The Kooks zijn geen onbekende meer . Ze zijn al zo’n kleine vijftien jaar bezig. Het Britse viertal uit Brighton werd in 2006 wereldberoemd door het nummer “Naïve” . Ze waren in die tijd nog net geen twintig en de jonge meisjes vielen tijdens hun optredens bij bosjes in zwijm .
Hun eerste album ‘Inside in /Inside out ‘ uit 2006 werd dan ook een gigantisch succes en na “Naïve” werden “Seaside” en “Ooh la” grootse hits. De opvolger ‘Konk’ met o.a “Do you wanna” kon de succeslijn nog doortrekken. Maar de twee daaropvolgende albums ‘Junk of the heart’ uit 2011 en ‘Listen’ uit 2014 zetten helaas het verval in. Vorig jaar brachten ze hun vijfde uit ‘Let’s go sunshine’. Een veelbelovender, steviger en minder poppier album.
The Kooks - In de Lotto-Arena trapten ze hun Europese tournee af. Hun populariteit is niet meer wat het geweest is, te merken aan een driekwart gevulde Arena. Maar ze speelden wel voor de volle 100%. Het viertal kwam uiterst enthousiast en op tijd op het podium. Frontman Luke Pritchard was het duracell konijn bij uitstek, zingen, dansen, springen, het ging hem allemaal af zonder problemen. Anno 2019 is hij een échte front- en showman geworden die weet hoe je je publiek moet entertainen. Ook de bandleden stonden op scherp en maakten er muzikaal-technisch perfecte set van.
Het oude en nieuwe materiaal werd mooi afgewisseld . Luke bedankte het publiek voor zijn komst en het warme onthaal na bijna ieder nummer deed deugd. Het oudere materiaal werd , in de lijn van het nieuwe album, wat steviger gespeeld. “Do you wanna” werd zelfs een echt rocknummer.
Solo kan Luke het nog altijd . Zijn gouden stem en zijn akoestisch gitaarspel liet de Lotto Arena muisstil worden en de smartphonelichtjes gingen aan bij het nummer “Seaside”. Aan de piano hadden we een kippenvelmoment met “See me now”.
De nieuwste singles “All the time”, “Four leaf clover” zijn mooie voorbeelden van de ingeslagen weg van broeierige , opzwepende rock. Het absolute hoogtepunt kwam na vijf kwartier waar het voor hen allemaal begon, “Naïve”, als laatste song. Alle aanwezigen zongen van begin tot einde rechtstaand mee, een ware apotheose met een minutenlange staande ovatie tot gevolg.
The Kooks kunnen het nog en zoeken een rockend concept op. Duidelijk is dat hun beginperiode het sterkst is. Live dit jaar te zien op zondag 4 augustus Festival Dranouter
Playlist: Always Where I Need To Be, Sofa Song,Eddie’s Gun, She Moves In Her Own Way, Sweet Emotion, Four Leave Clover, All The Time, Ooh La, Westside, See Me Now, Weight Of The World, Pamela, Jackie Big Tits, Watching The Ships Roll In, Bad Habits, Do You Wanna, Seaside, Junk Of The Heart, No Pressure, Naïve.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/the-kooks-28-03-2019
Organisatie: Live Nation
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
2019-03-28
Erik Vandamme
Bij Blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke Blues songs naar voor brengt. Passende bij de rokerige omgeving, waar de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het Blues genre leek ons ondanks alles toch wat dood te bloeden. Maar er is gelukkig nog steeds jong bloed die de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oud hart - en dat is als compliment bedoeld. In februari bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt 'Elsewhere Bound'. Daar waar hij het vroeger deed met enkel zijn eeuwige kompaan Steven Troch. Laat Tim zich deze keer omringen door een hele rits klasse muzikanten. Wat zowel live als op plaat zorgt voor een veel voller geluid, zo zou later blijken. Bovendien, door deze aanpak weet Tiny Legs Tim verleden, heden en toekomst van Blues muziek met elkaar te verbinden. Tot een wonderbaarlijk geheel.
Over dat Blues verleden gesproken. Als er één artiest is die dat genre in ons land mede op kaart heeft gezet dan is het Roland (****) wel. De man is ondertussen op een respectabele leeftijd gekomen, maar staat zowel naast als op het podium nog steeds te soleren als een jonge wolf in het Blues vak. Getuige daarvan zijn de samenwerking met artiesten als bijvoorbeeld Mauro, waarmee hij, toen we dit duo in het verleden zagen aantreden, ter plaatse een grens wist te verleggen binnen dat Blues en aanverwante gebeuren.
Roland is trouwens een graag geziene gast binnen de globale muziekwereld, net door zijn gezapige, eenvoudige en heel warmhartige houding tegenover medemuzikanten, fans en entourage. Zoals de speaker het min of meer zei in zijn introductie: '' Sommige artiesten spelen geen blues, ze leven het''. En dat laatste is bij Roland zeker het geval. Dat was in het verleden zo, en is in 2019 nog steeds het geval. Gedurende zijn volledige set zat hij neer op een stoel, maar houdt de teugels stevig in handen. Hij laat zich bovendien omringen door top muzikanten die met evenveel gretigheid op dat podium staan als hijzelf. En zorgt zo daardoor voor een ware glimlach op ieders lippen. Gezien zijn indrukwekkende status verwonderde het ons eigenlijk zelfs een beetje dat Roland deze avond moest openen.
Vandaar dat je deze avond kan beschouwen als een double bill, met gewoon twee headliners. Net omdat beide artiesten zo nauw aan elkaar gewaagd zijn. Door middel van een best langgerekte show was dit optreden van Roland, die ons weer eens onderdompelde in zijn typische gezapige blues atmosfeer, dan ook de perfecte opwarmer voor wat nog moest komen.
De prachtige mondharmonica inbreng van Steven sluit anno 2019 nog steeds perfect aan op de bijzonder warme stem van Tim, die bovendien met zijn gitaarspel de haren op je armen doet rechtkomen. Maar daar houdt het dus deze keer niet mee op. De inbreng van blazers, percussie, contrabas tot piano zorgt dus ook live voor een veel voller geluid. Alsof Tiny Legs Tim (*****) heel bewust een nieuwe bladzijde wil omdraaien, met respect voor het verleden. Maar vooral dus met het oog naar de toekomst gericht. Binnen een gevarieerde set wordt het Blues genre uitgekleed, doorheen geschud, overgoten met sausjes licht experimenteren en vooral veel improviseren. En warm opgediend met een kruidige saus sprankelende blazers klanken die de haren op je armen doen recht komen. Hoewel Tim de teugels strak in handen houdt, zorgt hij , net als zijn voorganger, ervoor dat zijn muzikanten de volledige vrijheid krijgen hun ding te doen. Daardoor worden alle Blues registers gewoon van begin tot einde voortdurend open getrokken. Waardoor we dat ene oorgasme na het andere over ons heen krijgen, waardoor er nog maar eens een warme gloed over ons neerdaalt.
Maar ook verlegt de man dus duidelijk een grens binnen Blues, waar eigenlijk geen grenzen meer zijn. En dat is iets dat ons dus ook op die nieuwe klasse schijf opviel, en eveneens live compleet in de verf wordt gezet.
Besluit: Oude blues in nieuwe zakken gestopt, dooreen geschud en gerecycleerd alsof de heren de blues hebben heruitgevonden. Dat is hoe we dit optreden van Tiny Legs Tim nog het best kunnen omschrijven. Nog steeds vertoeven we, net als toen de we Tiny Legs Tim in het verleden aan het werk zagen, in diezelfde rokerig pub. Maar deze keer zien we dus geen twee jonge mannen op het podium staan die met een warme stem en mondharmonica ons in vervoering brengen, maar wordt Tim en Steven gerugsteund door een complete band die door middel van een vol geluid met blazers, gitaar, piano je in van begin tot einde in vervoering brengt. Dat is eigenlijk hoe onze boterham Blues altijd moet klinken, maar als daarbij grenzen worden verlegd en nieuwe wendingen worden aan gegeven die ons hart nog meer beroeren? Dan blijven we rustig zitten en bestellen nog een nieuwe borrel tot het sluitingsuur is aangebroken.
Diep onder de indruk van zoveel virtuositeit die de temperatuur in ons Blues hart meermaals naar een kookpunt doet stijgen, verliet ik de zaal dan ook met een brede glimlach op de lippen, de donkere nacht tegemoet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/tiny-legs-tim-29-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/roland-van-campenhout-28-03-2019
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
Na een pauze van zestien jaar is Dead Man Ray terug. De band van Rudy Trouvé en Daan Stuyven is uitgebreid tot een zestal met naast vaste mannen Elko Blijweert, Karel de Backer en Wouter Van Belle, ook nieuwkomer Steven Holsbeeks. Eind vorig jaar was er de EP ‘Een’, de nieuwe plaat ‘Over’ was nog niet uit op het moment dat Dead Man Ray zijn try-out kwam doen in een uitverkochte 4AD.
De band was goed geluimd, met Rudy Trouvé in een komische glansrol. Omdat Dead Man Ray geen retro-act wil zijn, kregen we eerst een paar oude nummers, waarna de volledige nieuwe plaat gespeeld werd. De herkenbaarheid zat dus vooraan, met opener “Chemical” met zijn dEUS-gekte en jazzy outro, het bijzonder sfeervolle “Brenner”, daarna een komisch intermezzo over Kind en Gezin (Daan is vader geworden): het zinnetje “jouw papa en mama zijn niet je echte ouders” werd door de sampler gehaald. In “Landslide” duikelde Daan gezwind de toonladders af. We waren haast vergeten hoe slim de collages van Dead Man Ray in mekaar zaten, poppareltjes met riffs en onverwachte wendingen.
Na dit trio, was het tijd voor de nieuwe plaat, en die klonk zeer goed moeten we zeggen. Songtitels moeten we u schuldig blijven, volgens Daan waren de meeste nummers raar, het vertrouwde Dead Man Ray recept werkt ook in de nieuwe nummers zeer goed: collages met keyboards, een of meerdere gitaren die invallen, met een knipoog naar Pinback en Grandaddy. Het opvallendste nummer was in het Frans gezongen, een soort van Gainsbourg-parlando die in een Kraftwerk-compositie morfte. Bissen deden ze met de nieuwe single “Out” en “Copy of ‘78”.
De band nam ruim de tijd voor de nieuwe plaat, en behalve aan de losheid van de band gaf dit optreden nergens de indruk dat dit een try-out was. De band is klaar voor de concertreeks die het nieuwe album (nog) naar de AB en de zomerfestivals brengt.
Setlist: Chemical -Brenner - Landslide - Monochrome -Half inch ice-The waving sound-Clear history -Middle aged man -Take & give -The Ladder- Sunny side down -Home -The Flock -Blisters-How to fall
Bis: Out-Millionaire- Copy of ‘78
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Magasin 4, Brussel heeft een fijne concertreeks klaar dit voorjaar. We kunnen voor twee concerten in de maand april telkens twee single tickets weggeven
- dinsdag 9 april 2019 - Dälek (US) + The Ångströmers + Old Painless ; antwoorden vóór 5 april 2019
- donderdag 25 april 2019 - Housewives (UK) + Stakattak; antwoorden vóór 20 april 2019
De winnaars worden persoonlijk verwittigd en kunnen hun single ticket afhalen aan het onthaal
Klik hier
Gisteren hielt het Britse duo Maribou State halt in de Ancienne Belgique voor de voorstelling van hun tweede plaat ‘Kingdom in Colour’. Eerst ging het optreden van de band doorgaan in de Flex opstelling maar wegens een succesvolle ticketverkoop werd er last minute beslist om te upgraden naar de grote zaal, en met succes. De band speelde gisteren voor een uitverkochte zaal.
In het programma van de band stond Amy Root. Wie die naam hoort vallen, denkt al bijna automatisch aan een onschuldige dame met een gitaar. Niets is minder waar want deze vooroordelen werden meteen ontkracht in de Ancienne Belgique. Amy Root is in tegenstelling tot we dachten een Nederlands mannelijk duo dat instrumentale elektronische muziek brengt waarbij de link met Bonobo en John Hopkins al snel kan gelegd worden.
Maribou State - Naar aanleiding van de release van hun tweede plaat trok de band de afgelopen maanden de wereld rond. Gisterenavond kreeg Brussel de eer om de laatste venue te zijn in het tourschema van de band. “Home” als eerste nummer, zorgde er dan ook voor dat Brussel tijdelijk de thuishaven van de band werd.
Voor de opnames van Kingdom in colour deed het duo in de studio beroep op misschien wel de hype van het afgelopen jaar, Khruagbin. We zagen het al aankomen maar mee uitgenodigd waren ze niet op tour. Echt gemist hebben we ze niet want het viertal, ze staan namelijk met 4 op het podium, wist zich perfect te redden en zorgde ze ervoor dat we tijdens “Feel Good” langzaamaan onze heupen konden los maken.
Holly Wither hadden ze zoals verwacht wel mee op tour genomen. Als geen ander wist ze zich een weg te banen door nummers zowel nieuwe als oude nummers. Zo bewees ze tijdens onder andere “Steal”, “Midas”, “Glasshouses” en “Nervous Tricks” dat ze een uitstekende zangeres is die perfect de albumversie live kan vertolken. Enkel had er voor ons van haar zangvocalen een hoekje af gemogen om het allemaal iets opwindender te maken.
Het meest opwindende moment kwam er naar het einde van de set toe. “Natural Fools” werd in een nieuw jasjes gegoten waardoor de Ancienne Belgique in een danstempel veranderde waarin bij wijze van spreken het zweet langs de muren naar beneden kon druipen. Ook tijdens afsluiter “Turnmills” wisten ze als geen ander hun frisse grooves op het publiek af te vuren.
Dat de lente in het land is werd gisteren nogmaals bewezen door de passage van Maribou State in de Ancienne Belgique. Met hun tweede plaat ‘Kingdom in Colour’ wisten ze op hun eigen manier het publiek aan het dansen te zetten met hun warme, groovy muziek. Stilstaan was absoluut geen optie gisteren. Benieuwd naar wat dat gaat geven tijdens hun passage op Rock Werchter deze zomer.
Setlist: Home - Feel Good – Steal – Glasshouses – Kingdom – Wallflower – Vale - Midas - Natural Fools - The Clown - Nervous Tricks – Kama – Turnmills
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Mauro Pawlowski moeten we niet meer voorstellen. Die kent iedereen van Evil Superstars, dEUS, zijn solowerk en zijn talloze samenwerkingen (Mitsoobishy Jacson, The Love Substitutes, Hitsville Drunks, Gruppo Di Pawlowski, …).
Kloot Per W is van een oudere generatie. Op zijn CV staan bands als The Misters, The Employees, Polyphonic Size, Sandie Trash, De Kreuners en De Lama’s. Per W heeft een passie voor de Beatles en de Ramones en vorig jaar nog bracht hij ‘Inhale Slowly and Feel’ uit, zijn ode aan de Velvet Underground.
Per W en Pawlowski bewonderden al lang elkaars werk, en stonden al in 2006 eens samen in een studio. Op ‘Insider/Outsider’ werken ze voor het eerst samen aan een volledig album. Dat levert niet altijd het verwachte vuurwerk op, maar vervelen doen ze nooit.
De eerste track is meteen raak. “KPW on 45” heeft een beetje een – wie kent dat nog – Stars On 45-vibe, met goed verstopte backing vocals van Luc Crabbe van Betty Goes Green, Daan, Peter Evrard (Idool en 10Rogue), Nathalie Delcroix en William Souffreau van het legendarische Irish Coffee. Ondanks al dat verzamelde talent is het een coole, maar rustig voortkabbelende song met in de lyrics een paar opmerkingen over de Ramones. Liever hadden we de grain en branie van die Amerikaanse punks ook in de muziek ontdekt. Deze track is meer Broken Glass Heroes dan de Broken Glass Heroes zelf. Jammer ook dat ze al die gasten niet ook lieten meeschrijven aan de track, want die collectie talent inzake lyrics en compositie kon “KPW on 45” vast nog naar een hoger niveau tillen. Ook “We Won’t Lose Touch” is een heel traditioneel poprocknummer met Mona Per W die heerlijke backingvocals toevoegt op deze naar Tom Petty overhellende track.
Een songtitel als “Eleonore Rigby” verrast niet voor Per W. Dat is maar twee letters verschil met “Eleanor Rigby” van de Beatles. Muzikaal slaan Per W en Pawlowski hier evenwel een heel andere weg in met hevige Franse lyrics, gefluisterde backings, een drammerige piano, een van de Velvet Underground-geleende gitaarlijn, een Julle De Borgher-drumritme, … Dit is smullen voor muziekliefhebbers. Hetzelfde recept volgt voor “Waitng For The Con Man”. Dat is opnieuw maar een paar letters verschil met “Waiting For The Man” van de Velvet Underground, maar muzikaal kon het duo daar niet verder van zitten, met een pompende bas en gemene discopunk-riffs die gepikt zijn van de Talking Heads en Devo. Mocht het tempo nog net iets hoger liggen, komen ze hier wel uit bij de Ramones.
Nog meer vuurwerk volgt op “Smokey Derision”, met bas, drums en ijle gitaren uit de donkerste periode van de jaren ’80, en – heel passend - een licht vervormde stem. Doet denken aan de glorieperiode van Front 242 en de Neon Judgement. Meer ‘80s dan dat ze ze in de ‘80s maakten. Ook “Human Grain” voelt heel retro-weerbarstig aan, maar mist toch wat inhoud. “Sleepless Under Water” treft dan weer wel doel, als moderne, trage en met weerhaken gepimpte blues en een songtekst die je voor het eerst op dit album meteen bij de lurven pakt.
“Room!” is het absolute hoogtepunt van dit duo-album. De intro roept echo’s op aan Depeche Mode in hun Berlijnse periode. Daarna komt er een BB King-gitaar langs. Vocaal zit deze track op de juiste golflengte, wat we niet elke keer kunnen zeggen. Het is moeilijk te duiden, maar op deze track gebeurt er iets magisch en komt het talent van Per W en Pawlowski het sterkst bovendrijven. Dat herhalen ze nog eens op het vinnige “Stand Up Chameleon”, opnieuw een mix van 80’s elektro en over-the-top bluesrock.
Daartegenover is “Land Of The Most Forgotten” nog steeds een degelijke track, maar misschien net iets te gewoontjes. “Spanwerk” begint veelbelovend, met iets van een soundsystem, maar verzandt al snel in richtingloos gerommel. Het instrumentale “Pale In The Face” is een knappe soundscape, maar ook niet meer dan dat. “Bigotry & Bigamy” doet muzikaal denken aan een slepende versie van dEUS ten tijde van ‘In A Bar, Under The Sea’.
Naar het einde toe scoort het duo nog twee keer. “Naked Girl” heeft een David Bowie/Iggy Pop-vibe en zou net als “Say What You Do” niet opvallen op een album met onbekende, donkere synthpop uit de jaren ’80. Het album sluit af met “The Dream Pop Spa”, met een lange intro, dan bijna tien minuten niks en dan nog het eerder flauwe vervolg van de track. Er zijn elegantere manieren om de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
‘Insider/Outsider’ geeft een paar keer het vuurwerk dat je mag verwachten als je Kloot Per W en Mauro Pawlowski samen in een studio zet, maar leert ook dat muzikale genialiteit niet zomaar op bestelling komt. Dit duo levert de beste resultaten als ze voor elkaar stoorzender kunnen spelen, maar zuiver op compositie en lyrics winnen ze deze wedstrijd niet. Misschien hadden ze niet enkel hun agenda’s maar ook hun adresboekjes met bevriende muzikanten moeten samenleggen vóór ze de studio introkken.
Album ‘Pardon My French’ is al uit sinds vorig jaar, maar kwam pas onlangs op mijn radar. Voor Unwanted Tattoo heeft de albumtitel twee betekenissen. Aan de ene kant verontschuldigen ze zich voor hun licht ondeugend taalgebruik. Voor de tweede betekenis moet je weten dat deze band bestaat uit drie Vlamingen en één Waalse. Het is dus vooral zangeres Annette die zich bij repetities of optredens al eens moet verontschuldigen voor haar taal. Zingen doet ze overigens prima in het Engels. De band bestaat al bijna tien jaar en heeft best wat succes in België, Frankrijk, Duitsland en de UK.
Bassiste Rine geeft deze band als tweede stem een beetje een B-52’s-Vibe (“Love Shack”, maar ook “Roam”, “Channel Z”, “Rock Lobster”, …). Ook al omdat Unwanted Tattoo muzikaal toch ook een beetje bij die Amerikaanse band aanleunt, maar vooral omdat ze bovenop die ronde tweestemmigheid net zo’n ondeugende en bijna vrolijke insteek hebben. Het moet bij deze band niet altijd ernstig zijn en er mag al eens gelachen worden. De lyrics zijn behoorlijk lichtvoetig, maar ook weer geen nonsens.
Deze band heeft zijn roots in de punkrock, maar voegt daar nog flinke scheuten rockabilly, ruige garage en surf aan toe en komen zo uit bij wat ze rawk ’n roll noemen. De beste tracks zijn “Devilette”, “Fool On A Leash” en “Little Miss Betty Woop”, maar eigenlijk staan er geen vullers op dit album. De afsluiter “Tick Tick Boom” is eigen werk van Unwanted Tattoo en geen cover van The Hives, hoewel dat nummer zeker niet zou misstaan in hun set.
‘Pardon My French’ is enkel op vinyl verkrijgbaar. De oplage is beperkt.
De Zwitsers van de jonge band Visions in Clouds zijn actieve baasjes. Eind 2016 was er hun debuutalbum, eind 2017 kregen we een EP met vijf tracks en eind 2018 kwam hun tweede album uit. Ze laten er geen gras over groeien en terecht want ze maken bijzonder fijne wave/postpunkliedjes. En ‘What If There’s No Way Out’ is terug een stapje vooruit. De vocals klinken superbe en breed. Ze zitten iets meer prominenter in de mix en dat is goed uitgedraaid. De gitaarlijnen van Leopold Oakes (een Amerikaan die ze in 2017 hebben ingelijfd) zijn strak en trekken de sound open. Om je een klein idee te geven: het klinkt wat naar wat The Twillight Sad en de vroege Editors maakten. Ze zijn best catchy bij momenten.
“Fourteen” is zo’n track met een catchy refrein. Het is uptempo en heeft een leuke vibe. Ondanks dat de thema’s in hun muziek eerder donker en duister zijn zoals daar zijn: eenzaamheid, identiteitsproblemen, rechteloze jongeren enz… klinkt hun muziek toch niet erg zwaar en desperaat. Dat maakt de songs erg aantrekkelijk en toegankelijk. “Tides” was de voorafgaande single en niet eens hun sterkste track hier op dit album. “Certainties” is een track dat diep onder de huid kruipt. Op “Out Here On My Own” steelt de basgitaar samen met het aanstekelijke refrein de show.
Visions In Clouds weten de aandacht te trekken en te behouden gedurende de 11 tracks op dit album. Dit is een heerlijk album met een eigen geluid dat zijn roots in de wave van de jaren ‘80 heeft liggen.
Het nieuwe album van The Young Gods heeft een hele tijd op zich laten wachten. ‘Data Mirage Tangram’ vormt dan ook een complete stijlbreuk met het vroege en het voorgaande werk van dit Zwitserse trio. Alles klinkt trager, mysterieuzer en langer. Een mix van dromerige ambient, drones, jazzy ritmes en postpunk-elementen in de gitaarstukken en vervormde stemmen.
Het nieuwe album is wel nog steeds heel herkenbaar, o.m. dankzij de heel zuinig gebrachte lyrics in het Frans en in het Engels, en de typische soundscapes van Cesare Pizzi. “Entre En Matiere” is donkere dreamambient. “Tear Up The Red Sky” is drijft op vervormde gitaarlijnen en is dansbaar, misschien niet voluit, maar wel voor postpunkers. Het is een heel gelaagde track met terugkerende motieven en een mooie, vrij klassieke opbouw naar een paar uitbarstingen rond het refrein. Niet zo vernieuwend als je de geschiedenis van de elektrorock bekijkt, maar het is wel mooi hoe The Young Gods er zijn eigen ding mee doet.
Hetzelfde geldt in grote lijnen voor “Figure Sans Nom”, een track met subtiele muzikale hints naar de jaren ’80, met name dankzij een heel ijle, vervormde gitaar. Franz Treichler speelt nog meer dan vroeger met tekstuele herhalingen, die hij als een mantra afvuurt. Ze nemen vooral ook hun tijd. Geen enkele track op dit album blijft onder de vijf minuten.
“Moon Above” is een moeilijke. Het is een richtingloze mix van jazz, krautrock, blues en minimal elektro. Doorgaans worden The Young Gods-tracks rechtgehouden met een strak ritme, maar als – zoals hier – dat ritme-geraamte wegvalt, blijft er mar weinig over. De welgemikte blues-harmonica maakt nog iets goed door aan te sluiten op het ritme van de tekst, maar dit zal voor heel wat fans toch een brug te ver zijn. “Everythem” en “All My Skin Standing” lijden voor een deel aan dezelfde ziekte, maar gelukkig keren op “All My Skin Standing” de ritmes van de tribal drums wel genoeg terug om de luisteraar houvast te bieden. De erupties komen op deze track onder de vorm van gitaarnoise. Het doet een beetje denken aan Neon Electronics of aan TB Frank & Baustein.
Staat er dan niets op ‘Data Mirage Tangram’ voor de fans van het eerste uur? Toch wel. Zeker “You Gave Me A Name” sluit van alle tracks op dit album nog het beste aan op hits als “Kissing The Sun”, “Gasoline Man” en “Skinflowers”, al heeft ook deze track niet dat voortdenderende EBM-ritme.
Blij dat The Young Gods terug zijn en dat ze niet ter plaatse zijn blijven trappelen.
Blak Juju is een Belgische band met o.m. drummer Dirk Jans (De Mens en Brasseur), zangeres Sibyl Jacob (Moiano, DJ4T4), DJ Dirk Swartenbroekx (Buscemi), zanger/rapper TD Rankin (Steve Emmanor) en bassist Ben Brunin (Vive La Fête, Isolde & Les Bens). De bandnaam telt één ‘c’ minder dan Black Juju, de song van Alice Cooper.
Blak Juju wil dub, reggae, electro en dance op een originele en exotische wijze blenden tot oververhitte dansvloerhits. Op hun eerste single, het vorig jaar uitgebrachte “Murder Style”, lukte dat wonderwel. Op deze nieuwe single, een cover van het Britse one-hit-wonder The Korgis, lukt dat al veel minder. Vooral omdat je hier geen band aan het werk hoort. Dit klinkt eerder als Buscemi featuring Sibyl Jacob. Ook zijn de dub en reggae nauwelijks te bespeuren. Heel vaag zit hier iets in van een soundsystem, maar de overheersende beats klinken veel te Europees en dat kunnen de super-zwoele vocalen niet verhelpen. Jammer, want deze cover leende zich perfect voor slome, loungy reggae of hitsige dancehall.
Toch blijf ik nog benieuwd naar het album dat later dit jaar zou moeten volgen.
Eind vorig jaar waren we al redelijk onder de indruk van “The Mountain”, de debuutsingle van El Mischi, het pseudoniem van Bart Michiels. Zijn - toen - fluwelen stem en zachte piano-poprock had raakpunten met The Nits, Slow Pilot en Jasper Steverlinck. Als tekstschrijver had hij nog wat werkpunten.
El Mischi heeft op “Wake Up” zijn troeven nog beter uitgespeeld en een inhaalbeweging gemaakt voor de werkpuntjes. De lyrics zijn deze keer heel to the point. Vooral productioneel is deze tweede single een hele sprong vooruit. De melancholische piano werd ingeruild voor een sfeerzetting die in dikke lijnen op het canvas getrokken werd. Ook zingt El Mischi hier een duet met zichzelf: het zachte, bijna fluisterende fluweel van “The Mountain” wordt deze keer opgedeeld in een hoge kopstem en een lage buikstem die netjes over elkaar gelegd werden. Knap gevonden voor iemand die het meeste alleen bedenkt. In de lage regionen komt El Mischi in de buurt van Tamino. Naar het einde toe haalt hij - een beetje als bij de vorige single - heel hoog uit. Misschien nog iets hoger en dus straffer dan de vorige keer.
Nog een paar van dergelijke sterke nummers als “The Mountain” en “Wake Up” en dan mag dat debuutalbum gaan komen.
Waar ze de artiesten blijven halen bij MayWay Records weet ik niet, maar feit is dat er de laatste maanden de ene na de andere veelbelovende artiest voorgesteld wordt. Maar ons hoor je niet klagen want de kwaliteit is steeds weer aanwezig.
Zo ook met deze band van de Belgisch-Nederlandse Galine Diana Kuyvenhoven. Ze geeft o.a. zang, koorzang en kunstgeschiedenis aan Academie Kunsthumanoria in Brugge.
Galine begon oorspronkelijk als een bescheiden soloproject maar het groeide al snel uit tot een volwaardige band. Esther Coorevits en Wouter Vandersyppe (beiden van I Will, I Swear) alsook Jan Verstraeten en Sven Sabbe (Uncle Wellington) werden vaste leden van de band.
In april 2018 bracht ze een EP uit die niet onopgemerkt voorbij ging waardoor ze ‘artist in residence’ werd in Het Wilde Westen-De Kreun. Dit in navolging van Mooneye. Eind vorig jaar kregen we de uitstekende single “Endless” en nu is er dus een nieuwe single “Gravity”. Hiermee bewijst ze al het goede van ervoor: een mooie en krachtige stem gegoten in moderne indiepop-songs. Haar stem is heerlijk warm en soulvol bij momenten. Het nummer is even sterk als haar voorganger. Catchy en met de nodige diepgang.
Met Galine is er bij het Kortrijkse label nog een klasse band aan boord. De tijd is rijp voor een full album lijkt mij.
Drie Nederlanders met een verleden in andere bands zijn gestart met The Kryng, een band die openlijk schatplichtig is aan de Britse garagerock van de jaren ’70. Heel basic in opzet en toch een mooi vol garage-geluid met licht psychedelische accenten. Denk aan The Kinks, The Troggs, The Move en de Beatles in hun begindagen.
Het trio zet niet alleen het juiste geluid neer, ook de melodie, de bewegingen in de muziek, de lyrics en de vibe zitten goed en dat hoor je toch maar zelden bij bands die naar dit tijdvak teruggrijpen. B-kantje Another Love kan net iets minder bekoren, maar daarvoor is het ook een B-kantje.
Dat mag je zelfs letterlijk nemen, want deze single is enkel op vinyl verkrijgbaar. En dan nog in een beperkte oplage. Een fantastische single van The Kryng. Hier willen we meer van horen.
Left Eye Perspective is ontstaan in Gent. Ze spelen al geruime tijd op allerlei Vlaamse podia. Vorig jaar wonnen ze het rockconcours van Lokale Helden in Oost-Vlaanderen in Jeugdhuis Asgaard. Dit is nu pas hun eerste EP dat ze op de wereld loslaten. In 2017 was er hun eerste single “The Wanderer”, een zeven minuten lange rollercoaster van riffs. Left Eye Perspective maakt progressieve metal met zware riffs en invloeden van stonerrock en grunge.
De band bestaat uit bassist Jelle De Bock, Kim Berghe (lead guitar), Kristof Loockx (guitar en vocals) en drummer Tony Goethem. Op ‘Defiance’ presenteren ze ons vier tracks.
“Conjura” is de single die dit EP-tje moet promoten. Een prachtige track die zowel door de metal als de grunge beïnvloedt werd. De song zit goed in elkaar en bevat de nodige ritmewissels. De zang is aangenaam en doet bij momenten wat denken aan Alice In Chains. Het thema doorheen de vier songs gaat grotendeels over het verwerken van verdriet en verlies. Een soort van conceptalbum eigenlijk. “Conjura” gaat over het omgaan met de zelfmoord van een vriend terwijl “Death of The Sun” het onderwerp van depressie en gekte aansnijdt. Ook “Vendetta” kan als single dienen. Een geweldige gitaarsound, een strakke ritmesectie en met een catchy zang. Dit geldt ook voor de andere twee tracks. Een machtige ep dat naar meer doet smaken.
Snedig, meeslepend, vet en catchy! Ik ben al helemaal mee. Ik moet ze dringend eens live aan het werk zien. Dat treft want ze staan binnenkort nog enkele malen op een Vlaams podium. Check maar eens hun facebookpagina.
Nederlands 
Français 
