Een vinnig , pittig bandje zijn Glass Animals uit Oxford . Ze zijn toe aan hun tweede plaat ‘How to be a human being’, die ‘Zaba’ opvolgt. Zij zijn een van de hippe bands van het moment door de lekkere ritmes , de zwoele grooves , de aanstekelijke gitaarriffs , de diepe basses en de tempowissels binnen hun exotische, psychedelische poprave. De single “Youth” is één van de smaakmakers en om in te lijsten. Jongeren gaan er prat voor, de fanbase groeide en Glass Animals brak definitief door . Live geeft de band z’n songs een energieke, opwindende boost . Heerlijk zoiets!
Dat het live er dynamisch aan toe ging , ligt aan zanger/gitarist Dave Bayley . Een enthousiasmerende figuur , die het publiek voor zich wint . Meteen de beuk erin met die andere overtuigende song “Life itself” , die fonkelde, twinkelde en knalde. Jawel, het eerste kwartier met o.m. “Black mambo” en “Cane shugs” klonk uiterst aanstekelijk, prikkelde de dansspieren en verhoogde de dansbaarheidsfactor . Niet voor niks waren er flashy lights en stonden er ananassen op het podium die de kleurrijke sound ondersteunden .
De twee platen kwamen aan bod en de sfeer zat er goed in . Er zijn een handvol nummers die minder spannend zijn , inwisselbaar zijn , maar dat bedierf de pret dus niet . De catchy melodieën , de fijne geluidjes , de bleeps, de trippende ritmiek en de hyperkinesie van de zanger tekenden voor nachtelijke strandfeesten met een onderkoelde cocktail. Zijn sensuele moves werden sterk onthaald. De dromerige, zalvende , inlevende zang had iets mee van onze Gabriel Rios. “Season 2 episode 3” viel op door z’n speelse variaties en verder hield het kwartet er een feestgevoel op na met “Poplar street” en “Other side of paradise” . We hoorden ergens de sound van een Alt-J, Spacemen 3 en het onderkende Wolfgang Press.
Naar het eind werd het tempo strakker en feller met een “Cocoa hooves” , “Pools” en die puike single “Youth” . Het kwartet werd letterlijk uitgewuifd.
In de bis was de zanger al gauw één met de fans . Hij was onder hen te vinden en de respons was groot op extraverte versies van “Iko iko” en “Pork soda” , die rockten en de kleurrijke sounds en bleeps lieten doorsijpelen .
Glass Animals mogen op plaat rustig voort sluimeren en een loungy sfeer uitstralen, live geven ze hun materiaal een trap onder de kont en rollen de exotische, dansbare tunes over ons heen . Kortom , een perfecte liveband …
Een aangename kennismaking was de support Pumarosa . We konden nog een paar nummers meepikken en hadden de indruk dat ze in de voetsporen treden van een Caribou door de hypnotiserende , bedwelmende, bezwerende , opbouwende dansbare electro grooves. De frontvrouw overtuigt , zweeft en kronkelt in de nummers . Ook hier was er dynamiek en opwinding , die ons helemaal in vervoering bracht. Check “Priestess” maar eens . Dit is een uitstekend bandje . We houden hen dus naar best in het oog!
Organisatie: Botanique, Brussel
Paul Simon – Een ware hoogdag
Paul Simon
Vorst Nationaal
Brussel
2016-11-01
Stijn Raepsaet
Zangers die meerdere generaties kunnen bekoren, zijn dun gezaaid. Toch bestaan ze, en het bewijs hiervan mochten we op 1 november aanschouwen in Vorst Nationaal: Paul Simon. De zanger, die samen met Art Garfunkel hoge toppen scheerde in de jaren ’60 en daarna een succesvolle solocarrière uitbouwde, lokte dan ook een grote massa naar Vorst. Het leek erop dat vooral kwieke vijftigers en zestigers nog een laatste maal hun idool aan het werk wilden zien.
De negenkoppige band start met het herkenbare deuntje van “Gumboots” om de intrede van de ‘grote’ Paul Simon te begeleiden. Meer is er niet nodig om de eerste euforische kreten uit het publiek te persen. Naadloos wordt dan overgeschakeld op “The Boy in the Bubble”, een andere topper uit zijn succesvolste plaat ‘Graceland’ (1986). De versie hier wordt in een geheel nieuw parlando jasje gestoken.
Het valt op dat de inmiddels 75-jarige(!) Amerikaanse zanger een verrassend frisse indruk maakt en zijn stem nog niets aan kracht en timbre verloren heeft.
Na het spelen van een beklijvende versie van “Dazzling Blue” draagt Simon het nummer op aan zijn (derde) vrouw Edie Brickell . Hij leerde haar in 1989 leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan in Vorst verzorgde. “Hier spelen voelt een beetje aan als een soort verjaardag”, gniffelt hij.
Ter inleiding van “Spirit Voices” uit het album ‘The Rhythm of the Saints’ (1990) komen we te weten dat de hitmachine ooit op de Amazone voer en er in een primitief dorp aan de praat raakte met een medicijnman. Die overhaalde hem een ayahuascakuur te ondergaan om zo tot zijn diepere zelve te komen. Concreet betekende dit een plantenbrouwsel te drinken en te wachten tot een reusachtige, imaginaire anaconda jouw geest blootlegt. Dit soort anekdotes weet het publiek van Vorst wel te smaken.
Halfweg de set wordt ons nieuw werk voorgeschoteld, namelijk de titelsong van zijn nieuw album ‘Stranger to Stranger’ (2016). De superster sleutelde meerdere jaren aan zijn dertiende album dat door critici als één van zijn betere onthaald werd. Van deze cd worden ook de singles “The Werewolf” en “Wristband” gespeeld.
Het duurt tot “Diamonds on the Soles of Her Shoes” alvorens het publiek op het middenplein rechtstaat en besluit een ‘beentje te smijten’. Het Afrikaanse ritme en de danspasjes van meneer Simon zelve werken aanstekelijk en algauw komt er ook beweging in de tribune. ‘It takes two to tango’ moet de man met de twee voornamen gedacht hebben, want onmiddellijk erna wordt “You Can Call me Al” ingezet. Wat volgt is een uitzinnig feestje dat het effect van ayahuasca ruimschoots overstijgt.
Tijdens de 3 encores worden o.a. “Graceland”, “Still Crazy After All These Years” en “The Boxer” (Simon & Garfunkel) gespeeld. Het ontbreken van de typerende drumslagen tijdens dit laatste lied zorgt ervoor dat een ietwat zweverige sfeer gecreëerd wordt op het einde van de avond.
Simon maakt hiervan gebruik om op integere manier afscheid te nemen van het publiek: enkel vergezeld door zijn akoestische gitaar brengt hij een ontluisterende versie van “The Sound of Silence”. Na de laatste noot stapt hij vervolgens sereen het podium af om niet meer terug te keren.
Dit optreden liet ons proeven van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben. De uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden en een perfect uitgebalanceerde playlist zorgden voor een mooie collage van zijn oeuvre. Iets vrolijker dan chrysanten op een kerkhof, met echter ook plaats voor een lach en een traan: 1 november 2016 was voor veel aanwezigen een ware hoogdag.
Organisatie: Gracia Live
Indian Askin is een debuterend Nederlands bandje uit Amsterdam . Het kwartet brengt met ‘Sea of ethanol’ een afwisselende, boeiende plaat uit , die energiek , midtempo als ontroerend klinkt . Ze profileren zich binnen de indiescene , en slalommen langs lagen pop, rock, 60s en psychedelica . Een heerlijk genietbare trip , opwindend , twinkelend , fris, broeierig als sfeervol , ingenomen .
Beluister de eerste songs maar eens, “Wake me up” , “Answer”, “Pretty good” , “Really wanna tell you” en “Pardon me” . Het rock , rammelt, zweeft en raakt . We horen sterke arrangementen in de nummers.
Die eerste overtuigt , is opwindend, sfeervol, weemoedig als ingehouden.
Teleman is gegroeid uit Pete & The Pirates , een onderschat Brits indiebandje die Britpop in een rockend psychedelisch jasje bracht met een zwierig tintje. De klemtoon komt nu meer op de synths en minder op de gitaren , meer bleeps’n’sounds met een smaakvol , aangenaam , twinkelend, dromerig indie wave geluid . De eerste drie “Dusseldorf”, “Fall in time” en “Glory hallelujah” zijn de sterkste van de plaat , meeslepend goed , beetje tussen die oude Chills ten tijde van ‘Kaleidoscope world’ en de Belle & Sebastian platen. Daarna zakt het beduidend, waardoor de plaat minder boeiend is .
Teleman klinkt nog niet als een logisch vervolg op Pete & The Pirates …
De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ al een kleine vijftien terug twee memorabele platen uit , een broeierig , donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook horen bij een Tool.
Een consistente band , dat is overduidelijk gebleken met een rits afwisselende slepende , broeierige , aanstekelijke nummers die brute metalriffs en dromerige gelaagde rock in een perfecte mix aan elkaar vervlechten, een ingehouden spanning , dreiging hebben en durven te exploderen .
De plaat steekt erg goed in elkaar en heeft met “Doomed user” , “Geometric headdress”, “Xenon” en de titelsong een handvol songs die er het best aan beantwoorden . Het intens meeslepende “Prayers/triangles”, die de plaat opent , is de eerste single. Verder overtuigt de variatie van force en intensiteit en beluistert de plaat als één boeiende filmische trip . De keys geven subtiliteit en een symfonische inslag. Sterk opnieuw wat Deftones bij elkaar heeft gebracht en verwezenlijkt …
Een heel apart , uniek sfeertje hing er in de AB .met de gig van Death Grips in het verschiet . We waanden ons in de undergroundclub van de Magasin 4, waar donkerte heerst, heen en weer gehotst wordt met pinten en het rookverbod in een ver verleden behoort. De AB werd anderhalf uur omgedoopt tot een sauna , dampende, zwetende lichamen, voor het (eerder onverwachte) uitverkochte concert van deze cultband . Deze status hebben ze nu wel bereikt; het Californische trio rond MC Ride ‘Stefaan Burnett’.
Een potpourri van hiphop, punk, metal, noise, hardcore en een gabber van industrial, electro, dancehall, drones, breakcore en dubstep, wordt geserveerd . Tja , de hiphopscene werd alvast nieuw leven ingeblazen . Het draait ‘em om een ‘weird’ veelheid aan ideeën , die onrustig , gejaagd, dreigend, agressief klinken en een ‘fuck you’ uitstralen. Een reeks obscure platen hebben ze, die via het internet werden verspreid of verschenen op welk label ook .
Ze zijn een belangvolle ontbrekende schakel als we ’t hebben over Bad Brains , Public Enemy , Dälek, 24-7 Spyz, Helmet en het industriële van Meat Beat Manifesto, Atari Teenage Riot en die 90s ‘Just another victim’ -heksenketel . We hebben het over een soort noiseterreur die hard, intens, compromisloos klinkt , en nu zeker dat ze opnieuw met drie op het podium zijn . In de definitieve doorbraak in de Magasin 4 , een paar jaar terug, was het ook zo . Toen ze in de Kreun kwamen , was er ook die maniakale gekte, maar nét niet geniaal genoeg door het gemis van hun drummer.
We ervaarden die kenmerkende ondraaglijke spanning, scherpe , snerpende , snijdende elektronica, onnavolgbare gortdroge mokerslagen van drums op een simpel drumstel op z’n Dead Moon’s/ Shellac’s en tot slot MC Ride die als een losgeslagen stier z’n felle , diepe raps, grunts, oergeluiden op ons spuwt en afvuurt . Trefwoorden als salvo’s . De geknipte formule , te gek en te prettig gestoord .
Het publiek wordt opgehitst , de voorste rijen gaan volledig loos op die felle , ongeëvenaarde beats‘n’sounds . Rommelig , hectisch, boeiend , intrigerend. Een sobere violette lightshow maakt het concept écht underground .
Death Grips biedt net als een Swans of Sunn O))) een soort katharsis, een beleven , dat we moeten ondergaan. In snelvaart worden de nummers gepresenteerd . Nummers? Die worden door een mallemolen gehaald, bewerkt en zijn energieker , heftiger dan op plaat . Letterlijk word je plat gewalst door de tempowissels en knallende , bonkende ritmes met een hoek af . Als opgefokte konijnen en buffels wordt heen en weer gehotst . De voor mij onverstaanbare raps worden meegezongen door de die-hards .
Een nieuwe plaat , ‘The bottomless pit’ is uit . Vanavond kregen we een backcatalogue “Whatever I want (fuck who’s ..)”, “Get got” , “Lord of the game”, “I break mirrors with my face in the United States” en het afsluitende “The fever (aye)(aye)” .
De sound denderde, dreunde, donderde , scheurend en schurend . Ook al was de interactie arm op het podium , het publiek ging ervoor . Ontblote bovenlichamen , bezwete t-shirts, een plakkende vloer door de vele pintjes en een indringend rookgeurtje , die net de detectors niet deed overslaan. Maak het maar eens mee, we bevonden ons in terug in die punkrebellie eind70s van ‘fuckoffs ‘.
En dan oeps de stekker eruit , het publiek was murw geslagen door de dynamiek en de explosiviteit. Een potje geniale rotzooi kregen we . Helloween kon niet beter ingezet worden …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/death-grips-31-10-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Autumn Falls
Robbing Millions – Charmante Brusselse Psychedelische Helloween
Robbing Millions, Mozes And The Firstborn
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-31
Didier Becu
Of je het wil of niet, Helloween is niet meer weg te denken uit de Westerse cultuur. Het centrum van Brussel liep op de laatste dag van oktober dan ook vol gemaskerde mensen, en ook in de afgeladen AB (wachtrijen tot buiten) kon je niet ontsnappen aan het jaarlijkse gemaskerde bal. De grote menigte was te verklaren door twee uitverkochte shows: het controversiële hiphop/indus/punktrio Death Grips en een verdieping hoger Robbing Millions. Het antwoord op de vraag waarom mensen graag maskers dragen blijven we je schuldig.
Mozes and the Firstborn, het lijken wel de woorden die uit de catechismus van één of ander vroom kind zijn gepikt, maar we hebben het wel degelijk over een band uit Eindhoven die door Burger Records werd opgemerkt, en hun tweede album op dit invloedrijke Californische label mocht uitbrengen. De songs van ‘Great Pile Of Nothing’ waren voor de meeste Brusselse oortjes vrij onbekend, toch slaagden de Nederlanders er zonder veel moeite in om de zaal mee te krijgen. Dat kan ook moeilijk anders met een frontman als Melle Dielesen die alles gaf of met drummer Raven Aartsen die ons eventjes aan Animal uit de Muppets deed denken. De muziek van dit viertal is lekker meezingbaar, melodische indierock met heel wat garagerockinvloeden en alles wat ooit gemakshalve als Guided By Voices werd gecatalogiseerd.
Over Robbing Millions is er al heel wat geschreven, en dat is gewoon omdat we de Brusselaars fantastisch vonden. Wat op hun EP ‘Ages And Sun’ begon als garagerock , werd majestueuze poppy psychedelica op hun titelloze debuut op PIAS, en daar zat de productie van Nicolas Vernhes (van Animal Collective tot The War On Drugs) voor veel tussen.
De afgelopen maanden was een helse periode voor Robbing Millions met shows in Duitsland, Frankrijk en Nederland, maar het optreden in de AB was hun moment de gloire: een uitverkochte (jawel) AB Club. De groep had er dan ook enorm veel zin in. Alles werd in een Helloweenjasje gestoken en dat ging van een immens met ‘bloed’ bespoten doek dat het volledige podium afschermde tot een priester die de duivel bij een arme vrouw moest uitdrijven. En ook de heren van Robbing Millions hadden voor de gelegenheid één of ander satanisch pak aangetrokken.
De omstandigheden waren uiterst prima voor de band: een volle Club, perfecte omstandigheden (ook al stond het basvolume in het begin van de set net iets te hoog) en vooral een enthousiast publiek dat er niet louter uit nieuwsgierigheid was, maar om de Brusselse chouchou’s aan het werk te zien.
Aan de reacties te horen bestond het overgrote deel van het publiek uit Franstaligen. Begrijpelijk, maar tevens jammer, want wanneer wordt Robbing Millions eindelijk ook eens op de Vlaamse radio gedraaid? Aan de hitgevoeligheid van de songs kan het alleszins niet liggen, zowel “8 Is The Figure That I Like the Most” of “In The No Air” zijn één van de meest catchy van dit jaar.
Wat is nu het geheim van Robbing Millions? De fantastische zang van Gaspard of Lucien? De explosieve shoegazegitaartjes zoals op bijv. “WIAGW” of gewoon het feit dat Lucien Fraipont een heerlijke performer is die geen seconde verveelt? Een combinatie van alles, een band die op uitmuntende wijze tussen commerciële psychedelische pop en een experimenteel kantje balanceert. Robbing Millions durft en hoewel ze op PIAS zitten, stralen ze een DIY-attitude uit die hun ontzettend charmant maakt. Een band die tot alles in staat is, iets wat op Helloweenavond met verve werd bewezen. De lange rij fans aan de verkoopstand achteraf die al even imposant was als die aan de Anspachlaan een paar uur eerder loog er niet om.
Dank ook aan Luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/robbing-millions-31-10-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amon Amarth – Als een feest in Walhalla …
Amon Amarth en Testament
Vorst Nationaal
Brussel
2016-10-30
Zondag, de dag dat Onzen Heer besloot een rustdag in te lassen. Een beslissing waar op het eerste gezicht niemand bezwaar tegen heeft. Niemand? Welja, behalve een bende ruige vikings en hun consorten dan. Amon Amarth lapt even de religieuze regels aan zijn Scandinavische laars en besluit Vorst Nationaal stevig te doen daveren.
De eerste opwarmer van de avond is Grand Magus, een driekoppige heavy metalband uit Stockholm. De Zweden, die een achttal albums op hun naam hebben waarvan ‘Sword Songs’ (2016) de recentste is, verwelkomen het gestaag vullende middenplein van Vorst Nationaal met hun aardig te pruimen set. Op de playlist staan o.a. “Sword of the Ocean”, “Varangian”, “Iron Will” en “Hammer of the North”.
Nu de toon gezet is en de eerste horns de zaal vulden, besluit Testament dat het tijd is om ‘een serieuze reke pret uit te rijden’ (lees: het vuur aan de lont te steken). De Amerikaanse trashband die in de jaren ’80 het levenslicht zag, opent hard en blijft knallen tot op het einde. Opener van de avond is “Brotherhood of the Snake” uit het kakelverse album met de gelijknamige titel (28 oktober 2016). Chuck Billy, van oorsprong Pomo-indiaan, huppelt als een duracellkonijn dat te veel spinazie gegeten heeft over het podium en tilt het optreden met zijn forse stem naar een hoger niveau. Songs die de revue nog passeren zijn o.a. “Rise Up”, “Stronghold”, “Over the Wall” en “The Formation of Damnation”.
Iets na 21 uur is het tijd om de druk van de metalen ketel te halen en de verwachtingen van het publiek in te lossen. Een grote vikinghelm, waarop het drumstel staat, licht op en een vikingdeuntje vult de zaal. Een man van de security fluistert me in dat, als het zo blijft, deze band wel te verteren is. Helaas wordt de man enkele minuten later ontgoocheld en breekt zijn persoonlijke hel los. Amon Amarth opent sterk met “The Pursuit of Vikings” en het vertrouwde gebrul van zanger Johan Hegg vult voor de eerste maal de zaal. De man die met lange baard en hoorn aan de broek zowat het prototype van een doorwinterde viking moet zijn, grijnst het publiek toe en wordt onthaald op luid gejuich. Na “As Loke Falls” deelt Hegg mee dat Amon Amarth blij is dat ze Brussel nog eens onveilig kunnen maken (in de muzikale zin van het woord). Bulderend lanceert hij daarop “First Kill”.
Amon Amarth speelt technisch erg sterk en levert een totaalspektakel: nu en dan betreden enkele ‘ware’ Noormannen het podium om een robbertje te vechten of komen een vlag vasthouden.
Als een snek op een ruisloze zee wordt Vorst meermaals in vervoering gebracht en worden de pinten als verse honingmede tot de lippen gebracht. Als een feest in Walhalla er ook zo uitziet, zou men voor minder met een lach op het gezicht de dood in de ogen kijken.
Verder op de playlist o.a.: “Cry of the Black Birds”, “Deceiver of the Gods”, “Death in Fire”, “Guardians of Asgaard” en “Twilight of the Thunder God”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amon-amarth-30-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/testament-30-10-2016/
Organisatie: Rocklive
Whitney – Een nazomerse bries …
Whitney
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-30
Kimberley Haesendonck
Whitney overtuigde op Pukkelpop al enorm hard en was naar zin dit in de AB nog meer te doen. Niet 1 uitverkocht concert op één dag, maar 2. Door de ongelofelijk hoge vraag naar tickets was de AB genoodzaakt een extra concert aan de planning toe te voegen.
Het Amerikaanse Whitney uit Chicago draait rond ex Smith Westerns gitarist Max Kakacek en voormalig Unknown Mortal Orchestra drummer Julien Erlich . We horen hier heerlijk genietbare, nazomerse pop met een verkoelend briesje. Het optreden van Whitney is in deze herfstperiode dus ideaal en mooi meegenomen . Onmiddellijk kreeg je een warm gevoel, dat je meteen terug trok naar de voorbije zomer, waar Whitney één van de hoogtepunten van vormde. Een album dat nog maar recent uit is, en toch al twee uitverkochte AB Club shows. Dat gaf ons enorm hoge verwachtingen, die gelukkig werden ingevuld. Whitney stond er nog meer dan op de zomerfestivals. Je merkt dat de band jong en speels is, en dat zeker niet slecht doen.
Een drummer die zowel zingt als drummend is een enorm fijne eyecatcher, al denken wij misschien wel dat Whitney beter voor een aparte drummer kan kiezen. De frontman zou zich nog beter tot het publiek richten, waardoor de band nog beter en misschien bijna volledig tot zijn recht zou komen. Het is maar een suggestie!
Whitney stond dus in de AB voor hun debuut ‘Light Upon The Lake’ voor te stellen. Een album dat in onze ogen perfect nummer 1 kan scoren. Heel wat nummers uit dit album werden gespeeld, waaronder “Red Moon”, “The Falls”, “Follow” en afsluiter en publieksliefhebber “No Woman”, die uit volle borst werd meegezongen . Ook een tweetal covers kwamen aan bod o.m. eentje van Literatuurprijs winnaar Bob Dyan (“Tonight I’ll be staying here with you”).
De band speelt met genres in het indiewereldje, mengt probleemloos soul , funk , jazz en blues in hun nummers . Met zes op het kleine podium , een arsenaal aan instrumenten tekenen ze voor een charmante , aanstekelijke melancholie, een ongedwongen schoonheid , die de huiselijkheid als de vaste staminée bevordert …
Whitney heeft bakken potentieel in zich, heeft het in zich popmelodieën te schrijven , staat live zeer sterk in de startblokken van hun carrière en is duidelijk klaar om het te maken.
Pics homepag - dank aan Dansende Beren
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op 29 oktober was de Britse folkrock-groep Fairport Convention te zien in het OC De Kleine Beer in Beernem voor hun laatste optreden in de Lage Landen, waarna zij de studio zullen induiken om hun 38ste album op te nemen. Je moet het maar doen … en of ze het nog kunnen. Volgend jaar bestaat de groep (na vele wissels in de bezetting) 50 jaar. Een jubileum dus. En dat mogen ze terecht vieren.
Wij mochten genieten van een heerlijke, muzikale topavond met 5 gemotiveerde en gedreven muzikanten in een heel gezellige, intieme sfeer van deze schouwburg. De schwung zat er direct in met het folky “ Ye Mariners All “ . Je voelde meteen dat Rik Sanders en zijn viool één waren. Chris Leslie maakte van het titelnummer “ Myths and Heroes” een pareltje. De loepzuivere klank van zijn mandoline samen met de stemmen van Dave Pegg en Simon Nicol brachten de hele zaal in vervoering. Heerlijk om naar te luisteren en je voelde al na enkele nummers : dit wordt een avond om niet meer te vergeten.
Dat Fairport Convention de bakermat is van de Britse folkrock en één van de meest invloedrijke bands in het genre was, hoorden we in de oudere nummers uit hun gigantisch oeuvre waaronder “Lalla Rookh”, “Walk Awhile and Portmeiron”.
De metafoor “The old crew sails into new waters” is wel heel toepasselijk bij FC. De band is als een schip waar zo vaak een man overboord ging….. maar het schip bleef verder varen. De song “The man in the Water” werd geschreven naar aanleiding van een zeiltrip in de zee van Corfu. Men hoorde aan de toon en de stemmen van Chris Leslie and Simon Nicol dat dit plezierreisje allesbehalve geslaagd was.
Voor de pauze pakte de founding father van FC Simon Nicol bij ons nekvel met de zo emotionele en ontroerende versie van “John Condon”. We waanden ons echt op het slagveld en de begraafplaats in Poelkapelle van de 14-jarige soldaat John Condon.
Na de break zaten we tijdig klaar voor het vervolg van deze unieke avond. In de volgende nummers hoorde je vaak de Keltische en Middeleeuwse invloeden en het instrumentale nummer “The Gallivant” sleepte je mee over eindeloze weilanden. Om weg te dromen.
Mij bekoorde het mooie “Bring me back my Feathers” en had zin om recht te springen. Bij “The Hiring Fair” voelde ik heimwee naar het leven op het platteland waar de oogst rijkelijk werd binnengehaald en ’s avonds gedanst werd uit dankbaarheid.
Het laatste nummer “Matty Groves” uit één van hun mooiste albums, ‘Liege & Lief’, gaat over een affaire die uitmondt in de moord op Matty Groves. Wel mooi maar niet zo vrolijk dus.
Het bisnummer “Meet on the Ledge” is de klassieker om mee te eindigen. We hebben Fairport Convention ontmoet niet op de rand maar in volle glorie.
Bassist Dave Pegg , zo aimabel, heb ik mogen ontmoeten aan de balie. What a great man. Vroeger vaste waarde bij Jethro Tull en hier bij FC zo onmisbaar. Sedert 1970 bij Fairport en nog steeds alive and kicking. Ook drummer Gerry Conway (sedert 1998 bij FC) diende o.a. bij Jethro Tull , John Cale en Pentangle. Van grootheden gesproken… en deze worden elk jaar gevierd in de UK met het grote Fairport Copredy Convention festival. Ja, zo’n groepen moet je koesteren.
Volgend jaar 50 jaar Fairport Convention met een nieuw album. We kijken er al naar uit en dat het schip nog heel wat verder mag varen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fairport-convention-29-10/
Organisatie OC De Kleine Beer, Beernem + Kras Artists
Cocaine Piss – De Ultieme Belgische Ontlading
Cocaine Piss, Elefant & Darqo
4ad
Diksmuide
2016-10-28
Didier Becu
Mocht je er nog aan twijfelen: vandaag is de Belgische muziekscène levendiger dan ooit. Zo levend dat kiezen moeilijk wordt; iedere avond is er wel een interessant concert dat je wil meepikken. Vanavond hadden wij onze zinnen op de 4AD gezet. Het prachtige muziekcomplex in het idyllische Diksmuide dat met zijn concertagenda vooral door durf en variatie opvalt, had in samenwerking met Autumn Falls drie Belgische bands als gast met elk een zeer eigen geluid.
Darqo. Het klinkt allesbehalve zo, maar de band is afkomstig uit Lichtervelde, en samengesteld uit leden van MIAVA en wijlen Mindstab. Hun donkere, confronterende muziek is te horen op hun eerste release ‘Nights In The Scullery’. Het wordt als noise, doom en sludge omschreven, uiteindelijk kan je er alle kanten mee uit. Darqos geluid herinnert je je aan Amerikaanse noisemakers zoals Unwound of wegens de stemeffecten aan de begindagen van Girls Against Boys. Ze staan niet op het podium, maar voor het podium, met een minimum aan licht. Het publiek werd een ruwe trip beloofd, en dat werd het ook. Je ziet op een groot scherm beelden van mensen die afzien, maar ook je eigen bewustzijn wordt door de apocalyptische klanken niet gespaard. Het uitbraken van de ziel, wat zowel bevrijdend als beangstigend is. Van sommige bands weet je het van vanaf de eerste keer, Darqo imponeert.
Klik Elefant in op Google en je ziet een lomp, lief beest met een slurf. We zijn wel grote dierenvrienden, maar minstens even imponerend is de band Elefant die is samengesteld uit leden van The Van Jets, Drums Are For Parades en Waldorf. Hun eerste EP ‘Nordic Tanzen Am Sonntag’ heeft een titel die je eerder met de losgeslagen dorpsgek Anton Aus Tirol associeert, zelf houden de vier het op een genre wat ze slurfrock noemen. Je kijkt wat raar op? Dat deden we ook toen we vier mannen in een wit antibacterieel pak en een krijtwit gezicht het podium zagen bestormen. Geen mens die er ooit in zal slagen om precies te kunnen vertellen wat Wolf Vanwymeersch, Maarten Flamand , Mario Govaert en Stijn Vanmarsenille muzikaal precies doen, maar laat Can gewoon een song van Spider Murphy Gang spelen en je hebt zoiets als Elefant. Volslagen krankzinnig, geniaal, 100% punk, hilarisch, origineel en muziek die je vanaf de eerste song bij de kraag vat.
Bands die beweren dat ze niet in een hokje zijn te stoppen, het is een cliché dat we zelf nog amper geloven. Bij Elefant zal het je zeker niet lukken, tenzij ‘uniek’ ook zo’n hokje is.
En dan de ontlading: Cocaine Piss. Over de vier muziekliefhebbers die vol passie als vrijwilliger bij de muziekorganisatie JUNGLE werkten en voor de gein wat nummers componeerden is al heel wat geschreven. Door een niet te stoppen reeks van concerten werden de vier Luikenaars een begrip in het Belgische concertleven (en ook buiten de landsgrenzen), en met de nieuwe door Steve Albini geproducete plaat ‘The Dancer’ als ultieme kers op de kaart die perfect de live-energie van Cocaine Piss weergeeft. De korte songs (16 songs in 25 minuten) hebben geen seconde extra nodig: het is een statement zoals het moet, kort maar vooral krachtig. Muziek die is gecomponeerd om te schreeuwen tegen een wereld vol onrechtvaardigheid. Anarchie, punk en vooral een band die weigert om binnen de lijntjes te wandelen die anderen hebben afgebakend, waardoor het uiteindelijk kunst wordt. Noise om de noise? Neen, want er zit uiteindelijk meer pop in Cocaine Piss dan in Justine Bieber.
Net zoals de plaat begon ook het concert met “Ugly Face On”. Wat al een tijdje duidelijk is, werd ook gisteren bevestigd: Cocaine Piss wordt met iedere show beter. Een zelfzekere Aurélie Poppins, de bas van Julien Diels die je bij de strot grijpt, het sublieme gitaargeluid van Matthias Estelles Y Carrion en de robuuste drums van Yannick Tönnes. Alles past perfect in het mooie plaatje dat Cocaine Piss heet en alsmaar groter wordt. “I don’t feel like smiling today” schreeuwt Aurélie. Wie wil er vandaag nog lachen, tenzij hij het pittige “Pigeon” hoort uit de vorig jaar uitgebrachte (en nu uitverkochte) mini-lp ‘The Pool’.
Het podium is voor Aurélie niet meer dan een constructie van wat verhoogde planken, en meteen tijdens “Cosmic Bullshit” mengt ze zich tussen het publiek. Interactie met de fans, hun één laten worden met Cocaine Piss. Cocaine Piss is de totaalsom van de vier met hun geliefde fans. “Plastic plants are alright and they will never die, I don’t need them for oxygen”. En zuurstof is nu net datgene wat je nodig hebt, want als je één ding doet op een Cocaine Piss dan is het dansen als een gek.
“FTS” volgde, nadien het snoeiharde “Black Speedo” (welke song klinkt niet hard van deze Luikenaars, behalve het aangrijpende “Nostalgia” dat jammer genoeg nooit de setlist haalt) en dan “Elegance”. “Now you look like a robot, hide your feelings and be polite”. Het zijn woorden die je kan meezingen, gelijk waar. We zegden het reeds: Cocaine Piss dat is pop…alleen pop zoals je nog nooit gehoord hebt (tenzij ‘The Dancer’ in je platenkast staat).
Nog meer pop, verpakt in sublieme noise: “This Is No Fashion Show”. Na “Incest” uit ‘The Pool’, kwam daarna “Sex Weirdos” …nooit had ik gedacht dat een song waarvan de tekst uit één zin bestaat en amper twee minuten duurt zo’n impact kan maken. “Sex Weirdos” is de song van het jaar en voor wie daar iets op tegen heeft, zeggen we het met de woorden van Cocaine Piss: I’ll make my own joy!
“Pupu” duurt ook zo’n 52 seconden (live duurt het iets langer), maar iedere noot zit juist. Cocaine Piss durft, en het is een band die de essentie van punk als geen ander heeft begrepen: doen waarin je zin hebt, naar niemand luisteren, zeker niet naar opgelegde regels wat resulteert in magnifieke tracks als “Happiness of Shiny Pants”.
Three more songs to go! “Waiting” was het volgende, een fantastische song waarin op een paar seconden gezongen wordt waarom het zo vervelend is om op een bus te wachten. Mocht je het niet weten, deze mensen zingen over de onderwerpen van het leven waarmee je iedere seconde wordt geconfronteerd. “Let me be a little wanker full of crap and a silly dancer”. Een subliem optreden dat werd afgesloten met “The Dancer”.
Dank aan Luminousdash.com
Organisatie: 4ad, Diksmuide ism Autumn Falls
Goose – In één woord Perfect
Goose
Lotto Arena
Antwerpen
2016-10-28
Lode Vanassche
Goose - Prima Passionele Professionele Performante Prachtige Pakkende Perfecte Partyende Piekende Platslaande Pleasende Ploffende Goose
“Beste Dave, beste Tom, beste Bert, beste Michael,
Als vriend (vergeef me mijn grootheidswaanzin) en als fan schrijf ik jullie deze brief om mijn ontgoocheling uit te drukken. Jullie slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als recensent behoort het namelijk tot mijn takenpakket om optredens met een kritische oog gade te slaan. Na lang vorsen en zoeken met de sterkste loep lukt het me niet ook maar een opmerking te geven. Wederom is het voltallige publiek zwaar uit zijn lood geslagen en zal jullie passage in de Lotto Arena lang blijven nazinderen. De Redactie beschrijft meticuleus en overladen met superlatieven hoe jullie ons in de Goose-wereld hebben geloodst. Zet voor de lichtshow, de songs de uitgekiende playlist en jullie présence een woord: Perfect.
Maar ik ken jullie wereldje op een andere manier. Vier gezworen lads die steevast met een stralende glimlach en enthousiasme in ons gemeenschappelijk kantoor, ook café Den Bras genaamd, binnen wandelen en iedereen begroeten. Een knipoog, een goedendag, een schunnige opmerking, een luisterend oor: niets is jullie teveel. Zelfs een Esseveesupporter krijgt een schouderklopje. Vier lads die met plezier voor mijn beste vriendin een cd signeert en op de foto gaat, waardoor ze haar tweede puberteit intens kan beleven. Vier lads die na een stomend optreden met graagte tijd vrijmaken voor mijn vriend die gekluisterd aan zijn rolstoel nog eens de avond van zijn leven beleeft, waarvoor jullie in alle bescheiden recent nog acte de présence gaven op zijn benefiet. Vier lads die me aanmoedigen wanneer ik met fierheid vertel dat ik eindelijk dat vierde akkoord onder de knie heb.
Laat nu net jullie bescheidenheid, jullie neus voor de goedheid voor de kleine dingen jullie sterkte zijn. Dat maakt, behalve de muziek uiteraard, van jullie wereldtop. En ik overdrijf niet eens. Er valt aan geen mensen te beschrijven hoeveel zielen jullie al gestolen hebben en gelukkig hebben gemaakt.
Zo ook weer vrijdag in de Lotto Arena. Ooit schreef ik over jullie dat het alleen de besten zijn die zich verbeteren. Nu weer. Meteen de beuk erin met “Black Gloves”. The Lady veert meteen op en verdwijnt in het dansgewoel. Om daarna de volledige tent te mokeren met een van jullie eerste pareltjes: “Audience”. Gitaren en synths worden gretig ingeruild. Jullie spelen synth op gitaar en gitaar op toetsen. En dan sta ik nog tegelijkertijd met opengesperde muil mij te vergapen aan een ronduit fantastische lichtshow. Jullie weten dat ik niet graag overdrijf, maar het is ronduit de beste lichtshow die ik ooit mocht aanschouwen. Alles klopt als een Turk op een Griek. Jullie moesten meteen verdergaan met “Bring it on”, “Low Mode”, “Trip”, “So Long” en “What you need”. Kwestie van het publiek eventjes serieus van hun melk te brengen. “What You Need” heeft een tune a la “Synrise”. Het blijft als een heerlijke oorworm definitief ergens achteraan de schedel hangen. Met “Control”, ja jullie hebben alles perfect onder controle, en “Call me” en “Cant’t stop me now” doen jullie nog en schepje erop. Kan het nog beter? Ja dus. “Everybody ’s got a Synrise”. Wat een explosie.
Lieve Goosers, jullie hebben van de muziek het meest kostbare lawaai gemaakt. Ik wil Goose als ontbijt en niet meer gestoord worden voor ik ga slapen.
Edoch, met de meest welgemeende en sympathiekste groeten,
Lode.”
Organisatie: Live Nation
Glints - Klaar om potten te breken
Glints
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-28
Kimberley Haesendonck
Al 7 keer stond Glints in de Ancienne Belgique. Telkens als support van bands zoals onder andere Bazart. Nu was het tijd dat de band zichzelf kon verwijzen in een goed gevulde AB Club. Ze brachten zowel werk van hun eerste EP als van hun nieuwe, die binnenkort verschijnt.
Rumours mocht deze avond aftrappen. Deze band uit Gent bevat leden van Brutus en Raveyards en dat was meteen te zien aan het niveau waarop ze hun muziek presenteerden. Rumours klonk oldschool en tegelijkertijd enorm modern. De twee perfecte elementen wat een band vandaag de dag moet bezitten. Als je niet begrijpt wat er bedoeld wordt, zoek even nummers “Phoef” of “I dance” op, succes gegarandeerd.
Glints wist heel wat fans en nieuwsgierigen naar de AB Club te halen . Dat is niet niks voor een band die eigenlijk nog maar één jaar bestaat, en net dat jaar geleden zijn eerste show gaf in de Bonnefooi in Brussel. 2 EP’s heeft de band momenteel op hun palmares. De eerste kwam eind 2015 uit, en konden we al een beetje mee lippen. Op deze EP staat “Dread”, hun allereerste single en zowaar het nummer waar het allemaal mee begon. Ook “Sirens” werd nog eens bij het publiek opgefrist. Hun tweede EP werd in primeur aan ons voorgesteld en het publiek leek het te smaken. Je zag in elke hoek van de zaal wel dansende mensen en vooraan kon het feestje al helemaal niet meer stuk. “Catalyst”, de laatste single van Glints werd al uitvoerig meegezongen.
Is het de elektronische pop vermengd met hip-hop dat deze band zo speciaal maakt? Of is het dat Brits accent dat Jan Lemmens ons voorschotelt? Alleszins, Glints is klaar dan nooit tevoren om nog meer potten te breken in de Belgische muziekwereld. En wie weet zelfs daarbuiten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op Pukkelpop sloten we het festival af met Marky Ramone en Ken Stringfellow, die aan een hels tempo de ene na de andere Ramones-klassieker met verve vertolkten, en lieten we het optreden van Minor Victories aan ons voorbijgaan, op het laatste nummer na, dat we nog konden meepikken toen de gabba-gabba heys opgehouden waren. Niet getreurd, Minor Victories stond vanavond in de Orangerie die al bij al goed volgelopen was, ook al omdat Japanese Breakfast, van de Rotonde naar de Orangerie verplaatst was en het voorprogramma mocht verzorgen.
Japanese Breakfast is het slaapkamerproject van Michelle Zauner, een artieste uit Philadelphia die eerder bij de emo-band Little Big League de frontvrouw was. Haar laatste album, ‘Psychopump’, dat afklokt op nauwelijks 25 minuten, wordt overal positief onthaald. We waren zelf heel wat minder positief over haar podiumprestatie vanavond, om het met twee woorden in het Frans te omschrijven: “pas terrible”. Zauner is duidelijk beïnvloed door Siouxsie Sioux en Throwing Muses, maar haar stem schoot schromelijk tekort, en haar gitaarspel gooide ook al geen hoge ogen. We hebben dit Waxahatchee al veel beter zien doen. Toen ze zich aan een cover van The Cranberries waagde met “Dreams”, kregen we plots heel veel respect voor Dolores O’Riordan. Het beste nummer was de afsluiter, waarin ze Poliça-gewijs haar stem door de autotune stuurde en de gitaar liet vallen voor een keyboard. Japanese Breakfast, geef ons toch maar boterkoeken.
Minor Victories kan je een project noemen van samenwerkende indie-coryfeeën: frontvrouw is Rachel Goswell van Slowdive en Mojave 3, en verder doen ook Stuart Braithwaite van Mogwai en Justin Lockey van Editors mee. James Lockey, broer van, mag de band vervolledigen. Minor Victories klinkt als de som der delen: je krijgt dus een mix van shoegaze, post-rock, post-punk en dreampop, en de band had ook een verzorgde filmbeelden mee, al was het niet echt duidelijk welke boodschap die beelden moesten overbrengen: een killer poesje dat laserstralen afvuurt en volledige steden vernietigt, is redelijk bizar en ook wel flauw. Misschien was het wel de bedoeling om de spot te drijven met de dodelijke serieux die veel post-rock bands uitstralen, maar dat was dan ook even goed een gebrek van de hele show vanavond: de nummers hadden alle elementen van post-rock of droompop, maar waren te poppy om goed te werken: in post-rock, net als in droompop moet je je als toeschouwer kunnen verliezen in een muur van geluid en moet de muziek ofwel dreiging of ontroering uitstralen, en dat ontbrak wat.
Rachel Goswell was heel enthousiast, maar ze klonk als Kirsty Maccoll, dus meer als de 45-jarige vrouw die ze is, en niet als het jonge meisje zoals ze op plaat klinkt. Wellicht moest ze krachtiger zingen om tegen het live-geluid van de band op te tornen.
De beste nummers vanavond waren “A Hundred ropes” en “Scattered ashes”, ondanks het potsierlijke laserpoesje.
Op dit moment is Minor Victories nog niet beter dan de som der delen. Blijven samenspelen en met een volgende plaat lukt het misschien wel om een meerwaarde te creëren.
Setlist: Give up the ghost – the thief – A hundred ropes –Cogs –Breaking my light –Folk arp –Scattered ashes –Higher hopes-Out to sea
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
