Vinnum Sabbathi - Pure cosmic stoner
Vinnum Sabbathi + Within A Mile
Op een warme zondagnamiddag trokken we naar Het Omgekeerde Kruis in Merelbeke. Een oude, bruine kroeg die om de een of andere reden overgeslagen werd door projectontwikkelaars en die nu dienst doet als concertzaaltje.
Op tal van affiches staat dat Het Omgekeerde Kruis in grootstad Gent zou liggen, maar deze fijne plek ligt officieel in de nog-niet-geannexeerde voorstad Merelbeke-Melle. Deze Merelbeekse concertruimte kreeg eerder al leuke bandjes over de vloer als The Mono Kids en Röt Stewart. Voor een avond cosmic stoner liep het Omgekeerde Kruis goed vol.
Within a Mile mocht openen om iets voor 18 u. Een paar bezoekers hadden niet door dat dit een (late) matinee-voorstelling was en zij druppelden pas binnen als het eerste concert al een stuk gevorderd was. Within A Mile is een relatief nieuwe band uit stad Sint-Niklaas, ontstaan uit de restanten van een spacerock-band. Sinds 2023 zitten ze in de huidige bezetting. Dat ze als band nieuw zijn, wil niet zeggen dat ze jong of onervaren zijn. De bandleden deden al ervaring op bij onder meer Mountain Tree, The Black Jaguar Club en White Van Men. Ze hebben al een paar tracks staan op Spotify en binnenkort komt hun eerste clipje uit.
Within a Mile brengt catchy en grungy stoner met soms nog wel een spacerock-vibe.
No Name Collective, de organisator van de avond (die in verschillende, vooral Gentse venues organiseert), had deze band al eens op de affiche gezet, maar op dat optreden leek wel een vloek te rusten. Eerst gaf de voorziene Gentse venue Hollywood er de brui aan en toen er een nieuwe locatie gevonden was, bleek een bandlid van hoofdact Tier ziek. Tier komt nog wel eens terug naar Gent, maar Within a Mile kreeg een herkansing als support van Vinnum Sabbathi.
De set van Within a Mile in Merelbeke was prima. Stoner volgens het boekje en de extra invloeden van grunge en spacerock geven deze band wat extra eigen gezicht. Inzake podiumprésence lieten de drie mannen in de frontlinie al eens wat steken vallen. Dat werd gecompenseerd door drummer Davy die heel vaak oogcontact maakte met het publiek. De grappige bindteksten van zanger Koen vielen wel mee. Een flink deel van het publiek in Het Omgekeerde Kruis was vooral voor Within a Mile gekomen en die bekende gezichten in de zaal deden de band deugd.
De tracks die we opschreven als gedenkwaardig zijn “Black Fire”, “Place Below” en “Voyage”. We kijken uit naar het eerste full album van deze band.
Vinnum Sabbathi komt uit Mexico en brengt instrumentale cosmic stoner. Instrumentaal, maar wel met gesproken geluidsfragmenten in zowat elke song. De bandleden hebben een grote interesse in ruimtevaart en ze droegen hun jongste EP (‘Intersatelital’) op aan de eerste Mexicaanse astronaut Rodolfo Neri.
Deze band werd vernoemd naar het openingsnummer van het album ‘Dopelord’ van Electric Wizard. De bandnaam verwijst volgens de vertaling naar de wijn die voor de sabbat gedronken wordt, al zijn er ook mensen die er een verwijzing naar weed in zien.
Vinnum Sabbathi was deze zomer toe aan zijn derde Europese tournee. Dat gaat volgens het beproefde scenario dat ze uitgenodigd worden door één of meer festivals en dat ze voor en na die festivals enkele extra optredens proberen te vinden. De organisatie van Desertfest haalde dit viertal in 2017 naar Londen en Sonic Whip nodigde hen in 2023 uit naar Nijmegen. Op de lijst van de kleinere clubs die ze in 2023 aandeden zag ik onder meer de Molotov in Gent en La Zone in Luik. In eigen land speelden ze al op interessante festivals als Ripplefest Mexico en Fuzz Tiujana. Dit jaar stonden ze voor de tweede keer op Sonic Blast in Portugal (samen met onder meer Gnome en Amenra) en voor het eerst op HofLärm in Duitsland (met Graveyard en Monolord). Tussenin speelden ze vaak in Duitsland en een paar keer samen met Witchrot.
Vinnum Sabbathi brengt zijn cosmic stoner met veel overtuiging en grinta. De gesproken geluidsfragmenten en andere effectjes en geluidjes komen van Roman. Hij haalt alles uit een combinatie van laptop, keyboard en zijn mobieltje en vaak haalt hij alles nog eens door een met de hand aangestuurde effectpedaal. Een beetje jammer is dat de gesproken tekstfragmenten in het Spaans zijn, waardoor voor heel wat fans die geen Spaans spreken de betekenis wat verloren gaat. Maar als geheel klinkt het prachtig en vormen het volwaardige toevoegingen aan de muziek. Straf ook hoe Roman alles live doet. Hij heeft per track wel een soort van spiekbriefje om te weten wat wanneer komt, maar het is dus geen vaste of voorgeprogrammeerde loop waar de band rond improviseert.
Het Omgekeerde Kruis vormde het einde van de derde Europese tournee van Vinnum Sabbathi en de band was tevreden dat ze de hele tournee zonder kleerscheuren overleefd hadden en misschien ook dat ze een dag later opnieuw het vliegtuig naar huis mochten nemen. Hun merch-tafel was al van voor het concert zo goed als leeg, op een paar shirts in niet-zo-populaire maten en de laatste tourposters na. Dat is al zeker een indicatie van het succes van deze band. Het viel ook op dat een handvol fans al een Vinnum Sabbathi-shirt aanhadden voordat ze het zaaltje binnenkwamen. Je hoeft dus geen grote zalen te vullen om heel toegewijde fans te hebben.
Voor de set met vijf (lange) tracks in Merelbeke gingen de vier Mexicanen kriskras door hun repertoire: “In Search of M-Theory” uit 2020, “Gravity Waves” uit 2017, dan twee tracks uit de EP van dit jaar (“Sistema de Satelites Morelos” en “Rodolfo Neri Vela”) en als afsluiter “The Probe B” uit 2017.
Voor heel wat vaste volgers van No Name Collective was dit een aangename kennismaking met Vinnum Sabbathi. De hele tent was mee ‘in orbit’ met de band en het enthousiaste applaus en gejoel na elke track werd met veel dankbaarheid onthaald.
Organisatie: No Name Collective
Razernij 2025: Beerdrinkers & Hellraisers 2025 – Een blij weerzien en gezelligheid op dit folkloristisch punk feestje
Razernij 2025: Beerdrinkers & Hellraisers 2025
Sleutelhof
Rumst
Erik Vandamme
2025-08-23
Tradities dienen in ere gehouden te worden. Na een drukke festivalzomer, doen we voor het begin van het schooljaar nog even een tussenstop in Rumst voor Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers.
Naast het proeven van verschillende bieren (tip: het donkere biertje van 11% op basis van Whiskey was een pareltje, cheers!), is er natuurlijk ook de muziek. Een blij weerzien en gezelligheid op dit folkloristisch punk feestje.
We arriveerden net op tijd om Wölf (****) met een muilpeer van jewelste de avond te openen. Er stond al heel wat volk te kijken, het zonnetje scheen uitbundig en dat is uiteraard altijd uitnodigend. Wölf bestaat uit doorwinterde muzikanten. Ook de interactie naar het publiek toe was goed. De band, ontstaan in 1996, heeft een hobbelig parcours achter de rug, en staat anno 2025 weer als een huis. Aanstekelijke poppunk die wist te overtuigen
Iets harder, maar daarom niet minder feestelijker, ging het eraan toe met Eleven-o-Seven (****). Ze zijn afkomstig uit de regio van Aalst en zijn al van 2007 bezig. De brede, diverse aanpak is de sterkte van de band. Een snuifje punkrock, de nodige screams en de nu metal invloed zijn in een hels tempo. Melodieus daverend. Het publiek genoot, maar het was blijkbaar nog een beetje te vroeg voor een deftige moshpit. Wat een energiebommetjes.
Na deze twee knallers, volgde een rustpunt …hoewel … Skool's Out (***) brengt catchy punkrock, met wat humor. Leuk. Alles bleef een beetje in dezelfde gezapige sfeer, wat de aandacht deels verslapte. Skool's Out bracht ons een 'old school' punk rock feestje. Mooi.
Een eerste absoluut hoogtepunt volgde met Charlie Bit My Finger (*****) een band die we leerden kennen in 2016. We waren onder de indruk van hun uitgebrachte plaat 'Trapped Inside' toen. We hadden ook een fijn interview en zagen hen ook live aan het werk. Ondertussen is de band volwassener geworden, de speelsheid en de absurde aanpak in momenten blijven overeind.
Humor is de rode draad doorheen dit concert, ook al stampt Charlie Bit my Finger graag in het rond. Een muzikaal tof feestje alvast, die het publiek echt dichter tegen het podium krijgt. Zelfs een falende microfoon kon het feest niet temperen. Het publiek ging gretig op de uitnodiging van de zeer beweeglijke band in en danste lekker mee.
‘Highschool Party Poppunk' staat de lezen op hun vi.be pagina. Live hebben we nog steeds hetzelfde gevoel.
We zagen redelijk wat T-shirts van Dropkick Murphy's om ons heen , niet onlogisch op zo’n avondje als dit. Maar ook deels door The Cloverhearts (*****). Dit is een Australische Celtic ska punk band die folk(lore) in hun punk brengen, wat we dus ook terugvinden bij bands als Floggin Molly en inderdaad Dropkick Murphys.
Een leuk , zwierig, opzwepend, aanstekelijk klankentapijt hoorden we, o.m. door de doedelzak. De beweeglijke frontman – die het podium afstruinde om zijn publiek te entertainen - - speelt in op zijn publiek alsof hij voor een complete festivalweide staat te spelen.
The Cloverhearts drukten het pedaal stevig en trokken het publiek mee in een wild punkfolk feestje. Die tin whistle en die doedelzak deden het ‘em in de instrumentatie.
Het bier vloeide overvloedig. Een wervelende set in het genre. Wat een knaller.
We hadden met Charlie Bite My Finger al een eerste blij weerzien gehad; ook de band waarvoor we persoonlijk naar Rumst afzakten, was toch The Wolfbanes (****1/2).
In de jaren '90 zagen we deze legendarische band verschillende keren, o.a. Via Rock waar ze het podium deelden met Buzzcocks, Nick Cave & The Bad Seeds en Siouxie and the Banshees. Ze moesten toen zelfs niet voor onderdoen. De energieke postpunk bommetjes zijn ons bijgebleven. Het zorgde ervoor dat we na meer dan dertig jaar nog steeds fan zijn.
We kregen een broeierige set van hun materiaal en gekende nummers als “Fire in the woods”, “Miles away from here” en “As the bottle runs dry”. Als jonge wolven gingen ze tekeer en bleven ze steeds overeind. Wat een gedrevenheid alsook van zanger Wimpie Punk, die zijn publiek aanport. Een pracht van een afsluiter voor dit festival…
Organisatie: Razernij, Beerdrinkers & Hellraisers 2025
Pukkelpop 2025 - Een weekend vol ontdekkingen, met Queens of The Stone Age als afsluiter
Pukkelpop 2025
Datum: 2025-08-16 + 17
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
Erik Vandamme
Pukkelpop vierde in 2025 zijn veertigste verjaardag, terwijl wij dit jaar zestig jaar oud worden ... Twee mijlpalen die ons motiveren om na tien jaar afwezigheid weer te keren naar een festival dat ons altijd bijzonder heeft aangetrokken. We waren op zaterdag 16 en zondag 17 augustus aanwezig.
Het was een weekend vol plezierige ontdekkingen, met Queens of the Stone Age als ultieme afsluiter!
zaterdag 16 augustus 2025 - IDLES wint de hoofdprijs
We bezochten het meest frequent podia zoals Lift, Backyard en Club. Op deze zaterdag begonnen we daar met ISAï (***1/2), die ons het meest kon bekoren toen hij achter zijn drumstel plaatsnam, om de percussieklankentapijtjes nog meer tot hun recht te laten komen. Daarnaast beschikt de man over een zeer soulvolle stem die harten raakt. Hij profileert zich voornamelijk ook als een divers performer.
We kregen de aanbeveling om even poolshoogte te nemen in Marquee, waar The Atomic Orchestra (*****) klassieke muziek combineert met pop en rock. Al vorig jaar deden ze dat trucje op Pukkelpop, en dat ging opmerkelijk goed. Deze keer zorgde dit voor een indrukwekkende prestatie waar je stil van werd, zoals bij de krakende prachtige stem van ISE, die ons deed wegzweven. Of neem nu de rasse poëet Brihang, die wist te raken. AmenRa maakte de confrontatie met de donkere gedachten zelfs nog intenser met de ondersteuning van dat Klassieke orkest. Zelfs Goldband, waarvan we persoonlijk geen grote fan zijn, klonk opmerkelijk warmer en poëtischer, met de klassieke muziek. Voordien ontroerde Gabriel Rios, Bajoli en J. Bernardt.
Een van de hoogtepunten was Dressed Like Boys (*****), die ons al tijdens les Nuits Botanique eerder dit jaar, kon bekoren. Dressed Like Boys is het project rondom DIRK. zanger Jelle Denturck.
Tijdens een aangenaam gesprek onthulde hij onlangs waar het daadwerkelijk om draait. https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/99241-dressed-like-boys-jelle-denturck-ik-hoop-dat-mijn-plaat-een-soort-rimpel-effect-teweegbrengt-dat-het-iets-los-maakt-bij-mensen-mensen-een-beetje-zachter-kan-maken-zodat-we-wat-meer-genuanceerd-naar-elkaar-kunnen-kijken-en-met-elkaar-omgaan
Jens kreeg op Pukkelpop ondersteuning van de Antwerp Queer Choir. En aanzienlijke meerwaarde. Hij slaagde erin om de mensen tot tranen toe te bedwingen op een aangrijpende, intieme en emotionele wijze; zo een moment was tijdens 'Jaouad', een eerbetoon aan Jaouad Alloul, een theatermaker, schrijver, zanger, muzikant en voorvechter van de rechten van queers. Er zouden nog meerdere momenten volgen.
Het meest opvallende was echter de finale van 'Stonewall Riots Forever', waar Jelle samen met een koor van twintig leden uit volle borst de strofe song uitvoerde, terwijl ze gehuld waren in een podiumlicht van alle kleuren van de regenboog. De hele club zong de tekst mee, wat leidde tot een geweldige afsluiter die we niet snel zullen vergeten. Indrukwekkend! Op 30 oktober stelt Dressed Like Boys zijn debuut plaat voor in de AB, een aanrader dus van formaat!
Na deze twee vroege hoogtepunten gingen we naar Zinadelphia (****), die onze aandacht trok door een subtiele mix van soul en pop, naar Soapbox (****) die op de Backyard stage lekker keet schopte, zoals gebruikelijk bij punk. Om opnieuw te belanden in Club met Being Dead (****), indierockers uit Texas die op lekker chaotische, spannende wijze het publiek en elkaar in de war brachten. Af en toe verliep het zelfs iets te chaotisch, maar het herstelde zich telkens toen de zangeres/gitariste achter het drumstel plaatsnam en de drummer de zang en gitaar overnam.
Een trio met veel potentieel binnen de lo-fi en indierock.
Het is altijd moeilijk kiezen door de overlappingen , maar kijk, met Man/Woman/Chainsaw (*****) was er een interessant pareltje. Deze zeskoppige, experimentele gitaarband uit Londen, met wortels in de Windmill-scene, lieten ons totaal verweesd, door hun psychedelische klankenpracht, met oorstrelende violen. Een spookachtige gewaarwording alvast.
We bleven even staan, want men had ons medegedeeld dat er ''een verrassingsactie aankomt aan de PKP bus'' die stond opgesteld vlakbij de lift. Max Colombie (****) - Oscar And The Wolf - zorgde boven op de bus voor een kort maar krachtig dansfeestje. Al zal de doorwinterde REM liefhebber de wenkbrauwen hebben gefronst bij de versie van 'Losing My Religion'. Hoedanook, iedereen content.
The Last Dinner Party (***1/2) op de mainstage speelde een aanstekelijke indierock show, met een bijzondere zangeres die over voldoende charisma en power beschikt om iedereen te ontroeren. Op gezapige en energieke wijze deed The Last Dinner Party ons heupwiegen. Ook de situatie rond Gaza, Palestina werd aangehaald, dit keer zelfs met een QR-code die opriep om te doneren voor medische hulp en voedselverlening aan de getroffen mensen.
Een leuke band, maar persoonlijk zien we hen liever optreden in de clubs i.p.v. op een groot podium op de mainstage.
In de Marquee ondertussen RY X (****1/2), een sing/songwriter die evenzeer weet te ontroeren. De vorige keer zagen we em echter in het intieme kader van een concertzaal. Ook in de Marquee wist hij ons in te pakken met zijn weemoedige, donkere songs en mooie vocals.
De elektronica zorgde ervoor dat de dansspieren werden aangesproken. Wat een intensiteit en beklijvend concert.
Een andere ontdekking bleek Yard Act (****) in de Club. Vorig jaar konden ze ons nog overtuigen op Rock Herk en Rock Werchter . Lees gerust: “Het zit goed in elkaar en hun wisselend groovy songmateriaal krijgt kleur door hoekige, strakke ritmes, de keys en een verdwaalde jazzy blazer; de danseressen/backing vocalistes en de praatzang en act van Smith doen de rest.''
Hier klonk het even energiek en opwindend, met de niet aflatende beweeglijkheid extravertie van de frontman. Wat veen uppercuts. Yard Act overtuigde zondermeer. Wat een (Yard) act!
Tik-tok fenomeen Sofia Isella (***1/2) probeerde met haar mooie fluisterpop iedereen in de lift te ontroeren maar slaagde daar niet compleet in. Technische problemen , en ook het feit dat haar microfoon redelijk stil stond bij de eerste nummers, maakten het er niet beter op. Nochtans deed Sofia wel degelijk haar best, en ergens triggerde haar breekbare stem en uitstraling ons wel.
Het contrast met Get Up Kids (****) op Backyard Stagewas groot. De band was bezig met een jubileum van hun plaat 'Something to write home about'. De band behaalde zijn grootste succes ten tijde van Groezrock en de Shelter stage. Hoogdagen van de punkrock scene dus. Momenteel kregen we een fijn concertje van pure punkrock.
We waren van plan naar Obongjayar in de Club te gaan zien, maar we besloten te blijven aan de mainstage voor IDLES (*****).Een muzikale tsunami met een sterk maatschappijkritische toon. De vervaarlijk molenwieken frontman, gebruikte zijn hele lijf en rauwe stem om iedereen bij de leest te houden. Ook de bandleden stormden als losgeslagen wilden over het podium. Het publiek werd uitzinnig. De gitarist ging het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Beukend tegen de poorten van onrechtvaardigheid.
Wat een pletwals. Onvermoeibaar bleef de band door hameren naar een wervelende finale van “Danny Nedelko”. Schitterend . Deen absolute must-to-see
Het punkfeestje bleef nog even doorgaan met The Chats (****) die op gedreven, doordachte wijzespeelden. Gewoonweg lekker knallen en knetteren na die wervelstorm van IDLES. Een onvervalst punkfeest.
We eindigen onze eerste dag in Lift met Deadletter (****1/2). Intense trancy groovende Postpunk, vol gruizige melodieën. Puik werk.
zondag 17 augustus 2025 - Een vliegende start met Lézard en een mooi landing met Queens of The Stone Age
Opniewu een erg interessante festivaldag … in het begin met de trip van Lézard (*****)die ons reeds op de op Humo's Rock Rally omver blies, en verder o.a. op Gent Jazz. In die korte tijd is deze band volwassener geworden, hun sound is robuuster en krachtiger. Er zijn vergelijkingen met Talking Heads , maar binnen die 'funky' stijl is er ook een beetje Prince te herkennen.
In elk geval leverde Lézard een opzwepende mooie set met dans, spektakel en fleurigheid zonder echt kitsch te klinken. Er werd ook een gloednieuwe song gespeeld, met meer rock gehalte. We noteren alvast de bijzondere wisselwerking tussen Neil Claes en Myrthe Asta. Een zeldzaam Belgisch pareltje …
Even verpozen in de Club bij The Joy (****). Het kwintet uit Zuid-Afrika heeft maar één instrument mee, hun stem. Of de meerstemmigheid. Ze vullen elkaar vocaal aan, en blijven de aandacht scherp houden door een typische Afro stijl, die je prompt doet mee neuriën. De aanstekelijke aanpak werkte zelfs lichtjes op de dansspieren. Een gevoel van rust en welbehagen door deze mooie trip naar het verre Afrikaanse gebergte. Mooi.
HEISA (****1/2) zorgde voor een kletterend gitaarfeest. We kregen een lekker potje herrie en chaos op het podium van de Backyard, met enorm veel speelsheid en Humor. Wat een mokerslagen en geluidsmuur.
HEISA staat op 13 september ook op het indoor festival Zingem Beeft: https://www.zingembeeft.be/ Allen daarheen!
We leerden Ão (*****) kennen via het festival Fifty Lab in Brussel . Een integrerende mooie set, met een zekere experimenteerdrift in klank en vocals. Hun debuutplaat 'Ao Mar' is een overweldigend mooie parel.
Ão is klaar voor een nieuw hoofdstuk, zo te horen op het nieuwe materiaal door de fijne melodieën, de subtiele wissels , de soundscapes en de bevreemdend mooie vocalen. We werden meegesleept in hun intens mooie sound. Check hen verder, o.m. in de AB op 26 maart 2026.
"Sylvie, Sylvie wat doe je met mijn zwakke hart'' schreven we ooit in een concert verslag. Sylvie Kreusch (*****) pakte ons al verschillende kere nin met haar muziek, de danspassen, haar bezwerende stem en haar 'vamp' uitstraling. Telkens troont ze ons mee naar haar wereld, waarbij ze zacht zalvend je hart verwarmt maar evengoed de indruk geeft je op te smullen …
Muzikale contrasten die haar sieren.
De band is sterk op elkaar ingespeeld. Een bijna tongkus met een vrouwelijke fan, op het scherm te zien, bewees wat voor een bijzonder iemand het is .
Mijn compagnie vertelde me ''Dit is niet mijn muziek, maar toch slaagt Sylvie er door haar bijzonder act in me compleet omver te blazen''. Het is haar grote sterkte. Wat een uitstraling, charisma en betovering.
De Brits-Colombiaanse zangeres Sasha Keable (***1/2) is een rijzende ster binnen de R&B die een arte stem heeft , die breed durft te gaan. Interessante sound en een artieste die van aanpak weet binnen het gere.
Van boterzacht naar spijkerhard …. Nasty (***1/2) heeft zijn naam niet gestolen. De metalcore/hardcore band drijft het tempo op. Ze trekken een ondoordringbare geluidsmuur op, met moshpits tot gevolg. Een bonte mix van beatdown hardcore, metal en punk. Wat een oorverdovende mokerslagen 'into the face', maar weggeblazen werden we niet …
Tijd voor een streepje Brit-pop met de UK afkomstige band Good Neighbours (***1/2) met hun aanstekelijke muziek. Een fijne ontdekking.
Uitkijken naar August Burns Red (****) met hun spijkerharde, razend snelle metalcore. Terug iets om vollen bak in een moshpit te gaan, of crowdsurfend de boel af te breken. Een energiek opwindend concertje.
Verder was er Keo (****) die de postpunkers van Maruja vervingen. De band durft interessant, divers, alternatief, boeiend, avontuurlijk te klinken, met kristalheldere klankentapijtjes, Keo werkt naar een climax toe.Wat een uppercuts, geraleerd aan het postrockgenre.
De Club stond aardig vol voor The Murder Capital (***1/2) die het publiek moeiteloos wist in te pakken. Bovendien blijven ze een beetje gehuld in het donker, die het mysterieuze bin hun muziek overeind houdt. Een broeierige hitsende en integere klankenpracht.
Tijd voor de afsluiters …We starten in de Marquee met Papa Roach (*****). De band haalt als afsluiter in de Marquee alles uit de kast om het publiek uit de bol te laten gaan. Met stevige walls of death en moshpits , drijft de band het tempo op.
Papa Roach viert dit jaar de 25e verjaardag van doorbraakplaat ‘INFEST’ , een nostalgietrip uit de jaren '90. Ze weten het publiek aan te porren en de speelsheid siert.
Een emotionele “The End” van Linkin Park werd het hoogtepunt en er was ook de boodschap te praten over zelfmoordgedachten als dit in je gedachte speelt; een zee aan GSM lichtjes ging aan. Een mooi gebaar.
De band eindigde in een wervelstorm aan verbrijzelende songs. Papa Roach deed de Marquee daveren.
We namen nog even polshoogte in Lift bij Good Kid (****) die thema's rond angst en vertwijfeling sprankelend mooi brengen, waarbij je prompt elke tegenslag in het leven weer aankan. Die positieve energie uit de gitaren, werkt inderdaad zeer opbeurend.
We bleven niet te lang hangen, maar deze Good Kid kon ons bekoren.
Queens of the Stone Age (***1/2) was de ultieme afsluiter … Negentig minuten pure rock'n'roll zonder al teveel franjes. De band rond Josh Homme heeft een rits aan hits, tonnen ervaring en een frontman die een stoere uitstraling en een heldere stem heeft. De melodieuze soms loodzware riffs en de mokerslagen van drums zijn het sterkte punt.
De gitaarfans genoten, smulden met volle teugen. Queens of the Stone Age laten de muziek voor zich spreken, en bewezen dat rock muziek nog steeds springlevend is.
Ze overtuigden zondermeer maar er vielen zwaktes te noteren in de nieuwere songs, die minder spannend zijn, en waarbij de eentonigheid de kop durfde op te steken.
Hoedanook een mooie afsluiter van deze jubileumeditie
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands, hetzelfde weekend van Pukelpop @Wim Heirbaut
Lowlands 2025 - van 15 augustus t-m 17 augustus 2025 – Pics
Organisatie: Pukkelpop
Lowlands 2025 - van 15 augustus t-m 17 augustus 2025 – Pics
‘Lowlands is voor Lovers’, zo klonk de welkomstboodschap op een gigantische videokubus bij festivalentree. Liefhebbers van het leven, liefhebbers van muziek en – wéér iets meer dan voorheen – liefhebbers van het nachtleven.
Je had de meest prominente gitaar- en popacts in Biddinghuizen, als de danstenten die ’s nachts vol stonden.
Een weekendtas vol mooie ervaringen dus
(bron: OOR)
Artiesten en bands op Lowlands
Chappell Roan, Lola Young, RAYE, Nemzzz, Montell Fish, Papa Roach, Khruangbin, Fontaines D.C., Queens of the Stone Age, Wallows, Chase & Status, Suki Waterhouse, Royel Otis, Sub Focus, Good Neighbours,
Amaarae, FKA twigs, Still Woozy, The Blessed Madonna, London Grammar, Odeal, Vampire Weekend, Jalen Ngonda, Jamie xx, Kingfishr, Mk.gee, Molchat Doma, BSS, CMAT, EKKSTACY, Obongjayar, Rejjie Snow, Black Country, New Road, The Beaches, Balu Brigada, Cat Burns, Mula B, Chris Stussy, Joep Beving, Kofi Stone, The Dare, Maan, Bokoesam, DJ HEARTSTRING, horsegiirL, Myd, FS Green, La Lom, SOFIA ISELLA, EIVØR, Hamdi, Joy Orbison, LUVCAT, The Chats, Ecca Vandal, Sef, Yukimi, Marc Rebillet, Weval, Bassvictim, DJ G2G, Goldkimono, KI/KI, Spencer Sutherland, The Flexican,
4am Kru, Bambie Thug, Antony Szmierek, Squid, Sylvie Kreusch, The Joy, The Murder Capital, Danny L Harle, Horace Andy, Used, Warmduscher, Gotu Jim, Maruja, DJ GIGOLA, Jarreau Vandal, Roland Cristal, bby, LAMMER, Bartees Strange, Sonido Gallo Negro, LustSickPuppy, Bnnyhunna, Boko yout, Jembaa Groove, Unpeople, BASHKKA, Himera, Marathon, Ploegendienst, Thys, Tramhaus,
Aptijt, CEM, Styn, Wodan Boys, Chamos, Masalo, Dar Disku, Pariah, Jennifer Loveless, Cincity, Raúl Monsalve y los Forajidos, Rockefellababe, Trolska Polska, The Zawose Queens, Interstellar Funk, DJ Travella, twiena, Lysah, Noord Nederlands Orkest, ROLROLROL, Roi Perez, Salome, SAOIRSE, Kingdom Sound, Kurashi, Not a Fan, Sammy Virji,
ALT BLK ERA, Arca, Batu, Been Stellar, Charlie Avalon, Deadletter, Disco in Danger, DJ Tracksuit, Doudou MD, Frenna & The Gang, Jahwin, Jasmín, Job Jobse, Jolani Jhones, Kim Josefine, L'Eclair, Lair, LASHANTI, Laura Meester, MAEY, Mama Africa Soundsystem, Mario Marini, Nooriya, Oceanic en Greetje Bijma, Palo Santo Discos, Passion Deez, Saidah, Sarah & Julia, Sarkawt Hamad, sim-oj, Soapbox, Tida Kamara, Tonno Disko, YoungWoman, Yusu, ZO! Gospel Choir
Volgend jaar van 21 augustus t-m 23 augustus 2026
INFO www.lowlands.nl
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8355-lowlands-2025?Itemid=0
Org: Lowlands
Metal/Prog/Noise
Steegmoord – ‘Ik luister ook vaak naar bands als Mastadon, Tool, Amenra, Pink Floyd Of Queen. Dat zijn bands waarbij de instrumentatie een belangrijke rol speelt. Het is alvast iets die m’n publiek kan aanspreken. Mensen die de instrumentatie van een band omarmen en naar waarde schatten‘
Steegmoord
2025-08-10
Erik Vandamme
Steegmoord is een grensverleggende instrumentale metalband die de rauwe intensiteit van thrash combineert met de sferische diepgang van progressive en stoner metal. Met een geluid dat zowel technisch complex als emotioneel geladen is, creëert Steegmoord een meeslepende muzikale reis , die tot de verbeelding spreekt.
Geïnspireerd door genre-bepalende acts als Mastodon, Opeth, In Flames, Dorje, Rabea Massaad en Toska, speelt Steegmoord verpletterende riffs in dynamische ritmes en uitgestrekte texturen. Een uniek geluid.
Hun muziek is een krachtige verkenning van contrasten, waarbij de agressie wordt afgewogen met melodie, gecontroleerde chaos en beklijvende schoonheid.
We leerden dit project rond alleskunner Maarten Doumen kennen in 2021 – het interview kun je hier nog eens nalezen - https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/81545-steegmoord-maarten-doumen-steegmoord-als-er-meer-zicht-op-de-toekomst-komt-had-ik-steegmoord-zeer-graag-uitgebouwd-naar-een-volwaardige-band-waarmee-we-in-2022-de-zomerfestivals-gaan-afschuimen
Nu is er dus die nieuwe plaat ‘Mandatory’ die nu op de markt komt. We polsten even hoe het hem ondertussen is vergaan, praten over ambities en doelen, en analyseerden die nieuwe plaat even. Het werd een tof en onbedwongen babbel…
Ons laatste interview was in 2021. Hoe is alles ondertussen verlopen?
Ik heb ondertussen zeker niet stil gezeten, zoals je wel al gemerkt hebt op sociale media, 2021 was met de demo. In 2022 is dan nog het album ‘Trepidation’ op de markt gekomen. En in augustus dit jaar komt een nieuwe plaat uit ‘Mandatory’. Ik ben dus sinds ons laatste interview blijven schrijven aan muziek. Zolang we inspiratie hebben, zal ik dat ook blijven doen.
Waar blijft die inspiratie vandaan komen? Je doet alles alleen en kunt niet terugvallen op andere muzikanten binnen dit project
Steegmoord is ontstaan uit flarden en nummers die bij andere projecten niet aan bod kwamen. Anderen vonden het niet goed, of konden zich er niet in vinden. Die nummers zijn blijven liggen tot ik er zelf iets mee kon doen, voor mijn persoonlijk project. En dat is ook de manier waarop ik tot op heden ben blijven werken. Ondertussen ben ik wel op een punt gekomen waar ik weet ‘dit kan ik gebruiken voor Steegmoord’ of ‘dit is iets meer voor een ander project , met ook vocale inbreng’. M.a.w. als ik muziek schrijf met het idee, daar hoort geen zang bij, is het meestal voor Steegmoord. Als ik een nummer schrijf waar ik het gevoel krijg dat daar wel zang bij hoort, gebruik het voor andere projecten waar ik mee bezig ben. En dn nog is er een wisselwerking, afhankelijk of mijn medemuzikanten het al dan niet goed vinden.
Jij hebt dus ook nog andere projecten? Vertel er eens wat meer over; hoe blijf je het combineren?
Ja, er is Far Beyond, waar ik met andere muzikanten heel hard mee bezig ben. We brachten onlangs nog een nieuwe single uit: https://www.youtube.com/watch?v=z6n_IQsNCvw Steegmoord is mijn eigen uitlaatklep, waar ik dus puur mijn eigen verhaal kwijt kan. En dat blijven combineren, kwestie van de juiste afspraken maken..
Op 22 augustus verschijnt dus de nieuwe plaat ‘Mandatory’. Wat zijn de verwachtingen?
De wereld veroveren niet direct (haha) maar wel zoveel mogelijk mensen hiermee bereiken. Het is een beetje een niche genre, zonder vocale inbreng. Het is niet gemakkelijk om er een publiek voor te vinden, maar op zich vind ik het wel leuk dat mensen er hun eigen inspiratie in vinden en interpretatie aan geven. Ik schrijf mijn muziek vanuit een oogpunt dat mensen daar hun eigen verhaal kunnen in vinden, dus zoveel mogelijk mensen ermee beereiken is het doel dat ik voor ogen heb.
“Een sonische reis door het proces van loslaten en doorgaan” werd reeds geschreven over de single. Zelf ontdek ik het ook. Mee eens?
Loslaten en doorgaan is voor iedereen anders. Voor mij persoonlijk is het dat ik gewoon het moeilijk heb om dingen los te laten, en met Steegmoord heb ik een uitlaatklep gevonden om die gevoelens van mij af te schrijven. dat is een proces dat al jaren bezig. De demo heb ik flarden opgenomen, en het vorige album in één keer opgenomen. en zo blijf ik gewoonweg manieren vinden om dingen los te laten en een plek te geven, waar ik dat binnen andere projecten niet of moeilijk kan. En zoals ik zei, loslaten is voor iedereen anders, daarom is het ook leuk dat iedereen een ander gevoel kan hebben bij dat loslaten, tijdens het beluisteren van mijn muziek. Pas dan ben ik in mijn opzet geslaagd.
De vorige plaat heb je in een ruk opgenomen; deze iets langer … Is dit het verschil?
Ook deze is in één keer opgenomen, en herwerkt. Het is enkel de Demo die in stukken is opgenomen in 2021. Dus op dat vlak is er geen verschil. Het grote verschil? ‘Mandatory’ is geschreven vanuit een oogpunt van drie muzikanten bas-drum-gitaar. Ik probeerde op deze plaat zo weinig mogelijk met samples te werken, en zoveel mogelijk een wisselwerking te creëren tussen basgitaar en gitaar. Muzikaal en wat gevoel betreft is dus alles hetzelfde gebleven, maar deze keer dus bewust vanuit een oogpunt van drie verschillende muzikanten tegenover het vorige album dat berustte op twee gitaristen gecombineerd met sample tracks. Dat is dus het grote verschil met de vorige plaat.
Het smeekt dus naar een live uitvoering? Dat is nog niet gebeurd?
Nee Steegmoord is nog niet live gebracht, dat is een drempel waar ik nog over moet. Als ik het live breng moet het gewoonweg met een bassist en drummer zijn, niet op mijn eentje met samples. Er is niets mis aan, aan op je eentje staat. Maar als je muziek brengt vanuit het oogpunt van ‘een band’ moet je daar, naar mijn mening, ook letterlijk als band staan. Het is ook gewoonweg leuker om je muziek te brengen samen met andere mensen. Dus zodra die drempel is genomen, en ik mensen vind om mee samen op het podium te staan? Dan zal ik wellicht overwegen mijn muziek ook live te brengen, ja.
Ik voel een zekere frustratie terugkeren; is deze plaat een aanklacht tegen alles wat beetje mis loopt in onze maatschappij tegenwoordig, of zit er meer/minder achter?
Het heeft er zeker mee te maken, maar niet in die mate dat het de plaat leidt. De titel ‘Mandatory’ verwijst naar ‘verplichting’ en het gevoel dat tegenwoordig alles een verplichting is. Ludiek bedoeld is de boodschap ook ‘het is een verplichting , luister naar mijn plaat’ ook dat verwijst naar de titel van de plaat. ‘verplichting’ en hoe daarmee omgaan is de rode draad die, wellicht als ‘frustratie’ kan overkomen.
Een filmische ondertoon en concept horen we. Je inspiratie blijft eindeloos. Is filmmuziek een ambitie?
Nee , nog niet. Maar ik ben er zelf ook niet echt mee bezig moet ik toegeven. Filmmakers mogen me altijd contacteren. Als er een optie van die kant uit op me afkomt? Zal ik daar zeker op ingaan. Ik zie me eerder die muziek brengen op een festival, waar mensen op afkomen die mijn muziek graag horen en in dat verhaal mee gaan. Je wil uiteindelijk dat je muziek gehoord wordt, als dat in een film kan? Graag uiteraard.
Je brengt de plaat ook fysiek uit, wat is de drijfveer of de reden ?
Alles is digitaal uitgebracht, of komt sowieso digitaal uit. Ik heb echter zelf een platen collectie, en het is mijn grote droom om mijn muziek ook op plaat uit te brengen. Dat is de voornaamste drijfveer om dat dus ook te doen. ik heb een website gevonden https://elasticstage.com/ via die website heb ik een manier gevonden waardoor mensen mijn plaat kunnen kopen. Zij doen gewoon alles, als band lever je alles aan qua artwork-muziek-data, en ik krijg er wel een percent op. Het voordeel is dat ik er geen 2000 euro moet instoppen om die vinyl te laten uitbrengen. Ik ben heel blij dat ik die website heb leren kennen en op die manier mijn plaat ook fysiek kan uitbrengen.
Opvallend is dat je al enkele singles hebt uitgebracht. Is het uitbrengen van een single an en toe een soort strategische zet?
Strategie is een groot woord. Tegenwoordig moet je wat kort op de bal spelen. Vooral op sociale media. Als je eenmalig een album uitbrengt, dan heb je twee weken en daarna hoop je dat het iets doet. Als je maandelijks iets uitbrengt creëer je een soort momentum. En ook, doordat ik niet optreed of zo, heb ik geen live beelden of video’s van live concerten, en als je niets anders kan posten op sociale media is het wel leuk dat je van tijd tot tijd een single lanceert zodat mensen zien dat je actief bent als muzikant of band. Naar aanloop van het eigenlijke album. Dat is de eigenlijke strategie hierachter…
Ik lees al heel wat positieve reacties op de singles, ikzelf ook; hoe waren de algemene reacties?
De reacties zijn over het algemeen goed. De singles worden goed ontvangen, er zijn wel mensen die me zeggen dat ze er toch een vocale inbreng zouden aan toevoegen. Dat kan ik ergens wel begrijpen. Maar zo zat het niet in mijn hoofd. Ik ben heel blij met de reacties. Een collega op het werk heeft dat in zijn playlist gestoken, een andere collega zegt dat hij liever naar instrumentale muziek luistert tijdens het werk omdat vocals hem afleiden. Zulke reacties zijn leuk.
Je bent één van die weinige instrumentale muzikanten, die nu met z’n muziek veel zaken uitspreekt …
Het was niet echt de bedoeling, maar wel leuk dat het zo overkomt… dan ben ik in mijn opzet geslaagd.
Wat zijn de verdere plannen rond deze release? Festivals? Lonkt het buitenland? Vertel eens
Live spelen zit nog niet in de planning, maar het zit in mijn hoofd daar zeker iets mee te gaan doen. er is nog steeds een bepaalde drempel, om de juiste mensen te vinden om dit project ook daadwerkelijk live uit te voeren. Er zijn dus zeker ideeën om het live te brengen…
Ondertussen schrijf ik uiteraard verder. Enkele nieuwe nummers zijn reeds geschreven. Er zal nog wel wat tijd over gaan. Maar ik ben nog niet uitgeschreven. Dus er mag zeker nog een vervolg na Mandatory verwacht worden.
Is Dunk!festival een optie live … of op wel festival zou je graag willen spelen?
Mijn ultieme droom is op Graspop mogen spelen. Dunk!festival is zeker een optie. Maar als ik ooit live ga spelen, wil ik eigenlijk overal wel staan. Graspop is bij iedere Belgische band een ultieme droom denk ik.
Je zit dan wel met een probleem… Met instrumentale muziek zit je nogal snel gevangen in een niche , je hebt al een stempel gedrukt met je werk. Welk publiek zou je nog willen bereiken met dit project?
Ik ben me ervan bewust dat ik gekneld zit in een soort niche met deze instrumentale muziek. Ik ben opgegroeid met gitaar muziek, als ik muziek beluister luister ik eerst naar de gitaarlijnen. Ik luister ook vaak naar bands als Mastadon, Tool , Amenra tot Pink Floyd. Of Queen. Dat zijn bands waarbij de instrumentale inbreng een belangrijke rol speelt. En dat is dus ook het publiek dat ik zou willen aanspreken. Mensen die het instrumentale gedeelde van een band omarmen en naar waarde schatten. Een band als AmenRa op Graspop bewees dat, daar is de zang uiteraard belangrijk, maar het instrumentale gedeelde minstens even toonaangevend. Dat zit er bij mij ook in, en die mensen wil ik zeer graag aanspreken.
Nu zijn we bij de ambities aanbeland, wat kan 2025 betekenen voor jou?
Mijn ambities? De plaat komt uit op 22 augustus. De grootste ambitie is en blijft zoveel mogelijk luisteraars bereiken. Volgers bereiken. Dat is dan richting het internet gebeuren. Mensen vinden die blijven luisteren naar mijn muziek. Mijn album komt ook fysiek uit, als dat album goed verkoopt is ook dat doel bereikt. En, waar we het over hadden, het is en blijft een ambitie om dit ooit eens live te brengen. Dat zal wellicht niet meer voor dit jaar zijn, meer iets voor 2026. Maar als ik dat doe moet het allemaal perfect zijn, ik wil er iets bijzonder mee doen als ik dit live breng. Er iets van maken.. het moet kloppen in mijn hoofd. En daarvoor moet ik echt de juiste personen op de juiste plaats vinden.
Indien je de kans krijgt via een label, om door te breken naar een breder, ruimer publiek, toegevingen doen met evt een zanger erbij, zou je het doen en waarom (niet)?
Ik wil zeker en vast veel toegevingen doen , maar de muziek moet blijven zoals het in mijn hoofd zit. Als dat niet het geval is, dan haak ik af. En als ik zonder zang in mijn hoofd zit, zal het zonder zang zijn. als er een label op mijn pad komt die deze piste wil volgen, en mijn visie daarin wil volgen graag? Maar er per se een zanger insteken om ‘toch ergens te geraken’ nee, die piste wil ik niet volgen. het klinkt crue, maar als het niet loopt zoals ik het zelf wil brengen? Dan hoeft het niet voor mij…
Een soort ‘einddoel’ heb je niet voor ogen?
Een doel verandert constant, als je einddoel is ‘ik wil albums verkopen’ en dat doel is bereikt – met de piste die ik nu volg zou dat zelfs kunnen lukken. als dat doel bereikt is , wat dan? Ik probeer altijd de lat heel hoog te leggen, om dan tevreden daar ergens tussenin te eindigen. Een doel verplaatst zich altijd… een van mijn doelen was een plaat op vinyl uitbrengen, dat doel is bijna bereikt. Mijn ander doel is live spelen, en dan moet je weer je ‘doel’ verleggen. Ik kijk naar een band als AmenRa , die spelen, op grote festivals. gaan we dat doel bereiken? Vermoedelijk niet, maar het kan wel.. wie weet.. Kijk. Mijn doel is en blijft me amuseren met muziek maken en daar zoveel mogelijk mensen mee bereiken en gaandeweg meer en meer mensen bereiken en dan zien we wel verder…
Bedankt voor de fijne babbel. Heel veel succes met de nieuwe release, ik hoop je toch ooit ermee eens live te zien.
Het album Mandatory is te vinden via volgende link
https://elasticstage.com/steegmoordonvinyl
Meer info over Steegmoord
https://vi.be/platform/steegmoord
De Britse indierockband Bush heeft een nieuw album uit. Een heel degelijk album is dat geworden, met een heel herkenbaar geluid en heel degelijke lyrics. Wie in de jaren ’90 fan was van deze band, moet zeker eens ‘I Beat Loneliness’ checken.
Bush was indertijd in verschillende opzichten een buitenbeentje. Een Britse band die vooral buiten de UK hits scoorde. Begin jaren ’90 brachten ze het album ‘Sixteen Stone’ uit met “Everything Zen”, “Glycerine” en “Machinehead”. Daar kwam een mooi vervolg op met het album ‘Razorblade Suitcase’, met de single “Swallowed”. Voor Bush werd het genre postgrunge uitgevonden, omdat hun geluid wel veel raakpunten had met de (Amerikaanse) grunge van Nirvana en Pearl Jam, maar dan met een niet-Amerikaanse afwerking. De band scoorde wereldwijd en tourde intensief, maar na het derde album kwamen de wereldwijde hits steeds moeilijker. Er kwam een split en dan een reünie. Touren bleven ze wel doen.
Bush is vandaag zowat frontman Gavin Rossdale. Niet alleen omdat hij het enige overgebleven originele bandlid is, maar misschien meer nog omdat zijn stemgeluid beslist of een song een Bush-song kan zijn of niet. De meest recente albums van Bush waren degelijk, maar het succes van de begindagen kan deze band niet langer evenaren. Die conclusie gaat ook op voor ‘I Beat Loneliness’: heel degelijk en met een zelfs nostalgisch te noemen Bush-geluid, maar we leven in 2025 en dat maakt een heel verschil.
De lyrics op het nieuwe album gaan over mentaal welzijn, emotionele weerbaarheid en isolatie. Onderwerpen die er vandaag inderdaad meer toe doen dan pakweg 30 jaar geleden. Rossdale kan nog steeds een pakkende tekst neerpennen en uit zijn strot duwen. Als geheel is het wel veel ernst, drama en droefnis bij elkaar. Er is weinig plaats voor romantiek, hoop en vertrouwen in onszelf.
Hoewel in de band geen originele leden meer zitten, klinken alle songs alsof ze op ‘Sixteen Stone’ of ‘Razorblade Suitcase’ hadden kunnen staan.
Live zal dit een mooi geheel vormen met de bekendste hits. Kunnen we Rossdale en Bush verwijten dat ze blijven hangen in een ver verleden? Bush deed reeds uitstapjes naar een ander, meer elektronisch geluid en dat werd toen niet gesmaakt door de fans. De veranderingen bij Bush zijn misschien daarom nu subtieler. Onderhuids klinken er op een paar nummers toch elektronische ritmes en laagjes door, onder meer op “I Am Here To Save Your Life” en “Footsteps in the Sand”. Het thematische en meer actuele in de lyrics is ook relatief nieuw voor deze band. Echt stilstaan doet Bush dus niet. Zijn de subtiele veranderingen voldoende om ook vandaag nog een groot, ruim en jong publiek aan te spreken? Dat zal moeten blijken. We zetten er geen geld op in, maar ‘I Beat Loneliness’ heeft genoeg punch en catchyness om dat voor elkaar te krijgen – als ook alle planeten nog eens in de juiste stand staan (als radio, media, festivalorganisatoren, samenstellers van lijsten op Spotify, …. mee willen).
Titeltrack “I Beat Lonelines”s haalt de top drie van mijn favorieten samen met “Love Me Till The Pain Fades” en “The Land of Milk Of Milk and Honey”. “Scars” en “60 Ways To Forget People” zijn eveneens stevige rockers.
Naar het einde van het album toe verslapt de aandacht bij mij als luisteraar wat, maar tegen dan hebben we al heel wat lekkers te horen gekregen.
Hebi Katana is een Japanse doommetalband die flirt met stoner en nog wat andere genres. Hun nieuwste album hebben ze ‘Imperfection’ genoemd. Er zitten misschien wel wat onvolmaaktheden in, maar voor de liefhebbers van doom die al eens buiten de lijntjes durven kleuren dan, is dit een bijzonder aangenaam album.
Het album opent met “Bon Nou”, met punchy en galopperende stoner. Daarna gaat het een heel stuk trager op “Dead Horse Requiem”. Denk aan doom-blues, doom-psych, doom meets funeral blues meets prog, … met ook nog eens een classic heavy metal intermezzo. Het is een track die behoorlijk wat kanten tegelijk opgaat, maar wel bijzonder leuk.
“Praise The Shadows” heeft opnieuw een lekker pompend ritme in de aanloop en gaat opnieuw meer naar de oldschool heavy metal dan naar doommetal. “Doomed Echoes From Old Tree”, het is een (naar het Engels vertaalde) songtitel zoals ze die enkel in Japan verzinnen, vermoed ik. Hier wel een slepend doom-ritme in de intro, maar als de vocalen invallen sturen die van Hebi Katana deze track dan weer naar de prog en garagepop van de jaren ’70 en daarna naar de begindagen van Black Sabbath.
“Blood Spirit Rising” dendert als je een volbloed-desertrock-trein en is één van de betere tracks van dit album. Maar dan is de pret ook wel voorbij. Het album sluit af met “Yu Gen” en “Yume Wa Kareno”, twee tracks die – zelfs voor doom - ritme missen en waarvan de vocalen maar moeilijk kunnen overtuigen. “Yu Gen” heeft een intro van ruim twee minuten nodig voor er iets wezenlijks gebeurt en zelfs als de versterkers hun werk mogen doen, wordt al snel teruggegrepen naar het semi-akoestische van de lange intro. “Yume Wa Kareno” bezwijkt bijna onder hetzelfde semi-akoestische gepingel maar heeft wel een paar leuke, superzware passages en – ergens voorbij de vijfde minuut – een heel nette gitaarsolo.
‘Imperfection’ van Hebi Katana is voor liefhebbers van stoner-laden doom die wel eens een risico durven nemen. Voor wie de imperfecties er graag zomaar bij neemt, is dit ear candy.
https://www.youtube.com/watch?v=9LiV6JZEMSY
All I Know, de band uit het Gentse die grossiert in melodic rock, is terug. Hoewel er geen vinyl aan te pas komt, brengen ze een single uit met een A- en een B-kant.
“Fire It Up” is het nummer op de (digitale) A-kant. De sound doet mij wat denken aan die van Survivor en Foreigner. De mannelijke en vrouwelijke samenzang werkt prima en de productie is top. Alles bij elkaar is dit een catchy A-kant.
Het B-kantje is een remix van “(Can’t Get You) Outta My Head”, de single van “Stiletto Nightmare”, de EP die All I Know in 2023 uitbracht. Toen vonden we dat die track misschien wat braafjes en gelikt klonk. De update/remix van dat nummer heeft wat meer punch gekregen en we houden er nu nog meer van.
“Fire It Up” is het visitekaartje van het op stapel staande full album ‘Pick Your Poison’. Dat is nog maar het tweede full album in de lange geschiedenis van deze band. In 2020 verscheen hun debuutalbum ‘Vanity Kills’.
https://www.youtube.com/watch?v=R2DiCOT7QHQ
Het is goed zes jaar geleden dat Beaten By Hippies zijn debuutalbum uitbracht, maar good things come to those who wait. Deze band heeft de tijd genomen om te evolueren, maar vooral om te groeien. ‘Sidetracked in El Paso’ is niet één, maar ineens twee of zelfs wel drie stappen vooruit.
De ingrediënten van deze Belgische band zijn nog grotendeels hetzelfde als op het debuutalbum uit 2019: stoner/desertrock, een beetje space/cosmic en wat fuzzy psychedelica. Op dit nieuwe full album is er wel opvallend vaak tijd en ruimte voor een terugkeer naar de basis en dat lijkt bluesrock te zijn. Dat is de basis van heel wat genres, maar op ‘Sidetracked’ zit het vaak in de songopbouw en akkoorden, of toch meer dan vroeger. Voorts zitten er nog meer dan genoeg denderende stoner-ritmes, space-like psych en dilettante fuzz in om de fans van elk van die genres tevreden te houden.
De groei van deze band zit op heel wat terreinen (songs, perfect gedoseerde backings, solo’s, ritmes met kleine accentjes, productionele keuzes, refreintjes, ….). Misschien het belangrijkste is de sprong die zanger Stéphane nam. In 2019 leek hij misschien nog wat zoekende naar zijn plek in het totaalgeluid van Beaten By Hippies, maar hier gaat hij veel meer uit van zijn eigen sterktes, zonder de grenzen op te zoeken van zijn bereik en volume. Ook de lyrics zijn een stuk matuurder en de band komt als geheel een stuk sterker voor de dag.
De songs dan. “Born In The 80’s” is een heel catchy tune met heel wat jaren ’80-clichés in de lyrics en in de muziek, maar het werkt voor elke seconde van deze track. “Roar” is lekker cosmic. “The Fal” heeft een heel opvallende intro met strijkers om een ballad in te zetten. Beaten By Hippies raakt heel wat muzikale genres aan, maar doorgaans geen genres waar je strijkers bij verwacht. Mooi dat ze toch deze gok gewaagd hebben. En mooi dat de strijkers niet enkel voor de intro ingezet worden maar dat die ook verderop in de track opduiken. Wat een prachtige ballad is dit geworden. Een beetje triest, maar toch met power.
“Dark And Stormy” heeft in de intro en verderop een beetje het parlando van een Jim Morrison, afgewisseld met massieve brokken desertrock. “Easily” is – naast “In Better Days” en het knap opgebouwde “Filter” – één van mijn favorieten op dit album, met even een orgeltje dat wat aan dat van the Doors doet denken. “The Long Way” gaat mij wat te traag. Het bluesy ritme volgt de lyrics, maar dit is voor mij de omweg te ver, misschien omdat het ‘massieve’ stuk zo laat invalt. Een heel rake gitaarsolo maakt nog veel goed.
‘Sidetracked in El Paso’ is alles bij elkaar een heel gevarieerd album. Deze band is niet vies van buiten de lijntjes kleuren en dat doen ze zelfs met een passie. Bij andere bands levert dat al eens een stuurloos schip op dat maar wat rondjes draait en in geen enkele haven toekomt, maar bij deze gewelddadige hippies is het een meerwaarde.
De Belgische postpunkband van The Broken kwam nog niet vaak op onze radar, maar met hun debuutalbum ‘Undone Of All Hope’ verdienen ze mijn en uw aandacht.
Over de voorgeschiedenis van The Broken vinden we online weinig terug, maar ze spelen al even concerten in het clubcircuit. Hun inspiratie en delen van hun sound vonden ze bij Joy Division, The Cure en The Sound. Deze band heeft de klassieke rockbandbezetting, aangevuld met synths. Soms zitten die laatste wat verstopt in het geluid. De gitaren primeren heel vaak. De lyrics zijn niet altijd makkelijk te volgen en aan hapklare refreinen doen ze bij The Broken meestal niet. Wel is het meteen duidelijk dat de lyrics dezelfde melancholie en donkerte vertegenwoordigen als de muziek.
Bij het horen van dit album refereer ik graag naar genre- en landgenoten als D:Zine, Der Klinke en Star Industry. Met die bands zijn er alvast meer overeenkomsten dan verschillen. Productioneel wordt er weinig extra aan het bandgeluid toegevoegd. Deze opnames zijn waarschijnlijk een heel eerlijke weergave van hoe The Broken live klinkt, maar in de studio mag er wat ons betreft al eens aan een paar knopjes meer gedraaid worden.
“Into The Abyss” mag het album openen met een punchy intro met wat drama, daarna zakt deze track een beetje in. Het is misschien wat lang wachten op de te verwachten riffs uit de gitaar. “Reflections” heeft een pittig, dansbaar tempo, zoals ze dat ook bij Customs, The Giant Low en Bloc Party doen als ze naar de jaren ’80 kijken. “Pride” is geen cover van U2, maar flirt bij momenten wel met de oer-gitaarsound van The Cure. “To Be The Middle Of The Universe” heeft ook al het gitaargeluid van The Cure, maar dan van een latere periode, aangevuld met vocalen die van The Editors hadden kunnen komen. Op de tragere tracks weten de vocalen niet altijd even vlot te overtuigen, omdat ze dan ‘bloot’ liggen.
Alles samen is ‘Undone Of All Hope’ een prima album. The Broken heeft een mooie basis gelegd om op voort te kunnen bouwen. Uit de lyrics spreekt – eigen aan het genre – weinig hoop en vertrouwen, maar wij zien een interessante toekomst voor The Broken. Voor de liefhebbers is dit debuutalbum ook beschikbaar op vinyl.
https://thebrokenband.bandcamp.com/album/undone-of-all-hope
Sinds de release van debuutsingle “Hysterical” eind 2024 gaat het bijzonder snel voor de Gentse noiserockband Wijf. Het viertal speelde dit jaar al meer dan 20 shows. Je kon hen onder andere aan het werk zien op Rock Affligem, Genk On Stage, de Gentse Feesten en in clubs in zowat alle Vlaamse centrumsteden. Dat ze niet van plan zijn om gas terug te nemen, blijkt met de tweede single: “Liar”.
De nieuwe digitale single is opgenomen in Dunk Studios met Jannes Van Rossom aan de knoppen (Brutus, Stake, The Guru Guru, …) en gemasterd door Laurens Grossen (Psychonaut, Stake, The Guru Guru, …).
In de lyrics van “Liar” worden er door zangeres Marie rake klappen uitgedeeld aan iedereen die liegt, manipuleert of zich - als een wolf in schapenvacht - achter een valse façade verschuilt. Het is een frustratie-uitbarsting, maar ook een vorm van zelfonderzoek, waarin kwetsbaarheid en ironie elkaar afwisselen.
De song bouwt netjes op van een Oosters klinkende mantra in de intro naar felle, pompende gitaarnoise met een strik errond van prikkeldraad.
Deze “Liar” is de voorbode van een EP die uitkomt op 2 oktober, met een releaseshow in de Charlatan (Gent).
https://open.spotify.com/album/46JBTvMGY5UOauiZ1YvtNC
Alcatraz Metal Fest 2025 – Machtig 4-daagse muzikale therapie om het dagdagelijkse leven even te ontvluchten!
Alcatraz Metal Fest 2025
Lange Munte
Kortrijk
2025-08-07 t-m 2025-08-10
Frederik Lambrecht
Sportcampus De Lange Munte in Kortrijk is al jarenlang een oord waar metal-fanaten met volle goesting opgesloten worden om enkele dagen muziektherapie te ondergaan…blijkbaar groeit de horde van welwillende gevangenen, want het leek wat drukker dan voorgaande edities. Enkele wijzigingen waren direct zichtbaar: een gigantische toren waar het festival van live-uitzending en reportages werd voorzien, El Hondo waar je aandenkens (lees: officiële festival merchandise) kon aanschaffen en El Presidio die nu ook een buitenbar had waar de gedetineerden konden ontluchten.
Nu, na 4 dagen muziekprikkels moet ik toch weer vaststellen dat ik genezen en klaar ben om een jaar rustig verder te doen op muzikaal gebied haha. Om een tegenstelling van The Verve te gebruiken: The Drugs DO Work!
Hieronder mijn gevangenisdagboek met de verschillende sessies dewelke ik ondergaan heb tijdens Alcatraz Festival 2025.
donderdag 7 augustus 2025 - Een rustige openingsavond waarbij Overkill Kortrijk wakker schreeuwt
Warbringer moest mijn donkere thrash gedachten opnieuw vol vuur zetten en deden dit zonder verpinken. Zoals zanger John Kevill het ook live aanhaalde: wij zijn geen jonge band, wij gaan al 20 jaar mee en hebben al 7 albums afgewerkt. Waar hun debuutalbum niet direct bleef plakken bij mij, was dit wel meer het geval bij hun recentste plaat ‘Wrath and Ruin’. De aanwezigen stonden klaar om mee in hun verhaal te springen en dit festival in stijl te openen. Hun teksten staan in het teken van oorlog en wapens en het slagveld achter dit optreden bewees de kracht van hun set. Heel goeie opener!
Bij Exhorder zakte het enthousiasme wat, terwijl deze band toch wel twee heel sterke platen in hun discografie hebben zitten…spijtig genoeg ontbrak het live wat aan passie naar mijn gevoel. De kopjes knikten wat bij nummers van ‘Slaughter in the Vatican’, maar buiten de – voor mij althans – verrassing dat Pat O’Brien (ex-Cannibal Corpse) opeens de gitaar voor zijn rekening neemt, vond ik het toch wat minder dan voorgaande keer.
Op de eerste dag nam ik nog deel aan het ‘hey ho, let’s go gebeuren’ bij The Ramones Live, maar ik stond toch vooral te popelen om Overkill met Bobby Blitz Ellsworth nog eens aan het werk te zien. Voor de verandering stond hij eens niet in blote bast te performen, sorry dames, maar was hij getooid in zwarte broek en zwart shirt en bracht een lekkere portie old school thrash naar Kortrijk. Na opener “Scorched” van hun gelijknamige laatste release uit 2023 ging het tempo strak de lucht in, samen met de vuisten bij “Rotten to the Core” die luidkeels werd meegebruld. Nekspieren werden direct in actie gezet en we gingen door met meebrullen bij “Hello from the Gutter” en het snelle “Elimination”. Samenhorigheid is het motto van metalheads, dus kon “In Union we Stand” niet ontbreken op de setlist. Het einde van dag één naderde, en dit kon helaas maar matig geapprecieerd worden, tja, time flies when you’re having fun.
Gelukkig had je nog de afsluiter van deze set waarbij in massa de middelvinger in de lucht werd gestoken en ze tot in Roeselare de woorden “Fuck You” konden aanhoren.
vrijdag 8 augustus 2025 - Dying Fetus blijft op de troon, Abbath doet ons de aankomende zonnestralen vergeten!
Vooral gekend vanwege zijn passage als invaller voor Bruce Dickinson bij Iron Maiden, maar toch heeft Blaze Bayley ook solo werk waarbij vandaag zijn debuutplaat “Silicon Messiah” integraal werd gebracht. Ok, qua stemgeluid blijf je hem van ver herkennen, maar zuiver klonk het toch niet allemaal. Ook het feit dat hij lang wil tetteren vooraleer hij begint aan zijn nummers stak mij al vlug tegen. Anderen vonden het dan blijkbaar ontzettend goed, en dan vooral de terugblik met nummers “Man on the Edge” en “Futureal”, maar om mij alleen hiermee tevreden te stemmen, neen, spijtig genoeg lukt dit niet. Ik gaf het een kans, maar de mayonaise pakte niet.
En tijdens de eerste volwaardige festivaldag bleven we in de Thrash zone vertoeven…speciaal overgevlogen uit Costa Rica kwamen ze hun muziek voorstellen op Alcatraz. Jawel, Chemicide ging rechtdoor en hun lichamen persten elke spat dankbaarheid uit hun ziel. Het ging snel, heel snel, de gitaren werden overrompeld door het furieuze tempo en de aanwezigen dansten mee op dit old school momentje van drie kwartier. Actief sinds 2008, en ik vrees dat velen nog nooit van deze band hadden gehoord, maar dit vanaf deze vrijdag niet meer zullen vergeten. Thrash op kruissnelheid, zoals het in de begindagen uitgevonden is! Machtig. Smaakt naar meer.
In de Helldorado ben ik deze editie minder gestopt aangezien er wat minder hardcore en crossover naar mijn smaak te vinden was, maar voor Coffin Feeder maakte ik met plezier een uitzondering. De mix van death, grind en hardcore oogt misschien wat vreemd qua combinatie, maar live is deze vorm van deathcore toch lekker te pruimen. Nog een heel prille band, en van Belgische makelij – Waregem om precies te zijn en waarvan gitarist Jeroen Camerlynck EN zanger Sven De Caluwé (Aborted) de bekendste uithangborden zijn voor deze band.
Listenable Records kan alvast op de borst kloppen dat ze deze band hebben kunnen tekenen, want live zag ik toch vooral een band die je meesleurt in hun zog en voor niks of niemand terugdeinst. Na enkele EP’s en singles vonden ze in 2025 dan toch tijd om een studio album neer te schrijven getiteld ‘Big Trouble’, dewelke dus ook vakkundig gepromoot werd tijdens deze set. Aja, spot jij alle filmfiguren op de hoes van hun debuutplaat?
Ik had graag naar Conjurer gekeken, maar pech voor hen, aangezien ze samen geprogrammeerd stonden met Dying Fetus. En wederom kroonde deze pletwals zich als kampioen van een festival. De technische death metal van deze Amerikanen krijgt jaarlijks meer bijval, wat ook te merken is op de aanwezigheid tijdens hun shows. “Unbridled Fury” omschrijft het gevoel die deze band losmaakt, “Subjected to a Beating” het gevoel na afloop van hun show, de liefde voor deze band wordt duidelijk gemaakt door “From Womb to Waste”, en als iemand jou tegenwoordig tegenspreekt ben je vlug geneigd om te zeggen: “Wrong One to Fuck With”. Haha, iedereen was super enthousiast, de crowdsurfers vielen aan van alle kanten uit de tent, de temperatuur steeg bij “In the Trenches” en het krachtige “Grotesque Impalement”.
Wat een optreden weeral! BAM! En we sloten af met “Praise the Lord (opium for the massas)” om nadien langdurig na te genieten! Tot volgende keer drietal van mijn hart!!
Na deze mokerslag eventjes een kleine stijlverandering, want Blackie Lawless en zijn W.A.S.P. stond ingepland op het hoofdpodium genaamd ‘Prison Stage’. Een lekker uurtje uit de bol gaan en meezingen met zijn hits, ik kan slechtere dingen verzinnen. Deze heavy metal/hardrock dateert van de jaren ’80 en er werd afgetrapt met “I Wanna be Somebody”, waarbij de oude rockers aanwezig tussen het publiek zich goed konden laten gaan. Ik had al verhalen gehoord al zou de stem van Blackie live toch niet meer zo denderend te zijn, maar vandaag vond ik het alvast meevallen. Met zijn witte botten met frulletjes aan stelde hij zich achter zijn zilveren statief en deed hij de hardrock harten verder slaan met “L.O.V.E. Machine”, “On Your Knees” en “School Daze”. Op de achtergrond kon je beelden van zijn jongere jaren terug zien, en aan de zijkanten gingen we opnieuw een stapje terug in de tijd met oude vlaggen die het podium dat extra oude gevoel gaven.
Toegiften waren de hitjes “Wild Child” en “Blind in Texas” die dit nostalgische optreden met een meer dan goed gevoel afsloten. Ik had dorst van mee te zingen, en ik was ongetwijfeld niet de enigste.
De Zweedse death metal band Hypocrisy met boegbeeld Peter Tägtgren mocht het vuur aansteken in de Swamp stage, maar achteraf gezien was het in mijn ogen toch maar een klein vlammetje. Hun probleem in mijn ogen is dat ze twee muzikale kanten hebben, één uit de old school death periode, de andere met meer bijklanken, samples, melodieën en projectjes die ze uittesten op hun albums. Spijtig genoeg kan mij enkel hun oude periode bekoren, dus bleef ik op mijn honger zitten, aangezien enkel “Left to Rot” en “Inferior Devoties” van hun zwaarder werk op de setlist stond. Even slikken en weer doorgaan…
De machine Kreator kan mij niet meer verrassen, daarvoor schakelen ze al jarenlang dezelfde knop om…je weet dus dat je klasse volle thrash metal met een ruwer randje zal horen die tot in de puntjes voorbereid is. Een terechte afsluiter alvast van festivaldag 1 – op het hoofdpodium althans – want de aanwezigen kunnen niet anders dan meegaan in hun muziek. Zanger Mille Petrozza weet perfect aan welke touwtjes hij moet trekken om de aanwezigheden mee te krijgen. Zet daar nog wat vuur en ontploffingen bij en nummers als “Violent Revolution”, het snelle “Enemy of God”, “Strongest of the Strong”, het onvermijdelijke “Hordes of Chaos” en je krijgt het warm vooraan het podium. De hordes gingen nog harder door in het feestgedruis met de oude krakers “Betrayer”, het machtige “People of the Lie” van het prachtige album ‘Coma of Souls’ en “Flag of Hate” die traditiegetrouw wordt ingezet met een gigantische vlag in de frontman zijn hand.
We sloten af met toppertje “Pleasure to Kill” en hiermee ook een geoliede machine die zijn weerga niet kent. Mooi zo.
Abbath mocht de Swamp tent voorzien van de nodige duisternis. Aftellen was al een tijdje aan de gang, want onder de naam Abbath Doom Occulta ging hij een set vol Immortal nummers ten hore brengen en dus stond menig volk al te popelen. “Withstand the Fall of Time” omarmde de Noorse duisternis en de blauwe gloed trapte deze show in stijl af. De drumintro bij “Sons of Northern Darkness” van het gelijknamig album zorgde voor het eerste kippenvelmoment, en de ijzige stem van de geschminkte zanger klonk lekker vuil en grim. Ook het nummer “One by One” ging erin als lekkere koek en het stukje van “Blashyrkh (Mighty Ravendark” die met plezier werd mee gegromd was een hoogtepunt.
De tent was overduidelijk in extase en de elektriciteit in de lucht was verslavend. “All Shall Fall” en afsluiter “The Sun No Longer Rises” bewezen dat de muziek van Immortal tijdloos is!
zaterdag 9 augustus 2025 - Helmet staat zijn mannetje tussen al het death metal geweld!
Eventjes wakker worden op de bankjes naast tent Helldorado waar Tenside aan de beurt was. De opkomst was niet heel groot voor deze Duitse metalcore band, want nochtans was er iets te vieren met hun 20-jarig bestaan. Alle bandleden waren mooi in het zwart getooid, maar het was overduidelijk dat ze zich kapot moesten werken om de aanwezigen warm te krijgen. Neen, de security had weinig om handen.
Tunesische power metal…neen, dit kom je zeker niet veel tegen. Keyboard op de achtergrond, een zanger in een rode korset/hemdje met zuivere klanken die uit de boxen schallen. Myrath mocht doen wat ze wilden, mijn stem gaan ze niet krijgen. Niks tegen power metal, maar deze moderne stijl klinkt mij toch wat te gepolijst. Ik had deze tip verkregen via iemand, maar zal toch moeten passen hehe.
Baest uit Denemarken (vertaling uit het Deens = Brute) werd aangekondigd en deze death metal klonk lekker vol. Ik was niet geheel bekend met de band, ook nog maar 10 jaar actief in de scene (proficiat btw) en een nieuw album (‘Colossal’) die midden augustus het licht zal zien. Zanger Simon Olsen lijkt mij een prima entertainer, want hij stond geen enkele keer stil, maar het was toch vooral drummer Sebastian Abildsten die deze muziek een boost gaf. Ohja, ook muzikant Jeroen Camerlynck die we daarnet aan het werk zagen kwam nog een deuntje meezingen. Overal gezien een goed optreden, maar of dit maandag nog aan mijn ribben blijft plakken, daar vrees ik voor…
Hetzelfde verhaal een beetje bij Rivers of Nihil…progressieve, technisch death metal die in mei jongstleden hun laatste werk heeft afgeleverd (titel is dezelfde als de bandnaam) en een plaat die dus deftig gepromoot werd, maar na afloop had ik hetzelfde gevoel, goed, maar meer ook niet. De rustigere zangstukken verstoren voor mij persoonlijk wat de balans, want de grunts en breaks die deze mannen kunnen uitvoeren is dan wel weer bonk erop. Neen, laat de baardman maar achterwege met zijn achtergrondzang.
Max Cavalera is actief in verschillende bands, en dit keer bracht hij dus zijn werk van Nailbomb mee naar de Kortrijkse velden…een primeur dus, want deze band heeft nog nooit in België opgetreden. Ok, voor de mensen die deze band niet kennen, er is slechts 1 album op de markt van hen, getiteld ‘Point Blank’ uit 1994. Dezelfde line-up is het ook niet meer, maar wel dus met Igor Cavalera Jr. en leden van Pig Destroyer en Stone Sour.
Spijtig genoeg waaide de klank wel eens weg als je wat meer aan de zijkanten van het podium stond, maar centraal was het dus wel doenbaar. In de energieke industriële thrash sound zit lekker veel pit, de gitaren gierden en de Cavalera’s deden hun uiterste best om het publiek te betrekken en deel uit te maken van de show.
Openingsnummer “Wasting Away” was direct een beuk in je gezicht, net zoals “World of Shit” en “Sick Life”. Machtige achtergrond dus ook met KKK-leden die een vizier op hun kop gericht hebben.
Volgens mij had dit optreden meer tot zijn recht gekomen in de Swamp stage, maar het was nu zo. Goeie show alvast, en zoals gezegd, een primeur. Benieuwd met welke band hij volgend jaar opnieuw te gast zal zijn op de festivals.
Klaar voor wat Pools death metal geweld? Wel, dan moest je bij Vader zijn…death metal met een vleugje thrash zonder fransjes, geen gelul of dergelijke meer, my kind of shit! Hun eigen bandshirts aan, jeansbroek met scheuren die al lang gedragen zijn en aftrappen met “Wings” om de aanwezigen direct duidelijk te maken welke stijl ze zullen ondergaan haha. Zanger Peter (Piotr) laat enkel zijn stem spreken via zijn nummers, maar op het laatste ook wel mooie woorden voor Ozzy en de cover “Black Sabbath” om de Prince of Darkness te eren. (Oké, zij waren uiteraard niet de enigen maar soit).
Verder over de show dan maar, er werden verschillende albums aangesproken, waarbij nummers “Dark Age”, het furieuze “Cold Demons” en “This is the War” het meeste circlepits creëerden. De snelheid bleef in de set zitten en ik zag vele hoofden knikken die aangaven dat dit een meer dan goeie show was, een heel sterke zelfs in mijn ogen. Gooiden ze daar dan nog eens “Carnal” van het super album “Back to the Blind” tegen en ik was een meer dan tevreden man.
Technische death metal met blastbeats en grunts die Kortrijk op hun grondvesten kunnen doen daveren? Wel, mogelijks was deze kans voor Suffocation…ondertussen is zanger Ricky Myers ook al actief bij de band sinds 2019, maar wat een geweldige strot en uitstraling heeft deze man toch. Zijn hand meedeinend op de blastbeats en breaks dirigeerde hij de boel, en met klassiekers als “Pierced from Within” van het gelijknamig album (wat een plaat is dit toch), “Breeding the Spawn” en het superieure “Effigy of the Forgotten” kan er in mijn ogen niet veel misgaan. De lichten stonden perfect afgesteld om de boel scherp te houden en de monden vielen nog meer open van deze verbazend strakke set. Deze muziek kan mensen breken, want als je hier voor de eerste keer aan open gesteld wordt, dan kan je doodgaan in de pit haha. Hun laatste release dateert ondertussen alweer van 2023, waarvan nummer “Hymns from the Apocrypha” gespeeld werd.
Afsluiten was verplicht met “Infecting the Crypts” die de laatste adem afsneed en het spijtig genoeg ophield met de mokerslagen die je om de oren vlogen. Briljant!
Helmet was toen aan de beurt in de kleinere tent Helldorado, maar opnieuw zag ik een fantastisch optreden. De crowdsurfers stonden aan te schuiven, achteraan werden de vuisten in de lucht gestald, en toen moesten de eerste noten nog gespeeld worden haha. Aftrappen deden we met “I know” van het ‘Betty’-album, gevolgd door het minder gekende “Repetition” die eventjes voor een inzakking zorgde, maar vanaf dan ging het crescendo! De gitaren gingen een tandje vlugger en “Ironhead” van de prachtige plaat ‘Meantime’ deed het stof een meter hoger vliegen. Ze gingen verder op hun elan en de benen van de aanwezigen deden een extra effort. Genieten was het toch vooral met de bekendere nummers zoals “Milquetoast”, “Turned Out” (iedereen kent deze riffs uit dit nummer) en afsluiter “In the Meantime” die deze band een meer dan verdiend applaus opleverden.
Er was iemand aanwezig die al een tijdje geen festivals meer had gedaan, maar man, hij ging uit zijn dak als een woesteling!! Dit bewees nog maar eens de drive van dit optreden en dat muzikale passie nooit verdwijnt.
En toen was het aftellen naar death metal van de bovenste plank. Obituary had speciaal voor Alcatraz een ‘Cause of Death’ setje ingepland, dus kon het nu al niet meer stuk gaan in feite. Traditiegetrouw wordt hun set geopend met het nummer “Snortin’ Whisky” van Pat Travers Band op de achtergrond om direct over te gaan naar “Redneck Stomp”. Ja, uiteraard heb ik deze band al voldoende aan het werk te zien hehe…dus verschiet ik ook niet meer als zanger John Tardy het podium komt opgelopen tijdens “Threathening Skies”. De boel ging direct in de fik en de woeste death metal ging erin als zoete koek, ook al was het een lange vermoeiende dag geweest. De cover van Celtic Frost genaamd “Circle of the Tyrants” klinkt altijd meedogenloos, nummer “Dying” dringt door tot diep in je binnenste, “Body Bag” draaft door en de combo “Chopped in Half” en “Turned Inside Out” doen je naar adem happen en slaan je murm.
Deze band kent de kneepjes van het vak, want hun vorig optreden in Antwerpen betrof ongeveer dezelfde set, maar dan met enkele nieuwe nummers erin, die nu vakkundig weggewerkt werden door ietwat langere pauzes te nemen en de zaal in duisternis te hullen. Mij niet gelaten als ze “Cause of Death” op een sublieme manier brengen en afsluitende nummers “I’m in Pain” en het obligatoire en snelle “Slowly We Rot” door ons strot rammen. Kwaliteit kent geen grenzen, bravo, tot volgende keer Tardy’s en co!!
zondag 10 augustus 2025 - Avulsed maakt ons wakker, Fear Factory en Prong zorgen voor een feestje, en Emperor zet het zwakke Dimmu Borgir op zijn plaats!
Het beloofde een warme dag te worden, een graad of 28 zonder wolkje, dus het ging puffen worden…gelukkig zijn we dit al wat gewoon de laatste jaren. Stipt om 12u stond ik paraat bij de Spanjaarden van Avulsed…weinig volk bij openingsnummer “Lacerate to Dominate”, maar na een tijdje kwam mondjesmaat telkens meer en meer volk deze band gade slaan. Geen rustmomentje in hun muziek (behalve dan hun bloedopoffering die wat tijd nam), maar op muzikaal gebied denderde deze trein door en moesten de sombrero’s stevig vastgehouden worden. De bandleden headbangden alsof hun leven er vanaf hing en uiten hun dankbaarheid voor de aanwezigen meermaals. Bij nummers “Stabwound Orgasm” werd de eerste circlepit ingezet en bij “Gorespattered Suicide” werd een kleine wall of death opgestart die de woeste death metal alle eer toebracht. Ik was aangenaam verrast alvast en ik was zeker niet de enigste!
We bleven in de death metal scene, maar dan ene met een progressief randje…Pestilence uit Nederland met boegbeeld Patrick Mameli stond op het podium en had al een deftige kluif om de vorige band uit Spanje te doen vergeten. En spijtig genoeg lukte dit toch minder dan ze aanvankelijk hadden gedacht. De baslijnen die de boventoon nemen in hun sound is herkenbaar, en met nummers “Dehydrated” (hoe toepasselijk in dit warm weertje), “The Process of Suffocation” en “Chronic Infection” werd vooral uit het verhaal van ‘Consuming Impulse’ gekozen. Ouder werk, dus topnummers op plaat, live viel dit op momenten wat minder in smaak dan ik had gehoopt, de stem heeft blijkbaar al enkele overuurtjes gedraaid. Met “Lost Souls” en “Twisted Truth” werd teruggegrepen naar ‘Testimony of the Ancients’, terwijl afsluiter “Out of the Body” een ietwat wisselvallige set afsloot.
Richting Prison stage, lekker in het zonnetje, waar Forbidden paraat stond. Vorige keer op Alcatraz was dit een super optreden, dus hopelijk konden ze dit kunststukje evenaren. Spijtig genoeg was redelijk vlug duidelijk dat zanger Norman Skinner meer moeite had met de hogere noten dan vorige keer. Aftrappen met “Infinite” om direct over te schakelen naar “Step By Step” is altijd leuk, voeg daar dan direct “March of Fire” aan toe, en je hebt je portie thrash direct ingeslikt. Af en toe ook eens de klank die wegwaaide en een beetje minder beleving vooraan de pit bewees dat de laatste festivaldag voorzichtig met de laatste krachten worden omgesprongen. In juni werd een nieuwe single op de fans losgelaten, en deze kwam vandaag ook aan bod – “Devided by Zero”.
Ik werd er nog niet direct warm van, in tegenstelling dan tot de klassiekers “Through Eyes of Glass” en “Chalice of Blood” die als dessert dienden.
Een portie industriële groove metal kwam aan bod, want Fear Factory – enkel nog met oudgediende Dino Cazares in de line-up, kwam integraal album ‘Demanufacture’ spelen en dat zullen we geweten hebben. Wat een prachtige nummers toch op deze schijf en de vuisten gingen gedwee de lucht in toen het titelnummer in gang schoot, aangevuld met het sterke “Self Bias Resistor” die alle handen in de lucht kreeg. De zang van Milo Silvestro past perfect bij deze band, en zorg voor nieuwe energie die zijn weerga niet kent. We deden lustig verder met het snelle “Zero Signal”, “Replica” (met het sterke drumwerk) en “New Breed” die velen op de weide deed luchtdrummen.
Heel sterk optreden waarvan iedereen rondom mij genoten heeft…neem daar dan nog “Linchpin” bij die de boel afsloot en we konden terugblikken op een geslaagd optreden. Groot applaus waard.
Aangezien ik Kerry King nog maar had gezien, ging ik eens gaan kijken of Tsjuder live hun mannetje kon staan…en man, dit deden ze toch wel met bravoure! Deze black metal die een kind heeft gebaard met Motörhead klonk aanstekelijk…de mannen hadden corpsepaint aan, en de ‘rock ’n roll’ genen mochten ongeremd leute maken bij deze mannen. In feite ook minder gekend door mezelf, dus een heel aangename ontdekking alvast. Hun laatste plaat dateer van 2023 (“Helvegr”) dus ga ik bij thuiskomst mijn oor hier wel eens naar te luisteren leggen. De pinnenbanden met centimeterslange nagels in geklopt bij de bandleden was een nostalgische terugblik naar de beginjaren van mijn aanwezigheid op festivals, maar verdorie, de muziek die deze mannen tentoonspreiden is meer dan mijn dadda!
Merci voor de muzikale verrijking, want in feite had ik het moeten weten: een band bestaande uit 3 leden, meestal is dit een voltreffer!
Ik ging mijn voeten in de lucht gaan gooien bij Prong…ik had namelijk nog niet gecrowdsurfed hehe – en deze band is hiervoor gemaakt. Actief sinds midden jaren 80, een stijl tussen groove, thrash en crossover en dus kan een mens zich moeiteloos smijten op hun muziek. “Beg to Differ” zorgde voor de eerste schermutselingen, “Unconditional” werd luidkeels meegebruld, we gingen een snelheid hoger met “Cut-Rate” om een stroom surfers op ons te zien afkomen vooraan de pit bij “Broken Peace”. Mini circle pits ontaarden in grotere pits, meer en meer handen en voeten kwamen vanuit het niks je krachten testen en toen zaten we nog maar net over de helft van dit optreden. Het werd eventjes rustiger met de minder bekende songs, maar het laatste van het vat werd geledigd bij “Prove You Wrong”, “Who’s Fist is this Anyway” en het alomgekende “Snap your Fingers, Snap your Neck” met de riff die je sinds je metal geboorte vanbuiten kent.
Geestig feestje…altijd een genot om jezelf nog eens volledig te laten gaan…want zo dadelijk kwam het serieuzere werk aan bod.
Dimmu Borgir was aan zet, en de vorige keer dat ik hen live zag trok het op de ballen, want hun laatste album ‘Eonian’ was de hoofdmaaltijd tijdens hun vorige show. Blijkbaar waren er enkele technische problemen, waardoor een 10-tal minuten later werd geopend met “Puritania”. Zanger Silenoz was getooid met een wit-grijze cowboyhoed en spijtig genoeg moet ik de show van deze Noormannen ook als grijs bestempelen tijdens Alcatraz 2025. Aan de nummers kan het niet gelegen hebben, daarvoor stond er veel lekkers op de set met “Gateways”, “Störmblast” en “Mourning Palace”, maar de uitvoering was inspiratieloos, gemakzuchtig en het gif was verdwenen uit de slang die vroeger zo prachtig zijn staart bewoog.
Ontgoocheld droop ik af om nog een stukje Static-X te bekijken waar een robot op een bootje meedeinde op de golven van deze energieke nu-metal.
In vergelijking met Dimmu Borgir dan weer andere koek bij Emperor…wat deze mannen deden was van briljante klasse. Voorgaande optredens ook altijd topkwaliteit afgeleverd, maar deze show op Alcatraz was mijn inziens één van de beste! Hun naam doet hen alle eer aan, geen saai moment te bespeuren, het podium opklimmen en raak treffen met “Into the Infinity of Thoughts”. De klasse droop eraf en een jongetje van ongeveer 10 jaar (die vader heeft overduidelijk smaak) stond naast mij met open mond te luisteren naar “Thus Spake the Nightspirit” van het machtige album ‘Anthems tot he Welkins at Dust’.
De sfeer werd mooi gevormd door het prachtige decor gekoppeld aan het mooie samenspel met de lichten die Ihsahn en zijn metgezellen met recht en rede in de spotlicht zette. De stem van de frontman klonk geniaal, de muzikale stukken werden met punctualiteit afgevuurd op de aanwezigen en “With Strength I Burn” en het prachtige “Curse You All Men!” tilden het niveau nog wat hoger.
Muzikaal, gevoel, sfeer, innerlijke passie, energie, balans, variatie, alles klopte gewoon in deze set. Een genot van begin tot einde, waar slotnummers “Inno A Satana”, “Ye Entrancemperium” (het gevoel dat de zanger in dit nummer steekt is goddelijk) en “I Am the Black Wizards” die mijn haren rechtzette, de kers op de taart waren van dit optreden. Heersers!!
Eindband van het festival was weggelegd voor Machine Head…idem dus als op Graspop dit jaar. En opnieuw wat je mocht verwachten van Robb Flynn en vriendjes, een set die perfect in elkaar glijdt, de frontman die moeiteloos de aanwezigen meeneemt op sleeptouw en sporadisch wat vuurwerk om de boel compleet te maken. Niks nieuws onder de zon dus, topper “Imperium” om de voorlinie te doen zweten en springen, gevolgd door het ijzersterke “Ten Ton Hammer” die compleet ingeburgerd is zelfs door de jongste fans.
Helaas kan ik de nieuwste plaat “Unatoned” maar matig appreciëren, maar toch werd er in de set ruimte voorzien voor enkele nummers van deze plaat. Neen, geef mij dan maar de afsluiters “From this Day” en “Davidian”, de schreeuw om hulp bij kraker “Is There Anybody Out There” of het meer ingetogen doch prachtige “Darkness Within”. I
k kreeg wat ik verwachtte, en het publiek applaudisseerde gemeend voor deze goede prestatie terwijl het vuurwerk over de gevangenis de duisternis omvormde tot een mooie lichtspektakel.
Alcatraz jaargang 2025 zat er weeral op met een recordopkomst van een 60.000-tal toeschouwers over het weekend heen. Ozzy kreeg veel steunbetuigingen, maar het mooie portret van hem op de achtergrond van de DJ’s in El Presidio was in mijn ogen de beste. Er zijn al nieuwe bands bekend gemaakt voor jaargang 2026, maar ik ga het niet verklappen en het jullie zelf laten ontdekken.
Alcatraz, u was wederom fantastisch!! Schrijf mijn aanwezigheid maar op voor volgend jaar!!
Meer info op www.alcatraz.be
Line Up:
Donderdag:
Sister May, Room 13, Mötorhead, Ramones Alive, Liliac, Violent Sin, The Belgian Qua band, Ancient Rites, Exhorder, Warbringer, Evil Invaders, Frog Leap, Overkill
Vrijdag:
Splendidula, Katla, Messa, Dvne, In Aphelion, Chemicide, Cabal, Year of No Light, Coffin Feeder, Frayle, Heriot, Dool, Winterfylleth, Thy Catafalque, Conjurer, Snot, Blaze Bayley, Thrown, Slomosa, Crystal Lake, Absu, 3 Inches of Blood, Dying Fetus, Me and that Man, King Buffalo, Wednesday 13, Phil Campbell and the Bastard Sons, Dark Angel, Wind Rose, The Hellacopters, Hypocrisy, W.A.S.P., Abbath Doom Occulta, Ministry, Mastodon, Kreator
Zaterdag:
Signs of Algorithm, Primal Creation, Vulture, Knife, Holy Mother, Tenside, Crypt Sermon, Psycroptic, Baest, Magic Kingdom, Mammoth Grinder, Rivers of Nihil, The Night Eternal, Wytch Hazel, Between the Buried and Me, Whiplash, Myrath, Ne Obliviscaris, Caliban, Nasty Savage, Suffocation, Fit for a King, Vader, Vola, Drowning Pool, the Black Dahlia Murder, Evergrey, Candlemass, Helmet, Leprous, Doro, Nailbomb, Wolfmother, Obituary, Avatar, Extreme
Zondag:
Whatever it Takes, Promise Down, Devastation, Cult of Scarecrow, Cobracide, Avulsed, Terrifier, Slaughter Messiah, Briqueville, Gutalax, Bark, Alkerdeel, Pestilence, Congress, Majestica, Gaerea, Tsjuder, Pig Destroyer, Earthless, Borknagar, Dope, Flotsam and Jetsam, D-A-D, Forbidden, Ill Nino, Prong, Rotting Christ, Fu Manchu, Static-X, Cult of Luna, Fear Factory, Michael Schenker, Kerry King, Emperor, Dimmu Borgir, Machine Head
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8308-alcatraz-2025?Itemid=0
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Lokerse Feesten 2025 - DAG 10 - Een waardige apotheose, Lokeren sluit hun 50ste feestjaar in stijl af: een avond vol Vlaamse trots!
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-10
Sarah Vandamme
Het was alsof de hele stad naar de Grote Kaai was afgezakt voor de laatste avond van een jubileumjaar dat de geschiedenisboeken ingaat: 50 jaar Lokerse Feesten. De lucht zinderde van verwachting, de lichten flonkerden, en ik stond ergens midden in de mensenzee, klaar om dit feest van dichtbij te beleven.
Frank Vander Linden & De Mens - poëzie in klanken
De eer om de allerlaatste avond te openen ging naar De Mens. Zodra Frank Vander Linden zijn eerste woorden inzette, wist ik: dit wordt geen gewone avond. Zijn warme stem gleed over het publiek. Nummers als “Ergens onderweg” en “Dit is mijn huis” klonken alsof ze speciaal voor dit moment geschreven waren. De Vlaamse teksten, vol melancholie en liefde, vonden moeiteloos hun weg naar de harten van duizenden mensen. Ik zag koppels dichter tegen elkaar aan leunen, vrienden zachtjes mee neuriën, en voelde zelf hoe elke noot iets bijzonders deed.
Noordkaap - energie met een randje nostalgie
Na dat warme begin kwam er een andere dynamiek het podium opgestormd: Noordkaap, met Stijn Meuris als gedreven kapitein. Als onvermijdelijke blikvanger werd het tempo meteen opgeschroefd. De band speelde strak en krachtig, en hits als “Satelliet S.U.Z.Y.” en “Ik hou van u” werden luidkeels meegezongen.
Het was een reis door de jaren '90, met klassiekers. Meuris' stem was rauw en oprecht, en tussen de nummers door kreeg je het gevoel dat hij elk woord meende. De energie golfde over het plein.
Clouseau - tweeënhalf uur pure magie
En toen… het moment waar zovelen op hadden gewacht: Clouseau. De broers Wauters betraden het podium alsof ze thuis kwamen. Ze staan hier vandaag dan ook voor de 15de keer op de Lokerse Feesten! Om het in Koen Wauters zijn eigen woorden te zeggen, wat doen we als we het 50 ste jubileumjaar van de Lokerse Feesten vieren? 'Dan gaan we "Dansen"' Vonken en Vuur" zet de Kaai letterlijk in lichterlaaie. Iedereen zingt mee, tot de mensen op de balkonnetjes van omliggende gebouwen toe. “Hier bij jou”, “Casanova”, “Daar gaat ze” - elk nummer was een explosie van herkenning.
Koen Wauters, onvermoeibaar en altijd oprecht, had een bijna magische connectie met het publiek. Tweeënhalf uur lang hield hij iedereen mee in zijn greep - geen seconde liet hij de energie zakken. Op sommige momenten leek het alsof de Grote Kaai een gigantisch koor was, één stem, één hartslag. "Ongezien!" zou je zeggen, maar dit was te zien, en ik stond er middenin.
Average Rob - 'On met la patate!'
En alsof het allemaal nog niet genoeg was, kwam Average Rob het podium op om deze feesteditie écht af te sluiten. Met een enthousiaste blik en de energie van iemand die de nacht nog uren wil rekken, gooide hij er meteen een portie beats en enthousiasme tegenaan. Het publiek ging nog één keer voluit. "On met la patate!" klonk het, en ja - Lokeren deed dat met volle overgave.
Toen de laatste noten wegebden en het vuurwerk boven de stad enkele uren geleden uitgebarsten was, voelde het alsof we allemaal deel hadden uitgemaakt van iets bijzonders. 50 jaar Lokerse Feesten sloot af zoals het hoort: met muziek die verbindt, artiesten die alles geven en een publiek dat met een brede glimlach naar huis gaat en tot volgend jaar Lokeren riep!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 - DAG 9 - Een voorlaatste avond vol rap, pop en Caribische vibes
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-09
Sarah Vandamme
De voorlaatste avond van de Lokerse Feesten begon meteen met een stevige stoot energie. Terwijl de zon nog zachtjes over de Grote Kaai scheen, opende 't Hof van Commerce de avond met hun herkenbare West-Vlaamse woordspelingen en beats die je in je borstkas voelde. De mannen stonden scherp, het publiek stond nog maar net met een pint in de hand of het eerste meebrullen begon al. Het was duidelijk: Lokeren had er zin in.
Daarna nam Brihang het podium over. Met zijn poëtische rap, warme stem en ontwapenende uitstraling kreeg hij zonder moeite de hele Grote Kaai stil en aandachtig. Zijn woorden gleden over het publiek, soms zacht, soms scherp, maar altijd raak. Ik zag kippenvel op armen en hoorde een luid applaus na elk nummer - alsof iedereen even deelgenoot was van zijn verhalen.
En toen… Goldband. Waar Brihang ontroerde, zorgden deze Haagse heren voor pure euforie. Hits als “Noodgeval” en “Witte Was” deden de hele menigte springen, dansen en zingen alsof het zomerfestival hier zijn hoogtepunt bereikte. Confetti, brede glimlachen, en een publiek dat geen seconde stil stond - het was één groot feest.
De climax van de avond kwam van ver over zee. Sean Paul bracht Jamaica naar Lokeren met zijn onmiskenbare dancehall-vibes. Zodra “She Doesn’t Mind” door de speakers knalde, hoorde je mensen tot ver buiten de festivalweide meezingen. De Grote Kaai werd een golvende massa van dansende lichamen, terwijl Sean Paul hit na hit afvuurde en de temperatuur - ondanks de nacht - voelbaar omhoog schoot. Maar stoppen? Daar deden we niet aan.
Terwijl de hoofdpodia doofden, nam Glintsal het over voor de afterparty. Met hun energieke set hielden ze de nacht levend. Dansende groepjes, lachende gezichten en een stad die duidelijk nog niet naar huis wilde. Het was een avond waarop Lokeren bewees dat het niet alleen grootse namen kan boeken, maar ook een publiek heeft dat elk genre omarmt. Van West-Vlaamse rap tot Haagse pop, van Jamaicaanse dancehall tot afterpartybeats
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
