We maakten eind 2018 al kennis met hun single “Suckerpunch”. Een pareltje, vond ik. Het goede nieuws is dat er op hun debuut maar liefst elf van die pareltjes terug te vinden zijn. De afgelopen maanden kwamen ze optredens doen in Nederland. Onder andere op Eurosonic en London Calling. Maar ook bij 3FM, 2meter Sessies en IDK Sessions. De kern van de Zweedse band zijn het koppel Emil en Caroline Jonsson. Ze maken dreampop geïnspireerd door o.a. de muziek uit hun jeugd, oude vinylplaten en indiepophits. Voor dit album lieten ze zich bijstaan door producer Anders Eckeborn.
Er bestaat nogal wat dreampop en soms gaat het richting folk zoals Agnes Obel of Miranda Sex Garden. Op ‘Vivii’ is het merendeel gemaakt met moderne instrumenten en heeft het daardoor ook een sound gekregen zoals bv SX, Sigur Ros of Amatorski. Het is dromerig, maar dat betekent niet dat je moet in slaap vallen. Er zit best ritme en tempo in een aantal nummers. Opener “Pick Me Up” bevat gelaagde synthsounds en beats. Het nummer wordt geduldig opgebouwd. De afwisseling in de vocals tussen Emil en Caroline zijn geslaagd. Het refrein is best catchy en durft in mijn hoofd blijven hangen. Ook hetzelfde met “Siv (You And I)” dat bovendien een leuk ritme heeft. “End Of June” doet dan wat meer denken aan een artiest zoals Agnes Obel. Ze maakt ook gebruik van een akoestische gitaar en wat sfeersounds op de achtergrond om de zang te begeleiden. De refreinen zijn toch wel overal heel catchy zonder goedkoop te zijn. “Love Love Love” lijkt een sixtiesnummer te zijn dat in een modern jasje werd gestoken. “And Tragic” is warme indie-pop. Je hoort het al: overal sterke melodieën en fijne arrangementen zorgen voor een gevarieerde en aanstekelijke plaat.
Vivii gaan je live of op plaat vooral murw slaan met slimme arrangementen en sterke refreinen. Als dat je ding is moet je niet twijfelen want dit is in zijn genre een sterk debuut. Een debuut dat helemaal niet als een debuut klinkt maar als een volwassen plaat met dromerige en eigenzinnige liedjes. Topplaatje.
- Suckerpunch: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/71936-suckerpunch
Een Duitse band zeg je? Nee hoor, ondanks de Duitse bandnaam is Komraus wel degelijk een Brits trio. De band is vernoemd naar de familienaam van de songschrijver Marcin Komraus. De zangeres Sara Roija (van Spanje afkomstig) levert de lyrics. Live wordt de band nog met enkele leden uitgebreid (o.a. voor de drums en synths). Met hun debuut ‘Untie the Ropes’ hopen ze ook het vasteland in te palmen met hun naar Portishead lonkende trip-hop.
Opener “Some Minutes” is niet meteen een sterke binnenkomer. De song ligt zangeres Roija niet honderd procent en dat hoor je. Op “Gas” komt ze veel beter tot haar recht. “Gas” bezit ook een leuke en vrij aanwezige bassound. Ook “Love Overdose” is erg geslaagd. De piano, drums en bas samen met de smachtende zang van Roija blenden goed. Soms zijn de tracks vrij filmisch zoals op “Untie the Ropes” (sterk nummer) of “If I Am Dreaming”. De zang van Roija valt wel op: ze maakt soms vreemde intervallen en nuanceringen. Zo drukt ze wel haar stempel op de nummers. “Just Say My Name” is ook een heerlijk liedje met een heel emotierijke vocals. Het tempo op de tracks ligt niet hoog waardoor het eerder luistermuziek is geworden. Het filmische aspect en de zang geven het allemaal wel een eigen cachet. “If I Am Dreaming” was al een single en “Untie the Ropes” is nu ook een single in een remix versie van Rachel K Collier. Die mix maakt het nummer toegankelijker voor de radio en tevens dansbaar.
In Groot Brittannië zijn ze al naam aan het maken. Gaat het met dit album ook lukken in Europa? Misschien wel want ze hebben zeker hun kwaliteiten en het album mag er zeker zijn. Jammer van opener “Some Minutes” want die nodigt niet uit tot verder luisteren en dat is spijtig want het is niet representatief voor de rest van het album. Als ze live ook indruk maken, dan zie ik het wel gebeuren dat ze hier ook doorbreken.
Elektro/Dance
Untie the Ropes
Komraus
M.A.R.S. Worldwide
Hij is tegenwoordig de enige niet-problematische Jackson, (sorry Tito) en is op zijn vierenzestigste al even bleek als Wacko Jacko. Joe Jackson woont tegenwoordig in Berlijn, en bracht dit voorjaar zijn twintigste, uitstekende album ‘Fool’ uit, waarop hij in topvorm is. We horen klassieke Joe Jackson nummers, maar we horen ook parallellen met REM ‘Dave’, The Blue Nile ‘Strange Land’ en Prefab Sprout. De man is al veertig jaar bezig, we hadden hem nog nooit gezien, dus het was wel tijd om hem eens aan het werk te zien in de AB. De setting was klassiek, met gedrapeerde gordijnen en een smaakvolle belichting.
Joe Jackson legde vanavond de nadruk op een viertal platen uit zijn oeuvre, met de nadruk natuurlijk op de nieuwe plaat. Hij begon en eindigde dan ook met het afsluitende nummer uit ‘Fool’, namelijk Alchemy. Daartussen zat een royaal overzicht uit man’s carrière, met een grote afwisseling in stijlen, zo kregen we een aantal punky, new-wave-achtige nummers zoals de oudjes “One more time”, “Sunday papers” maar ook het nieuwe “Fabulously absolute”, met “Got the time” als headbangende uitschieter, popparels zoals “Is she really going out with him” dat door iedereen meegezongen werd, ballades in de geest van The Blue Nile zoals “Strange Land” en “Drowning” en meer latin geïnspireerde nummers zoals “Another world” en “Ode to joy”.
Bij momenten was de begeleidingsband, redelijk fout, het slechtste van de eighties, vooral als ze de latin-invloeden mengden met splijtende gitaarsolo’s, je haalde zo paardenstaarten, zweetbandjes en zonnebrillen voor de geest. Maar dit nemen we de man niet kwalijk, als je latin in je muziek steekt is dit bijna onvermijdelijk. We kregen ook twee covers, “Rain” van The Beatles werd van al zijn psychedelica ontdaan en werd zo een vrij ordinair nummer, en ook “Kind of the World” van Steely Dan werd op meer geslaagde wijze gecovered. De stem van Jackson moest vanavond even opwarmen, maar was snel op niveau.
De bis had nog een grote verrassing in petto: “Steppin’ out” werd met de originele drumcomputer ingezet, en benaderde zo de plaatversie, iets wat Joe Jackson in zijn veertigjarige podiumcarrière nog nooit gedaan had. Het bewees nog maar eens hoe ver deze proto-elektronica zijn tijd vooruit was. Daarna mochten we Ramones-gewijs headbangen op “Got the time” en voor ons was dit de perfecte afsluiter, “Alchemy” dat er op volgde had gerust op stal mogen blijven.
Wel spijtig dat de beste nummers van de nieuwe plaat “ Big Black cloud” en “Dave” vanavond niet aan bod kwamen.
Je kan Jackson deze zomer nog op het Cactusfestival zien, ik zou gaan kijken.
Setlist: Alchemy -One more time-Is she really going out with him-Another world-Fabulously absolute-Strange land-Real men-Stranger than fiction-Drowning-Rain(The Beatles cover)-Invisible man-Fool-Sunday papers-King of the world(Steely Dan cover)-You can't get what you want (Till you know what you want)-Ode to joy-I'm the man
Bis: Steppin' out-Got the time-Alchemy
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Stormram 2019 - Underground Shows - Stevige Blackened Death Metal shows!
Stormram 2019
2019-04-13
Knipperlicht
Zulte
Erik Vandamme
Het evenement Stormram in is een fijne, gezellige organisatie van 'underground shows' binnen een intieme omkadering in Jeugdhuis Knipperlicht, Zulte. In het voorjaar zijn er enkele evenementen rondom een wel bepaald thema. Zo waren we aanwezig op de Doom metal avond. Het verslag daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/73456-stormram-2019-underground-shows-onaardse-doom-walmen-binnen-een-intieme-omkadering .
Op zaterdag 13 april was het verzamelen geblazen voor de Thrash/Blackened/Death metal fans onder ons. Wederom ging het evenement door in de kelderverdieping. Er was toch heel wat publiek komen opdagen voor twee top acts binnen dat Death Metal gebeuren, die al meerdere keren hebben bewezen totaal niet onder te moeten doen voor de grote internationale namen binnen deze muziekstijl. Carrion en Fractured Insanity deden het dak er dan ook letterlijk afvliegen, er sneuvelden ook enkele bierglazen. Maar dat was eerder door iets te enthousiaste reacties. De feestelijke stemming bleef gedurende de volledige avond namelijk stevig overeind staan.
Apocalyptische in woord en beeld
Het extra fijne aan zo een underground avond is dat je eveneens ontdekkingen kunt doen die aan je ribben blijven kleven. Openingsact Primevil (****) - zoals staat omschreven op hun facebook pagina - een Narrative Blackened Death Metal uit Meerhout. De band bracht recent zijn titelloze debuut uit. En is dus een vrij jonge nieuwkomer binnen dat genre, zo zou je kunnen stellen. Echter blijken we niet te maken te hebben met groentjes in het vak maar met top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Technisch hoogstaande riffs en drumpartijen waardoor occulte walmen ontstaan die je letterlijk de keel dicht knijpen bewijzen deze stelling meermaals. De vocale aankleding van zanger/frontman Davy Roelstraete - die zowel cleane vocalen als verschroeiende growls naar voor brengt - blijkt dan weer de kers op de taart te zijn om ons prompt naar helse atmosferen te doen wederkeren.
Je wordt als aanhoorder geconfronteerd met apocalyptische taferelen door Davy letterlijk verteld vanuit een boek. Om daarna datzelfde verhaal over sage en legende en dergelijke religie op een al even verschroeiende wijze door je strot te worden geramd. Dit door middel van een stem die je koude rillingen bezorgt. Gekleed in een habijt lijkt Davy bovendien een hogepriester uit de Hel die zijn gelovigen bezweert en hypnotiseert. Gerugsteund door riff tovenaars als gitaristen Yordi Van Malder, Ruben Walraevens en bassist Stijn Callebaut. Gekruid met drum partijen die aanvoelen als mokerslagen in het gezicht, met dank aan drummer van dienst Gabriel Deschamps, komen de haren op onze armen dan ook recht van puur innerlijke angst. En zo hoort dat bij een typische Blackened Death Metal optreden. Kortom: De duisternis valt letterlijk over Zulte als Primevil na een set boordevol Occulte verhalen de poorten van de Hel letterlijk doet open zwaaien en de aanhoorder in een duister trance doet terecht komen. Missie geslaagd!
Thrash metal binnen een donkere omkadering.
Er zijn naar onze mening steeds subtiele raakvlakken geweest tussen thrash en death metal. Beide genres ademen iets donker en rauw uit waardoor demonische wezens telkens uit de hel elke zaal of club prompt tot moes slaan. Zo een Thrash metal act, die eveneens duistere gedachten over de hoofden doet waaien, is Mental Genöcide (***1/2). Deze groep rond zanger, gitarist en Zultenaar Glenn Vanpoucke heeft zijn roots in de heavy en thrash metal scene van de jaren '80 en'90. En dat merk je ook aan de manier waarop zowel instrumentaal als vocaal gensters worden geslagen in ons thrash metal hart. Bijster origineel is dat allemaal niet, het is ooit wel eens voorgedaan. Meermaals zelfs. Maar wat echter puur technisch, zowel instrumentaal als vocaal, naar voor gebracht wordt, is kwalitatief van zeer hoogstaand niveau. Bovendien straalt de frontman tonnen charisma uit en doet er alles aan om iedereen tot bewegen aan te zetten. De band slaagt er wellicht niet volledig in om een publiek dat eerder te vinden is voor pure Death Metal aan het moshen te krijgen, de handen gaan wel degelijk op elkaar als Mental Genöcide je de ene na de andere verschroeiende mokerslag uitdeelt, overgoten met de nodige donkere sausjes en gedrenkt in een portie thrash metal van de meest pure soort. Meer hebben we niet nodig om zelf ook over de streep te worden getrokken.
Belgische Death Metal van top niveau - in twee delen!
Het werd ons vrij snel duidelijk dat de absolute publiekstrekker op deze avond headliners Fractured Insanity en Carrion zouden worden. Beide bands wisten ons al meerdere keren te overtuigen van hun kunnen. Zowel op als naast het podium. Daarbij viel ons op dat beide niet moeten onderdoen voor enige Buitenlandse top act binnen het typische Death Metal genre.
Op Stormram kregen we nog maar eens de bevestiging van wat we al wisten. Fractured Insanity (*****) stond met een broek vol goesting op het podium. De spraakzame frontman spreekt vanaf die eerste song “M.A.D.” zijn publiek voortdurend aan en roept hen op tot bewegen en bewegen. Dit resulteert in een death metal feestje, zoals je dat niet elke dag meemaakt. Gerugsteund door één voor één top muzikanten die riffs uit hun instrumenten toveren die nog maar eens de haren op je armen doen recht komen, kijkt de imposante frontman iedere aanwezig strak in de ogen. Als hij zijn strot open zet , komen de eerder vernoemde wezens uit de Apocalyptische scene plots weer uit het donker opduiken, om diezelfde aanhoorder in één ruk te verscheuren.
Opvallend bij Fractured Insanity is dat oorverdovende death metal virtuositeit wordt gecombineerd met tonnen charisma en zin om een publiek te entertainen. Dat was in het verleden de reden waarom we de band zo bijzonder vonden, dat is nog steeds het geval. Daarvoor haalt de band alles uit de kast tot niemand meer stil staat. We brullen de songs mee, staan stevig te headbangen en laten voornoemde demonen ons gewillig meesleuren naar voornoemde Hel. Echter met een kwinkslag en de nodige zelfrelativering daarbovenop.
Besluit: Ons hoeft Fractured Insanity niet meer te overtuigen. Maar de fans die de band voor nog niet hadden live gezien, waren er na dit optreden in Zulte van overtuigd dat ze een top act aan het werk hebben gezien binnen het Death metal gebeuren. Die naar goede gewoonte humor en donkere ernst perfect met elkaar weet te verbinden, waardoor niet enkel een feestelijke stemming ontstaat in je hoofd. Maar ook in de zaal. Al gauw sneuvelt het eerste bierglas door de wilde en overenthousiast reagerende fans. De band haalt ook enkele kleppers boven zoals “Hell of no mans land”, het machtige “Massive Human Faillure” en blijft op die verschroeiende elan doorgaan met afsluiters “Mass awekeles” - toch één van mijn favoriete songs van de band - tot afsluiter “Man made Hell” als ultieme kers op de donkere taart. Pure klasse!
Onaardse afsluiter, in gewijzigde line-up nog steeds toonaangevend.
Onlangs kregen we het nieuws dat bassist Sam Philipsen Carrion (****1/2) zou verlaten. Een spijtige zaak, maar de band blijft daarom niet bij de pakken zitten. In Collin Boone - die vorige zomer al inviel toen gitarist Jan door een ongeval verstek moest geven - blijkt de perfecte vervanger te zijn. De man heeft al de nodige ervaring opgedaan bij o.a. Powerstroke en Herfst. Ook moest drummer Gert Stals wegens verplichtingen met zijn andere band in Genk, verstek geven voor dit concert. Hij werd vervangen door Nico Veroeven, die het mooie weer maakt bij Serial Butcher. De man beschikt over een immens groot drumstel waarop hij zich uitleeft als een kind in een snoepwinkel.
Carrion legt de lat vanaf begin tot einde heel hoog. Ook al spreekt de beweeglijke frontman Sven Van Severen zijn publiek geregeld aan. Carrion laat daarbij vooral de muziek voor zich spreken. En dat is het soort onaards aanvoelende death metal, waardoor de band ons in het verleden al een paar keer kippenvelmomenten bezorgden. Ook in Zulte schiet Carrion die ene vuurpijl na de andere op zijn publiek af, waardoor weer een wervelend dansfeest ontstaat van Hels niveau. Songs als “Plague”, “Children of the night” en “Gingergrind” worden zodanig verschroeiend gebracht, dat de temperatuur in de kelder tot een kookpunt stijgt. Het lijkt zelfs alsof de vuurtongen van de Hel onze voetzolen likken, zo intens duister en heet wordt het in de zaal. De band maakt er, op enkele uiterst gesmaakte kwinkslagen na, niet echt veel woorden aan vuil en blijft doorgaan tot iedereen staat te headbangen en moshen.
Het is voor een band niet evident om in een gewijzigde opstelling op dezelfde wijze verschroeiend uit te halen, als met de leden waarmee je zoveel clubs en festivals hebt afgeschuimd.
Echter omringt Carrion zich op Stormram met top muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Het drumwerk van Nico overtuigt ons compleet, en dat is een sterke prestatie omdat een man als Gert een onvervangbare pion blijft binnen Carrion. Moest het ooit nog eens nodig zijn, dan weet de band wie aan te spreken.
De vervanger van iemand als Sam, die met zijn bijzonder veelzijdige baslijnen de haren op onze armen reeds meerdere keren deed recht komen, blijkt over diezelfde virtuositeit te beschikken als zijn voorganger. Dit gecombineerd met dat natuurlijke charisma van Sven - wiens stem trouwens aanvoelt als meerder mokerslagen in het gezicht- de toverkunsten van een uitermate getalenteerde gitarist als Mathieu Vander Vennet en Jan Van Den Berghe zorgt dan ook voor een intense kruisbestuiving die ons donker hart in vuur en vlam zet.
We waren blijkbaar niet alleen met onze mening, want ook het publiek reageerde van begin tot pril einde heel uitbundig op zoveel death metal vuurwerk dat de band op hen afschoot. Stil staan hierop bleek dan ook onmogelijk. Het bier vliegt in de lucht, en de handen gaan op elkaar. De hoofden op en neerwaarts tot de nekspieren pijn doen. En dit tot dat dak er weer eens compleet afvliegt in een razendsnelle finale met “Defiled Sanity”.
Kortom: Carrion sloot dus deze boeiende avond af met een knal van formaat, zoals we dat ondertussen gewoon zijn van hen.
Stormram organiseert binnenkort nog meer evenementen:
Zaterdag 25 mei: https://www.facebook.com/events/1906349746126659/
Zaterdag 6 juli: https://www.facebook.com/events/527754930967584/
Info Stormram - https://www.facebook.com/Kniprock/
Organisatie: Stormram
Bert Hoover (Los Angeles) is een bezig baasje: actief in bands als Cab 20, Jesus Sons en MIND MELD maar ook solo iets aan het proberen. Dat laatste project mondde uiteindelijk uit in Hooveriii (spreek uit hoover 3), een vijfkoppige band waarmee hij aantrad in ‘t Manuscript in het kader van Instant Karma (Org: De Zwerver). Het werd een erg aangename verrassing.
Hooveriii hinkte een beetje op twee gedachten. In de compacte nummers boorden ze hedendaagse psychrock aan waarbij ze af en toe wel heel dicht in de buurt van Ty Segall kwamen. Knap gedaan maar de lange uitgesponnen nummers spraken toch net iets meer tot de verbeelding. Meeslepende spacerock waarin de gitaren van Hoover en Gabe Flores het voortouw namen vakkundig op de rails gehouden door de bas van Kaz Mirblouk, de drums van Shaugnessy Starr en de minimale maar zeer efficiënte synths van James Novick.
Zelf beweert Hoover zijn inspiratie gevonden te hebben bij groepen als The Soft Machine, King Crimson en Amon Duul II maar gelukkig liet hij het onverteerbare gefriemel, waaraan die bands zich wel eens durfden te bezondigen, achterwege. Ik hoorde eerder sporen van Hawkwind en The Grateful Dead.
Op een gegeven moment riep Gabe Flores “L.A. Woman” waarop er inderdaad enkele gitaarriedels uit het bekende Doors nummer volgden. Het bleek slechts een aanzet voor alweer een fascinerende ruimtevlucht waarin de gitaren de zwaartekracht wisten te trotseren.
Ik had nooit eerder van ze gehoord maar ik denk dat we nog mooie dingen mogen verwachten van Hooveriii.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
We kregen al enkele maanden geleden de EP ‘Mondriaan’ als voorsmaakje voor het nieuwe album ‘Apollo’. Daaruit bleek dat het Dirk Da Davo, Genn Keteleer aka Radical G en Pieter Jan Theunis in bloedvorm verkeren. We keken dan ook uit naar deze avond.
Eerst was Simi Nah aan de beurt in De Kreun. Simi Nah (voormalig basspeelster bij o.a. The Chicks en Praga Khan) stelde hier haar eind vorig jaar uitgekomen plaat ‘La Terre est Noire’. Deze kreeg hier een officiële albumreleaseparty mee. Dat album blijkt immers een pareltje te zijn. Het optreden was tevens ook de afscheidsshow voor Simi Nah die hiermee het doek over haar muzikaal bestaan gooit (Maar never say never… ). In elk geval waren we onder de indruk van het optreden van dit duo waarvoor er veel te weinig volk voor op afgekomen was. De show begon met de wolfgeluiden afkomstig uit “Le Chant Des Loups”. Een sterke opener van een mooi nummer. Maar dat geldt voor voor alle nummers uit dat laatste album. Simi Nah en Kenny Germain B gaven een prettige Franse electro/ gothic wave performance. Het enige minpuntje was dat het geluid soms de stem van Simi Nah overstemde. Het optreden zweefde tussen dansbaar en energiek tot introvert en breekbaar. Een beetje tussen Vive La Fête en Visage in. Een fijn optreden en een mooie lichtshow. Alleen jammer dat we ze niet meer aan het werk zullen zien. Stilletjes hopen we toch nog op wat muziek van beiden.
Daarna was het de beurt aan Neon Electronics. Er werd gestart met de opener van het album “El Barraco”. Een sfeervolle instrumentale trip gevolgd door “Mondriaan” dat een heuse spacetrip was. Er volgde vrij veel applaus bij de eerste tonen van “Glimp” en “Road To Freedom”. Het was een sterk openingskwartier. “Invisible Man”, “More” en “Better Way” zorgden dat de benen bewogen bij het publiek. Glenn Keteleer had een vrij bizar elektronisch blaastoestel bij zich dat mooie sounds opleverde. Bassist Theunis shakete als een beest en liet zijn basgitaar ronddansen. Da Davo was zijn eigenste zelf en bediende de gitaar. Toch even wennen als je hem gewoon bent om te zien achter zijn laptop bij The Neon Judgement. “Follow Your Dreams” was sterk net als “157”. “TV Treated” kwam in een eigentijds kleedje gestoken (Tevens aanwezig op “Apollo”). Er werd potent geëindigd met “Energy X” en “Off Da Hook”. Er werd nog eens teruggekomen om te eindigen met ze begonnen.
De industriële electro is nog niet dood. Ze is springlevend in de vorm van Neon Electronics.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/neon-electronics-12-04-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/simi-nah-12-04-2019
Neon Electronics - Album release ‘Apollo’ - Ook live overtuigen de songs van ‘Apollo’
Simi Nah + Neon Electronics
Kreun
Kortrijk
Organisatie: Neon Electronics ism Wilde Westen, Kortrijk
In 2012 moest ik nog helemaal tot in Groningen rijden om John Paul Keith aan het werk te zien. Dit keer speelde hij aan mijn achterdeur (bij wijze van spreken want toch nog altijd een klein uurtje rijden) maar veel lijkt er toch niet veranderd. Op interesse van de gebruikelijke clubs in België die americana programmeren hoeft hij nog steeds niet te rekenen. Nadat hij eerder deze tour in een Brussels café (Chaff) speelde mocht hij last minute ook nog eens in de Pit’s opdraven en dat is niet echt een plaats waar je hem verwacht.
Ok, John Paul Keith was eerder reeds tweemaal te gast in de Pit’s (2007 en 2010) maar dat was in de band van Jack Oblivian waarin toen ook Harlan T Bobo zat en dat staat toch mijlenver van hetgeen Keith tegenwoordig uitvreet. Dat hij hier niet echt op zijn plaats stond bleek ook uit het voorprogramma.
Afgaande op hun naam, Onkruid, had ik nog gehoopt op een alternatieve folkgroep maar het werd de gewoonlijke Pit’s stuff die ons door de strot geramd werd. Drie jongens uit Kuurne mochten er onder ruime belangstelling hun allereerste set afwerken. Twijfelend tussen hardcore en gore punk brachten ze het er zonder al te veel kleerscheuren vanaf maar ik kreeg het er noch koud noch warm van.
Toen het drietal ermee ophield bleek dat John Paul Keith nog maar net gearriveerd was en ik vreesde, gezien de avondklok (tien uur), al voor een geamputeerd optreden. Maar de mannen uit Memphis wisten hun materiaal in recordtempo op te stellen terwijl de soundcheck slechts enkele minuten in beslag nam. Even opperde de klankman om nog even samen te soundchecken maar John Paul Keith, vastberaden een volledige set te spelen, wou er meteen aan beginnen.
En verdomd, nooit eerder klonk het geluid hier zo helder! De band opende met een enorme pegel, “Anyone can do it”, een lillende song die Buddy Holly vergat te schrijven. Meteen werd ook duidelijk dat Keith twee geweldige begeleiders had meegebracht: bassist Matthew Wilson en drummer Danny Banks die je beide zou kunnen kennen van John Nemeth & The Blue Dreamers.
Samen zorgden ze, zeker het eerste half uur, voor een vrij stevige en rock-‘n-roll getinte sound maar dat kon niet beletten dat veel Pit’s habitués, die hun dosis punk misten, zich terugtrokken in het sanitaire gedeelte van het pand. Zo misten ze onder meer een forse uitvoering van het meesterlijke “We got all night” waarin de drummer even loos mocht gaan. Ergens in Nederland werd JP Keith aangekondigd als “Master of rock-‘n-roll swing guitar”. Terecht want zijn schijnbaar moeiteloos gebrachte, sprankelende gitaarspel liet mijn mond meer dan eens open vallen.
In het tweede deel van de set bracht hij wat meer nummers uit zijn laatste en alweer uitstekende plaat ‘Heart shaped shadow’. Minder rock-‘n-roll maar een eerder moeilijk te omschrijven stijl waarin je zowel roots, country, honky-tonk als rhythm & blues kan ontwaren. Wat zachter van aard ook maar de songs zoals “Ain’t letting go of you” waren steeds van een zeldzaam hoogstaande ambachtelijke kwaliteit waarbij het moeilijk was de heupen stil te houden. Er was zelfs plaats voor “Meet me at the corner”, een song van Motel Mirrors (een nevenproject van hem met Amy LaVere en Will Sexton) waarbij de bassist en de drummer de onmogelijke opdracht kregen de sirenenzang van LaVere te doen vergeten.
Dit was show nummer 32 in een reeks van 35 maar de drie zagen er allerminst vermoeid uit. Integendeel ze blaakten van enthousiasme terwijl het spelplezier ervan af spatte en dat in een punkhol als de Pit’s.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Hoezeer kan een mens opgaan in zijn act ? Weinigen die het meer uitgesproken doen dan Alexis Marshall, de maniakale frontman van Daughters. Tot bloedens doe gooit hij al zijn frustraties er uit. Marshall is een attractie op zich, woest, agressief en frontaal. Hij gaat tekeer en predikt als een jonge Nick Cave ten tijde van The Birthday Party, toen die nog stijf stond van de drugs. Waarmee we niet willen suggereren dat Marshall een addict is, die kerel is gewoon zo gek menen wij, de waanzin nabij.
Marshall lijkt voortdurend een gevecht aan te gaan met zichzelf en vooral met zijn microfoon. Het ding wordt gegeseld en compleet misbruikt, het lijkt wel of Marshall het letterlijk wil opvreten. In zijn razernij wordt hij geruggesteund door een geweldige band. Daughters klinken verschroeiend hard, gemeen, apocalyptisch en gevaarlijk. Noem het noise rock of industrial hardcore voor ons part, je zal de sound van Daughters toch nooit echt kunnen omschrijven, want dit is iets uniek. Het beukt er hard in en laat je niet meer los. Alsof The Jesus Lizard en Swans het in de boksring opnemen tegen Converge en Unsane, waarbij alles is toegelaten. Feit is dat dit de meest frontale noise-band is die we het laatste jaar mochten aanschouwen. Het geweldige album ‘You Won’t Get What You Want’, zonder meer één van de beste platen van 2018, gaf het al aan, dit is geen wandelingetje in het park, wel een mokerslag pal op uw bakkes.
De band weet ook maar al te goed dat het laatste album hun pièce de resistance geworden is. Het staat dan ook centraal vanavond en wordt er quasi helemaal doorgejaagd. En dit met een ongeziene bezetenheid en furie. “The Reason They Hate Me” barst open als een overrijpe steenpuist, “Satan In The Wait” broeit en brandt uitzinnig, “Less Sex” is Nine Inch Nails in het gekkenhuis en afsluiter “Ocean Song” is een genadeloze bloedzuiger die zich in onze hersenpan vastbijt om nooit meer los te laten.
Een vol uur worden we werkelijk overrompeld door de striemende en zinderende furiositeit van Daughters. Dit is één van de meest waanzinnige bands die we ooit aan het werk zagen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Cowboy & Aliens timmert reeds sinds 1996 aan de weg en bracht in die periode van circa tien jaar vier platen op de markt. In 2006 nam de band even een pauze, om vijf jaar later terug stof te doen opwaaien op menig podia. Wij leerden Cowboys & Aliens dan ook vooral kennen als live band. Zo schreven we over het optreden van de band op Evil Or Die fest vorig jaar het volgende: ''Kortom, door het voorhouden van een spiegel, waarmee je zelf maar ziet wat je ermee doet, doet Cowboys and Aliens een bom boordevol energie en vuurkracht ontploffen, die ons totaal verweesd doet achterblijven in het hoekje van de zaal. Missie geslaagd Henk & co."
Onlangs bracht de band zijn ondertussen vijfde album op de markt via Polderrecords. Waarbij die stelling duidelijk nog wat meer in de verf wordt gezet.
Want laat ons eerlijk zijn vanaf opener “Soaking” merk je dat de muziek van Cowboys & Aliens in dat hokje 'stonerrock' duwen, hen eigenlijk wat tekort doen is. De eerder bevreemdende , bezwerende wijze waarop riffs, vocalen en opzwepende drum partijen je hersenpan binnen dringen, zorgt ervoor dat er een zekere waanzin over jou neerdaalt. Die je niet meer los zal laten tot het einde van deze knappe schijf. Ondanks de uitmuntende drum en gitaar werk, is het echter eerder de bijzonder veelzijdige en tot de verbeelding sprekende stem van Henk die ons naar andere oorden doet doorverwijzen. Vooral doordat de emoties , net zoals op het podium, ook op plaat letterlijk uit zijn strot spatten en je hart daardoor op meerdere bijzondere plaatsen wordt geraakt.
Bij voorkeur doet de band ons vertoeven in de dorre vlakten van de woestijn waar we weer eens worden geconfronteerd met onze eigen demonen, vermoedelijk door de hitte en zandstormen die we trotseren tijdens deze bijzonder hete trip. Dezelfde opzwepende, aanstekelijke en strakke manier van drummen en gitaar bespelen vinden we ook terug op daarop volgende songs als “Sheep bloody sheep”,”Take a good look around” tot het schitterende titelnummer “Horses of Rebellion”. Alle registers worden open getrokken, en de lat ligt telkens enorm hoog; door de strakke , verschroeiende aanpak voelen we ons dus op de hele plaat wegdrijven naar de eerder vernoemde oorden. Puurder dan dit kan stonerrock namelijk niet zijn bedenken we.
Het meest opvallend aan deze schijf is echter het gevarieerde aanbod. Is dat eerder meeslepend en je bij het nekvel grijpen waardoor je koude rillingen over de rug voelt lopen bij “Two Times A Man” of eerder al razendsnelle mokerslagen uitdelen bij “Morning Again”. Telkens haalt de band alles uit de kast om de aanhoorder een oorgasme van jewelste te bezorgen. Waardoor je, eens het woestijnzand uit de schoenen geschopt, toch wel even tot positieven moet komen na zoveel bommetjes energie die op jou zijn afgeschoten.
Besluit: Cowboys & Aliens zijn altijd een hard werkende band geweest, en blijven ook anno 2019 noest aan de weg timmeren. Aan routine klussen of het zichzelf gemakkelijk maken doet de band echter niet, nooit gedaan eigenlijk. De aanhoorder moet eveneens een zekere inspanning leveren bij het beluisteren van deze vijfde schijf. Net zoals een wandeling door het woestijnlandschap van het leven, is dat met vallen en opstaan. Maar eens de Oase van rust bereikt, voel je een gemoedsrust over jou neerdalen, met een zodanige verslavende inwerking op je gemoed dat je prompt die trip opnieuw wil aanvatten, en opnieuw, en opnieuw tot het oneindige. En dat is net de uitwerking die ook “Horses of Rebellion” op ons heeft. Want we krijgen maar niet genoeg van die bijzonder strakke, aanstekelijke aan de ribben klevende stoner parel van een plaat die onze favoriete cowboys ons weer eens weet aan te bieden.
Tracklist: Soaking - 04:05 - Still in the Shade - 03:37- Two Times a Man - 04:45 - Sheep Bloody Sheep - 05:01 - Take a Good Look Around - 04:22 - Horses of Rebellion - 03:59 - Morning Again - 04:14 - Hollow - 03:42 - Refuse - 03:11 - Walk a Mile in my Shoes - 04:21 - Splendid Isolation - 02:20
Er zijn nog zekerheden in het leven. Als Ashtoreth iets aanraakt , verandert dat in pure duisternis, zelfs op een zonnige zaterdagmiddag en zeker op een winderige zondag. Zonlicht is nergens te bespeuren binnen projecten van Peter Verwimp. Maar is het wel geen duisternis die pijn doet, eerder voelen de donkere ambient klanken die Peter binnen al zijn projecten naar voorbrengt aan als een warm, donkere deken tegen koude winternachten. Dat was in het verleden zo, dat is anno 2019 nog steeds het geval.
Via Cyclic Law brengt Ashtoreth wederom een parel van een Dark Ambient schijf uit die aan onze ribben kleeft op een donkere wijze, zoals enkel Peter dat kan. We gaven 'Rites I&II' enkele intensieve luisterbeurten, tot we compleet zen en tot intensieve rust waren gekomen.
Ook al blijft hij tijdens de circa 21 minuten lange 'Rites I' uit datzelfde vaatje tappen als voorheen, de man verstaat de kunst u als aanhoorder letterlijk te hypnotiseren en mee te laten drijven naar zijn bijzonder donkere wereld boordevol gemoedsrust en weemoed.
Weemoed die je tot tranen toe bedwingt, zonder klef te klinken, maar eerder dankzij die onaards aanvoelende intensiviteit die zijn muziek ook anno 2019 nog steeds uitstraalt, en ergens heel gevoelige snaren weet te raken. Binnen die twintig minuten varieert Peter zodanig, zijn er zoveel tempo wisselingen merkbaar, dat u zich trouwens geen seconde verveelt. En dat is toch buitengewoon indrukwekkend te noemen. Ashtoreth haalt naar goede gewoonte alles uit de kast om u binnen een intimistische atmosfeer zodanig diep te raken dat je er compleet stil van wordt. Om naderhand, door middel van verschroeiende klanken en vocalen de haren op je armen te doen recht komen, en je in een vervaarlijke wervelstorm te doen terecht komen, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Niet dat we dat willen feitelijk.
Dezelfde rituele aanpak die letterlijk aanvoelt alsof klauwen u de strot dicht knijpen, zonder je dus pijn te doen, maar wel zodanig op jou inwerkende dat je prompt vertoeft in heel andere atmosferen, vinden we eveneens terug op 'Rites II'.
Ashtorerth blijft voort borduren en begane donkere paden verder bewandeld. Aan u om die trip mee te ondernemen, we raden aan van wel. Want deze schijf doet een gemoedsrust over ons neerdalen, vergelijkbaar met de rust die je vind in donkere bossen waar bevreemdend aanvoelende geluiden je in eerste instantie wat angst inboezemen maar waardoor je ondanks alles ook compleet zen en één met de natuur lijkt te worden.
Besluit: Binnen Dark Ambient kringen is Ashtoreth geen onbekende meer. We zijn onze tel over het aantal reviews, verslagen en recensies ondertussen een beetje kwijt geraakt. Ondanks de grote aantal daarvan, vervelen we ons nooit en doet Ashtoreth ons ook nu weer met verstomming geslagen achterblijven in een donkerste hoek van onze kamer. Ashtoreth zijn muziek heeft dan ook een steeds terugkerende verslavende invloed op onze gemoedsrust, telkens opnieuw en opnieuw.
Kortom: Ambient is een muziekstijl die een enorm intensieve inwerking heeft op de geest, en Ashtoreth voegt daar naar goede gewoonte een donker kadertje aan toe, waardoor duisternis niet aanvoelt als iets gevaarlijk of dodelijk. Wel mysterieus en verdovend. En eerder doet die deugd aan ons donker hart. Zoveel malen voorgedaan door Peter binnen dit en zoveel andere projecten, maar ook anno 2019 blijft de man ons dus nog steeds raken op diezelfde gevoelige, duistere plaats in ons hart.
Tracklist:Rites I 20:58 Rites II 16:5
Ambient
Rites I&II
Ashtoreth
Cyclic Law
Toen we op Doomsday II de uit UK afkomstige doom band Famyne aan het werk zagen waren we danig onder de indruk van de performance van deze band, we waren niet alleen. We schreven daarover: '' Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten. We moesten dan ook letterlijk even op adem komen buiten de zaal, bekomend van zoveel uiteenlopende emoties waarmee de band ons enerzijds bedwelmt en anderzijds tot waanzin drijft. Indrukwekkend! En zelfs dit is een understatement van formaat. De band ontstond in 2014 en bracht eerder een EP en single op de markt. Met 'Famyne' brengt de band een debuut uit dat alle kanten uitgaat. Net zoals de live beleving is ook deze schijf geen gemakkelijke brok vlees om te verorberen. Maar zo eten wij onzen boterham doom nog het liefst. De band brengt niet echt een doorsnee doom plaat uit, maar eentje waarbij duchtig wordt geïmproviseerd tot geëxperimenteerd.
Uiteraard zijn er de logge, zware en trage instrumentale huzarenstukken zo typisch aan het genre, Black Sabbath halen we dikwijls naar boven bij het luisteren naar songs als “Weatherless”, “Faustus” en “Ghost”. Maar deze band tast dus duidelijk de grenzen van het genre, en bij voorkeur ook zijn eigen grenzen, verder af. Dat laatste zet Famyne voortdurend in de verf. Er valt nergens een speld tussen te krijgen.
Waren we onder de indruk van de instrumentale perfectie dan is het toch die bijzonder veelzijdige stem van Tom Vane die ons nog het meest over de streep trekt. Cleane vocalen, intieme momenten, oorverdovend geschreeuw dat de trommelvliezen doet barsten. Het keert allemaal terug in zijn stem. Daardoor geeft hij een unieke draai aan het genre Doom metal, die we toch zelden tegen komen binnen dat genre. "Alsof je varend op kalme wateren plots wordt geconfronteerd met het ontstaan van een wervelstorm. Eens de rust teruggekeerd blijf je verweesd en van de kaart achter, binnen een wederom ingetogen setting. Waarna de band je nogmaals meesleurt in een volgende orkaan uitbarsting die je naar de bodem van de wilde zee meesleurt. Waarna de rust wederkeert in je hart, maar niet te lang. Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten" schreven we eveneens over dat aantreden op Doomsday II.
Nu deze schijf ademt diezelfde sfeer uit . Een uiterst veelzijdige trip die je tot gemoedsrust brengt, maar ook angst aanjaagt door een dreigende omkadering. Bij “Dreamweaver” een pareltje van meer dan negen minuten lang, wordt die ingenomen stelling nog wat meer in de verf gezet.
Besluit: Zowel instrumentaal, maar vooral vocaal, word je letterlijk meegevoerd over wilde wateren, geconfronteerd met innerlijke rust die voortdurend wordt verstoord door weer een verschroeiende aanpak. Om daarna die gemoedsrust te doen wederkeren. In golvende bewegingen blijft de band op deze elan doorgaan. Er gebeurt zoveel op deze schijf dat de band het genre Doom metal eigenlijk heruitvindt. En dat is wellicht de verdienste van muzikanten die top riffs en drum salvo's uitdelen, maar dus vooral de vocale inbreng van een zanger/vocalist die vooral zijn eigen grenzen verlegt. En feitelijk niet alleen zijn, maar ook de onze.
Tracklist: Wearthless 08:27 Faustus 04:18 Slave Ship 06:36 Ghosts 06:03 Tremor 05:26 Dreamweaver 09:
Circa Negen jaar, zo lang hebben de fans moeten wachten op nieuw werk van de Melodieuze black Metal formatie Lemuria. De band stelde onlangs 'The Hysterical Hunt' voor in een goed gevulde JH Vizit, Wilrijk. We waren daar ook bij en schreven daarover: " Het meest opvallende op deze avond? We zagen vier bands die op hun eigen wijze sage en legendes uit occulte verhalen tot leven brengen binnen een donkere omkadering die je angst aanjaagt, tot waanzin drijft en murw slaat. Al dan niet door middel van een eerder humoristische inbreng, maar telkens met dat ene doel voor ogen. De winter in je hart nog even laten voort duren, zelfs tijdens het opkomen van de eerste echte lentezon op een zachte februari avond. Net na Valentijn was het dan ook gezellig die donkere zijde van onszelf weer op te zoeken, maal vier, na weer een geslaagde avond vertoeven in de donkere krochten van de 'underground' van de zware en duistere metalen."
Een goed geoliede machine op dat podium dus. Of dat ook op plaat het geval is vroegen we ons af? Het was in elk geval het wachten meer dan waard. Want 'The Hysterical Hunt' laat een band horen die vele bladzijden heeft omgedraaid en duidelijk klaar is om eindelijk de Black Metal wereld compleet te veroveren. Van de voormalige folk metal uit de beginjaren schiet niet veel meer over, maar het occulte rond die mythische verhalen is ook anno 2019 nog steeds overeind gebleven zo blijkt uit songs als “A Plague Upon the land”, “Between man and wolf” en andere “As Darkness Falls” pareltjes.
De plaat is een concept album geworden over het Beest Van Gévaudan, dat in de achttiende eeuw voor dood en verderf zorgde op het Franse platteland. Zo gaat het verhaal. Die waanzin, die angst en die bloederige taferelen vinden we dus terug in de riffs en salvo's van elk van de topmuzikanten binnen de band. Dat daarbij meer naar duistere black metal wordt gegrepen, zorgt ervoor dat die folk elementen binnen de muziek van Lumeria anno 2019 je tot op het randje van waanzin drijven. En dat is dus in grote lijnen de verdienste van nieuwe frontman en zanger Daan wiens stem letterlijk door merg en been gaat. Luister maar naar songs als “A Secret Life” waar zijn vocale inbreng je koude rillingen bezorgt en de haren op je armen zullen recht komen van pure innerlijke angst, zeker weten.
Aangezien hier een verhaal wordt verteld is het niet zo dat sommige songs eruit springen, het is het totaalplaatje dat je op het puntje van je stoel doet luisteren en vooral voor zorgt dat je de beelden van die weerwolf voor ogen haalt, die op middernacht je huis binnen treedt en je gehele gezin uitmoordt. Waarna je in de ochtend opstaat, en met angst in de ogen het tafereel gadeslaat. Bang voor de nacht die volgt. Die angst straalt de schijf van begin tot einde uit, en dat is toch heel belangrijk bij een concept album. Dat je diezelfde angst voelt in je hart, dat de mensen toen hebben moeten gevoeld in die barre tijden, is wat ons nog het meest over de streep trekt.
Besluit: Lumeria brengt na negen jaar wachten een plaat uit in verlengde van hun verleden, met deze keer meer oog voor het Black Metal gedeelde, en met een groep top muzikanten in hun midden die eindelijk allemaal dezelfde kant uitkijken. Met als kers op de taart een nieuwe frontman die met zijn stem en uitstraling perfect inspeelt op het verhaal op deze klasse schijf. Dat is dus op het podium het geval, dat blijkt nu ook uit die nieuwe prachtschijf.
Tracklist: Prologue (The Land Of The Beast) - A Plague Upon The Land - The Hysterical Hunt - Between Man And Wolf - As Darkness Falls - Of Winter And Hell - A Secret Life - Deceptive Hibernation - An Elusive Monster - Endgame (The Impending Truth) - Epilogue (Before The Dawn). - A Dream That Never Came (Bonus Track)
SPC ECO ofwel het duo Rose Berlin en Dean Garcia, ook bekend als het brein achter baanbrekende alternatieve rock band Curve maar in het verleden ook lid van Eurythmics, brengt het soort Dreampop dat je binnen een eerder melancholische, weemoedige omkadering doet wegzweven naar heel verre oorden. Maar er is eigenlijk veel meer aan de hand. Circa 26 jaar nadat Curve de muziekwereld in vuur en vlam zette, en elf jaar na het oprichten van SPC ECO is de band klaar voor het omdraaien van een volgende bladzijde met hun nieuwste schijf 'Fifteen'. Een pareltje dat verleden en vandaag perfect met elkaar verbindt, met het oog naar de toekomst gericht.
“Fading Out of time” geeft al de toon aan. Een song boordevol zwevende klanken. Maar vergis u niet, de band lijkt niet volledig in zijn kaarten te laten kijken. De experimentele en eerder zwoele aanpak bezorgen je wel degelijk een ware krop in de keel maar doen ook heel bewust de wenkbrauwen fronsen. Net door een eerder bevreemdend aanvoelende aanpak, waar verdovende instrumentale huzarenstukken worden gecombineerd met een al even melancholische vocale omkadering, Dat is het geval bij songs als “Teach Yourself”, “That's it well don”, “Fifteen” en “The Heart and sould”. Maar is eigenlijk ook de rode draad op de volledige schijf. Schipperend tussen donker en licht, tussen zoet en dreigend spreekt het duo dan ook voortdurend uiteenlopende emoties aan binnen songs als “Breathing” - een songtitel die perfect binnen dat plaatje past trouwens - “Melancholia mania” en “Stars”. Telkens binnen een omkadering die je dus letterlijk naar adem doet happen, en waarbij enerzijds het angstzweet je op de lippen staat, en duistere gedachten het lijken over te nemen. Maar ook lijkt anderzijds dus de zon schijnt achter die donkere wolken.
Besluit: Telkens opnieuw slaagt SPC ECO erin die snaar te raken die duisternis en licht perfect met elkaar verbindt. Zonder geluidsmuren echt af te breken, maar wel door je hart op een heel bijzondere wijze te raken. Binnen een vreemd aanvoelende omkadering, zowel vocaal als instrumentaal, laat het duo bovendien de weg open om vooral uw fantasie te prikkelen. Beluister deze schijf bij voorkeur met de ogen gesloten om de klanken en vocalen op u te laten inwerken. Tot je, eens onder hypnose gebracht, in een trance terecht komt waardoor een bonte wereld voor jou zal open gaan die enerzijds zal aanvoelen als een zacht deken tegen koude winteravonden, maar heel subtiel er ook zal voor zorgen dat je uw demonen strak in de ogen kijkt.
Tracklist: 1 Fading Out Of Time 02:38 2 Teach Yourself 04:47 3 That's It Well Done 06:44 4 Fifteen 04:22 5 Out In The Cold 05:23 6 The Heart And Soul 04:55 7 Breathing 04:25 8 Melancholia Mania 04:17 9 Stars 05:25 10 Left Out 04:10 11 In Silence 02:36 12 Gloria Sudafed 03:31 13 Never Can Know 03:32 14 The Reason Why 05:03 15 The Little Ones Out Of Time Mix 12:26
Soms ben ik chauvinistisch, zeker als het gaat om bands uit eigen streek. Soms blijven die betreffende bands wel ergens hangen, maar zijn al even snel uit mijn geheugen gewist. Er zijn echter altijd uitzonderingen op die regel. Eentje daarvan is Neo Minor. Toen we de band vorig jaar leerden kennen op het openingsweekend van Vagevuur - de vernieuwde T-Klub in Lokeren - was ik danig onder de indruk van deze jonge band getalenteerde muzikanten, maar vooral in diepe ontroering gebracht door een engelenstem van zangeres en frontvrouw Astrid die me naar andere oorden doorverwees. In meerdere recensies en verslagen heb ik dan ook mijn excuses moeten aanbieden aan de betreffende muzikanten binnen de band. Onlangs stelde Neo Minor zijn debuut EP voor in JH Okapi, Lokeren, als Lokeraar in hart en nieren kon ik dit niet aan mij laten voorbij gaan. Het verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/73375-neo-minor-ep-release-het-verhaal-van-de-mooie-rups-die-uitgroeit-tot-een-beeldschone-vlinder
We houden van bands die zichzelf heruitvinden, en blijven evolueren in hun kunnen. Dat was al te merken op dat optreden in Okapi. Ook uit die EP blijkt dit meermaals. Hoewel die stem van Astrid nog steeds de bovenhand neemt, hoor je dat de muzikanten zijn mee geëvolueerd. Dit blijkt al uit die eerste song “The More (I Try)” een song boordevol uiteenlopende emoties, die gaan van opzwepend naar diep melancholisch. Waarbij instrumentale impact en de vocale inbreng perfect in elkaar lijken te vloeien tot een magisch geheel. Weemoedigheid en de dansspieren aanspreken op een subtiele wijze is niet alleen de rode draad op deze EP, bij de daarop volgende song “Run” wordt nog meer de nadruk gelegd op lichtjes dreigend je hart raken maar ook een deur op een kiertje houden om de aanhoorder in een feestelijke roes onder te dompelen. Spelen met emoties, tot het oneindige is dus niet alleen live maar ook op deze EP een andere rode draad in het geheel.
“Take Them Home” gaat diezelfde weg op. Echter mijn favoriete nummer , zowel live maar dus ook op EP is “Nightmare”, waar Astrid haar stem onder begeleiding van hemelse mooie piano klanken - met dank aan de virtuositeit van Viktor Verstraeten, me letterlijk tot tranen toe bedwingt, kippenvel bezorgt en uiteindelijk verweesd doet achterblijven in de hoek van de kamer.
Een wondermooie trip die recht in mijn hart boort, gevolgd door een ander hoogtepunt van deze EP “Back to Reality” waar alle registers instrumentaal en vocaal compleet worden open getrokken. Een song waarop Neo Minor nogmaals bewijst een band te zijn die zich niet in een hokje laat duwen, en zijn grenzen blijft verleggen, wat getuigt van pure klasse.
Besluit: Ook al staat bij de omschrijving 'Melodieuze soundpop' - het kind moet een naam dragen nietwaar - gelogen is dat allerminst, maar we horen op deze EP, een soort visitekaartje dat Neo Minor ons aflevert, vooral een band die instrumentaal en vocaal op een jaar tijd is gegroeid en nog blijft groeien.
Bewijs daarvan die laatste song eigenlijk, waar zowel de intensieve intimiteit als de aanstekelijke dansbaarheid in elkaar vloeien tot weer eens een magisch geheel. Een gegeven dat ons meer dan ooit hoopvol doet uitzien naar een gouden toekomst voor een band die op een jaar tijd is uitgegroeid tot één van onze grote favorieten. En ja, een beetje chauvinisme? Het mag en moet zelfs, zeker in deze tijden!
Tracklist: The More (I Try) – Run - Take them home – Nightmare - Back to reality
Nederlands 
Français 
