Courtney Marie Andrews: smartlapparels van een ontluikende countrygrootheid.
Courtney Marie Andrews
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-04-16
Nick Nyffels
Nashville lag maandagavond aan de Zenne, de countryliefhebbers vonden de weg naar de AB club voor Courtney Marie Andrews, een 28-jarige Amerikaanse uit Arizona die de laatste tijd dikwijls op Radio Een gedraaid wordt. De jonge hipsters lieten het afweten, de gemiddelde leeftijd van het publiek draaide ergens rond de vijftig.
Andrews kwam haar nieuwe plaat ‘May your kindness remain’ voorstellen, de opvolger van haar doorbraakplaat ‘Honest life’ van vorig jaar, wat ook al haar vijfde album was. Andrews maakt al muziek sinds haar vroege tienerjaren en speelde onder meer bij Jimmy Eat World, Milow en Damien Jurado. ‘Honest Life’ heeft een link met België, de meeste nummers werden in Leuven geschreven toen ze daar met Milow samenwerkte. De nieuwe plaat nam ze op in LA, met een volledige band en met producer mark Howard, die ook aan de knoppen zat bij Lucinda Williams, Tom Waits, Emmylou Harris en Bob Dylan.
Courtney MarieAndrews en haar band brachten vintage country, niet de IKEA-variant van First Aid Kit, maar het authentieke stuff van het Midwesten van de States, en dat zowel in de klank (met Muscle Shoals orgelpartijen en redneckgitaarsolo’s) als in de teksten, die een pak meer levenservaring etaleerden dan je van een achtentwintigjarige zou verwachten: beeldende taal over armoede en depressie in het Amerikaanse Midwesten waar gebrek aan succes alleen maar je eigen schuld kan zijn: de keerzijde van de American Dream. Zo ging het in opener “Two cold nights in Buffalo” over “Cheap motels the wrong side of the tracks”. Andrews heeft één fantastische troef, en dat is haar engelenstem met de typische countrysnik, je zou haar zonder blozen de opvolgster van Emmylou Harris kunnen noemen. In het van tristesse doordrongen “Table for one”, werd haar stem mooi ondersteund in een close harmony van de andere bandleden. “How quickly your heart mends” ging op het smartlap-thema verder, zo ging het onder meer over “Empty promises and a broken heart”, dit nummer had trouwens een prachtige break, en sloot af met een classic rock gitaar outro om u tegen te zeggen. Mocht Johnny Cash nog onder de levenden zijn, had hij zeker “All I ever wanted was an honest life” gecovered, een nummer dat je niet van een achtentwintigjarige verwacht. Andrew liet na deze titelsong van de vorige plaat, haar gitaar even aan de kant, en speelde keyboard op “This house aint much of a house but it’s my home”, nog zo een smartlap die trailer parks en vervallen houten huisjes met scheefgezakte veranda’s en lekkende daken opriep. Naast al die kommer en kwel, was er ook meededogen en catharsis , bijvoorbeeld in het titelnummer, dat Nick Cave gewijs tot de conclusie kwam: “if your money runs out and your good looks fades, may your kindness remain”: in haar cape leek Andrew wel een predikante in een baptistenkerk.
Bissen deed Andrews met “Irene”, en als afsluiter nodigde ze haar voorprogramma Twain uit om mee te doen op een cover van Little Feat, die Linda Ronstadt haar nog voorgedaan had. Je zal ons niet gauw op een line dance betrappen, maar tegen de onvervalste country van Courtney Marie Andrews zeggen we geen nee.
Setlist
Buffalo – Table for one -Near you- How quickly – Long road back to you – Honest life – Rough around the edges – This House – Kindness of strangers – I’ve hurt worse – Border – Sea town -May your kindness remain – Warning sign
Bis: Let the good one go – Irene – Willin’ (Little Feat cover)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amenra - Onze donkerste trots
Amenra
Muziekodroom
Hasselt
2018-04-14
Masja De Rijcke
Een nieuw album en een nieuwe show was wat we te horen kregen van onze Belgische trots Amenra afgelopen zaterdag. Colin Van Eeckhout stelde in de Muziekodroom z’n gloednieuwe show voor die donkerder, moordlustiger en heviger dan ooit klonk. Hij bracht daarvoor zijn goede vrienden van Fär mee als support om deze stevige avond nog sterker te maken.
Fär, die ook een plaatsje wist te bemachtigen onder het het Belgische label Consouling Sounds, kreeg de eer om deze avond te openen. Hun debuut ‘SALUTE’ kwam in oktober vorig jaar uit en stal meteen ons tedere hartje met een pikdonkere sound die niet ver afwijkt van de nieuwe ‘Rumours’ maar nog net over een iets obscuurdere sound beschikt. ‘SALUTE’ is alvast een pareltje dat niet in de platenkast van fans van Amenra en consoorten mag ontbreken.
De band bestaat uit leadzangeres An-Sofie De Meyer, Tim De Gieter, ook bekend van hardcore band Every Stranger Looks Like You en drummer Bert aka Sigfried Burroughs, die sinds kort Kapitan Korsakov van drums voorziet.
Het is een ware live sensatie die de haren op uw lijf doet rechtstaan en absoluut nog potten zal breken in de nabije toekomst! Check vooral hun nieuwe album en als eerste de single “Epicaricacy” om al een vleugje van de sfeer op te snuiven.
We kunnen Colin Van Eeckhout met gemak een muziekaal genie noemen. Hij richtte The Church Of Ra op met bands als onder andere Oathbreaker, The Black Heart Rebellion, … en brengt met Amenra metal naar een hoger niveau. Dit opbouwend, sterk en intens barstend gitaargeweld bracht ook eind vorig jaar ‘MASS VI’ uit en staat nu met dit kersvers plaatje zowat overal in België.
Zonder moeite verkopen zij dan ook de grote zaal van Muziekodroom volledig uit en slagen ze er in om een ruimte met een capaciteit van om en bij de 1000 man anderhalf uur lang volledig stil te krijgen.
We werden in een trance gebracht die bleef aanhouden en we genoten van een combinatie van oud en nieuw werk die op zijn beurt merg een been doorboorde met een overvloed aan kracht en intensiteit. “Boden” beet hier de spits af en werd meteen opgevolgd door “Plus Près De Toi (Closer To You)” die alles behalve veel weg heeft van een Franse ballad maar een diepe snede maakt in uw teerbeminde trommelvliezen. Verder werd ook het nieuwe “Children Of The Eye” op ons afgevuurd en niet zonder slag of stoot naar de voorgrond gebracht.
We genoten zoals gewoonlijk van de getatoeëerde achterkant van frontman Colin maar mochten halverwege de set opnieuw smullen van het verschroeiende gekrijs terwijl Colin een volledige ommedraai maakte en zijn publiek recht in de ogen keek.
Amenra bewees nog maar eens dat zij met hun onverlicht geluid koning zijn van de Belgische metalscene en liet ons nog daarnaast nog verder verdrinken in hun obscuur tafereel met “Thurifer et Clamor ad te Veniat”, “Terziele” en om af te sluiten het aanslepende “Diaken” dat ook ‘MASS VI’ in stijl afsluit.
Wie van dit soort muziek houdt heeft Amenra ongetwijfeld in zijn platencollectie zitten. Indien dit niet het geval is wordt het tijd dat daar snel verandering in komt. Amenra beheert deze scene in België en het lijkt erop dat hen dit niet snel wordt nagedaan.
Tot op Pukkelpop!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra - Jools Holland, een entertainer in hart en nieren
Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra
Depot
Leuven
2018-04-13
Jan Vanaken
“Ladies & Gentlemen, are you ready for some music tonight?! We’ve brought some special guests with us for this evening.” Hij is één van de meest invloedrijke blues- en boogiewoogie pianisten van het heelal, presenteert zijn eigen muziekshow, en wordt achtervolgd door een professionele blazersorkest, ritmesectie en backings. Ik heb het dan natuurlijk over Jools Holland, of eerder Jools uit Engeland, want daar liggen de ‘roots’ van deze Britse artiest. Tonight, It’s time to swing, to boogie, to jazz, to rock ’n roll.
‘Later…With Jools Holland’, één van populairste muziekshows in het Verenigd Koninkrijk. En gelukkig terug te vinden op YouTube, want zo heb ik deze maestro ontdekt. Toen ik hem hoorde spelen, was ik helemaal verkocht. En wanneer men dan zegt, “Jools Holland komt naar België”, bestel ik uiteraard een ticket.
Gezellig op terras aan het Martelarenplein zagen we de wachtende menigte voor het Depot. Het was duidelijk dat de jongere generatie minder was vertegenwoordigd, maar dat schrikte mij niet af. In de verte hoorde ik zelfs een paar lokale Britten die graag een glimp van Jools Holland show wilden bijwonen. Eens binnen, zag je duidelijk dat het Depot over een goede organisatie en infrastructuur beschikt. Alles verliep vlot en de lockers aan de ingang zijn een mooi pluspunt. De concertzaal oogt niet ‘heel’ groot, maar heeft wel een capaciteit van +/- 850 personen. Overigens beschikt het over zit- en staanplaatsen.
En dan le moment suprême, Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra! Hij startte zijn set met een leuke boogiewoogie, wat natuurlijk een smile brengt bij velen. De band is vertegenwoordigd door +/- 16 muzikanten, wat zeker en vast de moeite is om te bewonderen. Je hoort duidelijk dat dit professionele artiesten zijn, die ook om beurten hun skills laten tonen. De solo’s van de blaasinstrumenten waren zalig om naar te luisteren. En dan zijn er ook nog de rootsmuzikanten, zoals gitarist Mark Flanagan, en de Rhythm of Swing, Gilson Lavis. Zalig om deze mannen aan het werk te zien. Bovendien is de toevoeging van de backings een absolute meerwaarde. Beide dames brengen meer finesse in de sound met een mooie balans.
Jools Holland bracht een mix van jazz, blues en rock’n’roll. Zelfs hoorde je bij bepaalde nummers een klassieke tune, wat het ludiek maakt. Helaas was de muzikale vibe niet constant. Bij bepaalde momenten was het eerder een beetje saai en was ik blij dat het volgende nummer begon. De gastartiest, Marc Almond, was overigens niet echt een meerwaarde. Deze ‘Tainted Lover’ kwam een beetje te hyper op het podium, wat ook vreemd overkwam. Zijn stem was zeker en vast in orde, al wist de band zijn enthousiasme niet wederzijds te volgen. Zo leken er bepaalde aspecten niet gerepeteerd. Daarbij schat ik dat de Belg deze artiest kent, enkel en alleen door zijn hit “Tainted Love”, wat wel terug meer sfeer bracht bij het publiek. De tweede gastartiest daarentegen, was een absolute must. Ruby Turner bracht een goede performance met haar fantastische stem. Nummers als “Let the good times roll” brachten terug ritme in de zaak, wat ook nodig was. De soul en blues die zij brengt, samen met de professionele begeleidingsband, is heerlijk om te zien.
Tot slot kan ik Jools Holland en zijn band alleen maar toejuichen. Het zijn één voor één topmuzikanten, met Jools Holland in het bijzonder. Hij heeft zalige skills op de piano en is daarbij ook nog een goede zanger en entertainer. Zijn set was zeer gevarieerd, al had ik meer rock ’n roll verwacht.
Wel jammer van de prestatie van Marc Almond, aangezien dit de sfeer omlaag bracht. Hij was namelijk ook niet meer te bewonderen tijdens de bisnummers, wat misschien wel zijn reden had. Gelukkig bracht Ruby Turner terug leven in de zaak en dat als een echte Rhythm & Blues lady.
Ik heb er zeker en vast van genoten en zou Jools Holland in de toekomst terug overwegen. Overigens beschikt het Depot van een zeer aangename concertzaal met een goede geluidskwaliteit. Een aanrader!
Organisatie: Depot, Leuven
Fall Out Boy - Mooi geserveerd, routineus gemaakt
Fall Out Boy
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-12
Niels Bruwier
Begin dit jaar bracht Fall Out Boy zijn zevende album ‘MANIA’ uit. Een plaat waarin de nieuwe richting van de band nog maar eens duidelijk werd. Weg gitaren en hallo synths en bombast. Een wijziging die nodig is om zalen zoals Vorst Nationaal geboeid te laten luisteren. We gingen dus sceptisch naar de zaal op 12 april, maar kwamen terug met een goed gevoel. Het showgehalte was gigantisch, de muziek was oké en de setlist was perfect in evenwicht. Hierdoor kregen we een ganse show waarin we nostalgisch werden terug geslingerd en evengoed helemaal mee konden zingen op de nieuwe popgerichte songs van de band, die live iets ruwer klinken dan op plaat.
We kregen twee openers te horen. De eerste was MAX. Muzikaal is het even plat als The Chainsmokers, maar zijn stem is er wel eentje die heel straf is. Toch kregen we het op onze heupen van het overmatig gebruik aan covers en drops. Gelukkig is de frontman in zijn geel glitterpak heel opgewekt en kreeg hij de zaal helemaal mee. De keytar die ook een rol in de show kreeg, was ook soms wel plezant. Meer viel er eigenlijk niet te zeggen over deze show. Muziek gemaakt voor de massa, platter dan dit kon het niet worden.
Platter werd het inderdaad niet, want met Against The Current kregen we echte muzikanten op het podium. Vier om precies te zijn, en een frontvrouw die heel uitbundig haar nummers zingt. Muzikaal doet de band heel hard denken aan The 1975, Chvrches en Paramore. Hierdoor was er ook totaal niets uniek aan de muziek, wat op zich jammer is. De zangeres heeft wel een leuke stem en weet aanstekelijke nummers te maken, maar memorabel was het allerminst.
De lat lag dus niet al te hoog en voor Fall Out Boy was het slechts een fluitje van een cent om er over te geraken. Dat deden ze meteen door met “The Phoenix” te openen en meteen te tonen dat hier een grootse show zou passeren. Prachtige visuals met stukken film, weidse natuurlandschappen en geschiedkundige evenementen zorgden er voor dat het oog zeker verwend werd.
Daarnaast kregen we al van bij het begin vuur, vuurwerk en confetti rond onze oren. Kosten noch moeite werden gespaard om het publiek van bij het begin mee te krijgen.
Nu, met enkel spektakel krijg je een publiek niet mee. Er moet ook muzikaal goed gespeeld worden. Met “The Phoenix” kwam de band maar matig binnen. Pete Wentz deed ook niet eens de moeite om eens te lachen, het leek hem precies allemaal niet te interesseren. Dat was de hele set eigenlijk zo en daardoor kwam de muziek niet altijd even geloofwaardig over. Gelukkig is er nog steeds de immer schattige Patrick Stump die vol overtuiging op het podium staat en laat drummer Andy Hurley zich soms eens volledig gaan. Gitarist Joe Trohman was er dit keer niet bij, hij had net een kindje gekregen, een geldige reden dus.
“Sugar We’re Going Down” schoot ons voor het eerst terug naar de goeie oude tijd waarin Fall Out Boy nog wist hoe het was om nummers te maken waarop je totaal los kan gaan. Lang duurde die throwback niet, want niet veel later zaten we weer in het heden. Het valt op dat de nieuwere songs even goed ontvangen worden door het publiek als de oude. Toch komen de nieuwe songs iets bombastischer over, waardoor het lijkt alsof ze gemaakt zijn voor grote zalen. De gitaar blijft wel frequent waardoor de songs live toch iets meer body hebben. De oudere songs, zijn iets ruiger en hierdoor minder makkelijk om aan zo’n groot publiek kwijt te geraken.
Vanaf “Save Rock And Roll” gaat de set iets trager te werk. Patrick Stump haalt zijn piano boven en zingt een ballad. We krijgen een zaal vol smartphone lampjes en Stump doet zijn beste personificatie van Elton John (die normaal op dit nummer meezingt). Hij doet dat goed en het zorgt er voor dat dit één van de hoogtepunten in de set wordt. Simpel, melig en toch iets dat blijft plakken aan je lichaam. “Young And Menace”, een nummer dat op plaat afschuwelijk is, wordt live enkel op de piano gebracht. Dit zorgt er voor dat het een extra dimensie krijgt en eigenlijk wel tot diep in het hart geraakt.
Veel tijd om te wenen is er niet, want Hurley geeft hierna zijn drumsolo op songs zoals “HUMBLE.” en “Song 2”, een leuk intermezzo, maar eigenlijk totaal overbodig. Het was gewoon nodig om Pete Wentz naar het tweede podium te krijgen. Daar staat hij op een hangend platform, nog steeds met een gezicht tot aan de grond, even wat ‘me time’ te krijgen. Ook dit vonden we totaal overbodig, want nummers zoals “Dance, Dance” en “Thanks For The Memories” zijn echte klassiekers die je in bandformatie moet spelen, niet met een bassist die helemaal aan de andere kant van de zaal staat (al krijgt Stromae wel een complimentje van de groep in de vorm van ‘Stromae 4ever’ op het ledscherm). Het leidde het publiek af en hierdoor bleven die songs ook het minste hangen.
We kregen vervolgens nog een overbodig intermezzo waarbij twee lama’s T-shirts in het publiek gooien. Plezant, maar niets aan. Gelukkig speelt de band als ze eenmaal op het podium staan, wel aan een verschroeiend tempo door. De ene song na de andere passeert en voor je het weet, is het einde van de set aangebroken.
Gelukkig is er nog altijd een bisronde. “Thriller”, zowat het stevigste nummer van de avond, laat Vorst zinderen, “My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up)” bracht vuur in de zaal en afsluiter “Saturday” toont dat Pete nog steeds kan screamen.
Fijn einde van een set die heel snel voorbij ging waardoor we eigenlijk wel kunnen concluderen dat Fall Out Boy één uur en dertig minuten kon boeien. Of de visuals hier een grote rol in speelden, laten we in het midden, maar muzikaal was er een mooi evenwicht tussen nieuw en oud werk.
Helaas wordt het oud werk wel meer naar de achtergrond geduwd, waardoor we het tegenwoordig moeten doen met iets bombastischere songs. Een classic hier en daar tussen gooien, zorgt wel voor meer ademruimte en dat heeft de band heel goed door.
Fall Out Boy gaf een doordachte routineset waarbij niets aan het toeval werd overgelaten. Dat was soms jammer, want het is al eens fijn om iets flexibeler te zijn.
Visueel zat alles perfect in elkaar, en daarmee is de kous af.
Setlist: The Phoenix – Irresistible - Sugar We’re Going Down – Immortals - Stay Frosty Royal Milk Tea – Centuries - Save Rock And Roll - Last of The Real Ones - Young And Menace (enkel op piano) - Drum Solo - Dance, Dance - Wilson (Expensive Mistakes) - Thanks For The Memories - I Don’t Care - This Ain’t A Scene, It’s An Arms Race - Hold Me Tight Or Don’t - Grand Theft Autumn/Where Is Your Boy – Church – Champion – Thriller - Uma Thurman - My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up) – Saturday
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fall-out-boy-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/max-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/against-the-current-12-04-2018/
Organisatie: Live Nation
Panda Dub - Zomerse rastaman-vibe
Panda Dub
Vooruit
Gent
2018-04-12
Masja De Rijcke
De winter heeft eindelijk zijn lepel gesmeten en plaats gemaakt voor de lente en zijn zomerse temperaturen. Ideaal om de koning van de Franse dubscene terug naar België te halen en iedereen uit zijn winterblues te redden. We genoten van een overvolle Vooruit concertzaal met een zomerse rastaman-vibe en dub/electrobeats die integraal verzorgd werden door Panda Dub en support Undubground.
Panda Dub is al jaren een stuk van het meubilair van België’s gezelligste Dour Festival maar dankzij onze vrienden van Democrazy konden wij deze Franse dubmeester al enkele maanden vroeger verwelkomen in het muticulturele Gent. Tot onze grote spijt vervolmaakt Panda Dub dit jaar de Dour affiche niet, aangezien hij nu enkel de line Up van Couleur Café vervolledigt in België. Jammer maar helaas!
Niet getreurd, want stilzitten kent deze producer niet. Vorig jaar bracht hij z’n laatste nieuwe ‘Shapes and Shadows’ uit en afgelopen woensdag werden we ruimschoots getrakteerd op nieuw krachtig en intens dubmateriaal.
Onze kuiten waren goed ingesmeerd en klaar voor z’n gloednieuwe show ‘Circle Live’. Bekend en onuitgebracht werk werden samengevoegd en verenigd met zijn reggae roots. Het beste materiaal was bovenaan de stapel gelegd en we kregen “Bongo Dub”, “Shankara”, “Bad Weather” en andere elektronische delicatessen op ons bord geserveerd.
Om de heupen volledig los te zwieren kregen we ook “Renaissance 0.11” van zijn 1ste album ‘Antilogy’ en onze absolute favoriet “Danse Macabre” van ‘The Lost Ship’.
Alles werd vergezeld met een lichtshow om u tegen te zeggen die bestond uit lichtgevende cirkels die verwezen naar ‘Circle Live’. Door de immense drukte waren de zomerse temperaten overvloedig aanwezig en hadden we toch het gevoel dat we deel uitmaakten van een dub festival die ons de hele avond van soundsystems zou voorzien.
De concertzaal van de Vooruit werd afgeknald, platgedraaid en vooral platgewalst. Geen mens die stilstond en zich mentaal niet naar een andere en betere wereld had verplaatst. De vreugde viel letterlijk van de mensen hun gezicht af te lezen en zorgde voor een heus circusgebeuren dat anderhalf uur lang aanhield. We zagen jonglerende, dansende en zwevende hippies die volledig in hun comfortzone genoten van een wervelend concert.
Wat een show van een uurtje moest zijn werd een feestje van anderhalf uur. Naar onze bescheiden mening nog steeds te kort want we werden maar niet moe en de etnische samples bleven nog tot enkele uren nadien in ons hoofd nazinderen. Een afterparty tot in de late uurtjes was hier zeker en vast op z’n plaats geweest.
We hebben ons onnoemelijk hard geamuseerd en willen meer van dat! Maar in het vervolg zouden wij een volledige live bezetting met drums en synths zeer op prijs stellen. We hebben Panda Dub namelijk al eerder op Dour Festival de tent kilometers de lucht in zien blazen met zijn live show!
Organisatie: Democrazy, Gent
Trapper Schoepp - Verrassend hoog rock-‘n-rollgehalte
Trapper Schoepp
café de Zwerver
Leffinge
2018-04-12
Ollie Nollet
Nadat ik Trapper Schoepp (Milwaukee, Wisconsin) een paar jaar geleden solo en akoestisch aan het werk had gezien in het voorprogramma van Jesse Malin, toen ook in De Zwerver, had ik geen vermoeden tot wat hij met band in staat was en dat bleek behoorlijk wat.
Schoepp begon de set op elektrische gitaar met een rits vintage rock-‘n-roll georiënteerde songs waarvan de meeste geplukt waren uit zijn recente EP, ‘Bay Beach Amusement Park’, een heus conceptplaatje rond het gelijknamige pretpark, dat deze zomer 125 kaarsjes mag uitblazen. We kregen een eerste hoogtepunt met “Zippin Pippin”, wat staat voor een historische houten achtbaan waarop Elvis een ganse nacht doorbracht, acht dagen voor hij stierf.
Toen hij zijn elektrische gitaar ruilde voor een akoestische kregen we de Trapper Schoepp te horen zoals we die kenden van zijn vroeger werk. Folk en americana gegoten in knappe verhalende songs, want naast een begenadigde zanger bleek hij ook een geboren verhalenverteller te zijn. En zo kwamen we bij bij mijn enige herkenningsmoment van het optreden : het verhaal waarin hij kennismaakte met de bekrompen achterdochtigheid van de West-Vlaamse dorpeling. Toen hij twee jaar geleden in de plaatselijke supermarkt van Leffinge wat etenswaren ging kopen besefte hij, toen hij wou afrekenen, dat hij geen geld bij zich had. Waarna hij zei dat hij er vlug ging halen maar dat maakte weinig indruk op de kassierster , die blijkbaar de Engelste taal niet machtig was en er verscheen zowaar een dreigende slager met het mes in de hand. Toen hij uiteindelijk de tourbus terug bereikte bleek dat de politie hem al aan het zoeken was. De rode hoed die hij toen droeg durft hij onder geen beding nog op te zetten in Leffinge. De vorige keer ook al gehoord maar de man vertelt het zo sappig dat dit nooit kan vervelen. Misschien moet hij er eens een song aan wijden.
“On, Wisconsin”, een ode aan zijn thuisstaat, bleek dan weer te bestaan uit enkele onuitgegeven verzen van Bob Dylan uit 1961, die plots op een veiling waren opgedoken, waar hij een refrein aan breide en van muziek voorzag. Nadat we al een flard “Hungry heart” (Bruce Springsteen) hadden gehoord (tijdens één van de mindere nummers overigens) volgde een eerste echte en ook gesmaakte cover met Neil Young’s “Helpless”. Waarna het tijd werd om opnieuw elektrisch te gaan en de groep, met onder andere broer Tanner op bas, zich plots de jonge Stones waanden. Van een slotoffensief gesproken...
Nu was het hek helemaal van de dam en kregen we spetterende rock-‘n-roll gekruid met enkele geweldige covers zoals “Hound Dog” (Big Mama Thornton) en “Highway 61 revisited” (Bob Dylan). Tijdens de fenomenale afsluiter, “Ramblin’ gamblin’ man” (Bob Seger) liet Schoepp het podiumbeest in zich helemaal los om zich op de toog te wagen.
Na een marathonset (ruim anderhalf uur) kwam hij toch nog één keer terug om samen met zijn broer “Bye bye love” van The Everly Brothers als ultieme uitsmijter te serveren.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Lily Allen - Ooit een respectabele popster
Lily Allen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-11
Masja De Rijcke
De Engelse Lily Allen was ooit een fenomeen in de wereld van de popmuziek. Met haar debuut ‘Alright Still’ veroverde ze zonder enige moeite de muzikale popwereld en met haar 2de album ‘It’s Not, Me It’s You’ was dat niet anders. Na haar 3de album ‘Sheezus’ bleef er echter nog maar een klein vlammetje van dat succes over en momenteel verkoopt de rosharige popster enkel nog een zaal uit die over een capaciteit van 500 man beschikt. Ons niet gelaten, we vinden het een stuk aangenamer een popmuzikante van dit kaliber te aanschouwen in de Orangerie van de Botanique dan pakweg in het Antwerpse Sportpaleis.
Allen is met het weldra te verschijnen ‘No Shame’ al aan haar 4de album toe en aangezien wij deze Britse schone in haar gloriejaren nooit eerder hebben kunnen aanschouwen, grepen wij onze kans om dit nu alsnog te doen. Desondanks ze nog steeds haar looks mee heeft, is ze er muzikaal niet op vooruitgegaan. Ze waagde haar aan een setlist die gevuld was met nieuw en onuitgebracht werk, niet evident om een publiek tevreden te stellen, maar we kunnen net daarom respect opbrengen voor deze keuze.
Allen’s nieuwe single “Higher” werd door ons echter vanaf het begin al met weining enthousiasme ontvangen en net daarom stelden wij onze verwachtingen niet meteen te hoog in. Onze vooroordelen werden al snel bevestigd en de popster kwam ons een magere show voorschotelen waarbij de verveling al snel toenam. “Higher” mocht de spits afbijten en werd gevolgd door een resem nieuw werk dat alles behalve veelbelovend klonk. Lily heeft duidelijk de meeste van haar pluimen verloren en dat vinden we heel spijtig. Een zomers Lily Allen Album had wel mooi tussen onze platencollectie gestaan.
Halverwege de show werd mega hit “Smile” dan eindelijk bovengehaald. Tijd om de teleurstelling even te vergeten en toch even te genieten van dit nostalgische popnummer dat we al enige tijd niet meer gehoord hebben. Later passeerde “Fuck You”, geschreven voor president George W. Bush, net voor de bisronde de revue en zorgde dan toch voor opnieuw wat opwelling en enthousiasme.
Na de bisronde hoorden we het nieuwe “Trigger Bang” met rapper Giggs, zowat het enige nieuwe nummer dat nog onze aandacht kon trekken en eigenlijk wel hitgevoelig en goed klonk in onze oren. Een beetje Lily Allen meets M.I.A, als je ’t ons vraagt. Na deze verrassende wending liep de show op z’n einde en we werden daarbij gelukkig toch nog getrakteerd op “Not Fair” en “The Fear”. De show eindigde zo toch niet helemaal in mineur, die twee singles waren als het ware een klein lichtpuntje in het donker.
Ooit konden we Lily Allen tot de categorie van de betere popsterren rekenen, maar die stempel heeft ze enkele jaren geleden al doorgegeven. Er blijft met moeite een straaltje over van haar rebelse, humoristische en licht sarcastische lyrics, om van haar sound nog maar te zwijgen. Of zij met haar nieuwe album de aandacht opnieuw zal terugkrijgen, daar vrezen we voor. Positivo’s als we zijn, wensen we haar alvast veel succes!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lily-allen-botanique/
Organisatie: Botanique , Brussel
Men haalt veel inspiratie uit de Jaren 70 en 80. Waarom niet teruggaan naar de jaren 60? Dat is wat dit Amerikaans trio, uit Reno Nevada, doet. Rock and roll brengen dat teruggrijpt naar de Bo Diddley’s, The Little Richards en hedendaagse bands zoals Nightmen. Op hun achtste album doen ze exact wat ze op hun vorige deden. Rock and roll spelen net alsof we in de jaren 60 leven. Heel basic en trouw aan het genre. We horen vocals, gitaren, bas, drums en wat orgel, violen om de boel op te fleuren.
Het moet gezegd n het rockt. Luister maar eens naar “You Got Eyes” of “Baby & Chita”. Allemaal nummers die rond de twee minuten duren. Niet langer dan nodig en zonder ingewikkelde songstructuren. 14 songs in een goeie dertig minuten. De vocals zijn goed maar je moet wel aan zijn klankkleur en accent zijn. Hij legt een bepaalde nadruk in zijn zang waardoor het wat als een gimmick klinkt. Voor de rest fijne liedjes zonder meer.
Een degelijk rock n roll plaatje.
Mignon heeft zijn wortels stevig in de rock n roll van de Jaren 60 en de punkrock van de jaren 70 zitten. Het is de derde release van deze Duitse dame. Want Mignon is in feite het werk van Mignon Baer (Vocals, gitaren, keys) aangevuld met Corwin Hambrick (bass en gitaar) en Matthias Brendel (Drums).
Ze serveert ons nummers die soms richting garagerock opgaan (bv “Dollhouse”) en soms eerder richting punkrock (zie bv “Bulldog” of “Ghost of a Memory”). Op “Ghost of a Memory” komt Adrian Stout van The Tiger Lilies even meedoen op zingende zaag. Ze probeert overal wel catchy te klinken. Soms komt ze daarmee in de buurt punkpop (“Hands of Time”) , net als bands The Kills en The Yeah Yeah’s. Op “Make Believe” komt een Hammond orgeltje zijn ding doen. Een mooi opgebouwde track. Zo weet ze variatie en melodie in haar liedjes te steken. Heel basic en op een eenvoudige manier.
Mignon heeft een nieuw album dat heel degelijk is. Niet wereldschokkend maar het zit goed in elkaar en het heeft wel eigenheid.
Rock n roll en garagerock in een hedendaags jasje gestoken met een punky attitude.
‘Becoming’ is het vierde album van deze Zuid-Afrikaanse muzikant. Het album is al een half jaartje uit maar bereikte ons nu pas. Hij combineert wat traditionele singer-songwriter instrumenten met meer elektronische elementen om zo tot een eigen geluid te komen. Alles werd grotendeels geschreven en opgenomen in een kamer van zijn appartement in Johannesburg.
Het resultaat is een album originele , sfeerrijke liedjes. Het heeft een beetje een DIY vibe mee van Gotye. Op “Monday 7 september” komt Julian Redpath meezingen. Dat zorgt niet meteen voor grote verrassingen want de song ligt geheel in de lijn van de andere liedjes. De teksten gaan deze keer meer over de grote vragen van het leven en de weg die we afleggen in het leven. Echt vrolijke materie is het niet maar het past wel allemaal mooi in het geheel. Desondanks die teneur staan er best wel wat catchy dingen tussen.
‘Becoming’ is een sterk album. Sing/songwriting, maar we zouden het ook indiefolk kunnen noemen, goede songs en een eigen geluid. Intrigerend album.
Het vijfkoppig Groningse Meadowlake brengt op 11 mei hun debuut uit. Muzikaal zijn ze wat verwant aan acts zoals The National, M83 en andere indierock bands. Een stevige bas, een donkere stem, een weidse sfeervolle sound in de songs typeren hen. Intussen zijn er al verscheidene singles uit het album uitgekomen. “Hot Punch” was de eerste en klinkt wat als een wave song. De gitaren en synths roepen dit beeld op. Met erboven de warme zang. Een mooie bridge maakt de song af. “Heavy” is misschien nog een stukje beter. Het is een nummer over afscheid nemen. Afscheid nemen in al zijn aspecten: sterfgeval, emigratie, stukgelopen relatie… Vrij melodieus nummer. “No Tomorrow” is een stuk ritmischer en uptempo. Terug zit alles goed in elkaar. De zang doet voornamelijk dienst als sfeerschepper en als muzikaal onderdeel. De melodieën komen vooral van de gitaren en/of synths.
Alles werd opgenomen in de Dufry studio in Amsterdam en de Mailmen in Utrecht onder productie van Minco Eggersman (o.a. At the Close of Everyday, The Spirit That Guides Us, The Beautiful Mess…).
We vinden hier op dit debuut 10 subtiele , sfeervolle songs die best goed in elkaar steken. Heel fijn debuut dat indie liefhebbers zal bekoren. Hier hebben we bandje met potentie en dat het ontdekken waard is.
Punk is nog lang niet dood. En al zeker niet met een bandje als The Kaak. Ze zijn maar met z’n tweetjes, komen uit Haarlem en zijn respectievelijk 16 en 13 (dertien!!) jaar oud.
Ze brengen op hun eerste EP vier korte oer-punk-nummers zoals ze die eind jaren ’70 in Engeland uitbrachten: niet te veel akkoorden en niet te moeilijke teksten met toch een rebels karakter. Maar wel genoeg power en genoeg basic skills om reeds podia onveilig te maken.
Die skills zullen ze nog wel bijschaven, maar vooral de branie om op deze leeftijd reeds op een podium te staan en opnames uit te brengen verdient een grote onderscheiding. Zanger/gitarist Buster ziet er bovendien heel street-credibel uit en heeft voor zijn leeftijd al een goede kijk op de maatschappij, afgaand op een songtitel als “Plastic Bodies”. Ook “I’m Just A Kid” en “Chromosomes” zijn prima. Alleen “Kill The Hippies” is een leuze die ze uit een te ver verleden geplukt hebben. De hippies liggen al lang op het kerkhof, toch? Of beleven die net als de punk een revival?
Of ze in Nederland en bij ons echt zitten te wachten op jongelingen die de platenkast van hun grootouders plunderen, ik zou het niet weten.
Het kan en als er één band is die het kan maken de komende jaren, dan wel The Kaak. Maar dan moeten ze ook de andere jongeren van hun generatie weten te overtuigen. Met enkel opa’s als publiek zal deze band niet lang overleven.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=82&v=o_0GZcEe1yY
Synthpop is aan een revival toe en zelfs Gary Numan trekt weer volle zalen, ook in ons land. Het Belgische trio Hatchling is sinds 2013 actief. “Holly” is de eerste single van de EP ‘Alpha’ die eind juni uitgebracht wordt.
Deze single is minder donker dan het vorige werk. “Holly” doet muzikaal wat denken aan Alphaville en Yazoo, maar dan met het tempo van Erasure en A-Ha. De term synthpunk valt, maar om het achtervoegsel punk te verdienen, moet er wel nog meer juist zitten dan enkel het tempo. Synthpop is ook al een mooie verdienste.
“Holly” is catchy, maar toch meer retro dan wat andere jonge synthbands als pakweg Chvrches of Hurts doen. Ook de songopbouw en de koortjes zijn zo uit de jaren ’80 geplukt.
Een kniesoor zal zeggen dat dit allemaal minstens 30 jaar te laat komt, maar het is fantastisch dat jonge mensen deze muziek cool genoeg vinden om ze op te nemen.
https://www.youtube.com/watch?v=pX1vBr8O_5I
Het Canadese Earth’s Yellow Sun is een buitenbeentje, zelfs in een genre als de progmetal dat dik bezaaid is met buitenbeentjes. Waar progmetalbands doorgaans een heldere stem als extra ‘instrument’ hebben, doen deze Canadezen het instrumentaal. Maar dan aangevuld met saxofoon. Dat instrument straalt weinig metal uit, maar in het opzet van Earth’s Yellow Sun past het wel.
De band bracht in 2015 zijn debuutalbum uit en werkt sinds kort aan de voorbereidingen van een nieuw album. Dat zal eind dit jaar of volgend jaar uitgebracht worden.
Intussen waagt Earth’s Yellow Sun zich aan een reeks van drie covers. De eerste was de “Overture 2112/The Temples of Syrinx” van progrockband Rush, met Rody Walker van Protest the Hero als gastzanger. Hun tweede single is een cover van “Entertain Me”, niet van Robbie Williams, maar van jazzcat Tigran Hamasyan. De Canadese band blijft heel dicht bij het origineel, maar zorgt wel voor een flow zoals bij Meshuggah.
Hoewel je duidelijk een metalband aan het werk hoort, geven de saxstoten het geheel toch iets experimenteel en jazzy. Ear-candy voor gevorderden.
Nederlands 
Français 
