Wiltman is het alter ego van de Gentse sing-songwriter Wim Kesteloot . Eerder plaatsten we hem in de spotlights met z’n ‘Lo-Files’ platen , uiterst genietbare donkere americana . ‘Amor Fati’ heeft natuurlijk diezelfde ‘fond’ . Het is een rauw , doorleefd album , die door de z’n authentiek geluid en de filmische soundscapes een druilerig decor oproept. Een gevoel van verlating ervaren we en zijn diepe , grauwe stem geeft zeggingskracht. De sound durft breder te gaan door de bluesy licks en de psychedelicatunes; in een nummer als “Irene” hebben we de desertblues van Tinariwen.
Wiltman is spannende, dampende , smachtende sing/songwriting en americana blues.
Info http://www.wiltman.com
Fire Down Below komt sterk voor de dag met deze plaat , die zich een weg zoekt binnen de retro stoner rock’n’roll . “Through dust and smoke” en “Roadburner” zijn er al meteen twee , die zich opdringen in het genre . Ze zijn snedig, gedreven en hebben een stevige boost. Een ferme scheut psychedelica krijgen we er bovenop in het tweede deel “Universes crumble”, “Dashdard Jesus” en het afsluitende “The mammoth”, letterlijk een ‘mammoet’ van een song, ronkend tot op het bot uitgediept . De stoner van Masters of Reality, de QOSA , John Garcia , Kyuss leeft welig, een godvergeten band als Burning Brides borrelen terug eens op, en met huidige bands als Truckfighters, All them witches in het vizier tekenen we voor het kwartet een verdiende doorbraak !
Info - http://firedownbelow.bandcamp.com
Het Britse Wire zijn postpunkpioniers van het eerste uur . De heren zijn , tussenstops inbegrepen , al zo n veertig jaar bezig en brengen nog steeds platen uit . Toegegeven , de platen klinken zeker niet zo beklijvend meer als vroeger , maar we ervaren in de songs regelmatig het kenmerkende strakke kader van straffe , bezwerende melodieën , knipogend naar het verleden .
De nieuwe plaat is een EPtje van 8 nummers , die onder de 30 minuten klokt . Het bevat restmateriaal van het in 2015 verschenen album ‘Wire’. Hun snedige arty laat al jaren meer ruimte voor pop , stemmige sfeerstukjes en broeierige songs. Het zijn meer dromerige popsongs geworden , waar af en toe het tempo omhoog gaat.
Verrassen doet Wire niet echt meer , maar na al die jaren zijn ze nog steeds in staat om goede, pakkende, subtiele nummers te brengen.
Respect voor een band , die naast Pere Ubu , The Fall nog steeds actief is en naast hen bands als Gang Of Four en The Pop Group of FFS (Frans Ferdinand/The Sparks ) terug deed ophoesten .
Samen met Geike Arnaert tekende zij voor vijf (lange) jaren samenwerking bij Hooverphonic. De bevallige vocaliste Noémie Wolfs neemt die ervaring mee in haar solocarrière . Ze balanceert tussen gevoelige droompop en popelektronisch gekleurd materiaal, waarrond haar innemende , indringende stem zweeft . De single “Burning” kon zo geplukt zijn uit het werk van Hooverphonic .
De plaat kwam tot stand met haar partner Simon Casier (bassist bij Balthazar ) en producer Luke Smith, gekend van werk met Crystal Fighters, Foals en Depeche Mode.
Het is een hartverwarmende plaat die verder sterkhouders heeft als “Lost in love” en de titelsong “Hunt you”. De andere songs zitten een beetje in hetzelfde vaarwater en raken minder . Melodieus zitten de songs goed in elkaar en bereiken ze een popminnend publiek.
Kaytranada is het muzikale project van de Canadese Haïtiaan Louis Kevin Celestin . Hij is nog geen 24 jaar oud , maar heeft al een mooie reputatie intussen. Hij put uit een rits samenwerkingen, opende voor Madonna , heeft eigenlijk al een pak mixes en remixes uit en strikte voor zijn eigenlijke albumdebuut allerlei grote namen als Craig David, Litte Dragon , Rick Rubin , Badbadnotgood, AlunaGeorge, Anderson. Paak .
We horen licht groovende , loungy, dansbare tracks , badend in electro, hiphop en r&b sferen. Hij is een beatgoochelaar en verknoopt allerlei vocale partijen . “Together”, “Breakdance lesson n°1” en “Leave me alone” (verleidelijke zwoele zang van Shay Lia) zijn drie tracks om in te lijsten op dit fijne eigen debuut.
Deanmoore is een Nederlands trio uit Lichtenvoorde , die zich manifesteert binnen de progressive metal . De vijf tellende EP biedt voldoende afwisseling. Meteen wordt een stevig jasje aangemeten met “The progressionist” en “Waves” door een strakke , donkere ritmiek en een diepe bas. De titelsong is sterk door een meer zacht forsere aanpak, de spanningsopbouw en broeierige intensiteit. Zondermeer een spannend EPtje !
Info op https://www.facebook.com/deanmooreband
De Amerikaan Ian Fisher heeft zijn koffer van nummers door de jaren uitgepakt en laat ze kennismaken met een breder publiek. We krijgen hier een spannende combinatie van rootsamericana , countryfolk en sing/songwriting . De trilogie “If you wanna stay”, “Candles for Elvis” en de titelsong gaan over in de intimiteit van “Thinking about it” en de sobere aanpak op “The way to go” en “Seriously who” .
Hij doet (muzikale) indrukken op tijdens zijn reis. “Hail mary” is doordrenkt van blues en doowop sijpelt door op het afsluitende “Nothing”.
Ian Fisher heeft een pak bagage meegebracht in zijn koffer . Die muzikale speeltjes hebben we nu gehoord in dit overtuigend album.
Vijf gezinsleden en nakomelingen van Roots Rielemans hebben elkaar gevonden in dit familieproject . Ze zijn een hechte familie en een even hecht gezelschap die een unieke sound van rootsamericanablues en countryfolk spelen . De producer was Malcolm Burn, die al instond voor gerespecteerde artiesten in het genre als Daniel Lanois , Emmylou Harris , Neville Brothers en Bob Dylan.
We horen intens doorleefd materiaal , kleur gegeven door de wisselende en aanvullende vrouwelijke en mannelijke stemmen.
Dit Rielemans project verdient respect en airplay en toont dat rootsamericana levendig , fris , en ingenomen goed kan zijn …
Info op www.rielemans.be
Soldier’s Heart – Let it all end – Hun Laatste Dans!
Soldier’s Heart + Schaduwland
Vooruit (Balzaal)
Gent
2016-12-21
Didier Becu
Lelijke kerstballen worden het straatdecor, de verkooppiek van geschenkpapier bereikt zijn jaarlijkse hoogtepunt en op het dorpsplein maken kerststallen hun intrede (hoewel). Het zijn niet alleen de signalen dat het jaarlijkse feestgewoel eraan komt, ook het einde van een concertseizoen. Bij Democrazy eindigden ze (wat had je anders verwacht) in schoonheid, en nog wel met het allerlaatste optreden van Soldier’s Heart.
Voor de band van Sylvie Kreusch was 21 december een eindpunt, voor Frederik Poisquet en Jelle Hermans bijna een beginpunt want dit was pas hun derde optreden. Nu al in de Vooruit, maar goed, Jasper Segers van Soldier’s Heart deed de productie van hun single “Melody For The Sun”, wat veel verklaart. Live krijgt het duo er nog eens de steun van Thomas Lauwers bovenop en hoe clichématig het ook klinkt, een betere naam dan die van Schaduwland konden de Gentenaren voor hun muziek niet bedenken. Duistere elektronica, maar met veel psychedelica. Luistermuziek waarbij je je dansschoenen niet mag vergeten. Hoewel het technisch wat aftasten was, zag de uitverkochte Balzaal een drietal aan het werk waarvan men wist dat ze er beslist nog een keer zullen staan. Tot binnenkort!
Tijd voor nieuwe uitdagingen. Sylvie Kreusch wil naar verluidt het solopad op, of doet deze dagen zeer mooie dingen met partner Maarten Devoldere in Warhaus, en Benjamin Cools en Ferre Marnef hebben hun zinnen gezet op Glints waarvan zeer veel wordt verwacht. Ondanks het feit dat Soldier’s Heart nog tot veel meer in staat was, nodigden de vijf ons uit voor een allerlaatste dans. Let it all end…
Zagen we gisteren in datzelfde gebouw ook bij Wallace Vanborn een heleboel sterren uit de alternatieve muziekwereld, was dat bij Soldier’s Heart niet anders…Tsar B., Lennert Coorevits van de Compact Disk Dummies of (hoe kon het ook anders) Maarten van Balthazar, ze waren er allemaal!
Niemand die het zal ontkennen, maar de magneet van Soldier’s Heart is Sylvie (probeer maar eens één seconde niet te kijken naar deze schoonheid!), gelukkig zit ook op muzikaal vlak alles snor. Het is natuurlijk wel vijgen na Pasen (hoewel alle goede bands op een dag zich herenigen), toch hebben de vijf met hun songs de ideale combinatie tussen heerlijke radiopop en shoegaze gevonden, en dankzij Ferre ook een flinke pak funk.
Dansen op het graf van je lievelingsband, zo leek het wel voor de uitbundige fans die tijdens “Savage” papieren harten bovenhaalden. Een melodie met de woorden “Don’t fuck it up”, je deed het Sylvie, en was dat een traan die de blondine wegpinkte toen een paar uitbundige fans rozen op het podium wierpen? Muziek is ook emotie.
Sylvie is er zich maar al te goed van bewust dat ze de ceremoniemeester is en met één vingerknip meer kan bereiken dan de meeste stervelingen onder ons, maar iemand die pop als “Ears & Eyes” kan neerpennen of een song van Gabriel Rios (“Broad Daylight”) tot het zijne kan omtoveren is die macht van harte gegund.
Soldier’s Heart verdween zoals ze gekomen was (vanuit het niets). Op een wit doek werden de mooiste momenten van 4 jaar ultieme pop geprojecteerd, de dj speelde het thema van Twin Peaks en plots beseften we dat het afgelopen is… Bedankt voor de laatste dans!
Dank aan Luminousdash.com
Pics optreden Crammerock 2016 http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soldiers-heart-2-9-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Het vorige XL feestje georganiseerd door Wallace Vanborn was om de komst van een nieuwe cd te vieren. Hoewel ze bezig zijn met deze nieuwe plaat, is er nog niet geweten wanneer deze zal uitkomen. Deze Wallace XL is dus ‘een zomaartje extra’ want welke reden heb je nog meer nodig om eens stevig uit je dak te gaan?
Eerste halte van de avond was Last Train een Franse band met een zeker ‘je m’en fous’ gehalte. De vette baslijnen en de harde gitaarrifs deden hier en daar wel wat denken aan Wallace Vanborn. Een perfecte opener voor wat zou blijken, een schitterende avond.
Exit Last Train.
Enter Wallace Vanborn en je mag het vrij letterlijk nemen. Sylvester Vanborm wandelt het podium op, neemt het publiek in zich op alvorens hij op zijn drum troon kruipt. Openen deden ze met “Wizard Casts Blizzard” eentje uit de recentste plaat. Van XL is hier nog geen sprake. Het schitterende “Cougars” en “Atom Juggler” volgden elkaar snel op. De toon was gezet. Ze hadden er duidelijk zin in, de zaal nog meer.
Toen de leden van Brutus het podium betraden wisten we hoe laat het was. Een vorige passage in Leuven had de connecties tussen deze bands duidelijk gesmeed (een limited cassette). “Violet” van Hole was de eerste cover van de avond. Alvast beter dan het origineel bedankt Brutus!
Tijd voor een nieuw nummer , de titel was wat onduidelijk, deze laten we in het midden. Wat we wel kunnen zeggen is dat het meer in de lijn van ‘The Orb We Absorb’ ligt en dit kan alleen maar positief zijn.
Tijdens “Welcome to the Wastelands” kregen we een knap staaltje sax te horen van Matthias De Craene. De sax solo’s doorheen het harde gitaarwerk creëerden een speciale sfeer op het podium.
De resem artiesten volgden elkaar snel op. Tussen de wissels door kregen we duidelijk te zien waar het deze avond om draaide, plezier maken!
De connectie tussen Lara Chedraoui en Ian Clement zorgden voor een aantal mooie vriendschappelijke en muzikale momenten op het podium. “Red Eyes And Tears” werd gedaan met behulp van wat lyrics en het nodige gelach op podium.Chris Isaak’s “Wicked Game” was dan weer een subliem staaltje van vakmanschap. Net zoals de samenwerking tussen Johannes Verschaeve en Mario Goossens die ons “Cold Turkey” van John Lennon voorschotelden.
Hoogtepunten van de avond?
Flip Kowlier’s “Grootste Lul Van’t Stad” opgesmukt met het stevige gitaarwerk van Wallace. En laat ons zeker niet de cover van de Beastie Boys vergeten. “Sabotage” klonk nog nooit zo vet als die avond. Zeker te wijden aan Dries van Hoof’s kunsten op de bas en Thomas Van Dingenen (Bulls on Parade) zangkunsten.
T. Raumschmiere die halfbezopen het podium opwandelt en hetgeen nadien volgde zal ik nooit meer kunnen vergeten. “Sick Like Me” en “Monstertruckdriver” gaven hem de gelegenheid om de Vooruit uit zijn dak te laten gaan. Stagedives, water, een lastige microkabel en een uitzinnig publiek waren het gevolg. Net toen ik dacht, dit kan niet harder smeten ze nog Steak Number Eight met “Future Sky Batteries” op het podium om de laatste muren die nog rechtstonden in de Vooruit met een sloophamer te vellen. Een waanzinnig tafereel dat afgesloten werd met “Cowboy Panda’s Revenge”. Hoe voorspelbaar dit ook is, het blijft nog altijd de beste afsluiter.
Stiekem hoop ik dat heel dit concert opgenomen is geweest en ooit gereleased zal worden met record store day. Kunnen we dat afspreken? En anders doen we het volgend jaar gewoon nog eens over!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wallace-vanborn-20-12-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/last-train-20-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Opnieuw een release die ons bereikt via de mensen van Hard Life Promotion is de nieuwe plaat van Enemy Of Reality. Het gaat om een Griekse band die met ‘Arakhne’ aan haar tweede full album toe is. De zogeheten female fronted metal is niet meteen spek voor onze bek maar ‘Arakhne’ is zeker een opvallende plaat. De zeer bombastische, theatrale symfonische metal stuitert alle kanten uit en het lijkt wel alsof we naar de soundtrack van een opera luisteren. Dat ‘Arakhne’ een conceptverhaal vertelt over een Griekse godin die een overmoedige raamweefster verandert in een spin is dus zeker niet toevallig. Nog bijzonder is de meerstemmige zang, we horen twee vrouwelijke stemmen (waarvan die van Chiara Malvestiti van Therion) en er zijn mannellijke grunts. Verder zijn er nog gastbijdrages van Fabio Lione (voorheen Rhapsody Of Fire) en van Jeff Waters (Annihilator).
Soit, deze schijf blijft niet lang in onze platenspeler zitten maar liefhebbers van een potje FFM kunnen dit met gerust gemoed checken!
Driewerf hoera! Opnieuw een plaatje van Church Of Ra, het collectief rond het iconische Amenra. Dit keer gaat het om Syndrome, het solo-project van Amenra-gitarist Mathieu Vandekerckhove. ‘Forever And A Day’ is al zijn tweede werkstuk na debuut ‘Now And Forever’. Verwacht geen mokerslagen zoals dat bij Amenra het geval is maar wel meditatieve drones en subtiele melodieën die ergens het midden houden tussen ambient en postrock. Dit album telt trouwens ook maar 1 nummer maar dat klokt wel af op iets meer dan dertig minuten. “Forever And A Day” is een melancholische, filmische track die laagje per laagje wordt opgebouwd en die je als luisteraar meeneemt op een bijzondere trip.
Zelf beluisteren we ‘FAAD’ het liefst met een koptelefoon, het geeft nog iets meer cachet aan deze plaat van Mathieu Vandekerckhove. Prachtplaat!
De populaire soul- en jazz zanger heeft er tal van samenwerkingen opzitten (o.m. Disclosure, Claptone, Van Morrison) en is nu toe aan zijn vierde plaat . ‘Liquid spirit’ zorgde voor een grammy als ‘Best jazz vocal album’ een paar jaar terug . ‘Take me to the alley’ is een sfeervolle , dromerige , aangename loungy plaat in het genre , die een punch krijgt door zijn (vertrouwde) warme, emotievolle baritonzang. “Holding on” (in een forse , krachtige groove door het Disclosure duo) , “Don’t lose your steam”, “In fashion” en de titelsong zijn sterkhouders .
Zijn stem wordt al eens aangevuld met de suikerzoete vocals van Alicia Olatuja . Ook “More than a woman” is er eentje die blijft plakken . De sax , piano geven kleur aan de nummers . De nummers zijn allemaal wel gedrenkt in hetzelfde vaarwater , maar wat een genotvolle trip krijgen we hier aangeboden van het Amerikaans multi-talent.
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Een muzikale kameleon die lucratieve tv klusjes opknapt en ook nog te zien was als Soulwax drummer . We krijgen sfeervolle pop achter zijn piano, die klein gehouden worden , meer weelderig gearrangeerd zijn of met een (ruwer) randje zijn. “One way dialogue” is er eentje met een dampend funky tune. Hij kon beroep doen op producer/muzikant Jason Falkner.
Een mooie afwisseling horen we waar z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals bepalend zijn. Een elegante stijl. Hij is met zijn gezin nu gehuisvest in Antwerpen.
Hij heeft een pak overtuigende nummers klaar op de plaat als “High and dry”, “Downtown train, “My escape” en “Mr. Fletcher’s song” .
Impressies van zijn verblijf Parijs-Antwerpen , pure liefdessongs en – verklaringen sieren de soloplaat.
Live weet hij het publiek te entertainen met deze dromerige pop . Een plaattitel op zijn plaats.
Nederlands 
Français 
