Boomtown 2025 - van 18 juli t-m 24 juli 2025 – Pics
Boomtown 2025 – woensdag 23 juli 2025 - Pics
Met o.m. Brik Tu-Tok, Elmer, Prins S. en De Geit
Belgische muzikanten Maxim Storms en Linde Carrijn vormen samen het theatrale muziekduo Brik Tu-Tok. Samen creëren ze een vervreemdend en kleurrijk universum. Vergelijkingen met The Knife, B52'S, Moondog en Cocorosie zijn nooit ver weg. Ze wekken geluiden tot leven met cassettes, prullaria en zelfgeknutselde objecten.
Live levert dat een combinatie op van kleurrijke catwalks met weird synthesizerpop, DIY Avant-Garde, kitsch en uit de hand gelopen nonsensicale intermezzo's.
Hun meest recente album Hot Glue barste van de no-nonsense energie en mikte regelrecht op onze innerlijke weirdo. Het sloeg aan en bracht hen naar een uitverkochte AB Club, Fusion Festival (DE), BEBOP Le Mans (FR), Waking Life (PT) en Club Wintercircus. Momenteel werken ze aan een nieuw album.
Eerste single ‘Gimmethecash’ doet ons al watertanden!
Amsterdamse rapper Elmer zorgt al enkele jaren voor een frisse wind in de Nederlandse muziekscene. Dat kan weleens te maken hebben met de ontwapenende combinatie van eerlijkheid, een stevige dosis maatschappijkritiek, humor en kleurrijke schaamteloosheid.
Ze aanbidt theatrale artiesten als David Byrne, Peaches, David Bowie en Gorillaz. Maar Elmer doet toch vooral haar eigen ding. Breekt met verwachtingspatronen en brengt originaliteit aan de dag. Ze nam deel aan De Slimste Mens met een plaksnor, staat op het podium in mannenondergoed met haar dj-hond Skipper, en zingt over seks hebben met je vader (check single ‘Je Vader’).
Op debuutalbum Platland duikt Elmer dieper in haar relatie met Nederland. We horen een intieme sound, maatschappijkritiek en humor met eerlijke teksten. Tijdens haar live shows verschijnt ze in een geflipte punk-versie van een Zeeuws meisje, waarmee ze de grenzen van het podium en de popwereld opzoekt. In haar eigen woorden: “Ik wil die artiest zijn waarvan je denkt: wat zal ze nu weer hebben bedacht. Skipper en ik hebben keihard gewerkt en serieus, deze show wordt een visueel feest!”.
Het concert van Elmer zal live getolkt worden door twee tolken Vlaamse Gebaren taal.
Prins S. en De Geit kwam met debuutplaat Rood Staan Hard Gaan meteen via de grote poort binnengestormd richting festivals als Lowlands, Pukkelpop en Pinkpop. Met singles als ‘Nacht’ speelden ze die ook nog eens één voor één plat. Ondertussen is de band uitgegroeid tot een gevestigde naam in de Nederlandse muziekscene.
De verwachtingen voor het tweede album zijn dan hooggespannen.
Met opvolger Partijtje levert de band een duister feestalbum, waarin de luisteraar in een wereld stapt vol cynisme en jeugdige vrijheid.
Prins S. en De Geit zijn hun geloof in feest als remedie niet verloren, maar zien tegelijkertijd de afbrokkeling van onze samenleving onder ogen. De nummers variëren van grabbelton-metaforen tot stoelendansen en goochelaars die willen toveren, en nemen je mee op een muzikale reis door een steeds heter wordende wereld.
(bron: Democrazy/Boomtown)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Brik Tu-Tok
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8156-brik-tu-tok-23-07-25?ltemid=0
Elmer
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8157-elmer-23-07-25?ltemid=0
Prins S. en De Geit
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8158-prins-s-en-de-geit-23-07-25?ltemid=0
Org: Boomtown (ism Democrazy en Ha Concerts)
Zwarte Cross 2025 – van 17 juli t-m 20 juli 2025, Lichtenvoorde – Pics
Zwarte Cross kondigde aan dat Normaal, na tien jaar afwezigheid, op zal treden op de laatste dag van de editie van 2025 in Lichtenvoorde
Midden mei 2025 werd bekend dat eind 2024 het bedrijf Superstruct Entertainment, dat eigenaar is van tientallen festivals waaronder Zwarte Cross, eind 2024 was opgekocht door het Amerikaanse bedrijf Kohlberg Kravis Roberts (KKR). Dat is omstreden, omdat het onder andere investeert in de wapenindustrie en fossiele brandstoffen.
Daarop zegden de band Boh Foi Toch en cabaretier Youp van 't Hek hun optreden op het Zwarte Cross festival af.Ook Claw Boys Claw, Hang Youth en Goldband zegden om deze reden af. Later werd bekend dat Boh Foi, na een goed gesprek, toch optreedt.
Dinsdag 15 juli 2025 werd bekend dat de gemeente Oost Gelre en de organisatie van de Zwarte Cross een nieuwe samenwerkingsovereenkomst hebben getekend. Dit betekent dat het festival voor de komende 5 jaar in Lichtenvoorde kan blijven, met een optie tot verlening van nog eens vijf jaar.
Met tromgeroffel, vuurwerk én zwierige tederheid maken we de slogan voor de Zwarte Cross 2025 bekend: Grooven & Stoeven! Op de Zwarte Cross GROOVEN de ritmes en STOEVEN de motoren.
Dit jaar waren er onder meer optredens van Normaal, Bökkers, Høken met de Heinoos, Orgel Joke, Boh Foi Toch, Drukwerk, Davina Michelle, Frans Duijts, Racoon, Waylon, Hannah Mae, Janna Baerends, Anita Berendse, Anita van de Rapsodies, Sven Versteeg, Frans Bauer, Andre Manuel, BZB, Willeke Alberti, Flemming, Ancora, Guus Meeuwis, Lucille Werner, Mooi Wark en DJ Paul Elstak
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7920-zwarte-cross-2025?Itemid=0
Org: Zwarte Cross, Lichtenvoorde
Neon Electronics is er terug met een nieuwe single. Een beetje naar aanleiding van hun komende optreden tijdens de Lokerse Feesten op de Fonnefeesten. Maar er wordt ook nog meer werk verwacht in het najaar. Momenteel bestaat Neon Electronics uit drie leden: Dirk Da Davo, Radical G en Pieter-Jan Theunis. Daarnaast is Dirk Da Davo nog actief met DDD waarvan een nieuwe song verschijnt in september. Goed nieuws voor de komende tijd dus!
“Nothing For Nothing” is een leuke track geworden die zowel dansbaar als dystopisch klinkt (luister maar naar de vervormde vocals en de beats) samen met een industrial klinkende gitaar en fijne synths erbovenop.
Deze single laat het beste vermoeden voor de rest die nog moet komen.
Elektrowave
https://www.youtube.com/watch?v=xo7GKrFdalM
https://fonnefeesten.be/line-up/2025-08-06/neon-electronics/
‘Echoes of Transgression’ is de nieuwe EP van The Giant Low. Met vier tracks pakken ze elke fan van moderne postpunk meteen in.
The Giant Low is sinds 2019 de band van Malte Olsson. Deze Zweed – die ooit nog bas speelde op een nummer van The Hellacopters – vond de liefde in Nijmegen toen hij in Doornroosje optrad met zijn (Zweedse) band Brick. Later vormde hij in die stad de band The Giant Low, waarin hij zingt en gitaar speelt, met enkele gelijkgestemde zielen.
The Giant Low klinkt een beetje als the Editors, Customs en Interpol, maar ze doen er hun eigen ding mee. Meeslepend, uptempo en donker dansbaar, modern en tegelijk met respect voor tradities, goede refreinen en catchphrases,
Op “Blindness” zingt Malte Olsson op dezelfde manier als Tom Smith van Editors. Er zijn natuurlijk nog kleine verschillen in klankkleur en volume. “What’s The Point” heeft een sterke intro die doet denken aan Interpol en Customs en in “Payments” zit een beetje D:Zine.
‘Echoes of Transmission’ (in plaats van Transgression) had ook een goede titel van deze EP kunnen zijn, als knipoog naar het album van Joy Division, want die referentie zit er zeker ook in.
https://www.youtube.com/watch?v=wlH0dlm6kHs
Met de heruitgave op vinyl van ‘Palomine’ uit 1992 is de Nederlandse indierockband Bettie Serveert de voorbije jaren opnieuw op de radar gekomen van een paar Belgische concertorganisatoren, hoewel de band al heel lang geen nieuw materiaal opgenomen of uitgebracht heeft. Daar komt verandering in met de release van de single “Ta”.
“Ta” klinkt herkenbaar als Bettie Serveert. Deze nieuwe single doet mij wat denken aan “Smack” uit 2003. In de bijhorende clip lijkt het decor belangrijker dan de band en de muziek. Een beetje alsof de band iemand een vriendendienst wilde doen. Het ziet er overigens naar uit dat “Ta” een stand alone single wordt, terwijl de echte fans misschien gehoopt hadden op een volledig nieuw album, en dan weer een heuse tournee met alle toeters en bellen.
Wij zijn vooral blij met dit teken van leven en hopen in stilte op meer. Hoe het nu verder gaat met Bettie Serveert, dat zien we dan wel weer.
https://www.youtube.com/watch?v=obSMC2M20r4
Notowns is een Griekse band die op de rails gezet werd tijdens de coronaverveling. Twee jaar geleden verraste deze band met hun debuut ‘Joyride’ en nu zijn ze al terug met opvolger ‘Vicious Little World’.
Deze band haalt de mosterd duidelijk in de UK, bij de Britse postpunkiconen, maar ook bij de Madchester-hype en bij bands als Sleaford Mods. “A Better Day” heeft een intro die gelend werd bij The Cure. “Party Dogs” is schatplichtig aan de Happy Mondays, maar dan op MDMA. Ook “Vicious Little World” en “Exiles” hebben haast in het ritme. “Lies” is ondanks het thema een relatief vrolijk nummer.
“Big White Shark” heeft een beetje een Négresses Vertes-vibe: cool-laidback op een zonnig ska-ritme. “Treason” is dan weer meer White Lies. Deze Griekse band brengt zijn moderne postpunk heel dansbaar. “Another Hero” vind ik één van de beste nummers van dit album. De intro had van Customs of Interpol kunnen zijn. Mee op het podium van de top drie staan “Hyenas” en “Death of You”.
Bij postpunk denken we niet meteen aan Griekenland, misschien omdat ons land daar zelf zo een lange traditie in heeft, maar Notowns doet leuke dingen met de erfenis van de Britse postpunk.
https://www.youtube.com/watch?v=oYHqS8ECVVI&t=2s
https://notowns.bandcamp.com/album/vicious-little-world
Het ijzer smeden als het heet is, dat doen ze bij Ford’s Fuzz Inferno. Hun nieuwe album ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is al de derde release in minder dan twee jaar tijd. Meer van hetzelfde? Dat wel. Maar ook een beetje anders.
‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is de tiende release van dit Nederlands-Belgische trio, terwijl wij nog niet helemaal bekomen zijn van ‘Electrofuzzification’ en ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby!’, de twee albumreleases van vorig jaar. De band surft op een positieve golf, met tourneetjes in de UK als kers op de taart. Het artwork is opnieuw heel herkenbaar en natuurlijk zit er weer iets met ‘fuzz’ in de titel van de release. Ze houden hun tradities in ere bij Ford’s Fuzz Inferno.
Op deze nieuwe release duwt het trio in minder dan 20 minuten zo maar even negen tracks tussen onze oren. Ze verkiezen dus nog steeds vooral de compacte energiebommetjes van minder dan 2 minuten. De basis is nog steeds de militante Britse oldschool punk (UK Subs, The Adverts, GBH, …), maar dan met een hogere dosis fuzz dan bij die voorbeelden.
Amerikaanse hardcore zit er natuurlijk ook wat in, maar de grootste gemene deler van deze release lijkt toch eerder Brits. Sloganeske lyrics en makkelijk mee te brullen. Geen ballast. Het lijkt een eenvoudig recept dat iedereen zo kan nadoen, maar je hebt talent nodig om het goed te doen.
Nieuw is dat er deze keer ook wat psychedelica aan te pas komt. Zo is Part 1 van “Why Are We Here And Who Are You” een rechttoe-rechtaan-punkrock-anthem (overigens het beste van het album) terwijl het aansluitende Part 2 van dezelfde track als een psych-impro/jam-versie voortbouwt op het ritme van die track. De tweede psych-opstoot zit in “Need No Favours”. Veruit het traagste en langste nummer op het album, maar gelukkig nog geen suffe ballad. De intro geeft je wat kippenvel, met dat huiveringwekkende gefluister. Een track die misschien net zo goed op een postpunk-album had kunnen staan.
Andere hoogtepunten op deze release? Die zijn er genoeg. De lijzige, licht zeurende vocalen op “Energy Song”, de bijna tastbaar gemaakte afkeer in “Enough Of You”, de kekke drum-intro van “Promises For A Bright New Day” die verderop nog een paar keer terugkeert, de surf-vibe op “Frantic Fuzz Rush”, …
‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is het meest avontuurlijke album van dit trio. Heel leuk dat ze het voor zichzelf en de fans wat spannend houden door af en toe nog iets nieuws te proberen. Punk en psych levert alvast een aangename cocktail op. Hier willen we er nog een paar van drinken.
https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/ultimate-fuzz-frequencies
https://www.youtube.com/watch?v=_bNHhdd2Lpc
Beaten By Hippies - Als je het muzikale landschap nu bekijkt, denken we dat hoog tijd is voor terug wat eerlijke en doorleefde Rock’n’Roll
In 2019 bracht de Belgische stoner/hardrock formatie Beaten By Hippies zijn titelloos debuut uit. We schreven toen: 'Beaten By Hippies brengt een veelzijdige, kleurrijke, groovy, hypnotiserende psychedelische stonerplaat uit.
Wat vooral opviel bij Beaten By Hippies live, is dat ze er een hoge dosis spelplezier beleven. Een charismatische frontman , aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje. Lekker zweven in een uiterst genietbare sound … zonder bijhorende middelen.
De band heeft ondertussen niet stil gezeten, nu pas 6 jaar later komt een nieuwe plaat uit, ‘El paso’.
Rond de release, het optreden op Desertfest, de plannen en ambities, hadden we een fijne babbel met zanger Stephane, bassist Bruno en drummer Stef.
Ik ben jullie beginnen volgen vanaf het debuut in 2019. Ik zag jullie live op Desertfest. Hoe is het met de band verder gelopen?
Bruno (Bass): Heel goed zoals je wel kan merken. We hebben niet stilgezeten, we zijn blijven werken, blijven nieuwe nummers maken hetgeen resulteerde in onze laatste plaat Sidetracked In El Paso.
Stef (Drum): Desertfest was een topper voor ons, maar daarna volgde al snel Covid waardoor we minder hebben kunnen inzetten op show voor het promoten van onze eerste plaat. Er waren wel wat losse gigs, maar we zijn dan voornamelijk beginnen schrijven aan nieuwe songs waarvan je het resultaat kan horen op Sidetracked In El Paso.
Stephane (zang): We hebben gedaan wat we altijd deden, nummers maken, shows spelen en ons vooral goed amuseren in het proces. Want daar draait het om!
Over het optreden op Desertfest schreef ik ‘Een charismatische frontman, aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje’. Klopt dit? Hoe zien jullie het zelf?
Bruno: Ja, zeker wel. We spelen graag live en laten dat ook graag merken. Het is en blijft een rock n roll show en mensen willen geëntertainde worden. Hoewel je de subtiliteiten van de studio live niet kan overbrengen moeten onze nummers vooral live beleefd worden. We smijten ons altijd voor meer dan 100% voor élk optreden om het even waar of wanneer.
Stef: Ik vind dat dit zeker klopt, ook vandaag nog. We halen invloeden op enorm veel verschillende plekken wat resulteert in de Beaten By Hippies sound.
Stephane: Ik kan me daar wel in vinden, hehe. Weet je, ik kan mij eigenlijk niet inhouden, als ik daar dan sta is het telkens vollenbak.
Jullie stonden op toch een van de grote evenementen binnen de scene; heeft het extra deuren geopend (of heeft COVID roet in het eten gegooid)?
Bruno: De reacties na ons optreden waren zeer positief. Maar, eerlijk gezegd, het heeft toch minder effect gehad dan we gehoopt hadden. Het blijft toch zoeken om toch opgepikt te worden….we zijn niet de enigen die vinden dat ze het verdienen om op de nationale radio gespeeld te worden of een mooie plaats te krijgen op een festival.
Stef: Covid heeft sowieso roet in het eten gegooid, maar ook een gebrek aan podia, clubs, jeugdhuizen, … die nog willen inzetten op live muziek van lokale bands, dit is echt verloren geraakt. Die DIY, underground mentaliteit is spijtig genoeg verdwenen. Het is overal “te luid”, “geen budget”, … En ons land is zo klein dat steeds dezelfde bands, gepusht door een booker of manager, alle podiumkansen wegpikken.
Stephane: Tja, wanneer alles een beetje terug in gang kwam na de lockdowns was onze plaat ook al 3 jaar oud, hé.
De nieuwe plaat ‘El paso’ is er pas zes jaar na het debuut, waarom heeft het zo lang geduurd eigenlijk?
Bruno: Een combinatie van factoren, zoals het altijd gaat. Eerst en vooral Corona natuurlijk. We schrijven ook alle nummers samen. Dat kan soms snel gaan, maar soms kan het ook heel lang duren ? We hebben alle vier namelijk wel een duidelijke mening en we willen ook alle vier even graag dat daar rekening mee gehouden wordt. Verder hebben ze het bij de platenmaatschappij – gelukkig maar – ook heel druk… dus tot alle puzzelstukjes samenvallen zijn we wel al weer even verder.
Stef: Heel simpel … Covid :-D Was er die epidemie niet, dan denk ik dat onze plaat er 2 jaar eerder was.
Stephane: Inderdaad een combinatie van redenen. We hadden de nummers eigenlijk al opgenomen tegen eind 2023, maar dan is er nog zoveel bij komen kijken… en voor je het weet is er nog 1.5 jaar erbij.
De niewue plaat klinkt breed, divers, me dunkt. Zijn jullie volwassen geworden of hoe moet ik het zien?
Bruno: Ik denk wel dat, hoe langer je in een groep speelt, hoe meer je samen leert spelen en dus meer een eenheid wordt. En ja het is een cliché maar gewoon ook echt waar dat je met het ouder worden, je minder aantrekt van hoe dit of dat zou kunnen overkomen of je minder de vraag stelt “zouden we hiermee kunnen scoren”. We willen ons vooral amuseren en ons publiek entertainen met muziek waarin wijzelf én het publiek helemaal kan in opgaan. We vragen we ons minder af of het wel genoeg “beaten by hippies” is. Inspiratie kan en mag van overal komen. Als we vinden dat het werkt, dan werkt het. Er is een minder omlijnd kader van wat wel en niet kan. We moeten het gewoon helemaal zien zitten om het al dan niet te spelen…. We waren ons er niet zo bewust van, maar die lijn is dus wellicht inderdaad wel wat opgeschoven, nu je het zegt
Stef: Op de eerste plaat zochten we als band denk ik onze sound en onze feel. De ervaring die we toen opdeden leidde ertoe dat we konden groeien als songwriters. Hierdoor konden we echt op zoek gaan naar onze eigen sound en dat hoor je op Sidetracked In El Paso.
Stephane: Ik denk niet per se meer volwassen, haha. Maar nog meer een gevoel van ‘we doen wat the fuck we willen’.
Waar ik het ook compleet mee eens ben, is de evolutie in de zang; heeft de zang nu echt zijn weg gevonden binnen de band of is het naturel gegroeid?
Bruno: Ik denk wel dat Stephane meer vertrouwen gekregen heeft en zekerder is geworden in het zingen. Een goeie zanger is authentiek en geeft zichzelf bloot. Maar om jezelf helemaal te durven blootgeven, moet je je veilig voelen. Hoe meer tijd je samen doorbrengt, hoe meer er aan dat onderling vertrouwen en aan die veilige omgeving gebouwd wordt. En op dat vlak zit het nu wel goed in onze band denken we. We durven allemaal nog meer opgaan in de muziek zeker ook door de enthousiaste reacties van het publiek.
Stef: Naar mijn gevoel is dat naturel gegroeid, maar daar kan Stéphane best zelf op antwoorden.
Stephane: Zoals Bruno zegt. Maar ook denk ik dat die evolutie veel te maken heeft met de extra ervaring in de studio.
De inbreng van strijkers is nieuw en uniek, hoe ben je op het idee gekomen (het werkt)
Bruno: Het nummer met de strijkers “The Fall” is gebaseerd op een bas riff die ik 20 jaren geleden voor het eerst speelde. Ik dacht dat het niet meteen iets voor BBH was, maar speelde het toch eens op een repetitie en iedereen was meteen mee. In een mum van tijd hebben we het nummer uitgewerkt. Ik weet niet door wie of door wat, maar in mijn hoofd hoorde ik er strijkers bij. De eerste dag dat we studio in gingen heb ik dan ook tegen onze producer gezegd dat we strijkers wilden. Hij antwoordde heel cool, “Ok, geen probleem, maar dan moeten het echte zijn (geen synths) en moeten ze door een topper gespeeld worden”. Enter Red dus, want hij is me wel een absolute topper in zijn vak, ja. Hij heeft onder andere nog bij Hooverphonic, Vaya Con Dios en Bjork heeft gespeeld en hij was toch niet te beroerd om een paar viooltracks voor een Leuvense rockband te komen inspelen. 102 sporen om precies te zijn. Ik kreeg er letterlijk de tranen van in mijn ogen om hem bezig te zien…zo doorleefd zo echt. Zijn viool heeft het nummer ongetwijfeld een grote meerwaarde gegeven.
Stephane: Wie wil er nu niet een ballad schrijven en met een heel orkest aan strijkers? Kom, dat zijn de soort dingen die je moet doen als je de kans krijgt.
Je durft buiten de lijntjes te kleuren muzikaal, maar blijven subtiel jullie roots trouw. Is het de juiste omschrijving?
Bruno: Zeker. Maar nogmaals, dat is geen bewuste keuze. We zijn niet te beschaamd om iets nieuws of anders te proberen. Why the F*** not?! We hebben maar 1 leven, we willen er alles uithalen, op alle vlakken, dus ook met onze muziek.
Stef: Ik vind dat zeker een goede omschrijving. Dit is wel absoluut geen bewuste keuze maar iets waar we op natuurlijke wijze onze weg in vinden.
Stephane: Ik denk dat dit ook komt omdat we alle 4 wel wat gemeenschappelijke invloeden hebben. Maar daarnaast zijn er ook heel veel verschillende smaken en interesses.
Hoe waren de reacties?
Bruno: We hebben eerlijk gezegd alleen maar positieve reacties gekregen. Hout vasthouden! Waaronder ook een 9/10 in de Rock Tribune. Heel fijn om dat te lezen. Nu nog hopen dat de muzieksamenstellers en programmators die reviews oppikken ef ze minstens interessant genoeg vinden om ons een kans geven.
Stef: Over het algemeen zeer positief wat absoluut geweldig is!
De twee platen tonen jullie unieke karakter binnen de scene. Maar een grote doorbraak lijkt moeilijk. Heb je er een verklaring voor?
Bruno: Bedankt voor het compliment! We hebben er een beetje het raden naar om exact te weten wat er nodig is voor helemaal door te breken. Iedereen die ons live heeft gezien is altijd laaiend enthousiast. Maar we moeten eerst wel de kans krijgen om ons te bewijzen natuurlijk. Misschien moeten we wat meer aandacht besteden aan de social media-platformen van deze tijd, want veel volgers hebben is blijkbaar wel een troef…als je kijkt naar de line-up van veel festivals. Ach ja, je moet gewoon ook een beetje geluk hebben zeker? En ondertussen in onszelf blijven geloven, er blijven voor gaan…en hopelijk toch de juiste mensen op de juiste plek tegenkomen die evenveel in ons geloven en ons een kans willen geven, omwille van wie we zijn en de sound die we maken.
Stef: Zoals ik hier hoger al zei, veel te weinig ondersteuning en podia voor lokale bands. Iedereen legt z’n focus op “De Nieuwe Lichting” of “Humo’s Rock Rally” waardoor die bands alle support krijgen van de weinige managements en promotoren in ons land. Tot mijn grote spijt is er blijkbaar geen plek in België voor stel oudere rockers die op elke show alles geven. Voor alle duidelijkheid, een grote doorbraak is absoluut onze ambitie niet, verre van. Wij willen als band gewoon onze muziek spelen voor een publiek … gewoon lekker live knallen, dat doen we het liefst!
Speelt het Belg zijn in jullie nadeel, denk je?
Bruno: Dat denk ik niet. Alles is toch veel internationaler geworden en er wordt veel meer over de landsgrenzen gekeken. Met platforms als Spotify kan iedereen van over de hele wereld je horen. Ze hebben ons nummer bijvoorbeeld al gespeeld op de Argentijnse radio! België heeft op zich een zeer levendige muziekscene, met talloze festivals, zalen… Het is gewoon niet makkelijk om een kans te krijgen. Op dat vlak ontbreekt het lef soms. Er wordt vaak rond gekeken en copy-paste gedaan als er een selectie moet worden gemaakt of er wordt gekeken naar externe factoren die op zich niks met de muziekkwaliteit te maken hebben , zoals het aantal volgers op Tiktok bvb ? . Hopelijk blijven er dus mannen en vrouwen met ‘ballen’ rondlopen die nieuwgierig zijn naar lokaal onbekend talent.
Stef: Neen, dat denk ik niet. België produceert enorm veel goede bands, maar je vandaag al “viraal” gaan om er iets van te maken. Playlists van StuBru en Willy zijn er ook precies enkel voor bands die support krijgen van een groot label. Ik ben hier misschien behoorlijk cynisch in geworden, maar ik vind het spijtig.
Wordt ‘El Paso’ de plaat van de grote doorbraak? Wat hoop je te bereiken met de nieuwe plaat, en de deels nieuwe muzikale weg?
Bruno: We hopen zeker dat heel veel mensen de plaat beluisteren en zo hopelijk op wat grotere podia of festivals te kunnen spelen. We smijten ons bij elk optreden voor de volle 100%, maar soms vragen we ons toch af “Hoe zijn we hier in godsnaam terecht gekomen?” als we weer compleet loos gegaan zijn, voor een bijzonder enthousiast maar toch ook …bijzonder klein publiek Pas op, kleine gigs zijn zeker charmant .Maar bij de officiële release hebben we bijvoorbeeld mogen ervaren hoe het voelt om honderden mensen uit hun dak te zien gaan op jouw muziek minutenlang te zien en horen applaudisseren om een nummer dat je zelf hebt geschreven…Jaaa, dat smaakt wel naar meer hoor!
Stef: Mocht het nog niet duidelijk zijn, IK WIL LIVE SHOWS SPELEN! :-D En uiteraard, ik denk dat we als band sowieso al willen denken richting een 3e plaat … we gaan zeker geen 6 jaar wachten deze keer.
Stephane: Ik hoop een zo groot mogelijk publiek te kunnen bereiken. Zowel met de songs als met de live shows. De grote doorbraak? Zullen we zien, het is gewoon stap voor stap. Fan per fan. Ik ben sowieso al fan van onze plaat!
Wat zijn de verdere plannen? Moeten we weer zes jaar wachten op een nieuwe plaat?!
Bruno: Toch eerst zien wat er met deze gebeurt ? We blijven elke week repeteren en daar zullen wel nieuwe nummers blijven uitkomen… We gaan wel voor kwaliteit, niet voor kwantiteit. Maar een enthousiaste ontvangst van dit album zou ons ongetwijfeld nog meer goesting doen geven om er nóg meer voor te blijven gaan.
Stephane: Eerst zoveel mogelijk deze plaat pushen. Liefst zoveel mogelijk shows. En vooral ons blijven amuseren! Van de simpelste repetitie tot de gekste optredens! En mocht er dan een volgende plaat aankomen, wil ik er zelf ook geen 6 jaar op wachten.
We hadden het al over de ‘ambities’; zijn er doelen of ambities die jullie nastreven? De wereld veroveren begint afgezaagd te klinken …
Bruno : Weet je, we spelen muziek omdat we dat graag doen en omdat we muzikanten zijn in hart en nieren. Een plaat maken is daar dan gewoon een gevolg van. Dus we zijn al blij dat we zover geraakt zijn en dat we zoveel positieve reacties krijgen op onze plaat. Wat airplay en wat grotere optredens zou leuk zijn.
Als je het muzikale landschap nu bekijkt denken we dat hoog tijd is voor terug wat eerlijke en doorleefde Rock N Roll. Ik denk dat dat misschien wel de ambitie is: terug Rock N Roll naar de massa brengen. Iedereen doen inzien dat er meer is dan Pommelien Thijs of DJ Viktor Verhulst. Zij mogen er uiteraard ook zijn, maar er is zeker nog een (latent) publiek voor onversneden rock.
Stef : Podia veroveren, leuke supports spelen zoals we in het verleden reeds konden doen met Tangled Horns, Rhea en Sloper, en op die manier steeds proberen zieltjes te winnen die zich kunnen vinden in onze sound en wat we live doen.
Stephane : Er zijn nog wel een paar festivals die ik graag zou spelen natuurlijk, zoals iedereen. Gezonde ambitie, iets om naar uit te kijken als muzikant maar ook als muziekliefhebber.
Dankjewel voor deze fijne babbel, veel succes in alles wat jullie nog ondernemen, en hopelijk tot binnenkort…
Beyond The Labyrinth - Johan Lotigiers (BTL) – ‘Ik geef toe, het is de eerste keer in mijn leven dat ik zonder al teveel stress op het podium sta’
Beyond The Labyrinth bewandelt sinds 1996 die dunne lijn tussen hardrock en melodieuze metal. Sinds het najaar van 2024 doen ze dat met een nieuwe frontman: Johan Lotigiers, nog beter bekend als ‘de broer van Helmut Lotti’. Zijn stem is intussen al te horen op “Fear’s The Killer”, een heropname van een nummer uit 2011. Intussen kwam ook een single op de markt “My Favorite Mistake” én bovendien laat de band zich tegenwoordig gewoon BTL noemen.
Over dit alles hadden we met Johan Lotigiers, een wandelende muziek encyclopedie, een heel fijne babbel, waarbij we ook polsten naar zijn persoonlijk parcours binnen de scene, hoe hij broer Helmut heeft gemotiveerd om zijn ‘hardrock ‘plaat uit te brengen alsook de doelstellingen en ambities met BTL; ook zijn persoonlijke doelen kwamen aan bod… place to be? Een gezellig terras in The Fox, Lokeren…
Waar komt de voorliefde van het ‘hardere genre’ vandaan? In tegenstelling tot je broer dacht ik…
‘als het goede muziek is, is het goede muziek’ is altijd ons motto geweest. Wij houden niet van hokjes denken. Ikzelf ben wel een liefhebber van hardrock maar evenzeer van jazz, swing, pop of andere genres.
Je broer is dankzij jouw hardrocksmaak ook in het genre getuimeld…
Hij werd heel zijn kinder-, en puberteit geconfronteerd met platen van AC/DC, Van Halen, Kiss, Saxon, Iron Maiden, etcetera. De heavy metal van de jaren ’80.
Geen Led Zeppelin, Black Sabbath of Deep purple?
Dat is op latere leeftijd pas boven gekomen, toen ik op zoek ging naar de oorsprong . Als je jong bent dan hou je vast aan bands van het moment zelf, het is pas later dat ik teruggekeerd ben naar het verleden. De eerste platen die ik zelf echt gekocht heb op 11-jarige leeftijd waren AC/DC ‘Dirty Deeds Done Dirt Cheap’, Kiss ‘Killers’, een verzamelalbum met vier nieuwe nummers, Saxon ‘Power and the Glory’ en Iron Maiden ‘Number of the Beast’. Ik heb daar veel mijn moeder haar werkcamionette voor moeten wassen ?
Je hebt ook een verleden in de muziek?
Ik zat als puber in het playbackmilieu, daarna deed ik voornamelijk soundmixshows. Als zijnde ‘de slechtste imitatie van Tom Jones’ (haha). Rond mijn 18de kreeg ik telefoon van een producer en voor ik het wist zat ik met management aan tafel. 2 maand later stond ik in Tien Om te zien. Het is toen allemaal zeer snel gegaan. Ik heb toen een tweetal jaar als zelfstandig zanger in het Vlaamse circuit gezeten. Ik heb toen zelfs mijn eerste en enige Vlaamse album uitgebracht. Daar kan ik nu niet meer echt naar luisteren. Als je jong bent heb je geen eigen identiteit in je stem. Het is allemaal nogal onnatuurlijk gezongen, dik opgezwollen. Mijn broer had dat ook een beetje in het begin. Overacting is beetje typisch als je wat jonger bent.
Je broer heeft een hele gevarieerde carrière uitgewerkt; hoe komt het bij jou niet echt lukte toen?
Onder andere omdat ik met mensen samenwerkten die achteraf gezien niet goed wisten hoe me te begeleiden; Ik was toen al iets te ‘frank’, teveel eigenheid en te weinig plooibaar. Achteraf bekeken ben ik blij dat ik er bewust mee ben opgehouden. Omdat ik het gevoel had naast mijn eigen kwestie te zingen. Ik wou altijd wel in een band zitten, en deed dingen die ik absoluut niet wou doen.
Je broer is dan wel in dat wereldje ingestapt …
Hij heeft aan het begin van zijn carrière in het Nederlands gezongen, in die periode van Tien om Te zien kon hij eigenlijk niet anders. Ze hebben de songs , die reeds in het Engels geschreven waren, gewoon Vervlaamst. In die periode was het de enige manier om ergens door te breken.
Je broer doet het zeer goed met zijn nieuwste plaat, ik zie uit naar zijn optreden op de Fonnefeesten, je werkte (of werkt) ook met hem samen?
Samenwerken is een groot woord. Hij heeft me gevraagd om op zijn nieuw album ‘Breaking The Law’ in duet te zingen en op sommige van zijn optredens durf ik daarvoor eens op het podium springen. Samenwerken is niet altijd even simpel. Hij zit ook vast aan een bepaald circuit, waar je dan in moet meegaan. En dat kan ik met mijn werk en BTL moeilijk combineren. Dat is ook de enige reden waarom dat moeilijk lukt.
Hoe vind je zijn plaat eigenlijk?
Hij heeft er veel mensen aangenaam mee verrast. Zeker binnen de hardrock scene , met die Classics heeft hij indertijd ook veel mensen verrast eigenlijk. Qua productie vind ik zijn plaat heel geslaagd. Op mijn broer zijn zangkwaliteiten valt sowieso niks aan te merken, hij staat als het gaat over stemtechniek op eenzame hoogte, zelfs al ben je geen Helmut-fan kan je dat alleen maar beamen. Grappig, ik vind het beste nummer op zijn Heart Rock-album de live-versie van ‘Que Je T’ Aime’ van Johnny Hallyday. Ik heb Johnny nog gezien in het Koning Boudewijnstadium in 2003. Een groot zanger, een geweldige show.
Je zit nu bij een band die ik al veel jaren volg, Beyond The Labyrinth. Wat trok je zo aan bij hen, om voor hen te kiezen ?
Ik wou iets doen, maar iets van nul helemaal alleen uit de grond stampen, daar had ik noch de goesting, noch de energie voor . Geert is op dat vlak een lopende trein, die is daar zeer gedreven in, omdat hij al jaren de BTL-kar trekt. Voor ik bij de band begon te zingen heb ik wat dingen beluisterd op Spotify. Het nummer dat me over de streep heeft getrokken om me bij BTL te vervoegen was ‘Wings’. Ik was zelfs licht geëmotioneerd door die song, die zit verdomd goed in elkaar.
Waarom zijn Belgische bands zoals o.a. Beyond the Labyrinth die ik een fantastische band vind, zo onderschat in eigen land, op de radio hoor je hen ook amper … Heb je er een verklaring voor?
Ik heb daar ook niet echt een verklaring voor. Wat wel een feit is, er is teveel te doen overal in ons klein landje, de markt is oververzadigd. Ze zijn al jaren bezig met een concurrentieslag onder elkander. Sommige zeggen ‘rock-’n-roll is dood’, maar daar ben ik niet van overtuigd. Neem een band als Ghost, een band die onder de radar maar ondertussen grote podia speelt en er ook is in geslaagd nummer 1 in de Amerikaanse Bilboard Top 100 te bereiken, dat is een band die bewijst dat rock-‘n-roll verre van dood is, en zo zijn er nog veel. Over Rock n’ Roll die verre van dood is heb ik trouwens een party-anthem voor ons nieuw album geschreven.
Beyond the Labyrinth heeft veel wissels gekend; geen probleem om ‘echt door te breken’ denk je?
Weet je wanneer een band echt bij elkaar blijft? Als het geld met pakken binnen stroomt en blijft binnen stromen. Je hebt morele verplichtingen, en financiële overwegingen. En anders is dat een komen en een gaan, wat ook opvalt in het gehele hardrock en metalcircuit? Iedereen heeft wel eens met of bij elkaars band gespeeld.
Jullie laten zich tegenwoordig gewoon ‘BTL’ noemen, is er een reden voor?
Die inkorting heeft inderdaad een doel, ik zou persoonlijk wat meer mensen uit de mainstream willen aantrekken. Dat kun je enkel bereiken door wat meer toegankelijk te zijn. En dat begint al met een bandnaam. Als mijn moeder vraagt “hoe noemt jouw band nu terug,”… dan begrijp je waarom BTL beter in het hoofd blijft zitten dan Beyond the Labyrinth. Beyond The Labyrinth, dat staat en klinkt dan wel mooi en intrigerend in metalkringen, maar dan zit je vast. De bekende namen binnen de scene hebben allemaal korte namen.. Kiss, AC/DC, en ook in de Thrash , Slayer, noem maar op. Daar begint het dus al mee, daarom die afkorting naar BTL.
Als ik het goed begrijp is het de ambitie met BTL dus meer de mainstream toer op te gaan?
Of we mainstream gaan worden? Naar mijn gevoel bewandeld BTL al jaren die dunne lijn, maar straalden ze dat niet echt uit. Tenslotte is BTL altijd wel een zeer diverse band geweest met invloeden uit zowel pop, classic rock en melodieuze metal.. er zijn zoveel genres binnen deze band. Geert is ook beïnvloed door Savatage. Er zit ook een beetje Deep Purple of Rainbow in de muziek. En voor veel Metalfreaks binnen alle generaties na ons is de muziek van de daarnet vernoemde bands mainstream. BTL gaat vooral voor melodie, geen bruut geweld.Anders: Als Journey mainstream is, dan BTL ook, graag zelfs.
De band is weer druk bezig. Vorig jaar was er al een herwerkte single uit 2011 “Fear’s The Killer”
Dat is een beetje een toevallig en grappig verhaal. Radio Classic 21 zend 1 keer per jaar een programma uit dat in het teken van Belgische Metalbands staat en naar jaarlijkse gewoonte wou Geert daarvoor een nummer inzenden maar ik was nog maar net aan boord, er was dus geen enkele opname met BTL’s nieuwe zanger. Ik ben zelf op zoek gegaan naar iets dat bij mijn stem pastte, en naar mijn gevoel ons meest Metalklinkende nummer was. ‘Fear’s The Killer’ beantwoordde daar in mijn optiek aan, dat is het dus geworden. Het nummer is dus opnieuw ingezongen en hermixt in de studio. En ook uitgezonden, want op wonderbaarlijke wijze, na talloze mislukte pogingen van Geert alle voorafgaande jaren, zaten we plots bij de 10 nummers die Radio 21 ‘uitzendwaardig’ vond.
Er is een nieuwe single uit “My favorite mistake”, het lijkt me precies jouw speelveld …
Dat is een nummer dat Geert en ik hebben uitgewerkt naar een basisidee, dat ik op een ochtend ingezongen had in mijn garage op mijn GSM. Geert en ik hebben het volledige nieuwe album zo goed als volledig geschreven trouwens. Behalve één nummer van onze toetsenist, wat trouwens een puik nummer is. Geert zegt dat mijn schrijfsels allemaal bluesy klinken –ik schrijf blijkbaar alles binnen een Bluescontext. Ik wist dat zelf niet.
Er komt dus een nieuwe plaat uit? Wanneer?
Inderdaad, met een negental nieuwe nummers. En de nieuwe versie van ‘Fear’s the Killer’ zal er ook opstaan. We zijn aan het nadenken om er nog iets speciaal op te zetten, maar zijn er nog niet volledig uit. Oude nummers akoestisch uitbrengen. Ik moet volgende maand alles gaan inzingen. Wanneer die uitkomt? Op 22 november zal de albumvoorstelling doorgaan in de Crossover Music Pub in Langerbrugge (Gent). Het zal opnieuw een zeer gevarieerd werkje worden.
Het valt me op, in tegenstelling tot vroeger, dat steeds meer bands eerst met mondjesmaat singles uitbrengen, al dan niet fysieke; zit hier een strategie achter, denk je?
Voor veel bands en artiesten is een volledig album verloren geld. Dit komt vooral door Spotify waar elke abonnee zijn eigen playlists op samenstelt. Een volledig album wordt daar dus door pakweg 80% van de luisteraars nooit in zijn totaliteit afgespeeld/beluisterd. De wijze waarop mensen heden ten dage met muziek omgaan is helemaal anders ten overstaan van in mijn (en jouw) jonge jaren. Gelukkig zitten wij in een circuit waar veel geïnteresseerden graag een fysiek exemplaar kopen (CD of Vinyl) en gebeurt dat veelal op optredens aan de Merch-stand. In een heel ander genre: Niels De Stadsbader heeft zelf aangekondigd dat hij enkel nog single’s maakt omdat een full album voor hem zinloos lijkt/is. Almaar meer artiesten en platenfirma’s vinden dat dus een verloren investering
BTL is een band die ondanks alles wat ‘ter plaatse’ is blijven trappelen, ze zijn niet de enige; heb je een verklaring?
Dat die doorbraak er nooit echt is gekomen? Ik wijd daar niet zo graag over uit, ik was er ook niet bij al die jaren dat Geert aan de weg timmerde. Maar ik wil wel zo goed als letterlijk citeren wat ik tegen Geert zei toen ik, net aangenomen, naar nummers van alle vorige jaren luisterde :“Verkeerde zangers voor de nummers, te weinig levendig gezongen, in veel nummers veel teveel overbodig symfonisch ‘tapijtjeswerk’ en het drumgeluid lijkt nergens op. Maar op de composities zelf valt weinig aan te merken, het is dus louter de verpakking waar ik problemen mee heb”. Ik moet vooral iets voelen bij de zang, los van eender welk genre. Dat is belangrijk. Een voorbeeld daarvan is Nick Cave. Die vertelt een verhaal, dat je raakt. Dat vind ik belangrijk bij een zanger.
Jullie hebben nog niet zoveel opgetreden in deze bezetting? Wt zijn de ambities met het nieuwe album?
We zijn voornamelijk bezig geweest in de studio om te werken aan dat nieuwe album, en daarna volgen hopelijk wel optredens daarrond. We hebben geen platenfirma, en dat is en blijft een probleem als je echt door wilt breken. Wat ik enorm onderschat heb is de impact van sociale media, ik kan daar niet mee overweg. Maar het is de toegang naar een algemeen publiek. Onze ambitie is vooral van meer op te treden door dit album, maar dat hangt natuurlijk samen met hoe het zal ontvangen worden.
Alcatraz trekt de Belgische kaart, Graspop met mondjesmaat … In de metalfestivals, wat verkies je?
Dan verkies ik toch Alcatraz, een zeer gezellig festival. Ik ga voor het eerst drie dagen, al moet ik zeggen dat veel bands op de affiche mij onbekend zijn. Hopelijk niet teveel Metalcore bands want dat is een genre dat ik niet echt begrijp en waar ik niet echt voor gewonnen ben.
Kunnen we het doortrekken naar andere festivals, waar zou je graag eens optreden ? Kamping Kitsch, het Shlagerfestival….. hahahahaha
Uiteindelijk maakt het ons niet uit op welk festival we spelen, hoewel we Classic Rock spelen zijn veel van ons nummers heel toegankelijk en daarom denk ik dat er plaats voor ons moet zijn buiten het zogeheten Metalcircuit op eender welk festival. We staan volgende maand trouwens op Woodrock, wat een gezellig familiefestival is in Wondelgem (Gent), dat bewijst dat onze muziek zich ook leent voor dergelijke festivals.
Zijn er na al die jaren nog doelen of ambities ?
Op het podium heb ik niet langer onnodig stress en als ik er al heb is het positieve stress. Ik kan me, net zoals mijn moeder, wel snel boos maken als er dingen verkeerd lopen, maar bij BTL voel ik me zeer comfortabel.
Grootse ambities heb ik niet echt, ik ben gezien mijn leeftijd niet langer de dromer die ik vroeger was. De tijden zijn ook anders, het muzikale landschap is ook helemaal veranderd, ik ben daar heel realistisch in. En we zijn in de ogen van nieuwe jeugdige potentiële fans een bende ouwe bokken ?
Ik heb ook nog andere dingen buiten muziek waar ik mezelf in kwijt kan, ik ben bijvoorbeeld een beetje van een BoardGameGeek, ik heb een 120-tal spellen in mijn collectie en er gaat geen dag voorbij dat ik daar niet mee bezig ben.
Ik werk als animator in de psychiatrie, we hebben daar ook een spellenclub uit de grond gestampt waar een 15-tal fanatieke bewoners elke donderdag bij aansluiten en op afdelingen speel ik ook bijna wekelijks in groep één of ander bordspel.
Dus het is niet zo dat ik zonder muziek in een ontiegelijk zwart gat val, ik heb jaren in mijn leven gehad dat ik helemaal niet met muziek bezig was. Ik heb lang een haat/liefdeverhouding met het medium gehad.
Maar als je deze vraag aan Geert stelt, krijg je een heel ander antwoord, hoor!
Bedankt voor deze heel toffe babbel. We zien uit naar het nieuwe album
Gent Jazz 2025 - De lange gewaden van Benjamin en Kamasi
Gent Jazz 2025
Bijlokesite
Gent
2025-05-19
Jasper Vanassche
De laatste dag van Gent Jazz 2025 sloot af met twee krachtige muzikale ervaringen. Benjamin Clementine betrad het podium in een lange jas, die zijn al even majestueuze en mysterieuze uitstraling perfect aanvulde. Achter hem stonden drie muzikanten, strak in het pak, ieder op hun eigen podium. Het gezelschap bracht een indrukwekkende performance, waarbij de artistieke chaos het publiek volledig in zijn greep hield.
Het concert begon in een dromerige sfeer met “Nicholas Nepolitano” en ging over naar “Toxicaliphobia”, waar de meesterverteller voor het eerst uithaalde. Het moment waarop acht strijkers en blazers hun intrede maakten, zorgde voor een verrassing die een explosie van energie door het publiek deed daveren.
Die interactie beheerst Clementine perfect – al kunnen die momenten soms ook té lang duren. In “Condolence” transformeerde Clementine een intieme sfeer in hilariteit en chaos. De poging om de songtekst in het Vlaams te vertalen resulteerde in het bizarre “Ik wens je mijn medeleven aan onzekerheid”. Gekheid op een stokje, maar het publiek apprecieerde het wel.
Ook tijdens “Adios” en afsluiter “Tempus Fugit” kregen we een waar feest waarin iedereen zich volledig verloor in de muziek en de show. Wellicht was het voor sommigen een beetje te veel gekte, maar voor de echte Clementine-fans was het een adembenemend spektakel.
De avond eindigde met Kamasi Washington, de saxofonist die in de wereld van jazz een modern monument is geworden. Kamasi, die eerder speelde met grootheden als Kendrick Lamar, Snoop Dogg en Nas, kwam eveneens in een lang zwart gewaad (een Midden-Oosterse kaftan) het podium op. Met zijn imposante houding kondigt hij stoer aan: “If you are ready to go, we are ready to go”, waarop een prachtige mengeling van jazz, hiphop en spirituele muziek losbarst. Washington ademt de slagzin van Gent Jazz dit jaar uit: “a journey to the outer sounds and colours of live music”.
Zijn band West Coast Get Down begon rustig, maar al snel kwamen de solo’s naar voren: de toetsenist Brandon Coleman ging compleet los, gevolgd door westkust-legende DJ Battlecat, contrabassist Miles Mosley en drummer Tony Austin. Elk moment op het podium was een fascinerende ontdekkingsreis, waarbij Kamasi zelf weliswaar niet altijd het centrale punt was, maar de bandleden genoeg ruimte kregen om te schitteren. Kamasi bleef nederig, maar zijn glimlach liet zien hoe trots hij was op zijn muzikanten. Ja, ze vormen mogelijks de beste jazz-band van de huidige generatie, dat moest en zou vanavond bewezen worden.
De bijdrage van Washington’s vader Rickey op de klarinet, en de zang van zijn vrouw Ami Taf Ra bij “Love”, voegden een intiem en persoonlijk element toe. Washington vertelde ook over zijn 4-jarig dochtertje dat zelf pianomuziek maakt en een melodiestukje verzon dat in “Asha the First” terechtkwam. Dit soort anekdotes, die de muzikant als familieman tonen, gaven de set een warm gevoel. Het vervolg van de soulvolle, meeslepende, en vooral groovy hybride is moeilijk in woorden te vangen. Hoewel sommige improvisaties wat lang aanhielden, ging iedereen bij momenten op in de muziek en showmanship.
De laatste dag van Gent Jazz 2025 was een ware viering van talent. De organisatie kan zich opnieuw op de borst kloppen met deze geslaagde editie bol van de onvergetelijke momenten.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Werchter Boutique 2025 - Spreekt tot de verbeelding, in een dosis voorspelbaarheid
Werchter Boutique 2025
Festivalterrein
Werchter
2025-07-12
Erik Vandamme
We kregen volgende Werchter festival reeds voor de kiezen: Het nostalgische TW Classic hier + Het jubilee van 50 jaar Rock Werchter 'met een verjongingskuur' hier
Het tweede familie festival voor de popliefhebbers was Werchter Boutique, met als headliner Imagine Dragons die hier de publiekstrekker zijn. Het festival was ook compleet uitverkocht. Over de hele dag heerste een gemoedelijke picknicksfeer met de muziek op de achtergrond, sfeermakers tot de hoofd act.
Er was maar één band die deze barrière wat kon doorbreken, Bazart.
Ons verslag
We gingen vooraan om Emma Bale (****) te zien, een zangeres die we al vanaf het begin volgen, en die duidelijk volwassen is geworden. Als opener probeerde ze de aandacht naar zich toe te trekken door haar popsound en haar dromerige stem. Naast de vaste muzikanten, viel de blazerssectie op. Ze ging er volledig op het nieuwe materiaal van de recente plaat '333', of ze liet zich bijstaan door twee kleppers, Mathieu Terryn, die kwam meezingen op "Kompas", en blackwave. op “Peace of mind”.
Aan enthousiasme geen gebrek bij Emma Bale; de inzet, de speelsheid en het mooie afwisselende materiaal, dat balanceerde tussen tussen dynamiek en intimiteit, het raakte allemaal. We kregen verder “Young Heart's” en “Run”. We zagen een zelfverzekerde jongedame op het podium, die niet enkel volwassen is geworden, maar die veel meer erkenning verdient …
Setlist: Lips Like Wine - Orange Tree - Disbalans - Kompas (with Mathieu Terryn) - All I Want (Kodaline cover) - The Circle - Lavender Salt - Peace of Mind (with blackwave.) - Young Hearts - Run
Nog zo’n artieste die we al jaren zien groeien is Meau (*****). We zagen haar in 2022 in de AB Club en stelden toen reeds vast hoe groots ze wel kan uitpakken. Was Emma Bale nog wat zoekende op dat podium, dan pakte Meau alles en iedereen in op gracieuze wijze. Songs als “Terug in m’n armen” en “Onbereikbaar” kwamen binnen. Moeiteloos wist ze iedereen in te pakken, zelfverzekerd stond ze op het podium. Het zingen in de Nederlandse taal is ‘in, en Meau speelt het perfect uit. Het publiek brulde de teksten uit volle borst mee. Ze heeft dus meer te bieden dan haar hit “Dit heb jij gedaan”. Meau is een publiekslieveling met haar emo gevoelige teksten en muziek. Na haar optreden zagen we haar met een brede glimlach handtekeningen uitdelen, het siert haar! Een diepe buiging maken we voor deze artieste.
Setlist: 22 - Terug in m'n armen - Onbereikbaar - Stukje van mij - Blijven rijden - Nergens liever - Hou me vast - Dat heb jij gedaan - Een nacht als deze - Proosten - Het Midden
Declan McKenna (****) was eerder een vreemde naam op deze popaffiche, maar hij trekt mme op tour als support van Imagine Dragons, dus een logische toevoeging aan de affiche. Op strakke, doch speelse wijze opent hij en raakt hij gevoelig met z’n muziek, hoewel de registers live worden opengetrokken en prikkelt hij met z’n band de dasspieren. Hier genoot het publiek van mans muziek. Hij probeert het publiek te entertainen en aan te porren op de soms minder toegankelijke sound. Lekker opzwepend klonken “Isomhard” en “British Bombs”. Hij proàfileerde zich hier als een doorzetter.
Setlist: Beautiful Faces - Elevator Hum - Mulholland's Dinner and Wine - Listen to Your Friends (Tour debut) - Mezzanine - Isombard - The Key to Life on Earth - Nothing Works - Be an Astronaut – Champagne - Brazil - British Bombs
En dan was het tijd voor een eerste echte hoogtepunt, … Bazart (*****). Persoonlijk ervaar ik hen als een doorsnee Nederlandstalige popband. Maar het is het live aspect die hen onderscheidt, door de gretigheid op het podium, en hoe Bazart iedereen met zijn teksten persoonlijk lijkt aan te spreken. Het werkt alvast.
Werchter Boutique ging ervoor, de fans voor- en achteraan brulden de teksten mee, met de armen in lucht op “Anders” en “Maanlicht”.
In 2026 komt een nieuwe plaat uit en we kregen een nummer eruit te horen, “Nog een Keer”. Soms gingen ze even op de rem staan, de momenten van intimiteit band-publiek zorgde voor een golf melancholie en weemoed. Op “Goud” konden alle registers worden opengezet. “Denk maar niet aan morgen” luidde een finale in, danspasjes, meezingen en handjeszwaaien stonden hier centraal.
Mathieu Terryn mag zich profileren als een volksmenner pur sang, wat een charisma. De band is goed op elkaar ingespeeld en elk heeft z’n kwaliteiten, die de songs naar een hoger niveau tillen. Een bommetje boven Werchter dus!
Setlist: Exit - Hou mij vast - Anders - Geef mij alles - Blijf nog even hier – Maanlicht - Telkens als je gaat - Chaos - Grip (Omarm me) - Goud - Nog een keer - Denk maar niet aan morgen
Geprangd tussen de wervelstorm Bazart en de hoofd act van de dag stond Jorja Smith (***1/2) er wat onwennig bij. Het overgrote deel van het publiek ging in het gras zitten, keuvelend, even een pintje halen of eten aan de foodtrucks. Niet makkelijk om het publiek in te palmen met r&b/soulpop die muzikaal als een kabbelende beekje klonk. Aan bindteksten deed Jorja Smith niet echt, ze liet de muziek en haar prachtige stem voor zich spreken, geruggesteund door haar muzikanten, waarbij de percussie het meest in het oog sprong.
Songs als “Teenage Fantasy", "Be Honest", "On My Mind" en "Little Things" zorgden voor wat meer sfeer.
An sich zit het materiaal goed in elkaar, in prestatie en klasse geen probleem, hier op Werchter Boutique is het gewoonweg een ander verhaal openlucht en op de mainstage. In het clubcircuit zeker geen probleem.
Setlist: Try Me - Blue Lights - Addicted - Feelings - Greatest Gift - Broken is the man - Where Did I Go? - falling or flying - GO GO GO - The One - Tomorrow - Come Over - With You - The Way I Love You - Teenage Fantasy - Be Honest - On My Mind - Little Things
En toen stond iedereen plots recht en schoof iedereen dichter bij het podium voor podiumbeesten Imagine Dragons (****) die eerder met een vrij voorspelbare set, iedereen inpakten. De band profileert zich als een stadionband en dan horen er attributen als confetti, kanonnen, vuurwerk en grote strandballen erbij, o.m. op “Take me to the beach”. De band heeft een hele rits hits uit.
We kregen in de beginfase al “Thunder”, wat laaiend enthousiast werd onthaald. Het boegbeeld bij Imagine Dragons is de charismatische frontman Dan Reynolds die, in ontblootte bast, het publiek voortdurend ging opzoeken.
In eerste instantie vuurde de band, letterlijk en figuurlijk, de ene vuurpijl na de andere op het publiek af. De weide daverde.
Een wervelend festivalgevoel overviel ons, en ook wij gingen gretig in op de uitnodiging tot hevig mee brullen en dansen. Een intiem moment volgde toen de band op de catwalk plaats nam en enkele songs akoestisch bracht, “Next to me” en “I bet my live”. Het bood een grote verbondenheid tussen band en publiek. Imagine Dragons is een band voor z’n publiek, hen letterlijk aanvoelt en inspeelt op de emoties.
De fans beleefden the time of their life bij deze closing-act. Imagine Dragons laat de speelsheid primeren en heeft intussen al een succesvol parcours afgelegd; ook al was er wel een waas van voorspelbaarheid. Een knetterende finale kregen we met “Believer”;
Imagine Dragons - Het ultieme pop concert, met een rock-'n-roll link. Vuurwerk en confetti. Een sterk overtuigende afsluiter van drie weken ‘Werchter Live en Life’. Dankjewel, Imagine Dragons.
Setlist: Fire in These Hills - Thunder - Bones - Take Me to the Beach - Shots (Broiler Remix) - I'm So Sorry - Whatever It Takes - Acoustic Next to Me - I Bet My Life - Bad Liar - Wake Up - Radioactive (drum battle outro) - Demons - Natural - Walking the Wire - Sharks - Enemy - In Your Corner - Birds - Believer
Organisatie: Live Nation – TW Classic – Rock Werchter – Werchter Boutique
Gent Jazz 2025 - Van fluisterende intensiteit tot elektrische extase
Gent Jazz 2025
Bijlokesite
Gent
2025-07-15
Jasper Vanassche
De affiche van Gent Jazz bood een caleidoscoop aan stemmingen, kleuren en klanken. Wat begon met breekbare intimiteit, groeide uit tot een avond vol virtuositeit, experiment en extatische podiumenergie. Een festivaldag die het spectrum van ‘jazz’ in de breedste, meest avontuurlijke zin vierde.
Canadees singer-songwriter Leif Vollebekk opende de avond met een set die voelde als een warme omhelzing op een koele zomeravond. Zijn stem – fluwelig en melancholisch – zweefde over minimalistische pianoklanken en fijnzinnig gitaarspel. Songs als “Into the Ether” en “Elegy” klonken haast filmisch in de stille festivalweide. Zonder grote gebaren maar met oprechte emotie wist Vollebekk het publiek moeiteloos mee te nemen in zijn introspectieve universum. Een stille triomf.
Daarna was het tijd voor een radicale stijlbreuk met Mount Kimbie, het Britse duo dat ondertussen live evolueerde tot een volwaardige band. Wat ooit begon als post-dubstep, is intussen uitgegroeid tot een genre-overschrijdende cocktail van ambient, postpunk, krautrock en elektronica. De set klonk gelaagd en meeslepend. Grooves werden minutieus opgebouwd, atmosferen ver uitgerekt. De invloed van samenwerkingen met King Krule en James Blake was voelbaar, maar Mount Kimbie hield het stuur stevig in handen. Een hypnotiserend concert dat eerder naar de onderbuik dan naar de dansvloer mikte.
Anna Calvi ontpopte zich tot één van de absolute hoogtepunten van de avond. Vanaf de eerste noot was het duidelijk: hier stond een muzikant die ademt, zweet en leeft voor haar kunst. Haar gitaargeluid – tegelijk impressionistisch en Hendrix-achtig – sneed door merg en been. Haar krachtige, expressieve stem balanceerde tussen verleiden en confronteren. Calvi’s muziek is duister, haar présence op het podium is werkelijk intens en mysterieus. Songs als “Don’t Beat the Girl out of My Boy” en “Wish” bleven nog lang zal nazinderen.
Waar Calvi de zintuigen tartte, was St. Vincent een masterclass in rocktheater. Annie Clark bracht met haar nieuwste plaat ‘All Born Screaming’ een industriële energie mee die perfect werd vertaald naar het podium. Ze wisselde glamoureuze poses af met rauwe uithalen en complexe gitaarriffs. Het nieuwe werk zoekt duidelijk de grenzen van artrock en synthpunk op. Het publiek keek ademloos toe.
Ook op de kleinere podia was er heel wat moois te ontdekken. Gal Go bracht een set vol dromerige en dansbare elektronica. Thenightclub deed zijn naam alle eer aan met zwoele, nachtelijke grooves die het midden hielden tussen triphop en synthpop.
Hiqpy verraste dan weer met een emotioneel geladen set die invloeden van shoegaze en experimentele pop naadloos vermengde. En Flying Horseman, al jaren één van de best bewaarde geheimen van de Belgische muziekscène, bewees opnieuw hun klasse met een filmisch optreden vol spanning, trage opbouw en diepe melancholie. Frontman Bert Dockx sleurde het publiek moeiteloos mee in zijn bedwelmende wereld van schaduwen en verlangen.
Gent Jazz bewees opnieuw dat ‘jazz’ meer is dan een genre – het is een houding. Van ingetogen singer-songwriters over experimentele soundscapes tot theatrale rockiconen: elk optreden was een avontuur. Eén constante? Artistieke integriteit, muzikaliteit en een publiek dat tot in de nacht geboeid bleef luisteren.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Cactusfestival 2025 – van 11 juli t-m 13 juli 2025 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename sets!
Cactusfestival 2025
Minnewaterpark
Brugge
2025-07-11 t-m 2025-07-13
Tailtha Delaere, Kristof Acke en Stan Vanhecke
Net geen 30.000 bezoekers zakten dit weekend af naar het Brugse Cactusfestival. Met in de line up 2manydjs, The Black Keys, Eefje De Visser, Daan en Johnny Marr is het geen verrassing dat bijna alle dagen uitverkocht waren. Voor de fans van headliner dEUS was zondag een ware hoogdag, de band bracht hun eerste album ‘Worst Case Scenario', uitgebracht in 1994, volledig en integraal op het Brugse podium. Een show die meteen opgenomen werd in de Cactus-geschiedenisboeken.
Kleppers op het podium en de zon van de partij, een gouden combinatie voor de 42e editie van het festival. Wie al meteen een kaartje voor de volgende editie wil bemachtigen, kan terecht op de website, zet 10-11 en 12 juli 2026 alvast in de agenda.
dag 1 - vrijdag 11 juli 2025
Warmduscher kreeg de eer om het Brugse festival te openen en dat deden ze, hard! Van rustig beginnen was geen sprake. “Normaal staan we rond dit uur pas op,” grapte frontman Craig Higgins. Visueel was de show al meteen een trip: de bandleden zagen eruit alsof ze elk uit een ander genre geplukt waren, wat goed bleek te passen bij hun setlist. We kregen rock, punk, indie en een vleugje jazz. Hoe meer de show vorderde, hoe toegankelijker hun set werd en hoe meer bijtrekpasjes Higgins liet zien. Hoewel de man aardig kan schreeuwen in zijn microfoon, heeft hij toch ook een heel hoog aaibaarheidsgehalte, iets wat het publiek kon smaken. De eerste festivalbandjes zaten nog maar net rond de polsen of ze vlogen al aardig in de lucht op “Midnight Dipper”, gekend van de Soulwax-remix.
Een chaotische set die de wei meteen enkele graden warmer maakte. Lag het aan de temperatuur, aan Warmduscher, of aan de combinatie? Wie zal het zeggen, de toon was alvast gezet.
Merol stond in 2023 al op het podium in Brugge en speelde toen een fijne, dansbare set. We keken dus vol verwachting uit naar haar passage dit jaar en aan de dichtbepakte wei te zien, waren we duidelijk niet alleen. Strak in het clownachtig lycra-pak, met twee lange rosse vlechten, zat haar présence alvast goed. Openen deed ze met “Ik wil een kind van jou” en “Superlatieven”. De sfeer zat meteen goed en het duurde niet lang voor het publiek aan haar lippen hing. Grappig herkenbare, soms ietwat vulgaire teksten onder een dansbaar deuntje, meer had Brugge niet nodig om de werkweek van zich af te dansen.
Na haar bezoekje aan de “Supermarché” zocht de Nederlandse vlot dertig knappe mannen om onder te dompelen in haar “Chocoladefontein”. “Slettenperi” werd heel goed meegezongen door de vele kinderen in het publiek die het beste podiumzicht hadden op de schouders van de licht aangeschoten vaders. We proberen er ons niet te veel pedagogische vragen bij te stellen. Wanneer Merol voor “Hou je bek en bef me” op een roterende dolfijn kruipt, schieten onze ogen toch weer even naar de kinderen in het publiek. Gelukkig zijn die zich van geen kwaad bewust, al vragen we ons toch af welke uitleg ouders geven aan dit soort teksten. Bij de intro voor “Mannen met gevoel”, worden de woorden abortus, Gaza en LGBTQ+ onder luid applaus onthaald. Afsluiten doet ze 'Lekker met de meiden'.
Na Merol was het tijd voor talent van eigen bodem. Bolis Pupul moest het deze keer zonder zijn compagnon Charlotte Adigéry doen, met wie hij in 2023 nog het podium deelde. Met de dansbewegingen uit een eenmansboysband en een rookmachine die zo uit de Zillion leek te komen, opende hij zijn setup.
Eerlijk is eerlijk, de set begon niet zo sterk als we hadden gehoopt, het duurde nog geen tien minuten of we misten Charlotte al. Bolis kon zich gelukkig op tijd herpakken en het publiek was vergevingsgezind, wanneer hij zelf de microfoon ter hand neemt en de bassen iets zwaarder zette kwam het feestje op gang.
Veel werk van zijn nieuwe plaat 'Letter to Yu' zat in de tracklist, een knipoog naar zijn Aziatische roots die zorgde voor een vernieuwende sound, aangevuld met herkenbare techno. De set had een knappe opbouw met een vervroegde climax op “Completely Half”, we kunnen niet anders dan vermelden dat Bolis een harde werker is op het podium. Dat was ook merkbaar bij de imposante visuals die tijdens de show werden geprojecteerd. Tussendoor een kleine knipoog naar muzieklabel DEEWEE, muzikale kind van de broertjes Dewaele die later op de avond passeren.
Een mooie passage dus van de Gentenaar, die volgens ons de beste skincare-routine heeft van de ganse muziekscene.
Strak in een roze trainingspak, bewegend als een robot en op de tonen van 'Bugatti', zo opende Glints zijn show in het Brugse Minnewaterpark. Vorig weekend stond hij nog met compagnon Faisal op de mainstage van Rock Werchter, maar dit weekend mocht Jan Maarschalk Lemmens in zijn eentje het publiek doen dansen. En dansen deden we, zowel eigen nummers als 'Glintsal' kon het publiek pruimen. “Get what you want”, “Lemonade money” en “Acid” veroorzaakten de eerste lichte aardbeving bij het ondergaande zonnetje in Brugge. Bij “Gold Veins” sprak de Antwerpenaar zijn publiek toe in het beste West-Vlaams: “Ik wil een autostrade in het midden Bruhhe”, een verdienstelijke poging.
Het geïmproviseerde dak ging er helemaal af bij “(not a) housewife”, afsluiten deden we met een krachtige “Roma” en een nog krachtigere “Free Palestine”.
Johnny Marr schreef in de jaren 80 samen met The Smiths een belangrijk hoofdstuk uit de alternatieve rockgeschiedenis. En dat was eraan te merken, het was drummen voor het podium. Oude Smiths-klassiekers werden moeiteloos afgewisseld met solowerk, maar het was toch vooral de nostalgie die het publiek kon smaken. “This Charming Man” en “Bigmouth Strikes Again” werden lustig meegezongen door een compleet ander publiek dan we eerder al voor het podium zagen.
Dat Marr een steengoede zanger en gitarist is, twijfelt niemand aan. Met een nette, strakke performance zagen we een ware meester aan het werk, professioneel en met een tikkeltje arrogantie. Bissen deed hij met een mooie cover van “The Passenger” van Iggy Pop, die vorige week nog op de wei van Werchter stond.
En afsluiten deden we met het nummer waar iedereen reikhalzend naar uitkeek: “There’s A Light That Never Goes Out”. Opgedragen aan de hoop, want laten we eerlijk zijn, ’t zijn gekke tijden.
De eer om de eerste festivaldag af te sluiten ging naar de broertjes Dewaele van 2manydjs. Strak in het pak, goeie beats en nette visuals, we hadden niets anders verwacht van onze Belgische trots. Al meer dan twintig jaar draaien David en Stephen alles aan elkaar wat los en vast zit, en ook in Brugge bewezen ze opnieuw dat ze nog steeds tot de absolute top van de electrowereld behoren. Dat de broers een aangepaste set brachten was duidelijk, “Les Cactus” van Jacques Dutronc moesten we toch even mee gniffelen. En ook passeerde “Tropical Dancer” van Charlotte Adigéry en Bolis Pupul, de knipoog terug naar de DEEWEE kroost.
Hun liveset bracht het publiek moeiteloos aan het dansen, het is duidelijk dat de mannen nog altijd weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Een mooie eerste dag van de 42e editie van het Brugse Cactusfestival, de planché is alvast opgewarmd voor morgen.
dag 2 - zaterdag 12 juli 2025
Na de bruisende vrijdagavond voelde het goed om de zaterdag zachtjes te beginnen. Ik stond op de eerste rij, en het leek alsof Sophye Soliveau speciaal voor mij speelde. De Frans-Britse artieste is harpiste, zangeres en componiste, en combineert jazzy, spirituele soul met diepe maatschappelijke thema’s. Met haar harp, warme stem en sobere begeleiding (vijfsnarige bas en drums) bracht ze een intiem ontwaken in het Minnewaterpark. Haar uitgesponnen nummers leken boven het park te zweven. Voor sommigen misschien net iets te experimenteel, maar voor mij was het een mooi rustpunt. Ook haar oproep tegen onderdrukking – in Palestina, Congo en Soedan – gaf haar optreden extra gewicht. Het slotnummer “Leave”, met de woorden ‘Why is it so hard’ en een ontroerende samenzang met het publiek, raakte een gevoelige snaar. Het was zo’n zeldzaam moment waarop een hele menigte even haar zorgen losliet.
De broeierige hitte van de namiddag maakte plaats voor bakken energie met Big Special, een Brits postpunkduo uit Brimingham, gevormd door zanger Joe Hicklin en drummer Callum Moloney. Hun stijl is rauw, furieus en theatraal – een perfecte storm op het heetst van de dag. Hoewel sommige instrumenten vooraf waren opgenomen en vanop een bandje kwamen, voelde het optreden toch oprecht en krachtig. ‘England is a mess, but where isn’t a mess?’, sneerde Hicklin, waarna “Shithouse” losbarstte. Tussen nummers als “God save the pony” en “Yesboss” kwam Joe met een cimbaal het publiek in en liet een kind meeklappen.
Hoogtepunt was de verrassende gastbijdrage van Rachel Goswell van Slowdive, die meezong op het nummer “Thun horses” – een samenwerking van hun laatste plaat ‘National average’.
Na het concert galmde luid ‘That’s Life’ van Sinatra door de boxen: pure punkironie. Hun belofte om op 8 oktober terug te keren naar Brugge? Noteer het alvast.
The Bony King of Nowhere, het alter ego van Bram Vanparys, bracht vervolgens rust. De Belgische singer-songwriter, met al meerdere gelauwerde albums op zijn naam, bracht een set vol emotie, gedragen door een uitgelezen band met onder meer Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs) op gitaar, Thijs Troch (Nordmann) op keys, Jasper Hautekiet op bas en Simon Segers (Sylvie Kreusch) op drums. Zijn melancholische stem kwam extra krachtig naar voren in “Everybody Knows”, geschreven naar aanleiding van de Russische inval in Oekraïne. De tekst (‘The world is listening, a gathering storm’) weerklonk treffend in het stil luisterende publiek – een sterk emotioneel moment, al vroeg in de set. Daarna werd het tempo opgedreven; de hele band smeet zich en stond al snel in het zweet. De temperatuur in het park steeg mee. Met “Like Lovers Do” sloot hij krachtig af. Ondanks het kwaliteitsvolle spel en de sterke teksten was het vooraan nog niet drummen.
En toen… feest met de Minyo Crusaders! Waar vroeger wereldmuziek apart de zondag geprogrammeerd werd op Cactus, staat die nu verspreid over het hele weekend. Deze negenkoppige band uit Japan mixt traditionele min’yō-volksmuziek met dansbare beats. Ze werden opgericht om het Japanse muzikale erfgoed nieuw leven in te blazen. Met blazers, percussie, bas, keys en een hyperactieve gitarist die het publiek opzweept, werd hun optreden een kleurrijke, dansbare orkaan. De gitarist had zijn bindteksten fonetisch opgeschreven en gaf het publiek les in traditionele danspasjes – én probeerde vervolgens hun merch aan de man te brengen: cd’s, lp’s, keukendoeken en zelfs kimono’s. Voor mij worden zij misschien wel de nieuwe Buena Vista Social Club. Dit was wereldmuziek op z’n best: vrolijk, eigenzinnig en verbindend.
In de broeierig hete zon stapte Kae Tempest het podium op. De Britse woordkunstenaar en spoken word-artiest is bekend om hun (Kae is non-binair) rauwe, gevoelige teksten over identiteit, eenzaamheid, hoop en het dagelijkse overleven in een moeilijke wereld. Alleen op het podium, met één persoon op toetsen en af en toe geprojecteerde woorden op de achterwand, vulde Kae het lege podium met een krachtige aanwezigheid. Rond mij werden tranen de vrije loop gelaten. De zwaarte van het bestaan werd voelbaar in elke zin. Dat ook artiesten als Daan en Frank Vander linden (De Mens) kwamen kijken, zegt veel over hun impact. Een optreden dat nazindert.
De avond kreeg daarna een theatrale wending met Sylvie Kreusch. De Antwerpse zangeres, bekend van Warhaus en haar solowerk, bracht opnieuw een hoogst eigenzinnige show. Een zee van zilveren ballonnen op het podium, een parasol in watermeloenmotief als subtiel politiek statement, en vooral: een uitgekiende set waarbij ze blij was dat er geen storende dj-tent in de buurt van haar podium stond, waardoor er ruimte was voor ballads in de setlist. Haar combinatie van dreigende sensualiteit en melodieuze pop blijft onweerstaanbaar. Ook hier stond weer een fantastische backing band op de planken. Simon Segers, die daarnet nog bij The Bony King Of Nowhere achter de drums zat, mocht zich nu alweer in het zweet werken. Uitschieters waren onder andere “Shangri-La”, “Wild Love”, “Walk Walk”, “Please To Devon” en als afsluiter “Comic Trip”, wat allemaal heerlijk werd meegezongen door het talrijk aanwezige publiek.
Slowdive, de Britse shoegazeband rond Neil Halstead en Rachel Goswell, bracht zoals verwacht dromerige lagen van geluid. Sinds hun succesvolle comeback in 2017 en het album ‘Everything Is Alive’ (2023) zijn ze weer helemaal terug. Het was alweer van 2018 geleden dat ze ook dit festival aandeden. Een eerdere passage in De Roma begin dit jaar werd met veel lof onthaald, en een druk toerschema door de VS, het VK en Europa bracht hen opnieuw naar Brugge.
Ondanks enkele foutjes op het podium – Halstead zette tweemaal (bijna) het verkeerde nummer in – was hun optreden sfeervol, meeslepend en perfect getimed bij het vallen van de nacht. Heel wat blije gezichten voor het podium.
De setlist was een mooie weerspiegeling van hun carrière, met een handvol nummers uit het legendarische ‘Souvlaki’ en drie nummers uit elk van de laatste twee albums. “When The Sun Hits”, “Slomo” en “40 Days” sloten de set in schoonheid af.
De afsluiter van de avond: The Black Keys. Dan Auerbach en Patrick Carney hadden eerder hun grote Amerikaanse stadiontour afgeblazen, wat leidde tot speculaties over tegenvallende ticketverkoop. Maar in Brugge was daar niets van te merken. Het Minnewaterpark stond stampvol. Ze brachten een strakke, professionele set, met klassiekers als “Gold on the Ceiling” en “Fever” die al vroeg in de set passeerden en het publiek meteen enthousiast maakten.
De backingband (met onder anderen Chris St. Hilaire, Zach en Andy Gabbard) hield zich op de achtergrond. Na de voorstelling van de band mocht de gitaar tech zelfs mee het podium op om mee te spelen.
De eerste dertig minuten bleef het duo stil – geen bindteksten, geen interactie. Pas tegen het einde kwam er iets meer verbinding met het publiek, al bleef het vooral een technisch feilloze rockshow. Geen politieke statements, wel vuile riffs, warme grooves en een nostalgische terugkeer naar hun bluesrockroots. Op de echo van “Lonely Boy” kon iedereen het Minnewaterpark verlaten en uitkijken naar nog één festivaldag.
dag 3 - zondag 13 juli 2025
Zondag was het de beurt aan Porcelain Id om het festival terug op gang te trappen. Hubert Tuyishime is de frontman en brengt betekenisvolle indie popsongs. De band lost lieflijk af met scherpe tonen in stem en klank tussen gegoten. Tuyishime gooide zich helemaal tijdens de nummers, en legde geduldig uit wat ze betekenen vooraf. Zo gaat “You Are the Heaven” over ‘een echte sukkelaar’. En even heftig is de betekenis van “Adam Coming Home”. Toch beginnen Hubert en co meestal met een kabbelend melodietje. Maar de dramatiek en melancholische uitschieters laten nooit lang op zich wachten. “Habibi” begint wel onheilspellend. Tuyishime zingt er ook zwaarder in en het tempo wordt opgedreven. Het heeft allemaal iets filmisch, alsof dit zomaar een stukje van de score van Pulp Fiction zou kunnen zijn.
“Cellophane” entertaint en hangt los aan elkaar met een fikse pauze tussendoor. Met “Man Down!” gaat Porcelain Id de meer bombastische toer op, dankzij een zwaar aangezette drumbegeleiding. Toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het deze keer een klein beetje uit de haak is. Als slot krijgen we “Lights!”, waarbij de zanger enkel zijn stem op ons afvuurt, om daarna de rest van de band erbij te kletsen.
Mystery lights is wat er gebeurt als stevige punkrock verstand heeft gekregen, of rock’n’roll uit de sixties een stamp onder zijn gat. De Amerikanen zorgden daardoor voor liefde op het eerste gezicht in Brugge, al is dat gezicht dan misschien wel lijkbleek (zie fotoreportage en Mike Brandon). Dat de man een zonnebril bezat deed dan wel verbazen, maar de echte verrassing bleek de topset van deze relatief onbekende band.
De combinatie van riffs zonder complexen en de sferische synthsaus bovenop werkte aanstekelijk. Vrolijke hevigheid was duidelijk het devies. Brandon sprong met zijn groene overall en benen gespreid het podium over. “Purgatory” was toch ook vooral hevig en strak aan de lijn, net als “Trouble”. “Sorry I Forgot Your Name” kwam met de intro van een gameboyspel, en was een song in Brits verhalende stijl. Meer vuiltjes hoorden we in “Can’t Sleep Through The Silence”, met veel tempowissels en ruimte voor de gitaren om even te ronken. Een zwaai met het haar en we gaan alweer door in een razende set. Al krijgen we wel medelijden. Want ochottenere toch, onze beste Mike schreeuwt het uit van misfortuin: hij heeft ‘too many girls living in my home’. Misschien een minder catchy en plakkerige baslijn proberen volgende keer?
Een synth voor de sfeer, simpel gespeeld maar exact getimede invallen van de muzikanten. Zo zullen we ons Mystery Lights herinneren. Dat we nog de cover van Los Saicos’ “Demolicion” kregen was een flinke kers op de taart.
King Hannah - Cool en ongeïnteresseerd lijken. Vaak gaat het hand in hand. Dat bewees Hannah Merrick van het duo King Hannah. Bijna de volledige set voor zich uit starend met weinig of geen beweging leek ze wel de antipool van Sylvie Kreusch. De songs volgden een herkenbaar patroon. Een vertellement van Hannah over het één of ander, begeleid met sferische klanken. Traag, opbouwend en lang uitgesponnen baanden de nummers zich een weg naar een stevige outro. Tijdens “Milk Boy (I Love You)” merk je wel dat de zangeres een sterke stem heeft. Het duo streeft naar een soort kunstvorm - ze omschrijven zichzelf als een muzikaal project - in het genre van de alternatieve rock. De kwaliteit is er meestal, de sérieux altijd.
Na negen songs die het uur volmaakten hield King Hannah het voor bekeken, eindigend met “Big Swimmer” van de langspeler met dezelfde naam. Check het zeker eens als je interesse hebt voor een mengeling spoken word en indie gitaar rock/pop, voor de rest is er nog een leercurve om deze ontoegankelijke sound te smaken.
Het contrast was schril toen de vrolijke rakkers van Nubiyan Twist ten podium kwamen. Met een geluid waar zowat alles in zit dat dansbaar is, maakten ze het Cactuspubliek wakker. De groep heeft alles om een festivalpubliek in te pakken en presenteerde zich vrolijk en in het oranje. Al vanaf het begin bewees Aziza Jaye een enorm bereik te halen met haar stem. Rappen schuwt ze niet zoals in “You Don’t Know Me” en “If I Know”. Ondertussen doorspekten de muzikanten het geheel met invloeden jazz, afrobeat, soul en zelfs wat dance. Zo heeft het de typische vibes die wereldmuziek vaak heeft, maar dan strak. De sax en trompet kregen een hoofdrol in “Carry Me”. Het publiek mocht een stukje meezingen en koebellen kregen het hard te verduren. Telkens wist de zangeres met iets te komen dat het optreden meer en meer een feestje maakte.
Eindigen deed de big band-achtige groep met “Pray For Me - Pt.1” en “Pray For Me - Pt. 2”. Die eerste omdat het niet zo mooi is in de wereld, de tweede omdat kinderen het - laat ons hopen - beter maken. Het verklaarde dat die laatste een stuk vrolijker was dan de eerste, waardoor iedereen happy naar de rest van de dag kon uitkijken.
Beginnen met vooral nummers van de nieuwe plaat is een uitdaging. Zeker als je het geheel wat schwung zou kunnen geven met een hitje of twee, wetende dat Daan er veel uit de mouw kan schudden. Toch bleven “Shadow” met ferme strijkers en “Luck” overeind. Pianist Jeroen Swinnen zorgde voor subtiliteit en frisheid in de donkere zwaarte van de stem. Dat Daan de teksten leek af te lezen van een scherm, steken we maar op zijn val ergens bij het volgen van de Tour de France, waardoor de arm in een brace moest. Warrig verhaal wel, en het ding moest ook gewoon uit. Daan leek erna wel bevrijd, en het deed de set nog meer deugd. De Dead Man Ray-cover van “Chemicals” was niet helemaal geslaagd. Nochtans is georganiseerde chaos een Daan-ding, maar dit was een beetje uit de haak.
Het einde van de show zat daardoor alsnog boordevol hits. Mooie meezingmomenten en fluiten tijden “Icon”, onmiddellijk gevolgd door “Exes” was een schot in de Brugse roos. Het duet met Isolde Lasoen tijdens een heftig “Swedish Designer Drugs” zorgde voor een apotheose. Dat het dansje bij “Victory”een beetje knullig overkwam, deerde niemand.
Richard Hawley is een oude rot in het vak. Voor het Cactusfestival was de ex-gitarist van Pulp een baken waar de meer ervaren festivalganger zich door kon laten (ver)leiden. Zachtheid zoals in “Prism In Jeans” werd afgewisseld door hardere rock zoals bij “Galley Girl” en “Standing At the Sky’s Edge”. Steeds steengoed en met klasse speelde de band zich doorheen de set met evenveel gitaren als er songs waren. Na het ronken was er plaats voor echte tearjerkers. “Open Up Your Door” is voorzien van voldoende weemoedigheid, en doet in de verte zelfs een beetje denken aan Johnny Logan, maar dan muzikaal zoveel sterker. Ook “Coles Corne” is zo’n nummer dat doet wegdromen.
Hawley kreeg het publiek muisstil met zijn romantische werk. Deze band bewees dat puur en zonder franjes nog altijd het beste werkt. ‘Should we rock some more?’, klonk het toen de band dreigde over tijd te gaan. Gelukkig wel, want “Heart Of Oak” is precies wat een klassieke rocksong moet zijn. Een goede baslijn, lekkere riffs en die loepzuivere stem van Hawley. Hoogtepunt van deze derde dag Cactus!
Eefje de Visser is niet meer weg te denken uit de Nederlandstalige muziekscene. Ondertussen zijn er al vijf langspelers en is er nog één in de maak. Als opener mochten we met “Onomkeerbaar” al eens proeven van wat het tweede deel van ‘Heimwee’ zou moeten worden. De Visser beloofde nog dansbaarder en meer elektronische invloeden dan daarvoor. Belofte maakt duidelijk schuld, want al vanaf het begin kreeg ze iedereen in beweging. Een echt volledige act ook, want de Visser is niet alleen bezig met prachtige songs maken, de show is esthetisch veruit de mooiste die we hebben gezien. De kledij, de drums in de hoogte, hoe de lichten de sfeer mee bepalen (zoals bij “Storm”). Alles klopt en vormt één geheel, waardoor je het gevoel krijgt dat geen pink verkeerd beweegt. Geen noot uit de haak gezongen. De synths mogen wel snijden, maar ook dat klinkt exact juist. Het herhalende dreunen in “Vlug” is een coole vondst. Naast het meer poppy en elektronische werk hoorden we ook het akoestische “Scheef”. Toch zitten daar goed geplaatste riedels om te verrassen. Als slot speelde de band het dreigende “Lange Vinnen”. Met kippenvel op de armen mochten we uitkijken naar dEUS.
31 jaar na het debuutalbum van dEUS mochten we vandaag genieten van een trip down memory lane. Voor wie nog jonger dan 30 is en nog niet in zijn bedje moest, zorgden zij voor een waardige afsluiter van het festival. Met Stef Kamil Carlens en Tom Barman samengebracht, spatte de deugnieterij uit de boxen, terwijl ze ‘Worst Case Scenario’ opnieuw speelden. En dan vraag je je af: ‘Zou W.C.S. (First Draft), Shake Your Hip of Divebomb Djingle vandaag zelfs een plaat van dEUS halen?’ Waarschijnlijk niet, maar net dat gedurfd dissonante, vat vol rare ideeën is wat deze set zo fantastisch maakte. Drummer Stéphane Misseghers was in topvorm, en tijdens “Hotellounge (Be the Death of Me)” tokkelde Klaas Janzoons heerlijk op zijn viool. Dat Carlens erbij was, is een zaligheid. Schwung, sprongkracht en natuurlijk heel wat fridays tijdens “Suds & Soda”.
Gelukkig was er nog een klein beetje tijd over op het eind. Tijdens deze hete avond deed de band het kwik nog een paar graadjes stijgen met “Roses” en “Instant Street” Zo voelden we ons extra verwend. Zelden werden Antwerpenaren zo op handen gedragen in Brugge. We gingen voldaan de nacht in.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8088-cactusfestival-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival)
Sjock 2025, Gierle – van 11 juli t-m 13 juli 2025 - Pics
Gierle stond dit weekend helemaal in het teken van de punkrock en rockabilly tijdens het Sjock Festival. Al bijna vijftig jaar staat het muziekfestival op de kalender, daarmee is het het langstlopende onafhankelijke festival in ons land.
De sfeer wordt verzorgd door zo'n 5.000 festivalgangers. Met de nodige moshpits en bier als dorstlesser zit de sfeer goed.
Sjock kan dit jaar weer rekenen op een gevarieerde affiche. Van de americana van de Nederlandse Danny Vera tot de stonerrock van Wolfmother. Iedereen komt aan zijn trekken. Sjock programmeert alles dat rock 'n roll uitstraalt. En rock 'n roll never dies, dat ziet de organisatie ook op de wei.
(bron: RTV)
Met o.m. Programma 2025
VRIJDAG 11 JULI 2025:
Crackups, Danny Vera, Doghouse Sam & his Magnatones, Itches, Jeremy Pinnell, Jesse Daniel, Melissa Etheridge, PJ Taylor Band, Sha-La-Lees, Uncle Lucius.
ZATERDAG 12 JULI 2025:
Boneshakers, Civic, Clark and the Aces, Deaf Devils, Howlin' Ric and the Rocketeers', Jake Penrod, Jason Starday, Joey Simeone, Lobo Jones and the Rhythm Hounds, Refused, Rifle, Tangled Horns, The BellRays, The Bouncing Souls, The Devil Makes Three, The Mystery Lights, Tio Gringo, Turbonegro, Valient Thorr.
ZONDAG 13 JULI 2025:
Billy Liar, Chuck Mead, Die Spitz, Fidlar, Gull House, Kate Clover, Komisar, Los Straitjackets, Mozzy Dee, Nashville Pussy, Nick Shoulders, The Arousals, The Drowns, The Modern Don Juans, The Undertones, VOLK, Wine Lips, Wolfmother.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van dagen SJOCK
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7904-sjock-2025?Itemid=0
www.sjock.com
Nederlands 
Français 
