ja, het groeit nog steeds. Het zingen gebeurt meer in professionele context i.p.v. thuis maar op het podium blijf ik nog steeds mezelf. Dus ja het groeit eigenlijk nog steeds. Er is een plan om een cover plaat te doen, hoe gaan we dat aanpakken en zo? Daar ben ik intensief mee bezig. Wat vooral ook nieuw is , is bandleider te zijn en hoe ik mijn coverplaat ga aanpakken bij dat takenpakket. We zijn geen band (of toch niet) die samen dingen maakt maar ik heb nu een afspraak gemaakt met 1 van mijn bandleden (Niels) om samen te kijken wat er spontaan gebeurt. Van daaruit ga ik (afhankelijk van wie tijd heeft) mij moeten aanpassen ook aan wat kan…..qua samenwerking.
Ben je er sterker uit gekomen uit dit jaar, je staat veel zelfverzekerder op het podium dan vorig jaar zei je net , van de streaming in de AB viel dat ook al op. Maar ben je er zelf echt sterker uit gekomen dan?
De zwakheid lag in het tekort aan ervaring. Het onbekende is enger dan het bekende. Door meer ervaring op te doen, ben ik inderdaad ook daar inderdaad sterker uit gekomen.
Ondertussen is je debuut EP dus op de markt gekomen, een succes verhaal toch? Hoe waren de algemene reacties?
De mooiste reacties die mij bijgebleven zijn:
-Een vrouw die mij persoonlijk bloemen kwam geven na t optreden in Depot om mij te zeggen dat het nummer Soon haar echt steun heeft geboden bij het verlies van haar broer.
-Een bijna volledig dove vrouw die met haar gehoorapparaat heel luid en enthousiast maar heel dankbaar en liefdevol kwam zeggen hoe graag ze naar mijn muziek (loeihard met een koptelefoon) luistert. Haar heb ik 2x intens geknuffeld
-2 jonge ouders stuurde me het bericht dat ze de EP gebruiken om hun baby te helpen slapen en dat t werkt.
Persoonlijk vond ik het alsof iemand je in donkere tijden een schouder aanbiedt om op uit te huilen, waardoor je je begrepen voelt en een straaltje zonlicht ziet verschijnen. Hoe sta je hier tegenover?
Eerlijk gezegd is het eerste wat in me opkomt: “ik bood mezelf een schouder aan om op te huilen door mezelf toe te laten te uiten wat ik te uiten heb. Ik begrijp mezelf en uit dit muzikaal….die zelfhulp of zelfliefde leidt in mijn ogen naar die aandacht want je straalt dat uit. Je straalt geen vraag om hulp uit. Je straalt een aanbieding uit. Dat is wat mensen aantrekt. Door mezelf te geven geef ik me aan anderen en dat is ook wat ik merk aan de reacties van mensen: dat de rust of de muziek iets met hun doet dat op een manier steun biedt. Da’s de uiting van de steun die ik mezelf bied. Zo zie ik het.
Dat gevoel van intensieve rust in een weemoedig kader, keert over de hele lijn terug, maar toch is het ook vrij dansbaar. Graag je mening
Ja ge kunt op alles dansen als je wil hé. Ook op de stilte. Het is een keuze. Je kunt je tijdens een voorstelling storen aan bijgeluiden of ze omarmen en includeren. Ik heb een nummer waarin ik gemijmer in mijn hoofd (of gepieker) weergeef door stil gebabbel te loopen wat dan een beetje klinkt zoals een publiek dat babbelt. Op Gent Jazz paste dat heel goed en daar genoot ik van. Ik zou graag een danseres om op de muziek van mij te zien dansen…heel traag.
Dat sluit natuurlijk allemaal aan bij het thema van de plaat, het plaatsen van intens verdriet, we hebben het daar al over gehad. Misschien moeten we het daar nu niet over hebben, of toch? Hoe gaat het met jou ondertussen? Heeft die plaat voor een soort ‘verwerkingsproces gezorgd’?
Dat gevoel een doel dat ik bereikt had, was er al toen ik die plaat had uitgebracht. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling hiermee buiten te komen eigenlijk. Ik wou gewoon die plaat maken om persoonlijke reden. En nu is dat nog steeds, maar een andere herinnering toen mijn zus danste en zo. Die herinnering blijft zeker, dat gevoel gaat niet weg. Het is nog steeds een inspiratie. Of het overlijden van mijn stiefmoeder. De lockdown is eveneens een inspiratie De dood is dus nog steeds een rode draad. Omdat het gaat om het verwerken en loslaten, het is gewoon belangrijk dat je niet in dat gemis blijft hangen . Een ander belangrijk onderwerp voor mij is Moeder Aarde. Zo begint mijn optreden “mother mother this ’s my song…I think there’s something very wrong”….Ik cover ook Strange Fruit en niet persé gericht op de black community van die tijd maar naar al het diep gruwelijke mensen andere mensen kunnen aandoen.
Ik denk dat die songs om die reden ook een invloed hebben op andere mensen die erdoor iets kunnen verwerken , dat hoeft daarover niet over de dood te gaan, maar jouw songs inspireren ook anderen (waaronder mij).
Ik heb dat hierboven al even aangehaald. Er is me na een optreden een vrouw bloemen komen geven die me zei dat het nummer “Soon” haar echt heeft gesteund om een pijn te kunnen plaatsen in de zin van ‘ik zie je straks’. Het gaat bij mij nog steeds om een connectie te maken met de diepere dingen van het leven.
Nog iets anders. Wat zijn de verdere plannen eigenlijk?
Het doel is aan het platencontract voldoen. Ik krijg de kans om drie albums te maken. De vraag is enkel hoe of wat. Want ik had niet echt een plan vorig jaar. Toen bestond mijn set uit bijna allemaal covers, terwijl dat nu al wat meer uit eigen nummers bestaat. Als ik iets voel heb ik nog steeds de reactie om een cover te kiezen. Ik ben daar bescheiden in, ik ben geen Leonard Cohen, maar het plan is dus om een cover plaat te maken. In samenwerking met mijn muzikanten. Hoe we dat gaan doen, wordt verder uitgezocht.
Je laat je ook omringen door top muzikanten, zijn het zeer goede vrienden? Hoe beleef je die samenwerking?
Ik spreek buiten de optredens niet echt af met m’n muzikanten maar we knuffelen en lachen wel veel backstage. Muziek spelen is iets intiems. Je kunt niet anders dan een intiemere band scheppen onderling. Natuurlijk praten we ook over ons persoonlijk leven. Da’s normaal die vriendschap tussen bandleden vind ik. Als dat niet zo is en er een afstandelijk collega sfeer hangt dan ben je niet goed bezig denk ik. Je komt samen omdat je een connectie voelt net zoals je samenkomt als vrienden. Vitja is mijn lief geworden en Niels fungeert als een soort mentor. Vitja is de ‘snaartovenaar’ maar waar Vitja meer de muziek als designer benadert (met veel gevoel en oor voor detail), benadert Niels het eerder in de richting van instant compositie en dat boeit mij. Ik voel mij een beetje in opleiding bij mijn muzikanten. Ik leer echt veel. Hoe alles klinkt is zeer belangrijk. De klankman hoort daarom ook bij de groep. Uiteindelijk beschouw ik mijn muzikanten liever als klanksjamanen dan als muzikanten en zou ik dat zelf ook liever willen zijn dan “een zangeres”……
Zijn er plannen voor het buitenland?
Ja. Ik ga binnenkort op vakantie naar mijn mama in Zuid-Frankrijk en dan ga ik met Vitja een paar dagen naar Italië voor een huwelijk. Hahahahahah
Ik ben niet zo ambitieus. Mijn manager is ambitieuzer dan ik. Zo’n vragen moet je aan hem stellen.
Die eerste plaat is goed ontvangen, er zijn heel wat deuren open gegaan, ligt er geen grote druk op je schouders om bij de volgende schijf het nog beter te doen? En vind je nog voldoende inspiratie na zo’n heel persoonlijke plaat?
Ik zit nog steeds met veel inspiratie over de wereld om ons heen. En de Aarde. Mensen hebben het niet door, maar mijn set begint met de intro “Mother” dat was oorspronkelijk de intro van “My Home” en die song heeft ook te maken met het verwerkingsproces in het aanvaarden van de dood, een belangrijk moment toen Saskia ziek was. “Mother” spreekt over Moeder Aarde. Vanuit het standpunt van de mens. Dus ja daar put ik zeker nog veel inspiratie uit voor nieuw werk.
Wat zijn je verdere ambities? Heb je een soort doel voor ogen of ben je daar niet mee bezig?
Wel. Muzikaal is mijn doel om pareltjes te maken. Of ik daarin ga slagen weet ik nog niet. Ik weet niet hoe ik nog verder bezig ga zijn , maar ik heb veel ideeën muzikaal …echt veel. Ik wil echt van alles….maar uiteindelijk ga ik mee met de flow. De weg van de minste weerstand is de beste naar mijn mening. Ik bedoel dan een natuurlijke stroom en niet gewoon alles volgen en doen wat me gevraagd wordt….gelijk een schaap. Soms is het moeilijk de natuurlijke stroom te onderscheiden van de geforceerde. Want veel mensen denken teveel dat ze moeten sturen wanneer ze dat juist best niet doen. Tis gelijk zeilen ofzo? Of eender welke sport waarin je moet meewerken met de natuur… Uw hart volgen betekent niet gewoon je goesting doen maar je niet laten afleiden door verplichtingen en verwachtingen. Daarvoor moet je stil zijn en mag het ook best stil zijn rond jou en er wordt soms teveel tegen mij gezegd en gevraagd over plannen wat me zou aanzetten tot denken en het is juist het tegenovergestelde. Niet denken en voelen en je laten leiden waar je hart je stuurt.
Niet je ego, niet je verlangen naar erkenning of whatever… Dat zou mij wel eens kunnen strikken en ervoor zorgen dat ik nooit op Studio Brussel kom….maar dat is ook geen doel om naar te werken. Het doel is oprechte muziek. Het is geen sport. Het is geen competitie. Ik wil niet winnen tenzij winnen betekent slagen in mijn doel bereiken.
Voor de rest wil ik mijn fysieke conditie verbeteren (heel moeilijk met een chronische slaapstoornis) en ooit boogschieten van op een paard in Mongolië, kite surfen, nog eens ne keer gaan skieën ….gaan eten in Italië….en dansen. Duikbrevet halen maar dat is een beetje eng wat de oren betreft. Maar als ik die dingen nooit bereik dan is het ook goed.
Ik wil vooral deftig leven. Aanwezig zijn op elk moment. En wat me een beetje stoort aan interviews, is dat mijn bericht aan de mensen niet echt duidelijk wordt gegeven. Het altijd maar gaat over de persoon/artiest ….terwijl ik het zie als een medium om mensen te inspireren. Niet om mezelf te verkopen….ik hou niet van verkoop. Bij mezelf blijven. Dat is het plan.
Pics homepag @Sven Dullaert
Les Nuits Botanique 2021 - Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears - Buiten de comfortzone kunnen treden van de doorsnee postpunk op Franse wijze
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-13
Erik Vandamme
Born Bad Records is een Frans label gevestigd in Parijs. Dit label legt de focus op bands die buiten hun comfortzone durven treden, het pad verbreden, hun genre verlaten, en zelfs muzikaal naar absurditeit lonken.
Nieuwsgierig ? check gerust eens de website: https://www.bornbadrecords.net/
De drie bands, Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears, die vanavond op Les Nuits Botanique in de Orangerie staan , beantwoorden perfect aan het vooropgestelde profiel.
Ze doen hun zin , dat was duidelijk , de ene succesvoller dan de andere. De Orangerie was goed volgelopen en de liefhebber van die postpunk adepten, kwam hier volledig aan zijn trekken.
Volgens de biografie grasduint Bryan's Magic Tears (***1/2) in de sound van bands als Pavement en Dinosaur Jr. , en geeft het een eigen smoel. De leden staan mooi op veilige afstand van elkaar, een statische houding weliswaar, en doen je wegdromen met hun lekkere aanstekelijke gitaarriedels naar die jaren '90. In de instrumentatie en vocals horen we alles wat in dezelfde lijn . Wat meer variatie was niet slecht !
De combinatie van een magisch mooie mannelijke en vrouwelijke stem zorgt echter voor een beetje meer kleur in de set. Hun zwevende sound biedt een hypnotiserende inwerking en doet ons geboeid luisteren en lekker genieten. Leuk setje.
Le Villejuif Underground (*****) op z’n beurt biedt meer variatie sen steekt meer schwung in de set. De band rond Nathan Roche heeft een soort punk attitude, die regelgeving uitgomt. De heren spelen op indrukwekkende wijze, en Nathan beschikt over vocals die je in vervoering brengen.
Dit is lekkere groovende postpunk, klaar voor een gitaarfeestje ; absurditeit , humor en bittere ernst gaan hand in hand samen. Nathan is een klasse entertainer en de band amuseert zich kostelijk. Improvisatie en experiment zijn niet veraf in de sound, het publiek geniet en ondergaat .
‘When Will The Flies In Deauville Drop?’ is een onvoorspelbaar plaatje door de experimentele combinatie van pop, garagerock, country en zelfs disco. Live klinken deze elementen zeerzeker door ; aanstekelijk allemaal , mede door Nathan’s aanporrende insteeks aan het publiek, dat wild aan het dansen slaat.
Een klein uurtje lang werden we dus ondergedompeld in dit avontuurlijk postpunkfeestje . Grenzen verbleken . Deze French touch van het genre smaakte naar meer !
Vox Low (*****) straalt nog wel spelplezier uit, maar de absurditeit en humor is hier tot een minimum. Hiet trekt men de kaart puur muzikaal en wordt eerder een donker pad ingeslagen, met een vleugje krautrock.
Duivelse beats uit hun keyboards horen we, waarop stil staan onmogelijk is. Het publiek gaat compleet uit de bol, en de zaal verandert in een kolkende massa alsof het 1980 terug is.
Maar Vox Low klinkt allesbehalve gedateerd, de krautrock is eigentijds , aangepast en klinkt verdomd ingenieus en uitgekiend.
De band heeft het publiek mee , dat voelen ze aan. Ze drijven het tempo nog op ; niemand staat nog stil .
Je mag ze terecht omschrijven als 'de acid-houseversie van The Jesus & Mary Chain’, die surft tussen 60's rockabilly en koude, minimale techno’, wat we ook lezen in de bio.
Je wordt in een hypnose gebracht en je danst, danst en danst …
Een bijzondere verschroeiende set van Vox Low kregen we, die het elan van deze avond perfect samenvat, met name buiten de comfortzone kunnen treden van de doorsnee postpunk op Franse wijze.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Fields of Troy - Na de eerste show, wisten we weer 100% waar we het voor doen, en nu zijn we weer vertrokken. We hadden dat live optreden dus zeker nodig
Fields Of Troy speelt een rollercoaster aan metal emoties die recht door het hart gaan. Het is de grote verdienste van deze muzikanten die perfect aanvoelen hoe het moet klinken, riffs en drums die huiveren. Frontman Louis Soenens grijpt bij het nekvel met z’n vocals , sferisch en met een lichte echo naar boven toe. De band heeft sinds 2010 heel wat waters doorzwommen, bracht twee prachtige platen uit en speelde onlangs op Belgian Blast Fest in Waregem.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
We hadden naderhand een fijn gesprek met Louis Soenens, die ons de toekomstplannen van de band uit de doeken deed, maar ook info gaf van een nieuw project waar hij mee bezig is.
Voor onze lezers die jullie nog niet moesten kennen, wie zijn Fields of Troy , hoe is alles begonnen?
Eigenlijk bestaat de band ongeveer al sinds 2010. Weliswaar in een volledig andere bezetting waar ik nog geen deel van was. De band is ontstaan uit leden van o.a Blood Redemption, een toen klinkende naam in de H8000 scene. De bedoeling was, en is nog steeds, om een iets toegankelijkere band op poten te zetten. Een idee waar we, ondanks de personeelswissels over de jaren, nog steeds achter staan. Zo kunnen we een zo breed mogelijk publiek aanspreken met onze muziek.
Welke bands of muziek is je persoonlijke invloed, en van Fields of Troy?
Mijn muzikale spectrum gaat enorm breed. Op maandag kan ik zeggen dat Corey Taylor van Slipknot een grote invloed is. Op woensdag Layne Staley van Alice in Chains en tegen vrijdag zal ik Janis Joplin aanduiden als de grote heldin die ervoor gezorgd heeft dat ik doe wat ik vandaag doe. Om enkele uit te kiezen is voor mij heel moeilijk omdat het heel hard afhangt van de emotie van het moment. En hoe ik me voel heeft eveneens een impact op het nummer waaraan we op dat moment aan het werken zijn. Grote invloeden, ze zijn dus met zoveel en dat weerspiegelt zich uiteraard ook in wat we doen binnen Fields of Troy als band.
Je zei daarnet ‘een ruimer publiek aanspreken’ maar ik volg jullie al sinds 2013, en ik vind net dat jullie net wel buiten die comfortzone van het doorsnee metal paraderen – daarom vind ik jullie zo goed, maar het lijkt me net moeilijk om Fields of Troy ergens te plaatsen als band?
Ik heb dat nooit als iets negatief ervaren eigenlijk. We krijgen ook het gevoel dat het publiek dat wel apprecieert. Ik herinner me een affiche op Antwerp Metal Fest in 2017, waar onze vrienden van Fractured Insanity ook stonden. Met een zeer zware affiche, moesten we spelen na een heel pak death metal bands. En net dat is toen volgens mij net onze sterkte geweest, dat we compleet uit de boot vielen tegenover de andere acts op die affiche. Waardoor we niet alleen heel hard opgevallen zijn op dat festival, we hebben ook een fantastische review van gekregen ook. Dus ik ervaar dat eerder als een sterkte.
Het is zeerzeker een sterkte van jullie hoor. Trouwens, jullie waren toch aan het doorbreken als band, en toch is het wel wat stil de laatste tijd rond Fields of Troy. Zit corona daar ergens voor tussen, heeft die de verdere doorbraak vertraagt? Ik trek die lijn even door naar Belgische bands, het lijkt me soms moeilijk voor een Belgische band om echt door te breken
Het is hoe je dat ‘doorbreken’ ziet eigenlijk, we mogen best tevreden zijn over de kansen die we al hebben gekregen. En dat er nog mogelijkheden op ons pad liggen die we nog kunnen doen, ben ik ook van overtuigd. Vaak onderschatten mensen hoe hard bepaalde bands werken om te staan waar ze vandaag staan. Ik geef maar het voorbeeld van een Off The Cross die er in slaagde om een sublieme productie op poten te zetten terwijl de rest van de wereld zo maar eventjes anderhalf jaar gestopt was met draaien. Volgens mij doet niemand hen dat na, ook de groten niet. Als je dat kan, dan verdien je om te staan waar je staat. Er zijn zoveel super sterke Belgische metal bands. En de hardst werkende bands springen eruit, dat is trouwens in alles zo. Hard werken loont, zoveel is zeker.
Hard werken loont, daar heb je zeker een punt. Wat me ook opvalt, dat heeft bijvoorbeeld Alcatraz Metal Fest bewezen, dat je gemakkelijk een affiche kunt samen stellen met bijna enkel en alleen Belgische bands en er zelfs succesvol mee zijn. En toch krijg ik nog steeds het gevoel dat mensen nog steeds sceptisch zijn als het over ‘eigen kweek’ gaat. Je mening?
Ik vind het persoonlijk moeilijk die vraag te beantwoorden, omdat ik de laatste 10 jaar wat band merchandise betreft bijna uitsluitend merch van Belgische bands heb aangeschaft. Omdat de bands die we hier hebben enorm aanspreken. Om twee voorbeelden te geven. Neem nu AmenRa en Evil Invaders, die totaal van elkaar verschillen, maar ik ga naar beide gaan kijken. We hebben een gigantisch brede waaier aan top bands in ons landje. Misschien moet de Belgische Sepultura nog geboren worden. Misschien zijn ze op dit eigenste moment al aan het repeteren. Who knows, maar het is fantastisch te zien wat talent we hier hebben.
Jullie laatste plaat – of er moet me iets zijn ontgaan – dateert van 2018? Heeft die bepaalde deuren geopend?
Deuren geopend? Helaas niet. Dat heeft verschillende redenen. Onder andere ons blind vertrouwen in bepaalde organisaties en namen die ik de aandacht niet wil schenken om vernoemd te worden. Wij hebben tot op vandaag eigenlijk zelfs nog steeds het gevoel dat ons “The Great Perseverance” verhaal, die toch een flinke investering was, niet uitverteld is. Een beetje zoals een appelboom waar niks van geplukt wordt, om de oogst gewoon te laten rotten op de grond. Spijtig, want op muzikaal vlak ligt die plaat en iedereen die er aan meewerkte me heel nauw aan het hart.
Daarnaast hebben jullie op het podium dan weer wel jezelf kunnen bewijzen ondertussen, dat is een pluspunt aan dat verhaal, toch? Maar, ik herhaal het, tussen 2018 en nu is er niets meer uitgebracht, dat is best lang in muziektermen , in dit digitaal tijdperk. Komt er iets nieuws uit?
Naast het “verplichte” stilzitten zijn we voorzichtig beginnen schrijven aan enkele nieuwe tracks. Terughoudend is daarbij niet het juiste woord, maar toch willen we dat niet overhaast doen. Omdat het overhaasten ons in het verleden aan kwaliteit heeft gekost. Het komt er, als het er komt. Ik heb er veel zin in om nieuw materiaal te schrijven. Maar ik wil het, mede door enkele traumatische ervaringen in het verleden, zeker niet overhaasten.
Je hebt op persoonlijk vlak een heel zwaar jaar achter de rug, dat valt niet te ontkennen en zeker niet te onderschatten. Dat heeft dus zijn invloed op het schrijfproces?
Zeker en vast. Maar ik wil ook niet dat elk nummer over die gebeurtenissen gaat. Dat moet eerst op zijn plooi komen vooraleer ik daar misschien eens kan over schrijven. Wat ik wel doe nu, na al wat we hebben meegemaakt, is dat ik een persoonlijke klik gemaakt heb waarbij ik anders kijk naar mensen die soms anders reageren in bepaalde situaties dan ik gewoon ben. Proberen sympathie te bewaren tegen iedereen en alles wat op mijn pad komt, want ook die persoon kan misschien iemand hebben verloren, of de slechtste dag uit zijn leven meegemaakt hebben, dat zie je niet altijd. Dat kan altijd door een simpele ‘Hallo’ zijn dat je die mens laat voelen dat je het begrijpt of probeert te begrijpen. Of dat je bewijst dat niet alles en iedereen zich plots tegen hen heeft gekeerd. Het kan een groot verschil betekenen voor die mens, op dat moment. Zo heb ik dat ook ervaren.
Je straalt emotioneel ook veel meer intensiteit uit dan anders. Jullie maakten bewust connecties met de bands op Belgian Blast Fest. Dat vond ik zeer opmerkelijk ook. Hoe heb je die ervaring, het was dacht ik jullie eerste optreden, zelf ervaren als band en mens?
Onbeschrijfelijk. Je vergeet hoe het is om mensen te entertainen. Je vergeet trouwens ook wat alle voorbereiding terug inhoudt. Dressing room, soundcheck, zorgen dat de merchandise klaarstaat. Allemaal dingen die we zo lang niet kunnen doen hebben en waar we precies de inhoud wat van vergeten waren. De respons op Belgian Blast Fest was boven onze verwachtingen!
De batterij werd terug opgeladen door de reacties van publiek en organisatie en zo, dat deed enorm veel deugd. Ik denk dat ieder van ons dat ook nodig had voor zijn persoonlijke motivatie binnen de band ook. Heel hard.
Er was natuurlijk de optie van Streaming , je haalde het al aan hoe Off The Cross dat heeft aangepakt. Hebben jullie streamings gedaan, of overwogen dat te doen?
We hebben wel even met het idee gespeeld maar het was voor ons een investering die we op dat moment niet konden maken. Ik vind het concept wel leuk, en enkele namen hebben dat uitstekend aangepakt, maar na enkele gezien te hebben was de drang naar een échte show toch te groot.
Ik heb persoonlijk wel ontdekkingen gedaan zoals Balkan muziek, door een uitnodiging om Balkan Trafic festival te volgen in Brussel via Streaming. De drempel om iets te ontdekken buiten de comfortzone is toch kleiner, zo zouden bijvoorbeeld niet echt metal fans jullie kunnen hebben ontdekt daardoor? Of is dat wat kort door de bocht gezien?
Ja, maar die drempel kan volgens mij weggewerkt worden door grote organisaties en radio stations. Eigenlijk is het niet de verantwoordelijkheid van de bands die metal spelen om dat ruim publiek over de drempel te trekken, maar eerder van de media die het genre een duwtje in de rug mogen en kunnen geven. Op enkele uitzonderingen na in het digitale radio gebeuren, zijn er nog te weinig die zich achter het genre scharen. Nu. Langs de andere kant, hoeft dat voor mij persoonlijk ook niet. Voor mij mag het “klein” en niche blijven zoals het nu is. Dat behoudt de magie. Ik heb een paar live-stream gigs gezien. Enkele mensen uitnodigen thuis en samen naar een streaming concert kijken, Het heeft wel iets.. maar dat is het ook zo een beetje.
Nu we daar toch aanbeland zijn, bij de coronatoestanden, zijn jullie er als band sterker uit gekomen uit die crisis waar we het laatste anderhalf jaar hebben ingezeten?
Sterker weet ik niet. We hebben een serieuze dip gehad door niet te mogen repeteren en samen komen. Maar ik denk, na de eerste show, wisten we weer 100% waar we het voor deden. En nu zijn we toch weer vertrokken. We hadden dat live optreden dus zeker nodig. Het bewijst ook dat een band niet kan zonder de fans in de ogen kijken, en visa versa. Wij en ook de fans, hebben dat écht nodig om alles op rails te laten lopen.. Dat is nog steeds het zelfde gevoel, dezelfde drang die ik had op mijn zes jaar wanneer ik op mijn bed stond te springen met een wortel in de hand, mee te schreeuwen met de muziek van Sepultura. (haha)
Zijn er nog verdere toerplannen?
We hebben super veel goesting om verder te spelen, laat daar geen twijfel over bestaan. Wat we wel merken dat bepaalde affiches rechtstreeks opschuiven. Onze boeker is wel volop bezig met mails sturen. We blijven echter realistisch dat het eerst volgende jaar het moeilijker zal worden om de agenda te vullen. Eigenlijk is dat met Troyfest ook, die affiche is bijna integraal opgeschoven. We hebben zelf aanvragen gekregen van bands die er graag dit jaar zouden staan, maar doordat alles is opgeschoven zit de affiche nog vol.. We wilden ook geen bands schrappen die al vast stonden. En dat fenomeen zullen we ongetwijfeld ook voelen wanneer wij de mailinglist afschuimen. We snappen dat het voor organisaties niet evident is om bands te gaan boeken, door die verschuivingen van affiches. Maar er zijn en komen altijd nieuwe openingen op tours of festivals zoals ook Belgian Blast Fest een gloednieuwe organisatie was.
Je had het er al over op 27 november gaat een nieuwe versie door van Troyfest, kun je daar meer over vertellen?
Zoals je zegt, Troyfest gaat door in Club B – Torhout, op 27 november. De locatie waar dit ook de vorige jaren is doorgegaan. Een mooi zaaltje in het hart van Torhout, met een zeer goede klank ook. De verantwoordelijke voor het geluid en licht is EBS uit Koekelare en is misschien het best gekend onder de Alcatraz-gangers. Bijna het volledige festival wordt door hen opgebouwd en we hebben altijd op hen kunnen rekenen. We hebben dit jaar ook bewust voor een 100% Belgische line-up gekozen. Onder het moto ‘koop lokaal’ (haha) Op het programma Thurisaz , Bear, Carneia, Carrion , Lethal Injury, Bear, Temptations For the Weak, Lost Baron en wijzelf (Fields of Troy) uiteraard. Ik denk dat we een fantastische affiche samen gesteld hebben.
De tickets zijn te koop: https://fieldsoftroy.avayo.nl/ (kostprijs: 18 euro)
Meer informatie: https://www.facebook.com/events/337015631294441
Laten we het ook over de toekomst van de band hebben, nog geen nieuwe platenwerk direct, maar wat zijn dan wel de specifieke toekomstplannen?
Verder songs schrijven, zoals we nu al een beetje bezig zijn. In het najaar een tandje bij steken. Misschien eerder gericht op enkele singles of een EP. Zoals we eerder al een beetje hebben aangegeven, de digitale wereld neemt het toch allemaal over en een album uitbrengen is om die reden niet altijd even rendabel. Er zijn dus nog verschillende pistes over wat we met dat nieuw materiaal specifiek gaan doen. Maar het zal ongetwijfeld eerder iets conceptueel worden.
Je vertelde me op facebook dat je ook met een ander project bezig bent, vertel er gerust wat meer over?
Tijdens de pandemie zag ik een projectje passeren van enkele oude vrienden van mij. Waar ik indertijd mijn eerste zang ervaringen heb bij opgedaan. Dat was toen Horizons uit Oostende. Ik las dat een deel ervan met een nieuw project was, en een zanger zochten. In eerste instantie ben ik gewoon uit curiositeit de tracks eens beginnen overlopen. Die ze online hadden gezet. En dat interesseerde me wel. Het project heet Aeveris en in November lanceren we een eerste single. De bezetting bestaat uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. In de week van 13 September komen voor het eerst met de naam naar buiten.
Is het ook de bedoeling om met dit project platen uit te brengen en op te treden?
Jazeker, we willen drie singles uitbrengen in een tijdspanne van een half jaar. En live spelen vanaf begin 2022. Maar een einddoel hebben we niet. Een einddoel is voor een business waar grenzen aan zijn. In muziek heb je die niet volgens mij.
Dat blijft uiteraard combineerbaar met Fields of Troy?
Zeker, Fields of Troy blijft voor mij nog steeds prioriteit. We zijn met vijf in de band en taken kunnen we makkelijk verdelen…
Je zei er is geen einddoel voor Aeveris? Maar wat zijn dan wel de verdere ambities voor Fields of Troy en het andere project?
Ambities? Graag toch op de iets grotere festivals spelen. En Europees touren is uiteraard ook iets die ik heel graag zou doen. Maar daarvoor moeten heel veel puzzelstukken op hetzelfde moment samen vallen uiteraard. Dat is niet altijd even evident, zeker niet als je een band hebt waar verschillende leden reeds kinderen hebben en een partner waar ze rekening dienen mee te houden. Maar onmogelijk is het niet!
Zou het voor een band niet interessanter zijn om eerst in het Buitenland voet op de bodem te proberen krijgen, eer je eigen land verovert?
Interessanter zou ik niet durven zeggen. Maar dat het kan, is al meermaals bewezen. Aborted, AmenRa, Evil Invaders, Oathbreaker… zoveel bands waar in eerste instantie de neus naar opgetrokken werd door eigen publiek. Sommige van die bands krijgen volgens mij in eigen land nog ALTIJD niet de pluimen die ze verdienen. Volgens mij is dat buitenlands traject éérst bewandelen ook zeer intensief. Het is misschien toch ‘’evidenter’’ om een markt uit te bouwen in eigen streek, dan in een ander deel van de planeet. Je hebt daar ook een team voor nodig die 100% achter de band staat denk ik.
Wat Fields of Troy betreft lijkt me het meest realistisch de weg blijven volgen die jullie nu volgen, iets opbouwen in binnen- en eventueel buitenland? Toch?
Ja, Metaldays zou daar fantastisch voor geweest zijn daar stonden we oorspronkelijk in 2020. Helaas hebben die beslist om geen enkele band van de vorige affiche te boeken.. Dat is wel bijzonder jammer. Dat is een kans die helaas in het water gevallen is voor ons.
Ook binnen het ander project is dat dezelfde ambitie?
Ja, zien waar we geraken binnen ieder zijn limiet wat privé en dergelijke betreft. Dat is voor iedereen helemaal anders. We zien wel wat er gebeurt. Maar zodra er een doel is, gaan we ervoor. En dat doel is nu drie singles lossen voor de zomer van volgend jaar, en zien wat de respons daarop is.
Pics homepag @Bianca Lootens
Ik hoop dat jullie erin slagen jullie doelen te bereiken, en een nieuwe plaat voor Fields of Troy mag ook … tot binnenkort, en op Troyfest
Merci! Ik hou je op de hoogte!
Leffingeleuren 2021 - zondag 12 september 2021 - Jozef Van Wissem en Amenra - Tantrische mokerslagen
Leffingeleuren 2021
Festivalterrein
Leffinge
2021-09-12
Tijs Delacroix
De tijd dat zondag steeds gepaard ging met een kerkbezoek, ligt gelukkig ver achter ons. We hulden ons afgelopen weekend echter wel in ons Paasbest-zwart om een bezoek te brengen aan de Church Of Ra. Na een periode te hebben getourd met akoestische optredens, spelen de heren van Amenra namelijk ook terug optredens op volle kracht. In deze vertrouwde opstelling hielden ze ook halt in Leffinge.
Voor het zover was, mocht Nederlandse componist en avant-garde muzikant Jozef Van Wissem de tent inspelen. De man werd reeds gelauwerd voor zijn inbreng als filmmuziekcomponist, maar staat ook te boek als ‘s werelds bekendste luitspeler. Wanneer we een solo-instrumentele set recenseren, staat de sfeerschepping of muzikale kunde veelal centraal. Aan beiden bij Jozef geen gebrek, de man beheerst vanzelfsprekend zijn, niet zo gebruikelijke, instrument en weet rust voor de storm te brengen. Veel mensen kozen er echter voor om deze act aan zich voorbij te laten gaan om zich nog even goed in te pilsen. Een beweging die halverwege de set steeds meer mensen begon te maken. Met één instrument drie kwartier vullen in een festivalsetting, bleek een fijn, maar minder succesvol experiment.
Terwijl er nog valavond-licht de tent in priemde, druppelden er voorzichtig en stelselmatig opnieuw mensen de tent binnen. Het deed ons denken aan kraaien die voorzichtig een kadaver benaderden. Amenra opende hun set met “Boden”. Het kletterende metaal, in combinatie met een muisstil publiek, verkilde op slag de tent met nog enkele graden celcius.
Doorheen hun set stootte, beukte en porde de band op de hartspier. het is hun aangeboren talent om een desolate sfeer neer te zetten en deze uit te rekken tot een zielenvacuüm om deze vervolgens op een fractie van een seconde te doen imploderen tot een woestenij van dreunende drums en gitaren. Het hartstochtelijk geschreeuw van frontman CHVE komt van diep, en dat niet alleen letterlijk. Amenra experimenteert steeds vaker met het Nederlands als voertaal en ook live werkte dit verbazingwekkend goed. De teksten van de band kwamen héél hard binnen bij het publiek. De intonatie die Collin in zijn teksten legde, bekroop het rug(dons)haar. Van hun laatste plaat hoorden we tijdens het optreden “Voor Immer” en “Evenmens”.
Muzikale hoogtepunten waren het mooie, melodische “Solitary Reign”, waarin de screams op zich werden genomen door bassist Tim De Gieter, en het eerder vermelde, nieuwe “Evenmens”.
Het is ook verbazingwekkend hoe de volledige band non-stop strak in het ritme bleef spelen. Amenra doet aan sfeerschepping, wat ellenlange, herhalende ritmes inhoudt, maar om dit zo lang vol te houden tijdens zo’n tantrische uitputtingsslag, is een huzarenstukje.
Het bruuske einde na afsluiter “Golden Nail” was gepast bij de aard en de dynamiek van het concert, maar voelde ergens ook ‘bevreemdend’ aan.
Het immense, plotselinge contrast gaf ons nog wat meer het machteloze gevoel dat we aan het einde van een trip, een beleving, waren gekomen. Het gevoel dat we als collectief ondergeschikt zijn aan het machtige, onaantastbare, het goddelijke. Het was voorbij, en er was geen weg meer terug en Amenra wist deze wrange, bedoelde nasmaak perfect in de hand te werken. De band verliet het podium met de geprojecteerde woorden “Altijd en overal”. Een verweesd publiek accepteerde hun lot.
Amenra speelde een set vol vertrouwen, ééntje waarin hun nieuw werk een ware voltreffer bleek en waarin het enorme potentieel van deze nu al grote, succesvolle band wat extra in de zwarte verf werd gezet.
Pics Amnra @Romain Ballez en Wim Heirbaut
Neem gerust een kijkje van hun set in OLT Rivierenhof op 10 september 2021
Amenra, Psychonaut, OLT Rivierenhof, Deurne, 10 september 2021 - Pics (musiczine.net)
Pics Jozef Van Wissem @Wim Heirbaut
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set tijdens les nuits botanique 2021 op 9 september 2021
Les Nuits Botanique 2021 - Jozef Van Wissem + Fleur De Feu - Een avond in een occult sfeertje (musiczine.net)
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Les Nuits Botanique 2021 - Mansfield.TYA + Silly Boy Blue - een wereld kleurrijke contrasten
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-12
Erik Vandamme
Toen we nog jong en onervaren waren stond een zondagavond garant voor een dansje in een praat café om de schoolweek aan te vatten; met kleine oogjes in de klas zaten we er dan op een maandagochtend. We namen het er graag bij. Soms echter blijkt dat feestje veel meer te zijn dan gewoon uit de bol gaan, neem nu het optreden van enerzijds Silly Boy Blue en anderzijds Mansfield. TYA. Dansen werd er zeker gedaan … we kwamen vooral terecht in een wereld kleurrijke contrasten.
Als een kind in een speelgoedwinkel die van de ene verwondering in de andere terecht kwam, zo voelden we ons op deze zondagavond in de Orangerie tijdens Les Nuits Botanique.
We citeren even uit de biografie: 'Silly Boy Blue is een 22-jarige Franse schrijver-componist-zangeres. Denk Angel Olsen meets Billie Eilish meets Fever Ray. Gefascineerd door de werelden van David Bowie en Lana Del Rey schrijft ze hartverscheurende tieneranthems, en deelt in haar muziek post-adolescente gevoelens onder de ogen van haar popiconen.'
Een stelling die de lading dekt, want opvallend veel jongeren schuiven een beetje dichter aan het podium om dit opkomende icoon Silly Boy Blue(****) aan het werk te zien ; ze combineert breekbare songs – ze ontroert met haar fluwelen stem - met aanstekelijke, dansbare songs , die een poppy tune hebben , zonder echt kitsch te gaan klinken. Ze spreekt een ruim publiek aan , net zoals haar helden Lana Del Rey en David Bowie.
Zonlicht en donkere gedachten vormen de rode draad doorheen deze set die lekker aan de ribben kleeft, en waarop je niet kan stil blijven staan. Het publiek reageert dan ook zeer enthousiast en danst zich de benen uit het lijf, of - zoals we zagen bij een meisje in de zaal – het publiek pinkt emotievol een traan weg.
We schreven het al ‘een wereld kleurrijke contrasten’ ging voor ons open vandaag. Bij Mansfield. TYA (*****) kwam het zelfs nog meer tot uiting. Het duo start hun set eerder bevreemdend, door een viool klank, die je koude rillingen bezorgt. Mansfield.TYA verlaat de comfortzone van dans, chanson en elektronische muziek. Voortdurend wordt je op het verkeerde been gezet, hun aanpak zorgt eerst voor een springende massa waarbij de zaal ontploft om daarna eerder ingetogen, intimistisch de gevoelige snaar te raken. Telkens net lang genoeg om de aandacht scherp te houden.
In een oogwenk vloog het hier allemaal voorbij. Beide muzikanten zijn top instrumentalisten en evenzeer klasse entertainers, die hun publiek voortdurend aanspreken en -porren. Ook de vocals raken, vooral bij songs die aanleunen bij het Franse Chanson.
De Orangerie verandert meermaals in een kolkende massa dansende lichamen. Een kleurrijk feest dat met een knal wordt afgesloten in de bisronde.
Mansfield. TYA . bracht een fijn avondje hartverwarmende muziek, die emotie deed opborrelen en de dansspieren aansprak. Wat een variatie! Zo hebben we het graag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/mansfield-tya.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/silly-boy-blue-12-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2021 - Girls in Hawaii - Beklijvende thuismatch met rake klappen die corona wegmeppen
Les Nuits Botanique 2021
Scene Parc (Botanique)
Brussel
2021-09-12
Jerome Bertrem
Na een lange hiatus van om en bij de twee jaar (je weet wel door dat ene virus) komen de culturele activiteiten traag maar gestaag op gang. Zo ook Les Nuits Botanique die niet in het voorjaar, maar dus ingehaald worden als leuke na-zomerse activiteit.
Op het programma voor vandaag: de jonge garde van WatchoutfortheGiants en de immer populaire Girls In Hawaii. Na een uitverkochte succesvolle zaterdagavond sloten beide bands het eerste weekend af van Les Nuits.
Helaas heeft ondergeschrevene de Gentse/Ninoofse reuzen niet kunnen bewonderen. De jonge finalisten van Humo’s Rock Rally van 2018 hebben nochtans met een langspeler en enkele rake singles veel in huis om het Botanisch luisterpubliek goed op te warmen.
Ondanks de nasleep van de pandemie waren er heel wat mensen aanwezig in de tuin van de Botanique om het concert mee te maken in het opgezet podium le Chapiteau. Niet verwonderlijk, want Girls in Hawaii kan teren op een lokale populariteit, ook al hebben ze sinds 2017 niets nieuws meer uitgebracht. Voor Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans (co-oprichters van de band) goldt de lockdown als een moment om even de pauzeknop in te drukken.
Desondanks was het publiek zeer enthousiast toen de vijfkoppige band het podium betrad. Of zat het vrijheidsgevoel (enkel een Covid Safe Ticket was de regel) er ook voor iets tussen? Zo weerklonk opener “Organeum” van debuutplaat ‘From Here to There’ als een vertrouwde begroeting, alsof de wereld nooit heeft stilgestaan. Toepasselijk was het wiegende “Not Dead” waar de elementen in de verf werden gezet die Girls in Hawaii zo sterk maken: melancholische indie vermengen met poppy deuntjes, besprenkeld met een snuifje lo-fi tot zelfs noise. “Guinea Pig” en “Cyclo” uit het meest recente ‘Nocturne’ klinken live nog zo fris als enkele jaren geleden, ook al slaan ze daarmee een meer elektro/experimentele weg in.
Met gouden oudjes “This Farm Will End Up in Fire”, “Time to Forgive the Winter” (dEUS op z’n hardst) en “Bees & Butterflies” (Das Pop op z’n zachtst) werd het gebrek aan nieuw materiaal meer dan goed gemaakt. Dit deerde het publiek uiteraard, want de band heeft in haar bijna 20-jarig bestaan een sterke live reputatie opgebouwd en is zowat kind aan huis in de Bota. Toch kwam daar even het nieuwe “Life Is So Fucked Up” piepen als rustpunt in de set.
Daarna zetten de Girls hun derde plaat ‘Everest’ in de kijker met het innemende “Misses”, het beukende “Switzerland” (tussenin ook “Willow Grove”), het opzwepende “Mallory’s Heights” en het slepende “Rorschach”. Het enthousiasme van het publiek was sinds het begin van het optreden niet gaan liggen, want zowat iedereen danste, lachte of zong mee naar hartelust.
Tijdens de eerste bisronde werd het tempo zelf verder de hoogte ingejaagd. Met een trio van de debuutplaat was het allesbehalve de bedoeling om gas terug te nemen. Het hoogtepunt (al waren er veel tijdens dit optreden) viel met een uitgerokken “Flavor” dat live volledig anders, maar even goed klinkt! Onmogelijk om zo naar huis gestuurd te worden en daarom kwamen Lionel en Antoine nog het podium op om een intieme versie van “Plan Your Escape” (met schattige schoonheidsfoutjes inbegrepen) te brengen.
Nogmaals bewijzen Girls in Hawaii waarom ze zo geliefd zijn bij het publiek en dus ook hun vaste plek hebben in het Belgische muzieklandschap.
Les Nuits Botanique vinden nog plaats tot en met 26 september met onder andere Moutain Bike, Videoclub, Benjamin Schoos + The Loved Drones, Sébastien Tellier, David Numwami en Yelle.
Setlist: Organeum - Not dead - Guinea Pig - Cyclo - This Farm Will End Up in Fire - Time to Forgive the Winter - Bees & Butterflies - Life Is So Fucked Up - Misses - Switzerland - Willow Grove - Mallory’s Heights - Rorschach - Found in the Ground - Catwalk - Flavor - Plan Your Escape
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/girls-in-hawaii-12-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/watchoutforthegiants-12-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Leffingeleuren 2021 - zaterdag 11 september 2021 - Muzikaal cabaret in een festivaltent
Leffingeleuren 2021
Festivalterrein
Leffinge
2021-09-11
Tijs Delacroix
Op dag twee van Leffingeleuren weinig muzikale meerwaardezoekers te bespeuren, de dag draaide namelijk volledig rond de regionale helden van Preuteleute.
“Preutewat?”, horen wij U spontaan denken. Voor wie hen niet kent, kunnen we het samenvatten als een vulgaire, seksistische, platte West-Vlaamse cabaret.
Hiermee doen we de act ook geen oneer aan, het is namelijk hun ‘Unique Selling Point’. Dat één van de leden, Sebastien Dewaele, wat acteerervaring achter de kiezen heeft (Eigen Kweek), voegt enkel maar toe aan het geheel.
In de beginfase van de set, moesten vooral oud-politiekers als Dehaene en Dedecker (want ja, zo lang gaat het nummer “Mussel” al mee) het ontgelden en stonden verder vooral fecaliën en anale frivoliteiten centraal bij aanvang van de set. Zo kabbelden Alain en Ook Alain langsheen “Vustekakker” en “Stroent/Komkommer” en proclameerden ze zich tot strijders van het recht op vrijheid om, wij citeren, ‘in je hol te steken wat je maar wil. Enkel een spontane regenboog boven de tent, had het plaatje completer kunnen maken. Helaas ging het allemaal nogal traagjes en konden/mochten de bindteksten een stuk beknopter.
Ondanks menig poging, slaagde Ook Alain (Tom Vanrijckegem) er zelfs niét in om ook maar één aanwezige vrouw haar boezem te doen ontbloten. Iets wat op een later tijdstip, op een volks dorpsplein zelden niet lukt. De vlam sloeg niet meteen in de pijp. Over pijpen gesproken; wel brulde menig aanwezig vrouw, heerlijk mee met de misogyne teksten zoals die van “Gie Oere, Gie Teve”, waarbij vrouwen nogal onvriendelijk worden gedwongen tot het oraal bevredigen van de man. Het eerste echte hoogtepunt in de set, eindigde zo op het aangezicht/langsheen de neus. En met een vlam die wél in de pijp zat.
Nadien volgde een deductieve les, waarbij het publiek in het Algemeen Nederlands (!) én het West-Vlaams de erg literaire tekst van “Gistern enk me vrouwmens” werd aangeleerd. Al hadden de aanwezigen, behalve meegesleurde metgezellen, hier geen nood aan. Dit haalde andermaal het tempo wat uit de set, jammer, want het publiek was al helemaal opgepept.
Het nieuwe “Gepluumd” viel helaas volledig in het water doordat het nagenoeg onverstaanbaar was, zelfs voor een recenserende West-Vlaming. Gelukkig werd dat goed gecompenseerd door afsluiter van de reguliere set “Bluuf me je fikkn va me”, in een érg snedige, boute uitvoering. Meer van dat!
Los van het tekstuele, mogen we niet vergeten dat Preuteleute effectief ook een act is. Ja, met geluidsman en met échte instrumenten. In het verleden (o.a. Paulusfeesten), werden de heren al wel eens omkaderd door een gitarist, een bassist,... Ditmaal gingen ze louter voor vocals, een sporadische, akoestische gitaar, synths en drums. Vooral de synths van Ook Alain bleken onontbeerlijk in het merendeel van de songs. Maar dat de heren ook een heus impressionante sound kunnen neerzetten, bleek in eerste bisnummer “Ramskapelle” (naar Rammstein - Rammstein). We merkten zelfs een spontane (puberale) moshpit op (!).
Het venijn zat, na een vooral trage, langdradige start met her-en-der eens een nieuwer nummer en vooral veel gezwans, dus zeker in de staart. Want hierna volgden ook nog klassiekers als “Dikke Vette” en “Pakt je Zak” die het luidkeelse publiek konden bekoren.
Dat de heren vooral een langdurige set moesten neerzetten en de overmatige bindteksten niet zomaar waren, werd bewezen door nog vier reservenummers op de papieren setlist aan te treffen. Zonde, want door het getalm werden de aanwezigen onthouden van een topnummer als “Rost Poept Goed”.
Preuteleute blijft succesvol, zelfs na 20 jaar, ongeacht de bandopstelling. Alain en Ook Alain staan garant om zelfs aan 30 euro per ticket nog steeds een goedgevulde tent te kunnen vullen. Preuteleute is meer dan een joke, Preuteleute is (Groot) Oostendse cult. Gedateerde nummers (zoals “Les Lacs Du Connemara”) houden de heren met hun verbasteringen eigenhandig in het collectieve geheugen. Dat Alain soms zoekende was naar het juiste gitaarakkoord neemt niet weg dat élk nummer ook gewoon erg goed werd gebracht. Want als je met een eenvoudige opstelling zelfs Rammstein in, nuja, ‘ere’ kan houden, dan ben je niet zomaar een coverband.
Pics homepag Preuteleute
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
