Kobe Sercu is een nieuwe naam in de boomende West-Vlaamse dialect-pop. Er moet daar toch iets in het water zitten, want ook deze Sercu is een songsmid van de zuiverste soort. Misschien een beetje traditioneler dan Augustijn of Ertebrekers, maar met minstens zoveel talent om een pakkende tekst te schrijven. Deze single en ander werk van Kobe Sercu doen mij meteen denken aan Astrid Nijgh, de schrijfster die Boudewijn De Groot groot maakte, en anders wel aan een monument als Willem Vermandere of Dimitri Van Toren.
Kobe Sercu werd ‘ontdekt’ door Luk Alloo in zijn programma Alloo In De Nacht. De mediafiguur gaf hem meteen een budget om een eerste single op te nemen. Dat werd“Kom Bluf Gerust”. Sercu wordt hierop begeleid door een band met vier zijn broers, met daarbij ook acteur Mathias Sercu van Eigen Kweek. De single is de voorbode van een compleet album, als er via crowdfunding genoeg centen bij elkaar gehaald worden.
Afgaand op de melancholische americana van “Kom Bluf Gerust” en de West-Vlaamse vertaling van Green On Red en Jackson Browne zou het gewoon jammer zijn mocht dat album er niet komen.
https://crowd.hellobank.be/nl/projects/kom-bluf-gerust-cd?ciid=hc:shorturl
Tien Ton Vuist is een rockduo uit Oudenaarde dat eind vorig jaar zijn eerste EP ‘Bidole’ losliet op de wereld. We merkten toen dat het aanbod songs ging van Ben Folds Five en Black Keys tot Pixies en Death From Above 1979.
Op hun nieuwe single “Best Plan Ever” trekken ze volop de kaart van het eerste deel van die referenties. Deze single zou het in de jaren ’90 prima gedaan hebben op de Amerikaanse collegeradio’s, waar ze toen wild werden van Lemonheads, Teenage Fanclub, REM, Weezer en Ben Folds. Productioneel en inhoudelijk (de lyrics) is deze “Best Plan Ever” een grote stap vooruit. Deze single heeft een mooi vol geluid en het toevoegen van dat heel basic orgeltje op het einde trekt ons helemaal over de streep. Dit is voer voor de Afrekening van StuBru.
Weerman is één van de vaste waarden van het Gentse label Vuilbak. Op de nieuwe EP ‘Mopszu’ vind je vier tracks die zich ophouden op de grens tussen loungy/laidback triphop, soundscapes en minimal elektro. “Beekje” begint inderdaad met het geluid van een kabbelend beekje, maar wordt al snel opgewerkt met een misschien net-niet dansbaar en toch heel smooth urban ritme. “Passa Gier” is al wel dansbaar, toch voor loungy afterparty’s. Deze track smeekt om een korte vocale gastbijdrage van een van zelfvertrouwen overlopende jazzclub-zangeres, maar dat zou uiteraard te veel commerciële uitverkoop zijn voor een release op Vuilbak.
‘Mopszu’ gaat meer naar de minimal elektro en sluit meer aan op het vroegere, meer weerbarstige werk van deze Weerman. Kaal en minimal, maar toch warme beats. Het afsluitende “Dubbieus” maakt zijn titel helemaal waar. Mysterieuze elektro, mooi in uitgewerkte laagjes over elkaar met telkens een ander ritme dat je aandacht trekt.
Als geheel behoren deze vier tracks tot het meest toegankelijke werk van Weerman. Toegankelijk, maar toch zonder commerciële toegevingen, zoiets.
Elektro/Dance
Mopszu EP
Weerman
Witchlords is een nieuwe Vlaamse powermetalband met een sterk debuutalbum: ‘Demons In The Dark’. Ze komen niet helemaal uit het niets, want zowel zanger-gitarist Kristof als drummer Thomas komen van bij heavymetalband Point Fifty. Kristof deed ook nog eens de bas erbij en zelfs het artwork. Live wordt het duo nog aangevuld tot een vierspan, zodat Kristof zich helemaal kan toeleggen op de hoge toppen die hij scheert met zijn stem.
Hij gaat zo hoog als de jonge Rob Halford en kan dat ook nog eens heel lang volhouden. Ook zijn ‘gewone’ zangstem is dik in orde. Muzikaal zit alles op de juiste plek bij Witchlords. Ze zitten in het spoor van het vroege werk van Europese powermetalbands als Helloween, Blind Guardian en Primal Fear en kruiden dat nog wat met extra-agressieve gitaren en drums die de snelheid niet schuwen. Inzake productie laten ze misschien nog een aantal punten liggen, maar aan de andere kant hebben ze wel zowat alles gehaald uit deze laptop-productie wat er uit te halen viel.
Inhoudelijk gaat het hier over veldslagen en heldendaden, wat ook al heel klassiek is voor powermetal. De twee van Witchlords houden daarbij van tabletop wargaming, zodat ze niet ver moeten gaan zoeken voor inspiratie. Andere heel goede tracks zijn “Hero’s Fate” en “Chaos. D”.
Het was lang geleden dat er nog eens een nieuwe Belgische powermetalband de neus aan het venster stak, maar dit is wel meteen raak. Benieuwd of ze dit live kunnen waarmaken en vooral benieuwd wat Witchlords zou doen in een ‘echte’ studio.
Veel volk voor deze Ethan Johns, wiens naam waarschijnlijk bekender is dan zijn muziek. Johns is een gewaardeerd producer die werkte voor onder meer Ryan Adams, Tom Jones, Kings Of Leon, Rufus Wainwright, Paul McCartney en Crosby, Stills & Nash. Daarmee treedt hij in de voetsporen van vader Glyn Johns, een mythische naam in de muziekwereld die je in kleine lettertjes kan terugvinden op platenhoezen van Led Zeppelin, The Rolling Stones, The Who, Eagles, Eric Clapton of The Band. Maar Ethan maakt ook zelf muziek, eerst op zijn eentje en sinds enkele jaren met The Black Eyed Dogs. Met hen kwam hij zijn laatste plaat, de dubbelaar “Anamnesis”, voorstellen.
Een uiterst sympathieke Ethan Johns verscheen met een hertimmerde band op het podium: geen viool of keyboard, wel een pedal steel (geen traan om gelaten). Hij opende de set met “Runaway Train”, stevige americana, knap gebracht maar niet van die aard om mijn hart ook maar één tel sneller te laten kloppen. Toen hij even later een nummer, geschreven door Benmont Tench (gevierd studiomuzikant en toetsenist bij Tom Petty’s Heartbreakers) met wie hij samen een plaat opnam, bracht begon ik het ergste te vrezen. Dit was aalgladde soft rock waar ik liever in een grote boog omheen loop. Wanneer hij een eerste keer naar zijn akoestische gitaar greep keerde het tij helemaal via een herfstige song met de pedal steel van Chris Hillman in een glansrol. Daarna volgden ook nog enkele smaakvolle nummers op mandoline maar hét hoogtepunt van de avond kwam er toen hij op een ‘Gretsch White Falcon’ gitaar een magistrale versie van “Time (The Revelator)” door het café liet galmen. Het origineel van Gillian Welch leek me onmogelijk te overtreffen en toch wist Johns deze song te laten uitstijgen tot een weergaloos anthem van meer dan tien minuten. Adembenemend en vanaf dan kon mijn avond niet meer stuk. En er volgden nog meer parels (“Twenty first century paranoid blues”, “Six and nine”,...) waardoor ik die aarzelende start volledig vergat.
Na een uur en drie kwartier hield Ethan Johns, de bescheidenheid zelve hoewel hij zowat alle rockgoden met de voornaam mag aanspreken, het voor bekeken en kon de stormloop op het platenstandje beginnen.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Ethan Johns with The Black Eyed Dogs - Balancerend tussen Britse folk en americana
Ethan Johns with The Black Eyed Dogs
Café De Zwerver
Leffinge
Hoe zou het nog zijn met de Young Gods? Jong kan je frontman Franz Treichler (Franz Muse) en knoppendraaier Cesare Pizzi (Ludan Dross) bezwaarlijk nog noemen. Daarvoor zit er intussen al wat teveel grijs in hun respectievelijke paardenstaarten. Aan de opkomst voor hun shows te zien, kan je ook Gods al schrappen. In de afgerond 20 jaar dat ze naar België komen voor shows, zijn ze de capaciteit van de Botanique niet kunnen ontgroeien. Hun godenstatus maken ze dan weer wel waar als andere bands en artiesten in interviews vertellen waar ze de mosterd gehaald hebben. Dan komen o.m. Pitchshifter, U2 en David Bowie al eens vaak bij dit Zwitserse trio uit.
Eerder dit jaar verscheen er eindelijk nog eens nieuw werk van deze industrial elektro-rockband. ‘Data Mirage Tangram’ kwam tot stand in 2015 op het Cully Jazz Festival en is drie, vier jaar later pas afgeraakt. Op dit twaalfde album, het eerste sinds 2010, doen The Young Gods het meer atmosferisch, maar vooral langer en trager. Gelukkig doen ze dat in stijl. Er zit nog steeds een flinke dosis rock en techno in hun nieuwe tracks, maar deze band heeft z'n eigen plekje gevonden in het muzieklandschap, met onverwachte gitaren en breaks, maar een stuk verder weg van hun aan Front 242-verwante EBM van de begindagen.
De Young Gods starten hun set in Brussel met “Entre En Matiere” uit hun jongste album. Het nummer start met een ambient-vibe en heel minimale belichting. Heel jammer dat de sfeer nog verpest door een heel ijverige roadie die nog wat kabels moet controleren. De gitaarklanken van Franz Muse doen hier vaag wat denken aan The Cure tijdens “Fascination Street”. Het publiek reageert meteen enthousiast maar ondanks dat deze Zwitsers reeds acht of negen keer eerder in deze zaal speelden, kan er aan het begin van de set niet meer begroeting af dan een wel heel zuinig ‘bonsoir’.
Het tweede nummer in de set is “Figure Sans Nom”, ook al van ‘Data Mirage Tangram’, een stuk dansbaarder en met die heel repetitieve tekst die als een mantra de zaal wordt ingeblazen. Nog meer nieuw werk volgt met “Tear Up The Red Sky”: aanvankelijk krijgen ze het publiek hiermee niet veel verder dan wat heen en weer wiegen, maar met een mooi opgebouwde, bulderende finale komt er eindelijk wat leven in het publiek. Opnieuw krijgt het enthousiaste publiek een wel heel zuinig ‘merci beaucoup’ teruggekaatst van Franz Muse.
Ook “All My Skin Standing” komt van het nieuwe album en krijgt een net iets warmere ontvangst. Tribale drums, EBM en explosieve gitaarnoise in de stijl van Thurston Moore (Sonic Youth) worden in deze track op een hoopje gegooid in een wel heel lange versie van deze track. We zijn dan al 40 minuten ver in de set en er zijn nog maar vier tracks gepasseerd. Maar het publiek geniet met volle teugen.
“Moon Above” valt live wat tegen. Hier mixen de Young Gods improvisatie-jazz met noise en dikke geuten blues, met zelfs een stukje mondharmonica.
Daarna komt eindelijk ouder werk aan de beurt met “About Time” uit 2007. Op “Envoyé” laat Franz Muse voor het eerst zijn gitaar aan de kant. Op dit oudje uit 1987 gaan de fans helemaal los. De reguliere set wordt afgesloten met een track uit het nieuwe album die als beste aansluit bij het oudere werk: “You Gave Me A Name”.
De bisronde is één grote dankbetuiging aan de fans, met de Young Gods-klassiekers “Kissing The Sun”, “Gasoline Man” en “Skinflowers”. Anders dan in Londen of Parijs krijgt het Brusselse publiek nog een extra toegift: “Everythem”.
Young Gods is één van die zeldzame bands die erin slaagt om zijn publiek te laten meegroeien met de band. Niet in aantallen fans, maar in de muzikale reis die afgelegd wordt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/the-young-gods-24-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/amute-24-03-2019
Organisatie: Botanique, Brussel.
Vooraf had ik al mijn overredingskracht moeten aanwenden om mijn wederhelft duidelijk te maken dat ik absoluut niet mee kon naar dat feest waarvoor we uitgenodigd waren want dit wou ik voor geen geld missen. Vorig jaar blies David Nance me live van de sokken, ook al in de 4AD, terwijl zijn laatste plaat ‘Peaced & slightly pulverized’ een erg verslavende schijf is die zijn weg telkens opnieuw naar mijn draaitafel weet te vinden. Mijn honger naar meer diende gestild te worden en niets of niemand kon dat dwarsbomen.
In afwachting doorstond ik lijdzaam het voorprogramma, Nimbus Cart. Nee, dat klinkt toch wat te oneerbiedig. Vooreerst alle respect voor gitarist Steven Govaere die het, na onder meer Gurt Goatbuck en Spit Fox, blijft proberen en met Nimbus Cart misschien wel zijn beste band tot nu toe heeft. Uithangbord was zangeres Janis die heus wat meer te bieden had dan die opvallende decollete. Ik hoorde vooral jaren ‘70 hardrock, wat grunge invloeden (overgang van zacht naar hard) en enkele funkaanzetten. Niet echt mijn ding maar toevallig had ik die namiddag geluisterd naar de nieuwe van Ex Hex, die door sommige gerenommeerde bladen als de nieuwste garagerock sensatie wordt omschreven, en die zoeken het min of meer in dezelfde hoek. Waarom zou ik dan Nimbus Cart geen plaatsje onder de spotlights gunnen. De band sloot af met de allereerste song die ze maakten, een oersimpele maar aanstekelijke pubrock deun, waarna ik me afvroeg waarom ze die weg niet verder bewandeld hadden.
David Nance (Omaha, Nebraska) groeide op met groepen als de Oblivians en The Reatards zodat het misschien wat vreemd lijkt wanneer hij zich een tijdje onledig houdt met het opnemen van complete coverplaten zoals ‘Goat’s head soup’ van de Stones (samen met Simon Joyner), “Doug Sahm and Band”, “Berlin” van Lou Reed en “Beatles for sale”. Op de hoes van die laatste staat trouwens “These guys stink” geschreven bovenop de foto van the fab four en deinst hij er niet voor terug om enkele nummers serieus door de mangel te halen.
Waar er op zijn voorlaatste plaat, ‘Negative boogie’ (uit op ‘Ba Da Bing!’) nog heel wat wringende nummers met eventuele invloeden uit de jaren ‘90 garagerock staan kiest hij op zijn laatste, ‘Peaced & slightly pulverised’, op één nummer na, resoluut voor epische gitaarrock. De plaat werd uitgebracht op het toonaangevende ‘Trouble In Mind Records’ dat wel meer dergelijke groepen (Mountain Movers, Headroom,...) onderdak biedt.
Toen de groep het podium betrad bleek bassist Tom May er niet bij te zijn. Zijn plaats werd ingenomen door Sarah Bohling (Thick Paint, Icky Blossoms) terwijl er ook nog een extra (derde) gitarist mocht opdraven: Londenaar Jack Cooper van Ultimate Painting. Naast hen de vertrouwde gezichten van drummer Kevin Donahue en gitarist Jim Schroeder.
De set werd geopend met het dartele, haast frivole “Give it some time” en meteen wist je dat dit goed zat. Daarna liet David Nance het tempo zakken zodat de gitaren (de zijne en die van Schroeder) zich innig konden verstrengelen terwijl de derde gitaar er wat extra ornamenten aan toevoegde. Het leverde een roesverwekkende sound op (geen drug scoort beter, vermoed ik) die de knap opgebouwde nummers nooit in de weg stond.
Roots, americana en, waarom niet, classic rock op smaak gebracht met een perfecte dosering psychedelica. ‘Een heruitgevonden Neil Young’, ‘Steve Gunn met ballen’ of ‘Steve Wynn na een bad americana’ waren de omschrijvingen die door mijn hoofd flitsten.
Songs als “Amethyst” en “In her kingdom” zijn zinderende epossen die ik nu al als klassiekers ervaar. Bovendien was Nance intelligent genoeg om zich niet op die ene vaardigheid te laten vastpinnen en zorgde hij voor de nodige variatie. Zo was er ook plaats voor de zwalpende country van “Silver wings”, een uitstekende Merle Haggard cover. Blijkbaar heeft hij ook nog eens een neus voor fijne covers want even later dook er een stevige versie van “Down where the drunkards roll” op, een prachtige song van Richard & Linda Thompson die hier uitgroeide tot misschien wel hét hoogtepunt van de avond. Of “Poison”, een homp lillende rock-‘n-roll dat een hit van de Stones uit de jaren ‘70 geweest kon zijn.
Er passeerden ook een rits mij onbekende nummers, zoals “Credit line”, die dan weer het beste beloven voor de toekomst. Vorig jaar vond ik ze al sterk maar dit overtrof gewoon alles! Viel er dan werkelijk niets op aan te merken? Ach, het ging er nogal statisch aan toe. Enkel Nance zelf zakte af en toe door de knieën om wat effecten op zij gitaar te steken of om een bierbekertje over te snaren te laten glijden.
Voor de rest gebeurde er visueel zo goed als niets op het podium en kan ik best begrijpen dat sommigen daarop afknappen. Maar wie zich liet mee glijden in deze hallucinerende trip zal het waarschijnlijk niet eens opgevallen zijn.
En dat David Nance, die zowat de ganse set op vijf snaren speelde(!), het rock-‘n-roll hart op de juiste plaats heeft zitten, laat daar geen twijfel over bestaan. Hopelijk blijft de David Nance Group geen goed bewaard geheim...
Organisatie: 4AD, Diksmuide
David Nance Group - Hallucinerende gitaren
David Nance Group
4AD
Diksmuide
Tijdens New Noise plaatst het Wilde Westen 4 gitaar gedreven bands op de affiche. Deze bands kwamen vorig jaar om diverse redenen in de spotlights. Een mooi initiatief om deze bands een platform te bieden zodat ze verder kunnen groeien. Voor Whispering Sons is dit misschien niet meteen nodig maar het is fijn dat ze het geannuleerde optreden van eind vorig jaar zo konden goedmaken. Het evenement was trouwens al een tijdje uitverkocht.
El Yunque mocht de avond openen. De zaal was al aardig volgelopen. El Yunque is een Hasseltse band bestaande uit diverse kleurrijke figuren. Ergens tijdens noise en improvisatie rock. Vorig jaar brachten ze via Consouling Sounds het conceptalbum ‘O Hi Mark’ uit. Er werd met enkele eenvoudige elementen gestart: een steeds terugkerende gitaaraanslag, wat percussie en dan werd er langzaam opgebouwd. Voor de vocals werd er tussen twee bandleden afgewisseld. Het deed mij soms wat aan Moon Worship denken. De zanger leed soms wat aan overacting maar enkele songs waren begeesterend. Op één song kwam Fenne (Whispering Sons) een passage meezingen. Niet alle songs waren even sterk maar er zit zeker potentie in.
Shht was de volgende band. Na een vrij lange soundcheck gingen deze Gentenaars van start. Het is moeilijk om hier een label op te plakken. Ze zijn allemaal zeker en vast goede muzikanten maar ik mis alleen wat uitgesproken en uitgewerkte ideeën. Kiezen is soms verliezen maar soms is kiezen ook winnen. Er werd na de openingstrack een gedichtje opgedragen. Een beetje een vreemde tekst. Wat de bedoeling van de bassist/keys-man was om in zijn onderbroek te spelen ontging mij volledig. Pas op: de kwaliteit is wel aanwezig. Een geweldige drummer om maar één voorbeeld te geven. De grooves die ze brachten waren vet en krachtig. Maar het geheel kon beter uitgewerkt worden.
Voor It It Anita was de zaal intussen helemaal volgelopen. Er was toch een groot deel van het publiek die voor deze noisesensatie uit Luik waren gekomen. En gelijk hadden ze want ze gaven een stomend optreden. Er kwam massa’s energie los die in golven door het publiek ging. Er werd duchtig gedanst (vooral tijdens “Say No”) en rond gehost door het publiek. Toen begon de band helemaal los te komen. De zanger dook voor de eerste keer tussen het publiek op. Het deed mij wat aan een hardcore optreden denken. Enkele nummers later brachten ze de drumkit tussen het publiek tot vlak voor de PA installatie. Daar gaf de drummer van jetje samen met de zanger. Geweldig moment. Een geslaagde doortocht van deze Luikenaars die dit jaar met een nieuw album op de proppen gaan komen.
Iedereen was gebleven voor de afsluiter van de avond. De Brusselse postpunk sensatie Whispering Sons. Deze band heeft al een indrukwekkende weg afgelegd sedert ze Humo’s Rock Rally wonnen. Hun geslaagde debuutplaat ‘Image’ is daar het resultaat van. Ze hebben ook al succesvol getoerd door Europa. En ze trekken een heel divers publiek aan. Van heel jonge snaken tot mensen van middelbare leeftijd. Van New wave fanaten tot rockers. Vanavond waren ze subliem. Amai nog niet! Een heel sterke set en performance. Ook een mooie lichtshow en een goeie klank. Zangeres Fenne is duidelijk gegroeid als frontvrouw. Ze kwam verschillende keren tot helemaal vooraan het podium. Vroeger durfde ze zich nogal eens met haar rug naar het publiek draaien. Je ziet dat ze vertrouwen uitstraalt. De band speelde feilloos. Of het nu ouder werk was of hun nieuw werk. Dit is een band met internationale uitstraling. Ze overstijgen hun genre.
Dit was een meer dan geslaagde avond. Een evenement dat volgend jaar zeker terug mag keren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/shht-23-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/it-it-anita-23-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/whispering-sons-23-03-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
New Noise 2019 - Whispering Sons, It It Anita, Shht, El Yunque
New Noise 2019
Kreun
Kortrijk
Op sommige momenten hoop ik dat de Belg iets meer chauvinistisch wordt. Als het om 'Eigen Kweek' gaat bekijkt de Belg dat namelijk helaas nog teveel met argusogen. Die sceptische houding is echter voor niets nodig. Neem nu Whispering Sons. Vanaf die eerste keer toen we de dame en heren aan het werk zagen in Trix, op het gratis evenement Trix-Trax, waren we danig onder de indruk van hoe deze band ons door middel van instrumentale magie zonder verpinken deed terugkeren in de tijd. Maar vooral die adembenemende en tot de verbeelding sprekende podium performance van frontvrouw Fenne - wiens inbreng we toen vergeleken met de bewegingen en uitstraling van bijvoorbeeld Ian Curtis - liet ons totaal van de kaart achter. Ondertussen heeft Whispering Sons Humo's Rock Rally gewonnen en hebben ze hun debuut 'Image' op de markt gebracht. Een schijf die trouwens overal goed wordt ontvangen. En vooral is de band meer dan ooit volwassen geworden. We waren benieuwd of ze ook in De Casino in Sint-Niklaas aan de hoge verwachtingen konden voldoen.
Om de lont aan het vuur te steken om je publiek te hypnotiseren kon Whispering Sons geen betere act meebrengen dan The Germans (****1/2). Deze band zijn meesters in voodoo rituelen naar voor brengen die je alvast doen vertoeven in heel andere oorden. In het verleden kwamen daar vaak naakte dansers bij - zoals op Pukkelpop 2015 - nu doet de band het eerder door zijn sprankelende en psychedelische aanvoelende muziek voor zich te laten spreken. De band slaagt er dan ook in, door een beklemmende en ijzingwekkende samensmelting van die hypnotiserende klanken en vocalen je tot een zekere vorm van waanzin te drijven. De enige voorwaarde is dat u zich gewillig laten meevoeren naar de bonte, kleurrijke wereld die The Germans je aanbieden. Het zorgt wellicht voor enkele gefronste wenkbrauwen, maar ook - eens je die duistere en bevreemdend aanvoelende wereld binnen gaat - voor een voodoo trip die je terugvoert naar de diepste, donkerste kant van je ziel.
Vorig jaar zagen we Whispering Sons (****) nog aantreden op Sinner’s Day in Genk en schreven daarover: "Whispering Sons zet de puntjes op de 'i', dat deden ze dit jaar eigenlijk al met een sprankelend debuut. Ook live zet de band nog enkele stappen voorwaarts naar eeuwige roem. Het publiek smulde met volle teugen van zoveel innerlijke schoonheid, dat aan de ribben kleeft. En ook wij bleven diep onder de indruk achter, en pinkten nog maar eens een traan weg". En ja In De Casino , Sint-Niklaas bevestigt Whispering Sons deze stelling nog maar eens. Veel woorden worden er niet aan vuil gemaakt, behalve links en rechts een oprechte 'bedankt'.
Voor lange bindteksten moet je namelijk niet bij Whispering Sons zijn. Maar de muzikale huzarenstukken die de haren op je armen doen recht komen , gekruid met die stem van Fenne die je uiteindelijk naar heel andere oorden doet drijven, waardoor we in 2016 prompt fan werden, die is nog steeds aanwezig. Echter zien we - eveneens op basis van het debuut - een band die vooruit kijkt. Want inderdaad, ondanks de nog steeds duidelijke verwijzing naar die jaren '80, hoor en zie je dat Whispering Sons nog steeds blijft evolueren in stijl, en vooral kijken elk van de top muzikanten op het podium, inclusief hun frontvrouw, meer dan ooit, allemaal dezelfde kant uit.
Er valt dan ook, zowel bij wat meer uptempo songs als “Dense” of heel intens mooie “Hollow”, nergens een speld tussen te krijgen. De kers op de taart volgde echter in dat magisch mooie bisnummer. “No Image” werd ingezet met Fenne haar breekbare stem enkel onder begeleiding van de elektronische inbreng van Sander Hermans en de intense piano klanken van Kobe Lijnen, en bezorgde ons daardoor het zoveelste kippenvelmoment van de avond. Waarna Sander Pelsmaekers (drums) en bassist Tuur Vandeborne daarop inpikten. De registers werden helemaal opengetrokken in een wervelende finale die eindigde in een climax die de haren op onze armen compleet deed recht komen van innerlijk genot.
Besluit: Whispering Sons staat meer dan ooit tevoren heel zelfverzekerd op het podium en straalt eveneens enorm veel spelplezier uit, in zoverre dat kan binnen die toch wel donkere en weemoedige omkadering. Want lichtvoetige muziek brengen daar doet Whispering Sons ook anno 2019 nog steeds niet aan. De postpunk liefhebber in ons sloot dan ook meermaals de ogen en liet zich andermaal gewillig meevoeren naar weer een andere donkere, melancholische wereld, die de band ons aanbood. En sprong een gat in de lucht van blijheid dat de band vooral vooruit kijkt en zichzelf dus anno 2019 blijft heruitvinden. Wat ons doet dan weer doet uitzien naar meer postpunk en aanverwante parels van één van onze persoonlijk favoriete Belgische bands, in de nabije en vooral verre toekomst.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whispering-sons-22-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-germans-22-03-2019
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Dat Panic! At The Disco in 2019 een Lotto Arena kan uitverkopen, had niemand gedacht toen ze voor het eerst opdoken in 2005. Maar ziedaar, de groep is bekender dan ooit en dat dankzij een perfecte koerswijziging. ‘Pray For The Wicked’, hun recentste plaat, legde definitief de brug naar pop en dat leverde hen ook echte hits op. Die hitjeszoekers waren dan ook allemaal aanwezig in de Lotto Arena, waar de band toonde wat voor een sterke show ze kunnen neerzetten. Boordevol spektakel en leuke nummers wist de band bijna twee uur te boeien, straf.
Nog voor de band op het podium stond, begon het gekrijs in de zaal al boven de honderd decibel te gaan. Reden daarvoor was een aftelklok die tien minuten voor de show begon af te tellen. Zo waren we ook meteen zeker dat de band op tijd ging beginnen, handig. Aan de hand van enkele meezingers (denk “Africa”) werd het publiek hier meer opgewarmd dan bij het voorprogramma. Eens de volledige band dan het podium betrad, viel op dat Panic! At The Disco het hier groots ging aanpakken.
Strijkers en blazers, je zou het niet meteen op een popconcert verwachten, maar bij Panic! At The Disco bleek het telkens te werken. Bij opener “(Fuck A) Silver Lining” werden ze beide meteen ingezet en dat gaf de song de nodige dynamiek die ook in de rest van de set naar voor kwam. Het geeft de klassieke gitaar, bas en drum opstelling een extra dimensie, waardoor het allemaal veel grootser overkomt. Goed gezien dus, want zo kan je wel een Lotto Arena boeien.
Die strijkers en blazers moesten niet het hele concert het harde werk doen. Bij “Vegas Lights” bijvoorbeeld kregen we de klassieke opstelling te horen, en daaruit viel meteen op dat die extra muzikanten wel een meerwaarde zijn. Ze vormen het lichaam waarop de rest van de bandleden verder bouwt. “This Is Gospel” was trouwens de enige song waarin frontman Brendon Urie ook zijn gitaar bovenhaalde, bijgevolg de enige song in de set die heel hard rockte. Er waren er natuurlijk nog, maar daar viel het harder op doordat er twee gitaristen waren.
Het draait dan ook niet meer om gitaren, en dat stoort niemand. Panic! At The Disco heeft het perfecte evenwicht gevonden tussen pop en rock, en dat wordt belichaamd door frontman Brendon Urie. Hij is enthousiast, heeft heel straffe moves en leeft zich bij iedere song heel hard in. Zijn stem kan natuurlijk ook alles aan, al hoeft hij dat niet bij ieder nummer te tonen. We weten dat hij heel hoge noten kan halen, maar om dat echt iedere keer te doen was voor ons van het goeie te veel. Het publiek daarentegen bleef telkens krijsen, maar dat was ook niet moeilijk, want bij het minste dat de man deed, at de zaal uit zijn hand.
Urie is dan ook meer dan een frontman, hij is een rolmodel. Zo probeert hij ook de LGBT gemeenschap wat in de aandacht te zetten. Tijdens “Girls/Girls/Boys” moest iedere toeschouwer een gekleurd hartje laten verlichten en in de lucht steken, met wondermooie regenboogkleuren als resultaat. De regenboogvlag dus en hij kreeg op het podium dan ook ettelijke hartjes toegegooid. Eenheid met het publiek en eenheid met elkaar, dat is waar Panic! At The Disco voor staat. Het nummer zelf was niets speciaals, maar zo wordt het natuurlijk een moment om nooit te vergeten.
Dat de band durft, bewezen ze bij een cover van “Bohemian Rhapsody”. Niet meteen de meest simpele song om te coveren, maar met een frontman die zich even hard smijt als wijlen Mercury kan je bijna niets mis doen. Van jong tot oud werd de anthem van een generatie meegezongen. Maar natuurlijk waren het vooral de eigen songs die voor veel euforie zorgden. Er was een evenwicht tussen echte stadionanthems als “One of The Drunks” en de meer poppy nummers zoals “Nine in The Afternoon” of “Dancing’s Not a Crime”. Door die diversiteit bleef de set ook boeien en had je nergens het gevoel dat het ging vervelen.
Dat was zelfs niet het geval toen Urie besloot om enkele pianoballads op ons los te laten. “Dying In LA” wist hierdoor echt te verbazen, omdat het zo intiem werd gebracht. Ze waren emotioneel, maar hadden wel hun meerwaarde. Zo werd de Lotto Arena volledig belicht, wat voor een heel romantisch sfeertje zorgde.“High Hopes”, hun grootste hit tot dusver, zorgde voor het grootste, meest bombastische meezingmoment van de avond en net door die bombast werd iedereen plots wakker geschud.
Het eindoffensief was ingezet en iedereen smeet zich volledig en danste alles wat ze nog in zich hadden uit het lijf. Er werd van begin tot eind gedanst, maar op het eind net nog iets meer. Toen Urie tijdens de bisronde zonder T-shirt terugkwam, zou het ons niet verbazen dat enkele personen flauwvielen. Het gekrijs was luider dan ooit tevoren, maar een echte meerwaarde bood zijn topless performance niet. “I Write Sins Not Tragedies” was wel nog eens het bewijs dat ook de oude, iets potigere songs heel wat kelen kunnen laten zingen.
Panic! At The Disco weet dus perfect de brug te slaan tussen pop en (emo)rock. Dat ze tegenwoordig nog steeds een groot publiek weten aan te spreken, komt net door de eenheid die ze proberen creëren op hun shows. Ze prediken liefde, zijn dankbaar en ook gewoon heel oprecht. De band weet daarnaast perfect hoe ze een goeie popsong moeten schrijven, zonder hun eigenheid te verliezen. Live is het verbazingwekkend hoeveel spektakel zo’n groep kan voortbrengen. Dat is te danken aan een onvermoeibare frontman, maar ook aan de sterke instrumentatie die telkens weer voor een frisse wind zorgt.
Panic! At The Disco in de Lotto Arena was boeiend, verrassend, betoverend en vooral heel erg plezant.
Setlist: (Fuck A) Silver Lining - Don’t Threaten Me with a Good Time - Ready To Go (Get Me Out of My Mind) - Hey Look Ma, I Made It - LA Devotee – Hallelujah - Crazy=Genius - The Ballad of Mona Lisa - Nine In The Afternoon - One of the Drunks - Casual Affair - Vegas Lights - Dancing’s Not a Crime - This Is Gospel - Death of a Bachelor - I Can’t Make You Love Me (Bonnie Raitt cover) - Dying In LA - The Greatest Show (Pasek & Paul cover) - Girls/Girls/Boys - King Of The Clouds - High Hopes - Miss Jackson- Roaring 20s - Bohemian Rhapsody (Queen cover) - Emperor’s New Clothes - Say Amen (Saturday Night) - I Write Sins Not Tragedies – Victorious
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/panic-at-the-disco-21-03-2019
Organisatie: Live Nation
Derek & The Dirt vieren dit jaar hun 30 jarig bestaan. Maar kijk in 2019 zijn ze springlevend en wel. Vorig jaar brachten ze een goed onthaalde plaat uit genaamd ‘All Today’s Words’ en nu doen ze een tourneetje langs Vlaamse wegen. Live zijn ze al altijd goed geweest en met deze ritmesectie staan ze zeker vast in hun schoenen. In De Harmonie kon je ze vanavond zowaar gratis aan het werk zien. Een buitenkansje. De heel mooie zaal (in retrostijl) was aardig volgelopen op deze donderdagavond.
Derek & The Dirt - Van de band moet je niet veel showbizz verwachten. Het gaat hem vooral rond de rock‘n’roll. Dat was ook Derek zei bij de aftrap van het concert: “Let’s Rock’n’Roll”. We kregen een mooie set voorgeschoteld waarin oude nummers zoals “Simenon Girl” (met een verwijzing naar schrijver Simonet), “Sally Mitchum” en “Rosie”. “Blijkbaar schreef ik vroeger vooral over meisjes” grapte Derek.
Daarnaast heel veel nummers uit hun laatste album. Die misstonden zeker niet naast het oudere werk. “Butterfly”, “My Mistakes”, “We Still Feel” en “Stop The News” waren sterk live. Ook hun nieuwste single “Massa” kwam voorbij. Deze single werd geproduceerd door de zanger zijn zoon. Opvolging verzekerd… “Massa” is een nummer dat ietwat anders opgebouwd is dan de meeste van hun tracks. Vooreerst is er de fijne percussie, het treinthema en de langzame opbouw van de song. Een heel sterk nummer toch.
Als apotheose kregen we “Love’s Exaltation”. Een nummer waarbij je de adrenaline voelt opkomen en heerlijk kan meezingen met het refrein. Ze kwamen nog éénmaal om hun ‘hit’ te spelen. Met name “Oh By The Way”. In een elektrische versie waardoor die iets steviger klonk dan het origineel (en daar had ik nu eens geen problemen mee). Eerst vertelden ze een anekdote over het feit dat ze ooit met dit nummer in Tien om te Zien zijn geweest.
Daarna was het gedaan waarop ze zelf hun boeltje moesten afbreken (ook dat is rock’n’roll) en achteraf gewoon in de zaal ene kwamen drinken…
Organisatie: De Harmonie, Oudenaarde
Jess Glynne - Aangekomen op de pop-Olympus
Jess Glynne
Ancienne Belgique
Brussel
2019-03-20
Maxim Meyer-Horn
Jess Glynne is in haar thuisland, het Verenigd Koninkrijk, één van de populairste vrouwelijke popsterren van dit decennium en mag er voor uitverkochte arena’s staan. Haar tweede album ‘Always In Between’ deed het goed in de UK charts en brengt haar komende zomer ook als headliner naar enkele festivals. In ons land is ze iets minder bekend en moet ze het ‘slechts’ doen met een uitverkochte AB, wat ook al allesbehalve slecht is. Vorig jaar stond ze nog dertig weken in de Ultratop met haar hit “These Days” en toonde ze dat ze nog steeds hits kan schrijven. Gisterenavond sloot ze haar Europese tour in Brussel in schoonheid af.
Tessa Dixson, de winnares van De Nieuwe Lichting, mocht om acht uur de zaal in haar macht nemen, en of ze dat deed! Uitgedost in een zeer leuke outfit toonde de zangeres op een halfuur waarom ze tot de grootste opkomende Belgische popsterren van het moment behoort. Naast haar vier uitgebrachte nummers, bracht ze ook enkele nieuwe nummers, die ze weldra zal releasen. Lichte electropop met overtuiging gebracht, zo hebben wij het graag. Ook de mooi volgelopen zaal vond dat en zo won Dixson wellicht weer heel wat fans bij. Het zou ons niet verbazen als ze hier zelf binnen dit en twee jaar zou staan. Je hebt het hier gelezen…
In tegenstelling tot heel wat andere collega’s houdt Jess Glynne het op vlak van show redelijk sober en krijgen we qua showelementen weinig aangeboden. Die showelementen heeft ze eigenlijk niet nodig, want ook zonder grote decorstukken of speciale effecten trok de Britse zangeres ons helemaal mee in haar wereld. Opener “Hold My Hand” greep ons dan ook meteen bij de hand en nam ons mee naar een vrolijk, dansbaar wereldje, waarin we een dik uur lang ondergedompeld werden. Leuke, intense en verfrissende opener.
Glynne werd op podium vergezeld door vier muzikanten en drie backing vocals, die duidelijk goed op elkaar ingespeeld waren. Afgezien van de blaasinstrumenten en strijkers werd alles live gespeeld en gezongen, iets wat bijna een uitzondering is geworden in de popwereld. Zowat elk nummer werd in een lichtjes funky jasje gestoken en vooral bij de reeds zeer swingende nummers “123” en “Rollin’“ kwam dit ten volste tot zijn recht, maar ook “No One” klonk live nog iets luchtiger en sfeervoller.
Vroeger stond de rosgelokte artieste ervoor bekend om af en toe wat valse tonen uit haar strot te duwen, maar tegenwoordig klinkt ze nagenoeg de hele set loepzuiver, zonder de hulp van autotune of een backingtrack. Beste bewijs hiervoor waren het nieuwe “Thursday” en het volledig op piano begeleide “Take Me Home”. Ook op “Intro”, waarbij we de mooiste harmonieën met haar backing vocals te horen kregen, was er van uitschuivertjes geen sprake. Een puike prestatie, vooral aan het einde van een lange en uitgebreide tour.
Twee kleine sfeerbrekers bevatte de show wel. “Hate/Love” en “Broken” bleven niet helemaal hangen en waren we na afloop van de show bijna vergeten, maar misschien komt dat wel door het sterke arsenaal aan hits dat we op ons afgevuurd kregen. Ze schotelde ons ook een mega medley voor, waarin ze haar eerste grote hits bracht en ze kreeg het publiek helemaal mee. Ook recentere nummers “These Days”, “All I Am” en “Thursday” deden het uitstekend en werden door hun leuke live-versies nog aanstekelijker en hitgevoeliger. Hit na hit, geen enkele steek liet ze vallen. Bovendien ontpopten “Right Here” en “Don’t Be So Hard On Yourself” zich voor de zoveelste keer tot de highlights van de show.
Nadat Jess Glynne vorig zomer nog een gesmaakt optreden gaf op Pukkelpop, deed ze er muzikaal en vocaal nog een schepje bovenop in Ancienne Belgique. Op het optreden zelf valt weinig aan te merken, en zo kreeg het publiek duidelijk waar voor zijn geld. Een beetje meer oogcontact of interactie met haar fans zou zeker geen kwaad gekund hebben, maar dat is dan ook het enige dat we wat minder vonden aan de show. Glynne is aangekomen op de pop-Olympus en toonde in de AB dat je zonder een grootse popshow en zonder een meelopende backingtrack nog steeds een meer dan degelijk popspektakel op poten kan zetten.
Setlist: Hold My - No One - Rollin’ – Intro - These Days – 123 – Thursday - Ain’t Got Far To Go - Hate/Love - Don’t Be So Hard On Yourself - Take Me Home – Broken - So Real (Warriors)/Real Love - My Love/Rather Be - All I Am - Right Here - I’ll Be There
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/jess-glynne-20-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/tessa-dixon-20-03-2019
Organisatie: Live Nation
Review Filip - De Britse band The Telescopes bestaat reeds sinds eind jaren ’80, maar is nooit echt doorgebroken. Daarvoor bleef hun muziek toch te vaak hangen in experiment en mysterie. Ze combineren ‘zachte’ noise met spacerock, psychedelica en dreampop. De invloeden zijn heel divers, van de Velvet Underground tot Suïcide. Op hun nieuwe album, ‘Exploding Head Syndrome’, rekken ze het aantal genres dat ze aanraken nog verder op met shoegaze, drones, mantra’s en minimalisme.
“All The Way Around (Tout Est Dans Le Moment)” heeft een mooie opbouw van spanning en mysterie. Je krijgt geen idee waar het nummer over gaat – daarvoor zitten de lyrics te diep verstopt onder die softnoise, maar muzikaal klinkt het als de Hollywood-soundtrack bij een verhaal over een sjamaan: warm en donker, maar net niet dreigend.
“Everything Turns Into You” drijft dan weer op een drone-pulse met daar dunne flarden noise overheen en – opnieuw diep verstopt onder de muziek – gefluisterde flarden tekst. Het neerzetten van de sfeer primeert op de compositie, maar in het neerzetten van de dierlijke sfeer en het intuïtief opbouwen van de laagjes geluid zijn deze Telescopes dan wel weer uitzonderlijk goed.
“You Were Never Here” opent met ruisende distortion, krijgt het gezelschap van eerder vrolijke synths en bloeit dan open naar heerlijke noiserock. De drie tracks zijn het visitekaartje voor het album: de kruiding verschilt al eens, maar aan het recept op zich verandert er weinig.
Ideaal voor wie The Brian Jonestown Massacre nog te gewoontjes vindt.
Review Wim - The Telescopes bestaan al sinds 1987. Om eerlijk te zijn dacht ik dat het om een nieuwe band ging toen ik deze plaat in de bus kreeg. Maar neen dus, het gaat nog steeds om dezelfde band. Ze zijn nog steeds alive and kicking. Dit hier is hun 11de album en hun derde voor Tapete Records. Oorspronkelijk klonk hun muziek eerder als alternatieve rock of op grunge en noise geïnspireerde rock. Getuige daarvan hun single “Flying” dat in 1991 het goed deed in de Britse charts. Met de jaren is Stephen Lawrie meer en meer afgestapt van de klassieke songstructuren. Dat maakt dat het iets minder toegankelijker is geworden en niet echt radiomateriaal is. Maar toch nog steeds boeiend. Dat wel. Hij is overigens nog het enige overgebleven lid uit de beginjaren. Hij heeft wel al altijd de grootste inbreng in de songs gehad. Dus een groot verschil maakt dat niet.
Wat mag je verwachten van dit elfde album? Songs en soundscapes met orgel dat ergens onder een oscillator of een andere vervormer heeft gelegen, gemurmel van Lawrie, een gruizige gitaar en wat elementaire percussie. Dit alles overgoten met een donker sausje.
Ja, je wordt niet meteen vrolijk van de muziek en je zal die dan ook niet op de hedendaagse feelgood radio's (teveel om op te noemen) horen passeren.
Opener “All the Way Around” heeft een heel fijne opbouw. Veel elementen keren steeds terug waarbij er waarbij alles langzaam opgebouwd wordt. Zijn stem verdwijnt bijna in de muziek en dient als klankentapijt. Soms doet de klankkleur van zijn stem samen met de distortion mij wat aan Jesus and the Mary Chain denken. “You Were Never Here” is ook een sterke track dat op hetzelfde principe werkt. De mix is zo dat de muziek als een brij klinkt waarin je dan details opmerkt. “Don’t Place Your Happiness in The Hands Of Another” wijkt een beetje af van de rest. Het is haast een uptempo song waarbij de zang meer naar voren komt en het bijna als een single kan dienen. “Until The End” was al een single en is vrij donker van kleur. Afsluiter “Why Are We Doing This to Each Other” is ook de moeite. Lawrie probeert op zijn songs de grenzen verder te leggen. Een reden waarom het allemaal ook zo bijzonder klinkt.
‘Exploding Head Syndrome’ is een introvert en boeiend album waarop Lawrie de bakens probeert te verzetten met de gegeven instrumenten. Een beetje wat Mark Hollis met Talk Talk op ‘Spirit of Eden’ ook deed. Maar dan elk op hun eigen manier. Wie houdt van een mix van drone/shoegaze/rock zal dit zeker eens moeten checken.
Exact een jaar na ‘Fight Back’ en enkele maanden na de EP ‘Space & Time’ is Parijzenaar Sydney Valette terug met een nieuw (vijfde) album. Dit is een éénmansproject. Voor het album kreeg hij wel wat hulp voor de gitaren op “Lies” en “Space and Time”. Maar de songs zijn voornamelijk electro gericht. Ergens tussen EBM en wave in, wat het speeldomein van Sydney Valette is.
De tracks zijn de ene keer energiek en uptempo zoals bv op “I Can’t” en “Space and Time”. Soms zijn ze eerder broeierig en heel donker zoals op “Lies” dat naast de electro ook mooi gitaarwerk bevat dat de track de nodige duisternis meegeeft. De zang klinkt hier desperaat en melancholisch. “Back From Mexico” is iets lichtere synthwave dat vrij catchy klinkt. Hier doet het nummer mij qua sfeer en opbouw wat aan Boothblacks denken. “New Pictures” is vrij introvert en leunt wat aan bij de electronische cold wave. Een verrassende cover staat er ook tussen: “Anarchy in the UK” van de Sex Pistols. Wel een geslaagde cover want hij vormt het nummer om tot een Sydney Valette-song. Uiteindelijk is het een donkere electrowave ballad geworden ipv van een opruiende punktrack.
Dit album is één van de betere releases in het genre dat ik het afgelopen jaar al heb gehoord. Acht tracks en optioneel te verkrijgen met nog drie bonustracks.
Nederlands 
Français 
