Naima Joris - Eigenlijk zijn er dus geen plannen in het water gevallen, er zijn plannen boven water gekomen
Naima Joris heeft als artieste en muzikant al heel wat watertjes doorzwommen. Zo werkte ze nauw samen met haar vader Jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar diensten aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes probeert ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats te geven. Zo bracht ze een single uit , “Bellybutton”, een song van haar zus zelf. Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs dus ook live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent.
Ons verslag kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79136-naima-joris-positieve-energie-in-zwaarmoedige-tijden.html
Na haar optreden hadden we een fijn gesprek met Naima. Over die nieuwe single, omgaan met verlies en de toekomstplannen. En het feit dat er dus geen plannen in het water zijn gevallen tijdens deze crisis, maar eerder boven water gekomen …
De aanleiding voor dit interview is de single ‘Bellybutton’, een bijzonder nummer naar aanleiding van het overlijden van uw zus. Hoe is dat idee ontstaan?
De tekst is van mijn zus net voor haar overlijden, het idee was om mijn zus langs deze weg te eren. Een soort rouwproces dus om dat overlijden te verwerken.
De ziekte met een grote ‘K’ heeft al enkele keren toegeslagen in je dichte omgeving, want niet alleen je zus is er aan gestorven. Hoe ga je daar mee om?
Dat hangt ervan af hoe dicht je bij die persoon staat denk ik. Om maar te zeggen, mijn hond is onlangs ook gestorven aan kanker. Ik moet zeggen, die hond was elke dag bij mij en ik heb een week elke ochtend en elke avond gehuild. Het rare is , dat heb ik bij mijn zus niet gehad. Ze zeggen dat er verschillende stadia aan rouw zijn. Verdriet, woede, aanvaarding en dergelijke. Bij mij was dat bij mijn zus eerst aanvaarding, die woede en verdriet gevolgd. Als je iemand ziet sterven, is dat gewoon heel pijnlijk. Mijn zus heeft 26 dagen gevochten. En dat brengt je naar andere sferen. Je apprecieert het leven ook veel meer, ook al is dat ironisch eigenlijk. Maar de vraag, hoe ga je daar mee om , is dus voor iedereen heel anders.
Naast het treurige onderwerp, straalt de song ook iets positiefs uit, veel hoop naast immens verdriet. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Dat komt misschien door de sfeer in haar tekst. Ze was zich op dat moment bewust van haar heengaan, ze had haar lot aanvaard. Dat zit ook wel een stuk in haar tekst verwerkt, waardoor die positieve kant en ook dat beetje hoop sterk naar boven komt. De dood hoeft niet per se triestig te zijn, maar een overgang. Ook haar afscheid was niet dieptriestig. Uiteraard pijnlijk.
Die boodschap van hoop vond ik ook terugkeren op het concert deze avond eigenlijk
Dat ligt ook aan de song keuzes, ik heb zeer veel gecoverd. Die vaak typische zuiderse melancholie die komt boven drijven bij die artiesten die ik cover, dat zorgt voor een positieve sfeer. Het is daardoor triestig , maar dus ook hoopvol.
De appel valt niet ver van de boom. Je vader is een top artiest waar ik veel respect voor heb. Ook als mens. Hoe is het voor jou om met hem samen te werken? En komen er nog samenwerkingen?
Ik denk dat er een kant van mij ligt, dat botst met hem. Maar al bij al was het wel leuk met hem samenwerken. Hij heeft me eigenlijk uit mijn kot gehaald, met die lagere stem. Die ik heb ontdekt, maar hij dus ook. En zo heeft hij me gemotiveerd om toch wat in de schijnwerpers te komen staan ja.
We zitten nog steeds in een crisis, de besmettingen zijn zelfs aan het stijgen, hoe ben je omgegaan met zo een crisis als artiest maar ook als mens?
Er is niet veel veranderd. Ik zat veel thuis. Ik ben bij met mijn tante en nicht een paar huizen verder terecht gekomen en dat was eigenlijk zelfs zeer gezellig, dus ik heb die lockdown nogal heel relax beleefd moet ik toegeven.
Zijn er dus daardoor geen plannen in het water gevallen?
Nee, eigenlijk niet. Ik heb al zo lang slaap problemen. Die zijn nu iets beter. Eigenlijk zijn er dus geen plannen in het water gevallen, er zijn plannen boven water gekomen.
Hoe denk je dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik vind muziek en cultuur op het moment niet de belangrijkste prioriteit eigenlijk. De belangrijkste bekommernis is nu de gezondheid van de mensen, en meteen ook de gezondheid van de planeet.
Het is misschien door die planeet te laten verkommeren dat dit virus is ontstaan?
Dat kan, de natuur beschermt zichzelf. De natuur herstelt zich ook eigenlijk. Om op de vorige vraag voort te borduren trouwens. Ik ben nooit muzikant geworden voor het geld of de job om ambitieus te zijn, muziek is voor mij iets cultureels en traditioneel van het volk. Ik ben dan ook niet op het podium gekomen omdat ik daar naar verlangde, het is omgekeerd. Ik word door de mensen gevraagd. Maar ook vind ik het jammer dat alles wordt gecommercialiseerd. Het is ook zo dat ik niet per se in de muziek ben gerold voor het geld, niet dat ik het gratis doe, dat spreekt voor zich. Maar ik ben op dat vlak een beetje een folky, laat ons maar zeggen.
Hoe sta je feitelijk tegenover streaming en dergelijke? De voor- en nadelen volgens jou?
Streaming vind ik zalig, het past bovendien bij mijn slapeloosheid en zo, ik voel me daar wel comfortabel bij eigenlijk. Als je in een zaal speelt , is het ook niet altijd zo een voordeel, sommige zalen zijn van akoestiek niet echt evident. Als je dan in je eigen huiskamersfeertje kunt zitten, en via live streaming je muziek brengen, is perfect voor mij. Maar uiteraard is de reactie van een publiek minstens even belangrijk hoor, het stimuleert eveneens.
Het applaus was telkens heel gemeend en vanuit het hart , vond ik vandaag, dat moet toch ook wel stimuleren?
Ja zeker, daarom vond ik het een beetje jammer dat de mensen smeekten om een tweede bis en de lichten al aan gingen, ik stond zelfs klaar om terug het podium op te gaan… maar goed.
Ik heb al enkele zomerbars (Eeklo, Dranouter) bezocht en het is fijn om te doen voor jazz of folk/blues concerten. Ik weet niet of dit gaat werken voor rock, metal of pop? Wat is uw mening?
Ik denk dat het voor metal en zo wat moeilijker ligt. Ik heb daar eigenlijk niet zozeer een mening over.
Wat de band betreft, wat ik het meest positieve aan het optreden vond, is dat de band ook duidelijk in de schijnwerpers stond
Dat was vanaf het begin ook mijn bedoeling eigenlijk, het gaat dus over de band die me begeleidt en aanvult, niet alleen om mezelf. Ik wou een speelruimte creëren, Waar elke schakel in past, en waar je naar hartenlust kunt improviseren. Dus daarom vond ik het belangrijk de band dus in de schijnwerpers te plaatsen.
Band: Naima Joris - voice, saxophone, piano
Lara Rosseel - double bass
Niels Van Heertum - euphonium, trumpet
Tijl Piryns - Drums
Vitja Pauwels – Guitar
Ik vind dat je ook een speciale stem hebt?
Ik heb een lage stem, ik heb ook nooit zanglessen gevolgd. Door op mijn kamertje te zingen en zo is die stem zo gegroeid eigenlijk.
Het was door die combinatie tussen uw stem en die improviserende muzikanten, een positieve avond. Om af te sluiten. Wat zijn je uiteindelijke ambities?
Voor mezelf, op het moment is het een overrompeling van aanvragen. Ook Middelheim en Brosella heeft me gevraagd o.a. In Eeklo speel ik solo, zonder de band rondom mij , dat is ook wel iets anders dan deze avond dus. Ik vind het zelfs een beetje jammer, maar het kan nu niet anders. Er is ook een extra datum bijgekomen 30 september in de Singel doordat 2 oktober is uitverkocht.
Heb je nog een bepaalde boodschap?
Het belangrijkste in het leven is dat je op het moment zelf gelukkig bent, als je mensen in je nabijheid ziet sterven. Dan ben je niet echt bezig met de toekomst, of zit dat toch later in de lijst. Het belangrijkste is genieten van het leven nu, de natuur, de dieren en de mensen rondom jou.
Mijn laatste vraag, waar kunnen mensen uw merchandiser en zo aanschaffen? Geef gerust enkele links en tips
Er is nog niks enkel Apple music en spotify https://open.spotify.com/artist/3eSHHprsyLcEwQUYwAAWmw
Meer informatie: Wie deze bijzonder getalenteerde muzikante en artieste nog live wil zien, het loont zeker de moeit, dat kan. Op 9 augustus staat ze (dan wel als solo artieste) In den gevloerden bos, een organisatie van N9, Eeklo:
https://n9.be/nl/concerten/concert/muziekclub-n9-in-den-gevloerden-bos-naima-joris
In het najaar op 2 oktober deSingel, Antwerpen - https://www.facebook.com/events/318417952503396/
en op 9 oktober Sint-Jacobs kerk in Brugge: https://www.facebook.com/events/203768197727565/
Hou echter haar facebook pagina verder in te gaten, want er volgen vermoedelijk nog meer: https://www.facebook.com/Naima-Joris-111672800511137/
of de website van Inside Jazz: http://www.insidejazz.be/portfolio_page/naima-joris/
Pics homepag @Elke Dierickx
Patroness - Guy Callens - Als jongeren of oudere muzikanten ooit een verwijzing maken naar een van ons nummers als invloed, is de missie geslaagd
Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt daar een saus van doommetal aan toe en werkt af met sludge-elementen. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Dat doet Patroness niet. Getuige daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam. Patroness stelt eerder dit jaar zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze. De recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78100-pyre-ep.html
Naar aanleiding van deze release en uiteraard ook de corona crisis waarin we leven, hadden we een fijn gesprek (via mail) met Guy Callens.
De band is eigenlijk ontstaan uit de as van de noise-rock formatie Chief Roberts? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Chief Roberts is vooral 10 jaar het geesteskind geweest van onze gitarist Tom, noise rock is toch een erg ongrijpbaar iets , niemand die goed weet waar het om draait binnen dat genre. Toen ik er bij kwam , nam ik mijn invloed mee uit de hardcore en metal en toen Steve en Nicholas de band vervoegden, slopen er steeds meer invloeden in van het extremere genre. Dit resulteerde in een allegaartje van stijlen soms binnen 1 nummer, op de laatste plaat hoor je deze invloeden het hardst. we zijn trouwens nog redelijk trots op ‘the hopeless’, maar bij het zoeken naar een nieuwe drummer , was de beslissing snel genomen om een heel nieuw project te starten dat zich duidelijk zou baden in doom/post(black)metal. Genres die we allemaal enorm goed vinden en we het liefst een show van bezoeken.
Patroness bracht ondertussen een demo uit en onlangs een EP. Hoe waren de reacties tot nu toe?
De demo is live opgenomen door BO Engelen van de band Onrust , de EP hebben we opgenomen met de geweldige Frank Rotthier die ook de mix heeft voorzien door de mensen van Larson Studio’s. De reacties die we hebben ontvangen zijn unaniem overweldigend, en wat super zot is dat nu ook mensen die we echt niet kennen de EP oppikken en super positief zijn. Het is super leuk om een in Spaans geschreven review te laten vertalen , en blijkt dat die mens ons in zijn jaar lijstje zet.
Of dat we nu spontaan gevraagd worden om aan nummers aan te werken, we merken ook aan de verkoop van de EP zelf dat dit vlotter loopt dan bij Chief. We zaten zeker voor de corona in een goede flow. En hopen deze terug snel op te pikken.
Wat mij betreft was die EP ‘Pyre’ vooral een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze. Waar komt die interesse voor pure duisternis vandaan?
Op muzikaal vlak is dat iets wat ons als band bindt , ik zie ons niet snel vrolijke dingen schrijven. We proberen gewoon mensen te raken , en er is niks mee met party metal bands , maar wij gaan liever op zoek naar ontroering en die vind je vaker in duisternis en ellende.
Lyrics gewijs kan ik met patroness meer dan ooit me laten gaan over hoe ik me voel in de wereld. En voorlopig voel ik dat de afstand tussen mezelf en de buitenwereld steeds groter word. Ik voel niet onmiddellijk meer een connectie met de weg die maatschappij en de mensheid bewandelt. Als je dat gevoel combineert met verdriet op persoonlijk vlak van mensen die ik wel liefheb , raakt dit in de lyrcis , en dan krijg je een soort eerlijke donkerheid die ik zelf ook zoek. Die eerlijkheid is ook belangrijk in de band , zo zullen we niks opnemen wat we niet kunnen spelen of zoiets . zo spelen we ook geen personages op podium.
Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onder bewustzijn. Is er ook bewust voor die aanpak gekozen, en waarom?
De naam van de band zegt het allemaal , Patroness , ze kan je beschermengel zijn maar als de Patroness beslist, zoals vaak gebeurde in de werkelijkheid , zal ze je snoeihard gebruiken om zichzelf te verrijken. De naam staat dus perfect voor wat we in onze muziek willen stoppen , het mooie in de melodie , én altijd zal er die dreiging zijn; Ik hoop dat mensen die link ook duidelijk zien, zeker in de lyrics is dit een bewuste keuze geweest. Ik ben er oprecht van overtuigd dat we als mensheid , ons cultureel hoogtepunt voorbij zijn. Als ik mensen hoor praten of dingen lees , zijn mensen ook niet meer geïnteresseerd in evolutie. In het beste geval willen ze de dingen behouden zoals het nu is, maar in meeste gevallen is de Westerse mens overladen met een misplaatste nostalgie. En zoals de geschiedenis al vaker bewezen heeft, dat culturele stilstand leidt tot devaluatie , en uiteindelijk de vernietiging van een maatschappij. Ook denk ik dat we als mens via social media vaak vertellen wat er gebeurt, en daardoor ons onttrokken hebben van onze diepere gevoelens. We lijken allemaal op elkaar , we zijn 1 grote grijze massa geworden. Nu heb ik het geluk dat ik met mijn gevoelens zoals angst , verdriet, onzekerheid in de meest pure vorm kwijt kan in deze band.
Die fantasie prikkelt keer op keer elke song indrukwekkend. Proficiat. Wekt het ook bij jullie beelden op als je zelf aan die muziek bezig bent?
Goh moeilijke vraag , we hebben muzikaal zeker er voor gekozen om donkere muziek te maken , ik merk zelf ook dat de muziek het beste werkt op je hoofdtelefoon in een bos of onderweg in druilig weer. We hebben zeker bewust voor deze stijl gekozen omdat we dat zelf het liefste hebben bij bands. Als liefhebber van het weidse van Solstafir gemengd met de furie van een mantar , dat met de songwriting van een Patroness , zorgt misschien wel vanzelf voor dat de fantasie geprikkeld wordt.
Wat de muziekstijl betreft , worden jullie vaak omschreven als ‘blackened doom’. Klopt deze omschrijving, of hoe zie je dat zelf?
Vaak lees je over bands dat ze niet in een hokje geduwd worden , maar wij vinden het juist heel tof dat mensen onze sound herkenbaar vinden en ze het kunnen plaatsen, ‘blackened doom’ zegt ook alles wat we zijn , al zullen we muzikaal ons geen grenzen opleggen , zullen we ons wel afvragen of het Patroness klinkt; zo zullen folk metal bv nooit geen onderdeel uitmaken van onze sound.
Ook de hoes is een prachtig kunstwerk, schuilt daar een verhaal achter? Wie heeft dit kunstwerkje gemaakt?
Het art work is gemaakt door Rimba Ranu, een jonge tekenaar uit het verre Indonesië. We krijgen vaak heel goede comments over zijn werk en zijn er zelf ook heel blij mee. Je ziet de Patroness op de brandstapel staan, dit kan dus 2 kanten opgaan , of ze wordt verbrand of ze stapt er als gezuiverde identiteit uit. De kleur van artwork is weer dan groen en zwart , ook daar weer de link tussen hoop of het vervallen in duisternis.
Je zit al een tijdje in de muziek, al van voor dit project dus, zijn er dingen waar je achteraf gezien spijt van hebt en anders zou aanpakken, weten wat je nu weet?
Goh , ik draai al even mee , waar ik misschien wat spijt van heb, is dat ik in vorige bands net iets te weinig mezelf heb laten zien in het creatieve proces. Ik was te veel een volger en ben al lang blij dat ik de kans kreeg om achter de microfoon te staan. Ik weet nog dat ik voor de eerste EP met Fields of Troy al nummers had ingezongen , de volgende dag terug kwam en dan alles opnieuw moest in een paar uur tijd; dat zou ik nu niet meer toelaten omdat ik weet wat ik wil in een studio. Maar waar ik het meeste spijt van heb, was het bijna verloren gaan van Patroness door redenen die de band wel kent. Dat ik daar niet eerder ben tussen gekomen, én de band op het puntje van breken heeft gestaan voor hij vertrokken was. Voor de rest beschouw ik de muziek scene als een leerschool , en probeer ik gemaakte fouten te gebruiken om die volgende keer niet meer te maken. Ik heb liever spijt van dingen die ik doe dan dat ik spijt heb van dingen die ik niet geprobeerd heb.
Wat waren je persoonlijke hoogtepunten?
Eerlijk : vaak zijn dat de avonden neerploffen na een repetitie , nog na grinniken van de flauwe moppen . Zonder de wekelijkse repetities word ik onrustig als persoon, dat is duidelijk gebleken in de corona crisis . De band is mijn therapie , en zonder moet ik echt in therapie en dat is letterlijk te nemen. Dit gezegd zijnde , vond ik Slaughter Fest 2018 met Chief Roberts geweldig en met Patroness was het een show in Zwitserland, waar mensen de muziek meebrulden , echt zoals bij een topband. Volle zaal , prachtig geluid en een publiek dat alles geeft, meer is er niet nodig. En het allergrootste hoogtepunt is het opstarten van Patroness met 3 gelijk gestemden, en hopelijk wordt dat met onze nieuwe drummer met 4 gelijk gestemden …
Jullie hebben ook een samenwerking aangegaan met Dust & Bones (waar ik ook een interview mee had naar aanleiding van dit project trouwens). Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft die samenwerking ergens - hoe zal ik het zeggen - deuren geopend?
Wij hebben nog geen officiële samen werking met Dust & Bones , al is de support van Frederik al meer dan dat we kunnen wensen … Het is in ieder geval een label dat echt van uit het hart werkt met een heel gevarieerd rooster waar we met Patroness niet weigerachtig tegenover staan om deze de vervolledigen J . Wellicht komt de EP uit via het label Back from the grave , die mensen hebben er echt hun werk van gemaakt, eenvoudig maar super tof .
Naast deze corona crisis , wat is volgens jou de grootste verandering binnen de muziek? Digitalisering? Of iets anders…
Digitalisering zou het makkelijkste antwoord zijn , al denk ik dat ik langer meedraai binnen de digitale muziek scene , van toen dat er geen sprake van was , dus eigenlijk heb ik niks anders geweten als muzikant. Wel als muziek fan natuurlijk. Er is ook al genoeg gezaagd hierover denk ik. Voor mij is de grootste verandering of moet ik zeggen de moeilijkste de verandering van de manier waarop mensen live muziek willen ervaren. Ik heb het persoonlijk heel moeilijk met het feit dat mensen beleving zoeken tijdens optredens. Ik vind dat een vies woord, festivals zijn mini pretparken geworden waar je toevallig ook een band tegenkomt. Waardoor kleine shows nauwelijks nog volk trekken ( Antwerp music city mensen niet mee geteld ), mensen willen geen geld meer geven om 3 bands te zien die gewoon eerlijk alles geven . Dat vind ik ontzettend jammer en volgens mij ook de reden waarom het jeugdhuis circuit in elkaar is gestort op live concerten. In de metal scene hebben we gelukkig nog een trouw publiek , maar ik zou niet graag een indie rock band zijn bijvoorbeeld , en verder ook nooit één van die belachelijke grote wedstrijden gewonnen hebben.
Anderzijds is gebrek aan realisme bij sommige bands ver te zoeken, ik organiseer af en toe zelf ne show en als ik dan bands hoor die niet onder 400 euro hun kot verlaten, terwijl ik weet dat die in Antwerpen nooit een volle zaal trekken , dan stel ik me daar vragen bij. Is ook een trend waar ik me druk in maak, wij spelen met Patroness ook geen gratis shows meer , maar kijken bewust met bookers wat er mogelijk is. Het rare is dat de A klasse bands in België juist heel bereikbaar zijn voor dit soort zaken maar de derde klasse bands ( waar niks is mee is ) juist wel vaak heel stug in zijn. Ik wil maar zeggen , als je als booker weet dat je per show een x aantal euro’s moet bijleggen , dan doen de meeste dit nog met veel plezier, maar ik ga wel niet bewust op zoek naar een zo groot mogelijk verlies.
Over die corona crisis wil ik het ook hebben, vermoedelijk zijn er plannen in het water gevallen, welke?
Vooral een aantal coole shows met Hamelin ( check hun pareltje van een plaat) en natuurlijk Slaughterfest , gelukkig wordt dit ( hout vast houden ) wel georganiseerd op zaterdag 12 september. Van de rest hebben we de crisis vooral nuttig gebruikt om een nieuwe drummer te zoeken en te vinden. Zo is Jannes Lemaitre ( ex Catatlyst) onze rangen komen versterken. En hopen we snel het momentum van het voorjaar terug te kunnen oppikken.
Zijn er plannen na deze crisis, het is allemaal koffiedik kijken uiteraard
Zoals gezegd spelen we op Slaughter Fest op 12 september , met een geweldige line up !!!! Hopen dat het kan doorgaan , wie wil er nu geen avondje met o .a Furia , Curse of ninth , Ember , Works of the flesh ( wat een helden ) en onszelf? Mee maken.
https://www.facebook.com/events/1041045939596029/permalink/1041046472929309/
Donderdag ( 17september) nadien heb ik het genoegen te kunnen melden dat we samen met de Aalsterse legende Kludde een show doen in Antwerp music city , opener daar is de doom band Svarhart. Dus dat kan zeker ook niet mis gaan.
https://www.facebook.com/events/2965980133511350/
Hoe ga je als muzikant (maar ook als mens) hiermee om eigenlijk, een standaardvraag die ik iedereen stel deze dagen
Als muzikant is vervelend geweest omdat m’n grootste passie volledig weg viel, gelukkig leef ik niet ( wie wel in de metal scene) van de muziek dus is het vooral wachten voor alles terug op gang komt , en hoop ik vooral dat mensen Patroness wat onthouden. Als mens heb ik door het weg vallen van de band , contact met andere mensen gehad, die het echt zwaar hadden, en ik zeg openlijk dat ik heel hard op mijn eigen grenzen ben gebotst, er zijn dingen fout in m’n hoofd en het blijkt dat het tijd werd om hier iets aan te doen; ik ben dan ook volop met iemand aan praten om dit op orde te krijgen. En ik hoop van ganse harte dat iedereen die zichzelf tegen gekomen is tijden de corona crisis , de moed vindt om hulp te zoeken.
Je ziet veel bands filmpjes delen op sociale media, ook streaming concerten komen de kop op steken , wat is je mening hierover
Ik ben helemaal voor , zeker in de wetenschap dat het echte live nooit zal vervangen worden, dat voel ik toch wel aan. Nu is het als band al moeilijk om in de aandacht te blijven van mensen , dus lijkt het me dat je als band weinig keus hebt. Al moet ik zeggen dat we met Patroness helemaal afwezig zijn als gaat over streams , maar dat heeft meer te maken met onkunde dan dat we niet willen. Ik heb al goede dingen gezien via de live stream, zo had je ergens in het begin de live stream van Kvelertak die enorm knap gedaan was. Ook de live stream van Hellfest was toch echt wel top.
Zijn er naast Patroness nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Niet iets dat actief is op muziek ben ik wel begonnen en heel hobby matig te recenseren van Belgische of Nederlandse releases, maar heb helaas de moed niet gevonden na een aantal privé gebeurtenissen om dit terug op te nemen, toch plan ik om dit verder te doen. Dus mensen mogen me altijd digitaal dingen aanleveren als ze iets uitbrengen.
Om af te sluiten. Hoe zit de toekomst eruit, wat zijn de verder plannen? En vooral wat zijn de uiteindelijke ambities (buiten die tot treurnis toe vernoemde wereld dominantie)
Met Patroness zoveel mogelijk live spelen , en vooral zien dat we het full album afkrijgen. Ik denk oprecht dat de EP nog maar het begin is. Daar worden we echt gelukkig van, met z’n vijven ons telkens weer te bewijzen. Niks leuker dan wild vreemde mensen die komen zeggen dat ze ons echt goed vonden en dat ze blij zijn dat we kwamen spelen. We zouden graag uitgroeien tot een band die mensen herkennen als we op de affiche staan. En als jongeren of oudere muzikanten ooit een verwijzing maken naar één van ons nummers als invloed, is de missie geslaagd. Voor de rest gaan we gewoon hard werken om de verdoemenis te verspreiden en zo onszelf uit het psychiatrisch centrum te houden. Op persoonlijk vlak zou ik heel graag mezelf verder ontwikkelen tot volledig mezelf zijnde en op muzikaal vlak zou ik graag ooit nog een project opstarten rond het thema ‘Het oude Rome’. Maar dan vooral zijn duistere kanten. En liefst volledig in (melo)blackmetal , beetje zoals 1914 doet met WOI. Dus zal alvast geen Sabaton achtig monster worden . Maar voorlopig is Patroness alles wat ik nodig heb.
Zijn er live plannen voor het najaar, of zomer plannen in ‘coronaproof modus’?
We hopen nog live te spelen maar het ziet er op het moment nog niet al te best uit.; hoe dichter het najaar nadert , hoe slechter ook de winter er uit ziet. Dus als er iemand ons toch bookt , zullen we zeker komen , maar we mogen niet zitten wachten , dus ik denk dat de focus vooral opnieuw is , een album te maken en opnemen ligt, én natuurlijk shows spelen in 2021.
Wat live optredens betreft, zijn er plaatsen waar je absoluut wil spelen (om daar beetje op voort te borduren)
Wij hebben fantastische ervaringen opgedaan met die mini tour in Duitsland. En we zullen daar dan ook zeker nog eens naar toe gaan, maar persoonlijk staan voor mij nog wel een aantal zalen in België op het lijstje , natuurlijk gewoon eens in de AB staan lijkt me zalig , daar wil ik zelf voor een lege zaal staan. Maar ook venus als Het Bos in Antwerpen of de Trix, Kreun, enz enz. Ik geloof dat we met Patroness het soort muziek spelen dat op bijna elk festival kan staan , dat de hardere genres binnen metal programmeert , dus laat de Graspoppen, Deserfestten en Antwerpmetalfesten van deze wereld maar komen , maar wat ik zeker wil doen , is ROADkill , de ideale plek voor ons . Eigenlijk overal spelen, maakt mij niet uit waar.
Om dit interview af te sluiten, post hier enkele links waar men merchandiser en zo van de band kan aanschaffen. Laat ons uiteraard hopen dat we snel weer op een min of meer normale wijze, concerten kunnen bezoeken van jullie
https://www.youtube.com/watch?v=Ka_1V8XP2rI
https://patroness.bandcamp.com/album/pyre-ep
https://backfromthegravetapes.bandcamp.com/
Bert De Rijcke is een artiest, componist en elektronische kunstenaar die niet alleen van veel markten thuis is. De man brengt , door de verschillende projecten via zijn eigen label 'Vintage Underground Label' uiteenlopende schijven uit, meestal via kanalen als spotify en bandcamp. Daardoor blijft hij vaak verborgen voor de grote massa, maar niet voor ons. De recente jaren hebben we meermaals aandacht besteed aan zijn releases. Voor een volledig overzicht daarvan verwijzen we jullie trouwens graag door naar de bandcamp pagina van het label: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/
We kregen een bericht dat hij onder zijn pseudoniem, ook van zijn vele trouwens Katteman een samenwerking aangaat met een al even groot fenomeen binnen de muziek, Kloot Per W. Dat zorgt voor het elektronische muziek pareltje 'Skully & the Hipster Mafia'.
Op de schijf staan vier uiteenlopende songs, die nog maar eens de vele kanten laten zien en horen van dit duo. Deze keer is het niet alleen een instrumentaal huzarenstuk geworden, de vocale inbreng op “Gin Tonic & Baileys” is nogal robotachtig, wat een beetje doet denken aan bands als Kraftwerk. Ook al sijpelen er zeer veel andere invloeden door, in die meer dan dertien minuten lange song. Gaande van elektronische muziek, met een knipoog naar ambient, worden de dansspieren aangesproken. Maar het zijn niet allemaal pure danssongs op deze schijf. Het duo gaat voor lekker aan het experimenteren in de songs, en zet je lekker op het verkeerde been. Of zorgt voor verrassende wendingen waardoor je weer een heel andere kant hoort en ziet van Kloot Per W. & Katteman.
Dit duo vult elkaar aan binnen die absurditeit die leidt tot een waar kunstwerk. De grillige paden die de heren bewandelen bij hun vorige samenwerking op 'Tekno Bluezers + Pinguin ' keert op deze 'Skully & the Hipster Mafia' ook weer terug. Luister maar naar “Aliens & Robobots” en je komt in een verwarrende strijd terecht tussen robots en wezens van een andere planeet. Het enige dat je hoeft te doen is gewoon uw fantasie de vrije loop laten tijdens het beluisteren van de songs op dit meesterwerk.
Ook op “Better than a punch in the stumach” blijkt het onwaarschijnlijke duo verder grenzen aftasten in elektronische muziek en aanverwante stijlen. Die drang om te experimenteren blijft over de hele lijn enorm groot. En het blijkt dat beide heren elkaar perfect aanvoelen en aanvullen binnen dat concept. Absurditeit tot kunst verheffen , het is hoe we Katteman hebben leren kennen en dat blijft hij ook nu weer in de verf zetten. De vocale inbreng is een extra toevoeging die we wel kunnen smaken.
Om maar te zeggen, wij dachten dat ondertussen het eindpunt al was bereikt, maar ook nu weet de man verrassend uit te halen. Dat blijkt ook uit afsluiter “Guy named Olga” waar stiekem een knipoog naar jazz wordt gegeven, weer een andere verrassende wending.
‘Skully & the Hipster Mafia' laat een duo horen en zien dat graag zijn grenzen aftast, dat deden ze in het verleden dat doen ze nog steeds. En dat zullen ze in de toekomst blijven doen.
Gin Tonic & Baileys 13:50 - Aliens & Robobots 12:32 - Better Than a Punch In The Stumach 10:35 - Guy Named Olga 10:32
Dat Katteman van enorm veel markten thuis is, en bovendien zichzelf blijft heruitvinden blijkt trouwens op nieuwe releases die onlangs op de markt kwamen: ‘Skull 2020' een vrij donker, zelfs sombere EP die de doom kant laat zien en horen van Katteman, je krijgt er koude rillingen van als je deze schijf in het donker beluistert. De opzwepende songs bezorgen je gegarandeerd koude rillingen. Check het vooral zelf uit: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/album/skull-2020-ep
Dat dreigende keert ook terug op “Kung Fu”, waar ook de Oosterse muziekstijlen naar boven komen drijven. Ambient die je bij de keel grijpt en doet baden in het angstzweet, eens onder hypnose gebracht is de rode draad op deze EP. Check het vooral zelf uit: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/album/kung-fu
Besluit: Terwijl we dit verslag schrijven is Katteman (of welk pseudoniem de man ook gebruikt) vermoedelijk weer met ander werk bezig. Het is haast niet bij te houden. Wij dachten dus dat ondertussen de man zijn eindpunt had bereikt, maar ook nu weer weet hij ons op verkeerde been te zetten, en aangenaam te verrassen met kleurrijke releases waar 'absurditeit tot kunst verheffen' nog steeds de rode draad vormt.
Elektronica/jazz/ambient
Skully & The Hipster Mafia
Katteman & Kloot Per W
Het Antwerpse trio Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Met de verschroeiende single “Rabbit Style” liet de band al in zijn kaarten kijken. We namen de EP onder de loep , schoven prompt alle meubels opzij en gingen over tot omver stampen van heilige huisjes. Gelukkig zijn er geen meubels gesneuveld maar de vuile en vettige energie die uit de boxen loeit, zorgt voor meerdere adrenalinestoten.
Die stevige uppercut waarbij je niet meer recht komt, krijg je al te verwerken bij de eerste song “Let’s Unite”. De registers open trekken, en de luisteraar direct tegen een geluidsmuur kwakken tot hij niet meer recht komt, daarvoor komen we graag uit ons kot.
We blijven verweesd achter. Ook bij “Favoriete Way to die” voel je zoveel energie opborrelen dat je hierop niet kunt stil zitten, alsof deze band trouwens al twintig jaar samen speelt, zo strak en verschroeiend klinkt deze song.
De hele EP ademt een perfectie uit die we doorgaans tegen komen bij bands met meer jaren op hun teller, en dat is opmerkelijk bij zo een debuut EP. We worden dan ook verder compleet omver geblazen op die “Rabbit Style”. Een mokerslag waarbij je dreigt niet meer recht te komen. Maar tijd om tot positieven te komen krijg en is er niet. Ook al laat de band op “Red Hole” hun meer - laat ons maar stellen - gevoelige kant zien. Een ballade is het niet, dat zou een belediging zijn, maar deze song bezorgt je als rock liefhebber een ware krop in de keel en kippenvelmomenten bij de vleet. Dreigen blijft de band tot het einde doen. In elk geval is deze “Red Hole” een indrukwekkende afsluiter die bovendien laat zien en horen dat deze band van vele markten thuis is.
Besluit: Als een debuut EP een visitekaartje is voor een band om zich te tonen naar een ruim publiek, dan slaagt Filthy Vince erin om met deze titelloze EP een meesterwerk uit te brengen. Waarop knetterend, knallend en verschroeiend hard wordt uitgehaald. Toch weet dit trio aangenaam te verrassen naar het einde toe, door ook hun meer sobere en integere kant te laten zien, zonder die dreigende ondertoon uit het oog te verliezen.
Filthy Vince brengt van die lekkere vuile rock muziek, waar alle registers van het genre worden open gegooid, waardoor je totaal verweesd in de hoek van de kamer achterblijft. Dit is trouwens muziek die smeekt om live gebracht te worden, want ook al worden we op de schijf van onze sokken geblazen, pas op het podium zal dit zorgen voor een mokerslag in het gezicht waarvan je nooit meer recht zal komen.
De bommetjes energie zorgden alvast voor adrenalinestoten, ook na meerdere luisterbeurten, waardoor ons rock hart werd verwarmd en ook wij geen seconde op onze stoel stil konden blijven zitten. Dit smaakt dus op veel vlakken naar meer.
Tracklist: Let's Unite 04:46 Favorite way to die 04:30 Rabbit Style 03:20 Red hole 06:20
gar(b)age/synthstonerrock
Filthy Vince EP
Filthy Vince
Eigen Beheer
Mesmerising is het alter-ego van de Italiaanse muzikant en componist Davide Moscato. In 2012 wist hij al aangenaam te verrassen met 'The golden dawn of the tramp' , een parel van een debuut dat de veelzijdige aanpak van deze klasse artiest aantoonde. In juni dit jaar bracht Mesmerising een nieuwe plaat op de markt 'The Clutters storyteller'.
Die weemoedigheid in de stem van Davide Moscato wordt mooi aangevuld met een instrumentale aanpak die je letterlijk doet wegzweven naar andere oorden, waar het fijn vertoeven is. De bijzonder warme stem van David bezorgt je gegarandeerd een waar kippenvelmoment. Luister maar naar die wondermooie opener “Feel”, kort maar krachtig wordt hier al aangeduid welke richting deze plaat uitgaat. Aanstekelijke refreinen, aangekleed met een melancholisch , weemoedig sausje, vormt de rode draad op de schijf, soms worden de teugels wel gevierd en gaat het zelfs zeer subtiel de rock tour op, als bij “Underground”. Dit is het soort magische progressieve rock dat je tegen kwam in een ver verleden, maar ook nu nog steeds toonaangevend blijft. Het is net dat voortdurend raken van lekkere rock, in het hart, dat ervoor zorgt dat je gekluisterd aan je stoel zit te headbangen. Ook wordt een traan weggepinkt, terwijl de haren op je armen rechtkomen. Dat is dus ook het geval bij de daarop volgende songs “The Vortex”, “False Reality” en “The man whos’s sleeping”. In slaap vallen doen we dus allerminst, net door de gevarieerde aanpak waarmee deze sierlijke vocalist je hart van begin tot einde verwarmt o.m. met “The last time you called my name”, weer zo een emotioneel meesterwerk.
Besluit: Davide Moscato gooit zijn Italiaanse roots in de strijd, om met een typisch Zuiders temperament je op een zodanig bijzonder wijze te raken dat je er gelukkig van wordt, met de tranen in de ogen. Dat is de rode draad doorheen dit pareltje van een progressieve rock schijf, wondermooi en waar lekker aanstekelijke songs, die op de dansspieren inwerken, perfect worden gecombineerd met een melancholie die de gevoelige snaren raakt.
Tracklist: Feel.. 01:01 - My dream 05:50 - Ballad of a creepy night 05:14 - Slave of your shell 03:23 - Underground 06:38 - The vortex 04:43 - False reality 03:43 - In a different dimension 01:53 - The man who's sleeping 04:01 - The last time you called my name 06:51
progressieve/sing-songwriting
The Clutters Storyteller
Mesmerising
Mark Gardener is wellicht het meest bekend als songwriter en zanger/gitarist bij Shoegaze formatie Ride. Daarnaast hij een eigen studio OX4 Sound. Op dat label zitten o.a. The Brian Jonestown Massacre, Robin Guthrie, Telepopmusik, Dive Index, Rinocerose, Ulrich Schnauss, Man With No Name, Hopewell, Jam+Spoon, Mikel Erentxun, Dead Horse One, Cat Martino and Swervedriver . Ondertussen vond Gardener ook tijd om aan een solo productie te werken. Voor zijn nieuwe single "Chained' ging hij een samenwerking aan met 2Square, a.k.a. Stephan Haeri van het Franse Telepopmusik.
De single gaat de dromerige , zelfs bevreemdende kant uit. En dit op een eerder dreigende ondertoon, waarbij de haren op je armen recht komen. Daarbij voelt de sprookjesachtige vocale aankleding eerder aan als een deken tegen die koude en kille klanken die in eerste instantie op je afkomen. De single bevat echter zoveel puzzelstukjes, die je pas ontdekt na meerdere luisterbeurten. Dat is meteen het fijne aan deze “Chained”. Gardener/2Square laten niet direct in hun kaarten kijken. De hypnotiserende inwerking op je gemoed en de verdovende aankleding krijgt naarmate de song vordert meer diepgang. Meer nog, dit duo werkt naar een climax toe waardoor je compleet murw geslagen wordt door een oorverdovende shoegaze sound die ervoor zorgt dat de oorschelpen gaan trillen. Om daarna de volstrekte rust te laten weerkeren, nog steeds binnen een dreigende omkadering.
Besluit: Mark Gardener brengt een prachtige single uit, die in verlengde ligt van wat de man doet bij Ride. Maar net door de eigenzinnige aanpak, en de vele tempowissels, toch net heel anders blijkt te zijn. Met deze single biedt 2Square/Mark Gardener je vooral een fantasieprikkelend huzarenstukje aan, dat geen makkelijk brokje vlees blijkt om te verorberen. We raden dus aan deze single toch enkele luisterbeurten te geven, om die subtiele stukken te ontdekken.
Een single voor shoegaze liefhebbers, die en surplus houden van de avontuurlijke strekking binnen die muziekstijl.
Tracklist: Chained (single)
Shoegaze
Mark Gardener
2Square/Mark Gardener
Chained -single-
Ter introductie van de formatie KREGEL citeren we even de info op de bandcamp pagina van de band. ‘Bart, Sven en Jeroen vormen sinds de lente van 2016 Kregel. Met al hun voeten op de Haspengouwse kleigrond en hun muzikale roots in de jaren '80 en '90 ontketenen ze hun demonen in gebalde rocksongs in je moers taal. Weinig woorden, weinig akkoorden, maar allen raak. Woede, waanzin en Weltschmerz zijn nooit veraf, net zomin als angst, frustratie en onmacht .Maar ook spelplezier, vriendschap en een eindeloze passie voor de kracht die muziek is. D.A.F. meets Hüsker Dü meets punk meets new wave meets zó veel meer: een koppige, dwarse melange van ritme, ruis en balorigheid. Distortion, samenhorigheid en DIY. Met de EP ‘#1’ laat KREGEL een zeer rauwe tip van de sluier zien en horen. Dit is trouwens het eerste deel van vier EP's die de band zal uitbrengen, ook dat lijkt ons veelbelovend.'
Einde citaat.
Het duidt meteen ook aan hoe deze EP echt in elkaar steekt. Vanaf “Dans” word je meegesleurd naar de jaren '80 tot '90, toen de postpunk en aanverwante stijlen zijn hoogdagen beleefde. Maar deze band staat zeker in het heden, zoveel is duidelijk. Bijzonder scherp wordt uitgehaald, de woede-uitbarstingen zijn dan ook gemeend en komen recht uit het hart. Als een wervelstorm die elk heilig huisje plat walst, zo blijft KREGEL doorgaan op de daarop volgende songs “Landen” en “Schuifeenbeetjeop”. Dit allemaal met een vette knipoog naar zelfrelativering, er mag ook eens gelachen worden. Punk fans die houden van snoeiharde uppercuts die aanvoelen als een mokerslag in het gezicht, zullen in deze EP zeker hun gading vinden. Net door buiten de lijntjes te kleuren, klinkt KREGEL echter vrij uniek en vernieuwend. En dat stemt ons nog het meest gelukkig.
Woede, waanzin en frustratie zijn ook de rode draad bij de afsluiter “Opportunist”. Deze band laat er duidelijk geen gras over groeien, en houdt je meteen een spiegel voor zoals enkel de post punk tot punkers uit het verleden dat deden. Het wordt allemaal in de eigen taal gebracht, met een vette knipoog, is een extra pluspunt aan deze EP en band.
KREGEL drukt alvast zijn stempel en laat een diepe indruk achter, we zijn razend benieuwd naar het vervolg hiervan.
Op basis van deze lekker aanvoelende portie vuurkracht , die ons van onze sokken blies, lijkt ook dat iets om naar uit te zien. Een aanrader als je dus houdt van die typische jaren '80 punk en postpunk, waar buiten de comfortzone wordt getreden. Een knappe EP dus .
Tracklist: dans 03:30 landen 03:01 schuifeenbeetjeop 04:24 opportunist 03:38
noise/punk/new wave
#1 EP
KREGEL
De uit Toronto afkomstige dreampop/indie band Soft Set haalt niet alleen zijn inspiratie bij bands als RIDE; Frontman Mark Gardener nam de band onder zijn vleugels en nam de debuut single “Never Die” op in zijn studio OX4 sound. Het resultaat mag er zijn, want binnen die dreampop is duidelijk een nieuwe parel opgestaan , die klaar is om de wereld te veroveren.
Het duo James Gray en Nathan Athay kennen elkaar al vele jaren, en dat blijkt ook uit die single. Op een pakkend, wondermooie en bijzonder dromerige wijze vult en voelt het duo elkaar perfect aan. Vanaf de eerste seconde word je meegevoerd naar weemoedige oorden, die je ziel verwarmen. Dit echter toch ook een wat bevreemdend aanvoelende achtergrond van een zweem van mysterie. Zonder klef te klinken raakt Soft Set over de hele lijn gevoelige snaren met deze single. Het is dus echter de magische kruisbestuiving tussen twee vrienden, maar ook van top muzikanten en de warmte die de vocale inbreng daarbij uitstraalt, die ons met een krop in de keel doet achterblijven. Waardoor we prompt een traan wegpinken, eens onder diepe hypnose gebracht. Zoveel malen voorgedaan, inderdaad. Maar Soft Set drukt wel op een bijzonder eigenzinnige wijze zijn stempel op die dreampop , waardoor we alvast uitzien naar meer in de nabije toekomst.
Tracklist: Never Die (single)
dreampop/indie
Never Die -single-
Soft Set
OX4 Sound/Shameless promotion PR
In onze zoektocht naar de perfecte concert locatie tijdens deze toch wel rare tijden waarin we leven, stuiten we deze zomer al enkele keren op de gezellige, aantrekkelijke zomerbar in Eeklo 'In den gevloerden bos' , waar N9 enkele fijne concertnamiddagen organiseert. Zo zagen we reeds The Calicos aan het werk op 12 juli en het weekend voordien SUMI. Ook nu is het verzamelen geblazen voor de muziekliefhebber die houdt van die gezelligheid, op een veilige afstand wel te verstaan, in combinatie met een artiest of band die harten raakt of desnoods breekt op een bijzondere intense manier. Meskerem Mees (***1/2) mocht deze keer haar zachtmoedige stem en uitstraling in de strijd gooien om het publiek te ontroeren. Deze namiddag voorstelling was niet alleen uitverkocht, als klap op de vuurpijl staat Meskerem Mees sinds twee weken op nummer één in de Afrekening van Studio Brussel met haar bijzonder breekbare single “Joe”.
Onze recensie daarover kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78811-joe-single.html
Of Meskerem Mees ons ook live zo een kippenvelmoment kan bezorgen? Dat was de hamvraag. Op een bedeesde maar kordate wijze spreekt Meskerem Mees haar publiek aan bij het betreden van het podium, en doet met die bijzonder zachtmoedige stem de luisteraar al vanaf de eerste song wegzweven naar andere oorden. Bovendien speelt Meskerem een leuk potje akoestische gitaar, en laat zich bijstaan door celliste Febe Lazou, wiens inbreng een enorme meerwaarde blijkt te zijn. Over de ganse set kon je vaak een speld horen vallen in de zaal - of in dit geval op het grasveld - die intimiteit werd enkel verstoord door een daverend en gemeend applaus na elke song.
Meskerem Mees spreekt haar publiek bovendien geregeld aan, waardoor geen routineuze set wordt afgeleverd, en dat is toch ook heel bijzonder. Ook al leek naar het midden van het concert alles een beetje te verzanden naar een gezapige eentonigheid, vervelen deden we ons geen seconde. Elk haartje op onze armen kwam recht telkens er een magische kruisbestuiving ontstond tussen die warme stem van Meskerem Mees in combinatie met die wonderbaarlijke cello klanken. Uiteraard mocht de single “Joe” niet ontbreken. Een song die ook live zorgt voor een kippenvelmoment. Maar het meest opmerkelijke moment was toen het duo naar het einde van de set even de teugels vierde, en ze een streepje ging experimenteren met die cello en akoestische gitaar klanken, waarbij zelfs de registers werden opengegooid. Op dat moment zagen we een artieste aan het werk die dus duidelijk veel meer in haar mars heeft dan enkel liefelijke liedjes brengen waardoor snaren worden geraakt.
Besluit: In den gevloerden bos deed Meskerem Mees in samenwerking met Febe Lazou haar intens mooie cello iedereen naar adem happen, en liet ons dan ook met een krop in de keel achter in een mooie hoek van de kamer waar het steeds fijn vertoeven is. Het eindpunt is echter zeker nog niet bereikt. Zoals een boom in het bos, ooit begonnen als een klein twijgje mits de juiste voeding en zorg kan uitgroeien tot een volwaardige beuk of eik. Zo zien we ook nu een artieste aan het begin van haar kunnen, met enorm veel potentieel om ooit potten te breken. Geef deze klasse artieste in wording dan ook gewoon de kans te groeien. Op haar eigen tempo welteverstaan. En we voorspellen haar een meer dan gouden toekomst.
Informatie N9: Ook in augustus organiseert N9 zomerbar concerten In den gevloerden bos.
Check gerust http://www.n9.be
Pics homepag @Patrick Blomme (daMusic)
Naima Joris heeft als artieste en muzikant al heel wat waters doorzwommen. Zo werkte ze nauw samen met haar vader Jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar diensten aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes probeert ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats te geven. Zo bracht ze een single uit “Bellybutton”, een song van haar zus zelf. Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs dus ook live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent. Voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan, start ze met een complete band op het podium. Wij waren er uiteraard ook bij. Het optreden van Naima Joris scoorde (*****)
Nochtans start alles wat onwennig , er liep in het begin van de set zelfs even iets fout, wat werd opgevangen met een grappig kwinkslag. Eens dat kleine euvel verholpen, viel op dat Naima over een bijzonder fragiele, zachte en warme stem beschikt. Die stem straalt trouwens een mooie combinatie uit van hoop en tristesse, dat vonden we trouwens ook zo opvallend aan die song “Bellybutton” (daarover meer in het interview dat we met Naima hadden na haar optreden).
Diezelfde stem wordt door de muzikanten van dienst perfect aangevuld. Meer nog, de virtuozen op dat podium slaan een uur lang gezellig aan het improviseren, en amuseren zich kostelijk. Daardoor speelt Naima gaandeweg veel losser, alsof de zenuwen die ze net voor haar optreden nog had, plots waren verdwenen. Het publiek reageerde telkens opnieuw enorm enthousiast, het applaus na elke song was dan ook gemeend en vanuit het hart.
Over de hele set straalt Naima Joris een zachtmoedigheid uit, waardoor je zelfs in de donkerste tijden een licht ziet schijnen aan het einde van de tunnel.
Het meest opmerkelijke echter is dat Naima haar muzikanten bewust in de schijnwerpers plaatst. Iedere inbreng is dan ook even belangrijk, en even doeltreffend. Elke gitaar lijn, trombone, percussie of contrabas klinkt dus even betoverend mooi , magisch als de stem van Naima zelf, die trouwens zelf een multi-instrumentalist blijkt te zijn die van enorm veel markten thuis is. Is dat nu op gitaar, piano of op sax. Elk puzzelstukje past perfect binnen het geheel, zonder dat spelplezier en die spontaniteit uit het oog te verliezen.
Dat uurtje is dan ook voorbij voor je het weet, dus smeekt het publiek om meer. Dat krijgen ze ook met een wondermooi bisnummer. Ondanks de smeekbede naar nog een nummer extra, kon dat niet meer. De lichten floepen aan en het is voorbij. En dat vond Naima zelf enorm jammer, liet ze ons eveneens in dat interview weten. Want ze wou gerust nog eens terugkomen.
Besluit: Ondanks dat enige kleine minpunt, en een zeer snel vergeten valse start, zagen we een artieste aan het werk die enorm veel positieve energie uitstraalt, niet alleen door haar stem en haar talent als muzikant. Maar ook het feit dat ze haar publiek bedeesd en ook met de nodige dosis gezapige humor aanspreekt, zorgt voor een pluim op de hoed.
Dat ze zich laat omringen door muzikanten die door een grote zin van improviseren duidelijk dezelfde kant als haar uitkijken, draagt bij tot een perfect concert waarbij het spelplezier en de spontaniteit niet wordt vergeten. Maar vooral, het concert straalde ondanks het zwaarmoedige onderwerp, enorm veel hoop en positiviteit uit. Dat laatste trok ons nog het meest over de streep.
Meer informatie: Wie deze bijzonder getalenteerde muzikante en artieste nog live wil zien, het loont zeker de moeit, dat kan. Op 9 augustus staat ze (dan wel als solo artieste) in Den gevloerden bos, een organisatie van N9, Eeklo:
https://n9.be/nl/concerten/concert/muziekclub-n9-in-den-gevloerden-bos-naima-joris
In het najaar op 2 oktober deSingel, Antwerpen - https://www.facebook.com/events/318417952503396/
en op 9 oktober Sint-Jacobs kerk in Brugge: https://www.facebook.com/events/203768197727565/
hou echter haar facebook pagina verder in te gaten, want er volgen vermoedelijk nog meer: https://www.facebook.com/Naima-Joris-111672800511137/
of de website van Inside Jazz: http://www.insidejazz.be/portfolio_page/naima-joris/
Pics homepag @Elke Dierickx
Organisatie: Inside Jazz
Tiny Legs Tim - Tim De Graeve - Muziek en cultuur creëren is een noodzaak. Het is ook een noodzaak voor mensen om cultuur te beleven, je kunt dat niet loskoppelen uit de samenleving en zal dus zeker blijven bestaan
Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oude ziel in een jong lichaam- en dat is als compliment bedoeld .
Op 1 februari 2019 bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt, 'Elsewhere Bound', dat die typische blues-sfeer uit de oude dagen uitstraalt, maar waarmee hij bewijst dat het genre met beide voeten in het heden staat. Over die plaat, over de corona crisis, Blues café en ontmoetingsplaats Missy Sippy en het ontkrachten van bovenstaande stelling en cliché, hadden we een fijn interview in Dranouter net voor Tim het podium zou betreden ivm de Zomersessie (op deze zonnige vrijdagavond 17 juli 2020).
Het verslag van Dranouter Zomer sessie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/79082-dranouter-zomersessies-2020-de-ideale-festivalsfeer-op-een-veilige-anderhalve-meter.html
Tim, om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het zijn barre tijden voor muzikanten, de culturele sector bloedt. Hoe ga je als artiest, muzikant maar ook als mens daar mee om?
Het is allemaal zeer ingrijpend. Sommige mensen beseffen dat direct, bij anderen zinkt het besef langzamer. De eerste moment had ik ook iets van ‘we zullen doorgaan’ , dat was ook de algemene tendens eigenlijk. Maar geleidelijk aan zie je dat de kopjes gaan hangen, want dat blijft hier precies toch lang duren. In het begin had het iets weg van een welkome pauze, je hebt toch een en ander te doen ‘in uw kot’ maar dan komt toch een beetje dat zwarte gat. En dan mis je het leven van voordien. Zeker bijvoorbeeld die lange jamavonden in de Missy Sippy in Gent. Met het zwetende publiek op elkaar geplakt en zo. Dat zijn de zaken die me voldoening geven, en ik begin het hard te missen.
Het is nog niet voorbij hebben we nu gemerkt?
Nee, de cijfers zijn dus weer aan het stijgen. Na het annuleren van het voorjaar is ook het najaar nu onzeker. Ik maak me toch wat ongerust over de impact. Maar ook de impact op de horeca, waar wij als muzikanten toch ook afhankelijk van zijn. Stel dat die opnieuw dicht zou moeten , dan zou dat een regelrechte ramp zijn. Wat ik ook mis , is het samenspelen met de muzikanten. Ik ben ooit begonnen als solo artiest. De laatste jaren ben ik meer met andere mensen gaan spelen, en ik voelde me daar zeer comfortabel bij en nu moet ik terug solo verder, het voelt een beetje onwezenlijk aan, alsof we terug naar af gaan bij wijze van spreken. Ook op persoonlijk vlak is het niet gemakkelijk, ik woon alleen. Er is wel contact via sociale media en ik heb wel veel vrienden en zo, maar je blijft toch een beetje alleen achter eigenlijk. Dat menselijk contact was een gemis.
Hoe heeft Missy Sippy deze crisis doorstaan feitelijk? Denk je dat ze deze crisis zullen overleven?
Ik zit niet direct in een positie om daar eigenlijk op te antwoorden. Maar sowieso is Missy Sippy een gezonde zaak, ze bestaan vijf jaar en hebben een trouw publiek met een hart voor de muziek. Dus ze zullen dit wel overbruggen, het is aanpassen maar dat lijkt te lukken. Hoe moeilijk dat ook is.
Sommige plannen vielen door deze corona crisis in het water , ook bij jou? Welke?
Ik had een beetje geluk. Ik zat aan het einde van de tournee voor de voorstelling van mijn laatste plaat ‘Elsewhere Bound’. Er is nog een concert in Menen dat is niet kunnen doorgaan. Sommige concerten in het voorjaar zijn niet kunnen doorgaan, voor mij valt het mee. Moest dit vorig jaar geweest zijn, dan was het een ramp geweest zeker en vast.. Voor sommige bands, die net een plaat uit hebben is dat zeer problematisch.
Er verschenen tijdens deze crisis opvallend veel filmpjes, er was zelfs enkele streaming festivals (zoals Bel Jazz Fest in Brussel); hoe sta je tegenover zulke initiatieven? Ik vond het persoonlijk ‘leuk’ maar het mag niet het nieuwe normaal worden
Ik heb dat ook gedaan eigenlijk. Ik heb een facebook live gedaan en dan 2 huiskamer concerten via ZOOM waarvoor mensen een ticket konden kopen. Het voordeel van ZOOM is dat mensen niet alleen mij konden zien, maar ook elkaar en ik hen. Het was leuk dat je met de mensen kon communiceren, en zij onder elkaar. Dat is dus zeer goed gelukt, ik sta daar dus zeer positief tegenover want er was niets. Het is uiteraard ook tijdelijk want zodra er weer sprake was van echte live concerten, valt de relevantie weg natuurlijk. Niets boven the real thing!
Hoe denk je dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven? Nu het al door die digitalisering en streaming niet gemakkelijk is voor een muzikant om dat te doen
Ik kan natuurlijk enkel spreken vanuit de muziek. Alles staat op de helling. Ik kan alleen maar hopen dat het beter gaat. Maar ik ben er zeker van dat er altijd muziek zal blijven gemaakt worden. Misschien zal het wel weer underground worden, of kleinschalig. Maar verdwijnen gaat het nooit. Ik denk eerder een andere insteek, een andere beleving misschien. Dat wel. Het is niet ideaal met de terugval van de CD verkoop en de heel lage compensaties voor streaming en nu daarbovenop deze crisis. Muziek en cultuur creëren , is een noodzaak. Het is ook een noodzaak voor mensen om cultuur te beleven, je kunt dat niet loskoppelen van de samenleving en zal dus zeker blijven bestaan. Je hebt natuurlijk ook mensen die niets met cultuur hebben, die zullen daar wellicht minder last van hebben gehad.
Dat is ook bijvoorbeeld met sport of voetbal?
Ja, dat bedoel ik dus. Mensen hebben verstrooiing nodig. Ik heb niets met voetbal, en heb dat ook niet gemist. Maar ik kan me best voorstellen als je met je zoon gaat voetballen elke week, of met vrienden naar de voetbal gaat , je in een zwart gat terecht komt. En ook daar zal er misschien een aanpassing zijn, maar voetbal zal daarom niet verdwijnen.
Vorig jaar kwam via je project Tiny Legs Tim je schijf ‘Elsewhere Bound’ uit. Hoe waren de algemene reacties?
Die plaat is goed onthaald, de optredens zijn ook zeer geslaagd geweest. Super leuk met die grote band met 9 muzikanten en uiteindelijk hebben we meer kunnen spelen in die grote bezetting dan ik aanvankelijk verwacht had.
In een interview met DB lees ik dat er een link is naar je reis naar de VS. Vertel er eens wat meer over?
In 2017 ben ik voor de eerste keer naar New Orleans geweest. Hoe groot de impact van die trip op de plaat is , kan ik moeilijk inschatten. Maar ik neem aan dat het een versterkend effect heeft gehad. Ik zat al langer met het idee om ook eens iets met blazers te doen en een grotere band. Dat idee heeft wellicht geleid tot de reis naar NOLA en die ervaring zal ook wel doorschemeren in de plaat. New Orleans is fantastisch. De muziek vind je er overal.
Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is, schreef ik daarover. Ik vind je ook een ‘oude ziel in een jong lichaam’ en dat is een compliment. Wat is uw mening hierover?
Over het feit van een jong lichaam, dat is al voor discussie vatbaar want ik ben ondertussen 41. Het cliché beeld van de oude blues man klopt niet, het is een vertekend beeld. Dat beeld is gegroeid doordat het genre bij het blank publiek pas bekend geworden is in de jaren ’60 onder invloed van de Britisch Blues Boom met o.a. The Beatles en Rolling Stones. Die hebben enkele grote namen binnen de Blues, die in de jaren ’20 tot ’30 als jonge snaken furore hebben gemaakt, terug in de picture geplaatst. 30 jaar later stonden ze plots als oude mannen in de schijnwerper. Dat is volgens mij de oorsprong van dat vertekend beeld. Want neem nu Robert Johnsson, die is in 1938 gestorven op 27 jarige leeftijd. Dat is heel jong! En nog steeds de standaard voor akoestische Delta Blues.
Blues is ook wel geëvolueerd toch? Bij jazz is dat ook bijvoorbeeld
Je hebt, zoals bij jazz, strekkingen binnen blues. Je hebt ook veel muzikanten in de Blues die oude songs in een nieuw kleedje steken. Ik ben sinds de start wel gegaan voor eigen werk. Ik heb mezelf altijd beschouwd als een soort singer-songwriter die zich bedient van het Blues idioom. Ik doe wel enkele covers, als ode bijvoorbeeld, maar schrijf toch vooral eigen nummers. Zo blijf je toch dichter bij jezelf, wat ik net een belangrijk aspect vind binnen de blues. Je eigen stijl ontwikkelen. Er is ook veel muziek die onder de noemer blues valt die mij persoonlijk niets zegt. Ik heb het niet echt voor bluesrock en ieder jaar heb je wel een of andere nieuwe gitaar prodigy die technisch heel sterk is, maar geen nummers heeft. Dat raakt mij niet en gaat snel vervelen.
Ik heb jullie vorig jaar gezien samen met Roland, ik had de indruk dat de energie die jullie uitstralen hetzelfde is eigenlijk? Hoe sta je daar tegenover
Ja, voor mij is dat wat moeilijk om te zeggen of dit zo is. Hij is iemand waar ik naar opkijk, een inspiratie. Ik herinner me dat ik naar hem ging kijken toen hij kwam spelen in Café De Neerlplaats in Westouter. Ik was 14 en dan sta je zoveel jaar later plots samen met hem op het podium. Door samen te touren, leerde ik hem dan ook persoonlijk kennen. Een heel warme en sympathiek mens trouwens en a free spirit! Ik had datzelfde met Little Jimmy, die eerder dit jaar helaas is overleden, ik mis die enorm. Sommige mensen kruipen nu eenmaal gewoon onder je vel. En dat is bij Little Jimmy zeker het geval.
Onlangs kwam een zeer interessante schijf op de markt waar je ook je medewerking aan hebt verleend ‘Missy Sippy all Stars vol 1’ , een mooie ode aan een Gentse Blues club. Vertel eens wat meer over deze Gentse parel, en die plaat? Hoe waren de reacties?
Ik wilde een plaat maken ter gelegenheid van de 5de verjaardag van Missy Sippy. Tijdens de maandelijkse jams en de andere live optredens werd ik regelmatig van mijn sokken geblazen door de rijkdom aan getalenteerde muzikanten die de Gentse Scene rijk is. Het leek mij dan ook een goed idee om een plaat te maken met een selectie van huismuzikanten die de eerste 5 jaar van Missy Sippy muzikaal hebben ingekleurd. Er staan uiteindelijk 20 muzikanten op de plaat. Die werd opgenomen volgens het princiep van de blues jams. Live in de studio. Een vaste ritmesectie en dan roterende zangers, gitaristen, harmonica speleres. Op 2 dagen stond het erop. Heel trots op.
Ik kreeg ook het gevoel dat er een soort kruisbestuiving tussen jonge blues en oude blues die elkaar de hand geven
Dat is ook zo typisch aan Missy Sippy en is de bedoeling geweest van dat concept. Ik wilde dat absoluut ook weergeven op die plaat, en denk dat we daar zeker in geslaagd zijn. Missy Sippy etaleren op schijf zoals die plaats werkelijk is.
Weet je iets meer over de geschiedenis van Missy Sippy? Vertel er eens wat meer over aan lezers die deze prachtige plaats niet kennen, en waarom ze daar toch eens een bezoek zouden aan moeten brengen?
Voor een volledig antwoord kan ik je doorverwijzen naar een documentaire die onlangs is gemaakt over het ontstaan van de Missy Sippy en de Gentse blues scene https://vimeo.com/383024534 De moeite om eens te bekijken en dan heb je meteen het volledige verhaal
Met andere woorden, wat zijn de verdere plannen voor de toekomst?
Uit een crisis komen er op een gegeven moment altijd wel opportuniteiten , laat het ons daar bij houden. De rest is echt koffie dik kijken nu.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dit binnenkort eens te doen in ‘uw tweede thuis’ Missy Sippy’
Pics homepag @No Pics Photography
Wardrobe - In de eerste plaats is het belangrijk om voor elkaar te zorgen. Dat komt altijd op de eerste plaats natuurlijk. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet kunnen optreden me enorm bevalt
Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een veelvraat binnen de muziekwereld, en hij heeft ondertussen voldoende watertjes doorzwommen. Voor het project Wardrobe laat hij zich omringen door al even gedreven top muzikanten. In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: ''Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze songs onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste een hartenbreker van een schijf" .
In 2019 kwam een nieuwe langspeler op de markt, 'Giving Up A Ghost'. Weerom een parel van een schijf trouwens, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen. Ondertussen heeft Wardrobe niet stil gezeten, ook in deze corona tijden werden enkele nieuwe singles uitgebracht. Net op het moment van dit interview zelfs een gloednieuwe: “Vexed Question” https://open.spotify.com/album/5KZIuB9FOtiBpVvaVMUGY9?highlight=spotify:track:5HePfUxP4uuGBxC00NLVWF
We hadden, via e-mail, een fijn gesprek met Johan Verckist over o.a. hoe je omgaat met zo een crisis, maar vooral de nakende release van die nieuwe plaat ‘Jason’. Maar ook het wat dieper ingaan op zijn songs.
We kunnen het opzoeken, maar vertel eens, hoe is de band ontstaan? Wie zijn Wardrobe?
Wardrobe is eigenlijk ontstaan toen Pascal Deweze mij vroeg om een aantal nummers bij hem op te nemen met sessiemuzikanten zonder enige voorbereiding, zoals ze dat in de jaren 60 deden, om alles fris te houden. Dat was een leuke ervaring en ik wilde er live mee spelen, dus zocht ik er een band rond. En nu zitten we ondertussen al aan plaat nummer 3!
Wat waren de hoogte- en dieptepunten voor jou als artiest en/of band? Zijn er dingen die je, weten wat je nu weet , anders zou aanpakken?
Ik vond het erg jammer, maar ook zeer begrijpelijk, toen Sarah Pepels moest stoppen omdat ze het met Portland gewoon te druk kreeg en de twee niet meer gecombineerd kreeg.
In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste een hartenbreker van een schijf.
Er is ondertussen veel veranderd. Heeft dat debuut bepaalde deuren geopend? Hoe waren de algemene reacties hierop?
Ik had het aanvankelijk als een projectje gezien waar ik niet live mee wilde spelen. Gewoon plaat en klaar. Maar ik was verrast door het resultaat en de reacties waren er ook naar. Dat gaf een boost om een groep bijeen te zoeken.
We volgen je al van het prille begin. In 2019 deed je daar gewoon enkele scheppen bovenop met de opvolger ‘Giving up a ghost’ en toch kreeg ik (gelukkig maar zeker) het gevoel dat het einddoel nog niet is bereikt. Wat is je mening hierover; hoe waren de reacties op deze ‘moeilijke tweede’?
Het lijkt wel of ik als muzikant een soort omgekeerde evolutie doormaak dan gewoonlijk het geval is met opgroeiende songschrijvers. De eerste plaat was heel rustig, minimalistisch en organisch en de tweede was al een stuk pittiger. Ook begon ik veel naar HipHop te luisteren en mocht alles veel meer geknutseld en geknipt zijn. We namen twee drumpartijen per song op, een heleboel samples en overdubs werden toegevoegd en we zouden ons later wel zorgen maken over hoe het live moest. Producer Bart Vincent (Melanie De Biasio) was een belangrijke factor in het meebepalen van een nieuw geluid. Ik heb het gevoel dat nieuwe plaat, ‘Jason’, daar nog een stapje verder in zet.
Onlangs bracht Wardrobe een single op de markt “Dead end kids”; daar zit ook een heel verhaal achter? Over een clash tussen generaties of zo? Vertel er eens wat meer over?
Goh ik heb soms het gevoel dat mensen zich nogal tegen elkaar laten opzetten de laatste jaren. En dat werkt natuurlijk niet als je snel tot oplossingen moet komen. Het helpt ook niet dat de beleidsmakers zich steeds weer incapabel tonen...
Mag ik daar wat op voort borduren eigenlijk. Op daMusic lees ik daarover: ‘’Dead End Kids” gaat een beetje over de clash der generaties die zich precies lijkt af te spelen als het gaat over thema's als milieu, economie en sociale gelijkheid. In de song vragen de jongeren aan de ouderen waar het nu eigenlijk misgelopen is met de wereld die ze nalaten. Het is mijn ‘Ok boomer’ song. Het is dus ook een zeer persoonlijk verhaal?
Nee eigenlijk niet. In zekere zin is elke song die ik schrijf persoonlijk. Maar de vorige twee platen gingen erg vaak over mijzelf terwijl de songs van ‘Jason’ veel meer over mijn denken en kijken naar anderen gaan eigenlijk. Ik probeer minder egocentrisch te zijn :)
Ik vraag dit omdat ook de vorige single “Goldilocks” gebaseerd is op een bepaald onderwerp. In dit geval het ‘Goldilocks Principle’; wil dat zeggen dat veel songs op ‘Jason’, de nieuwe schijf, zijn gebaseerd op bepaalde onderwerpen die – ik druk me voorzichtig uit – wel voor enige controverse zouden kunnen zorgen? Of zie ik het verkeerd
Controverse? Dat denk ik niet. Het is niet mijn bedoeling om mijn mening op muziek te zetten. Ik hou ook niet zo van militante en politieke songs. Ik denk dat tekst de muziek moet dienen op het gebied van klank en sfeer , dat wil niet zeggen dat teksten niet belangrijk zijn, ik werk er ook hard aan, maar het gaat om de luisterervaring. Maar als ik een song schrijf , komt die meestal voort uit mijn gevoelsleven en dan zou het ook weer oneerlijk zijn om dat te verstoppen, vind ik.
Maar goed. Wat zijn op de basis daarvan de verwachtingen van deze plaat eigenlijk?
Ze is weer wat feller. Ik heb zelf de productie in handen genomen, samen met Damien Vanderhasselt (Millionaire, Mintzkov, Creature With the Atom Brain) en ik kan eigenlijk niet wachten om ze live te gaan spelen.
Heb je al enig idee wanneer die plaat ‘Jason’ zou uitkomen eigenlijk?
We mikken op het najaar.
De aanleiding van dit interview is naast de nakende release, maar ook de corona crisis. Daarom enkele standaardvragen die ik iedereen stel. Hoe ga je als artiest, muzikant en mens om met zo een crisis?
In de eerste plaats is het belangrijk om voor elkaar te zorgen. Dat komt altijd op de eerste plaats natuurlijk. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet kunnen optreden met enorm bevalt.
Welke plannen zijn in het water gevallen?
Er stonden al heel wat optredens in optie die gecancelled zijn en ook voor binnenkort is het natuurlijk bang afwachten. Het is ook geen plaat die tot zijn recht komt in kleine kring op akoestische gitaar, nee de nummers moeten echt knallen.
En wat zijn de plannen na deze crisis?
Een nieuwe plaat maken. Ik heb een vreselijke computercrash gehad waardoor bijna al mijn demo’s weg zijn. Dat vond ik eerst verschrikkelijk. Maar toen gaf Robin Aerts van Het Zesde Metaal me de tip om er vanuit te gaan dat alles wat ik had niet goed genoeg was , maar enkel schetsen als voorbereiding op wat er nu gaat komen. En dat geeft ademruimte en inspiratie, moet ik zeggen. Ik heb alweer een paar nummers klaar!
Is er ook een soort einddoel, iets dat je als artiest en band maar ook als mens wil bereiken (voor ge uwen schoen zet)? ?
Niet echt. Al vind ik het wel cool om een soort oeuvre te hebben. Wat een woord, oeuvre, moet ik meer gebruiken! :)
Om af te sluiten zet hieronder enkele links en zo waar mensen uw merchandiser en zo kunnen aanschaffen?
https://wardrobe1.bandcamp.com/
Pics homepag @Britt Binnemans
Nick Cave - Idiot Prayer - Live at Alexandra Palace, Londen
Eind juni werd aangekondigd dat Nick Cave een solo-concert zou spelen in het majestueuze Alexandra Palace in Londen. Jammer genoeg speelt COVID-19 ons allen nog steeds parten. Ik hoop dan ook oprecht dat iedereen in goede gezondheid verkeert. Toch biedt corona ons niet enkel moeilijkheden, maar ook unieke kansen: waaronder live streams van iconische artiesten, die dit anders niet zomaar doen. En vanavond, was het aan Nick Cave, om ons dit te gunnen.
Tickets kon je op voorhand kopen, aan de -volgens mij- zeer democratische prijs van 18 euro. Het concert werd wereldwijd live gestreamd.
Om 21 uur was het dan eindelijk zo ver: het concert ging van start. Meteen greep Cave recht naar mijn keel, toen hij de tekst van “Spinning Song” (‘Ghosteen’, 2020) zonder muzikale begeleiding begon op te zeggen als een gedicht. Het werd nu al duidelijk voor mij, dat dit een speciaal concert zou worden. Ik zag Cave door het iconische paleis lopen, hij opende de deur van de grote Balzaal en kroop uiteindelijk achter de piano om het nummer “Idiot Prayer” in te zetten. Die eerste noten op zijn piano, klonken magisch.
Op zijn piano, lagen veel grote papieren met aantekeningen, teksten en ook enkele notitieboeken. Na sommige songs, zag ik hem rustig de tijd nemen om de gebruikte notities op de grond te werpen en nieuwe notities klaar te leggen.
Nick Cave gaf een zeer geconcentreerde en beheerste indruk. Iedere song leek recht vanuit zijn ziel te komen en tijdens sommige nummers dropen de emoties van hem af. Zoals o.a. bij “Girl in Amber” en “Sad Waters”.
De Balzaal werd bij iedere song apart verlicht en de keuze van beelden, close-ups, stiltes, vormden alles tot een perfect geheel.
De setlist bestond uit een mooie combinatie van zowel oude Nick Cave and The Bad Seeds songs, Grinderman songs en enkele songs van Nick Cave’s nieuwe ‘Ghosteen’ plaat (2020). De hoogtepunten waren voor mij “Sad Water”, “Palaces of Montezuma”, “Girl in Amber”, “Stranger Than Kindness”, “Papa Won’t Leave You Henry” en “Galleon Ship”.
Bindteksten gebruikte Cave niet, hij sprak het publiek niet toe. Maar… Dit was ook niet nodig. De songs, zijn gelaatsuitdrukking, spraken voor zich.
Besluit: dit was zo’n uniek concert, die mij ondanks de niet fysieke live-ervaring tot totaal naar de keel greep!
Bedankt, grootmeester Nick Cave!
Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=7L4WdOl9UAM
Setlist: Spinning Song (spoken word) / Idiot Prayer / Sad Waters / Brompton Oratory / Palaces of Montezuma / Girl in Amber / Man in The Moon / Nobody’s Baby Now / (Are You) The One I’ve Been Waiting For? / Waiting For You / The Mercy Seat / Euthanasia / Jubilee Street / Far From Me / He Wants You / Higgs Boson Blues / Stranger Than Kindness / Into My Arms / The Ship Song / Papa Won’t Leave You, Henry / Black Hair / Galeon Ship
Organisatie: Nick Cave.com
Stippenlift brengt depriwave in het Nederlands. De songtitels van deze Nederlander zijn zelden echt opbeurend. Denk aan o.m. “Huilen (kerst)”, “Scherven”, “Het Einde Van Een Vriendschap” en “Alles Dat Bloeit Vergaat”. Hij bezingt met een overrompelende eerlijkheid zijn eigen psychische problemen en die teksten verpakt hij dan vaak met vrolijke beats. Voor nog zo’n heel persoonlijk nummer over zelfmoordgedachten krijgt hij nu de hulp van Aafke Romeijn. Dit keer bestaat de muzikale begeleiding uit een perfect geproducete pianoriedel. Dit arrangement past veel beter bij de donkere gedachten van de tekst dan wat Stippenlift doorgaans op Spotify loslaat. Samen met Romeijn vindt Stippenlift hier de juiste toon, zowel in het brengen van de tekst als in de tekst zelf. Want dit kon makkelijk doorslaan naar al te zielige eerlijkheid.
Stippenlift bracht onlangs overigens een degelijke cover van “Een Eigen Huis”, de hit van Het Goede Doel en René Froger.
Was Ik Maar Dood -single-
Stippenlift & Aafke Romeijn
Magnetron Music
https://www.youtube.com/watch?time_continue=7&v=hBljxTcqV5Q
Nederlands 
Français 
