Vreemd dat Marble Sounds, het project van sing/songwriter Pieter Van Dessel, blijft dwarrelen in de kleine clubs . Als je er de vorige twee platen op nahoudt , hebben we al een handvol ijzersterke nummers als “Leave a light on” , “Time to sleep” en “Good occasions”, ingenieus eerlijke , melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , minutieus uitgewerkt , die sober sfeervol verpakt waren .
Marble Sounds stoeide toen al met kleuren door toetsen, strijkers en blazers. Op de nieuwe ‘Tautou’ is dit meer uitgewerkt , zonder te vervallen in een bombastisch geluid . Alles is erg goed beheerst gespeeld in die aanzwellende partijen en kompaan Gianni Marzo van Isbells levert hier met zijn gitaarpartijen perfecte bijdrages .
Met “The first try” hebben ze er terug eentje om te koesteren . Extravert klinken ze op “Set the rules” en “These paintings never dry” .
Een schilderachtig decor wordt opgeroepen door de sfeervolle tracks. Vocale bijdrages zijn er van Renée (band Winterslag) en de Nederlandse Kim Janssen . Het draagt bij tot die ultieme pracht waar Marble Sounds toe in staat is, hartverwarmende, melancholische droomsongs door een gelaagde melodie …
Half Moon Run is een kwartet uit Montreal en laat subtiliteit, finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang. Ze zijn toe aan hun tweede cd . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal . Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast. Met “I can’t figure out what’s going on” en “Turn your love” hebben we twee puike tracks , die opvallen door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek . De gevoelige indiefolk hebben we dan bij “Narrow margins”, “It works itself out”, “Warmest regards” en “Devil may care”.
Half Moon Run is zo’n band die z’n song mooi weet uit te diepen. Mooie plaat.
Een heerlijk lentegevoel hadden we met het sfeervolle , wonderschone concert van Natalie Merchant , die hier vanavond enkele songs van haar debuut ‘Tigerlily’ kwam voorstellen, van twintig jaar terug , onder het mom ‘Paradise is there – the new tigerlily recordings’ hoe ze best nu klinken. De ‘day after’ konden we niet genoeg het tegenoverstelde ervaren met die vreselijke terreur in Zaventem en in de Brusselse metro …
Natalie Merchant maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …) . Voor de jongere generatie – Tip: beslist eens opzoeken!
Inmiddels gaf de 53 jarige zangeres haar sing/songwriterschap elan met soloplaten als ‘Ophelia’, ‘Motherland’,‘The house carpenter’s daughter’, het imposante gedocumenteerde werkstuk ‘Leave your sleep’ … en haar debuut ‘Tigerlily’ , één voor één sfeervol, emotievol, subtiel in elkaar gestoken materiaal, die grasduinen in de pop, folk, gospel, country, soul, reggae en bluegrass.
Altijd al een zwak gehad voor deze getalenteerde en ambitieuze songschrijfster , die maatschappijkritisch is en het opneemt voor bos – natuur en dier. Eerst was ze met haar band en strijkersensemble te zien voor een innemend , gevoelig , dromerig , maar evenzeer mystiek concert. De sobere en weelderige arrangementen waren pakkend , konden aanzwellen en bogen nergens naar enig bombast om . Uiterst beheerst kregen we een achttal nummers , waaronder “Vain & careless”, “River” (van haar debuut) en de neofolky van “Maggy & Milly & Molly & May” … Haar fluwelen stem dwarrelde rond de song heen . Bewogen ging ze op in deze nummers en charmeerde op de acapella van “The equestrian”, waar ze tekstuele hulp kreeg van haar band … ‘Brussels was so quiet’ …Muisstil …
Het podium was versierd met een bloementuil, waar af en toe een bloempje uit werd geplukt en aan de eerste rijen werd gegeven . “The worst thing” had een lichte flamenco inslag en een eerste danspasje volgde . “Man in the wilderness” was zwierig door accordeon en na die ingetogenheid dartelde zij over het podium; meer swing , dynamiek op cabaret wijze; er zat zelfs ergens een ‘french touch’ van honderd jaar terug in … .
Met haar band hadden we een meer directe , extraverte aanpak en verhalen kwamen naar boven tussen de nummers in o.m. opvallend van toen haar dochter klein was, haar impressies van het mooie gebouw en de intolerantie, haat , discriminatie van een Donald Trump . “Carnival” en “Texas” werden hier naar een hoger niveau gebracht . Het refrein van “Motherland” werd zelfs lichtjes geneuried.
Het laatste deel van het concert kreeg terug een bredere omlijsting; “The beloved wife”, “Life is sweet” waren hartverwarmend en zorgden voor een samenhorigheid, die sterk aanleunde bij haar folky verleden van 10000 Maniacs .
Een uiterst sfeervol , aangenaam concert van drama en schoonheid, van ingenomenheid en extravertie wisselden af . We werden letterlijk onder de ‘thank you’s’ bedolven en uitgewuifd met een pracht van “Kind & Generous” .
Opnieuw werden we door deze lady ingepalmd. Zij is iemand die haar publiek perfect aanvoelt , een artieste , performster op haar unieke manier … met een lach en een traan ...
Organisatie Live Nation ism Botanique, Brussel
Als er al één conclusie mag getrokken worden uit het concert van Wilkinson in de Vooruit vrijdagavond dan is dat het volgende: het heeft wel iets, zo'n drum 'n' bass feestje.
De Britse DJ Wilkinson hoeft voor de meesten misschien wel een introductie. Hij heeft weinig singles, herkenbare singles, zeker in België, maar dan begint er iemand smoke and lasers / love and ravers te neuriën en dan valt de frank meestal wel. En toch was het publiek er duidelijk niet alléén voor “Afterglow”, verreweg Wilkinson's bekendste single. Het werd een leuk feestje in de Vooruit, waarbij Wilkinson de ene vocalist na de andere op het podium toverde, mooi ondersteund door zijn live band (vooral de drummer verdient een vermelding, wat een energie!)
Maar goed, voor Wilkinson op kwam was het eerst met Crossbeat te doen, een jong Gents trio dat elektronische muziek maakt met toch wel een aparte twist. Toegegeven, de vocals (toch zeker de mannelijke) kunnen wat werk gebruiken, maar zangeres Manou Maerten stond goed recht in haar schoenen en klonk af en toe erg indrukwekkend. De muziek op zich is wat dromerig, wat losser dan de standaard drum 'n' bass, maar het viel wel te smaken. Misschien toch wel een band om in de gaten te houden.
Het feestje van Wilkinson zelf begon maar om 23u, en duurde amper een uurtje, maar toch slaagde hij er in om zeer veel feestvreugde in dat uurtje te steken. Voor zeker de helft van het publiek hoefde hij in elk geval geen introductie, en de andere helft stond naar het einde van het concert toe ook uitbundig te dansen. Niet verbazingwekkend ook, want de beats zijn bijzonder aanstekelijk, en de mooie afwisseling van vocals zorgde ervoor dat de set nooit repetitief werd.
Het werd een avond van "Let me see your hands" en "I want to see everybody jump!" maar waarom niet, eigenlijk?
De wervelende massa vóór het podium had er zin in, kreeg ook alles wat ze gevraagd hadden en gaf in ruil daarvoor erg graag hun energie en enthousiasme terug aan de artiesten op het podium. En ja, de handjes gingen de lucht in, en ja, iedereen sprong gretig op en neer (of het nu wel of niet gevraagd werd), en dat is nu net waarom het zo'n plezante avond was!
We zeiden het al, en we zeggen het nog eens: het heeft wel iets, zo'n drum 'n' bass feestje.
Organisatie: Democrazy, Gent
Tien jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET. Brent en co blijven bevestigen. Er is nu eenmaal het gezegde dat kwaliteit zoals olie altijd komt bovendrijven.
Na ‘When The Candle Dies Out’ , ‘All is Chaos’ , ‘The Hitch’ komen onze postrockers het fantastische ‘Kosmokoma’ voorstellen.
Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Gewoonweg door na de eerste noten iedereen naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Speelplezier, professionaliteit, belichting en artwork. Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel sterke en aardige songs. Oud en nieuw vloeien heerlijk in elkaar over. De gitaren van Vanneste en Deman plegen een heuse aanslag met hun typische monolythische riffs, gedragen door de strakste ritmesectie die ik in jaren heb gehoord.
Minpuntje? Ja toch: Als Brent vroeger zijn keelgat open zette en je je zou beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft ( hij zong zijn stem precies net niet naar de kloten ) wordt deze nu door de techniek gehaald waardoor deze niet meer prominent op de voorgrond komt. Gelukkig bleven zijn oerschreeuwen nog overeind. Jammer dus. Terwijl de bas iets teveel overheerste. Met andere woorden, het geluid was niet overtuigend goed en dempte de kwaliteit waar deze knapen van overlopen.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers:
Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. “This is the place when your soul deserves to die”, een zin die lang zal blijven hangen. Je zou zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook moge klinken.
neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/future-old-people-are-wizards-18-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
De West-Vlamingen van Steak Number Eight zijn toe aan hun vierde cd ‘Kosmokoma’. Een uitgebreide clubtour is het gevolg en graag meegenomen om die vier jonge gasten aan het werk te zien . Jong voelen ze én zijn ze nog steeds … ooit de jongste Humo’s Rock Rally winnaars een kleine tien jaar terug, toen ze maar goed vijftien waren . Dat ze die wonnen , mag een wonder heten, zeker als je er op nahoudt hoe de winnaarslijsten van de jury ervoor en erna waren , met bands, artiesten die een meer afgelijnd indie geluid en sing/songwriting hebben; tja, ook De Nieuwe Lichting is ervan geïnjecteerd . Maar bon soit , het siert de vier stormtroopers van Brent Vanneste en C° en het siert de jury van toen dat ze hen hebben binnengehaald.
Een soort energieke, loodzware , slepende wall of sound creëren ze, tussen de post metals, - rock en-hardcores in; met een knipoog naar And so I watch you from afar, Godspeed, 65 days of static , of een Pelican, Neurosis en verder een Mogwai. Tja ook een felle , psychedelische Tool of het hardere geweld van Mastodon eist zijn plaatsje op bij deze hongerige wolven , die op intense, speelse, professionele wijze hun songs kracht bijzetten . De screamo’s en zangpartijen van Vanneste baden zich een weg .
Al meteen een knaller met een tot op het bot uitgediepte “Space punch” om in de juiste stemming te geraken Wat een power en scherpte in hun slepende, snedige, harde sound. De projecties op de achtergrond doen hun werk .
We werden ondergedompeld in hun loeiharde hypnotiserende trip die je naar de donkerste uithoeken van je ziel brengt. “Your soul deserves to die twice” (nieuwe single) is een statement die het kwartet typeert . De grimmige, bloedmooie melodie, de hectische ritmiek en de donkere soundscapes maken en houden het genre boeiend .
Werk van de vorige cd ‘The hitch’ hadden we o.m. met “Crogenius” en “Black eyed” , die al vroeg in de set werden gespeeld, maar de echte oudjes als “The sea is dying” of “Dickhead”, zaten in het tweede deel van hun ruim uur durende set; ze gingen naar een climax en benaderden het oergevoel van de muzikale gekte van Swans. Lawaai , maar lawaai dat raakt en snijdt . De nieuwe “Gravity giants” en “Return to the koloman” zijn er om te koesteren door de gitaarcapriolen , de mokerslagen en de diepgrauwe zang . Zonlicht wordt geschuwd , het onheil dreigt , het schuurt en scheurt de wereld en laat je verdwaasd achter in eenzaamheid … de ideale track van de binnenkort te verschijnen ‘Independence day 2’ . Een ruw, rauw geluid , een indrukwekkend slot .
Steak Number Eight , tien jaar later, is nog steeds imposant en overweldigend . Een sterk doorbakken steak. En ze zijn nog (zo) jong meneer …!
Vooraf waren er nog de sets van Crowd of chairs, Hypochrystmutreefuzz
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun , diezelfde week
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Net als zo een dikke 40 jaar jaren geleden heeft Iggy Pop een punt gezet achter The Stooges om zich aan een solo uitstap te wagen. Ook nu weer heeft dat een en ander te betekenen. De rauwe proto-punksound is weg, de vernietigingsdrang is ingetoomd, het beest in Iggy is vastgeketend. In de plaats krijgen we een sound die teruggrijpt naar de periode van ‘The Idiot’ en ‘Lust For Life’, een tijd waarin Iggy onder de creatieve vleugels van zijn leermeester en dierbare vriend David Bowie vertoefde. En dat is geen slecht nieuws, stel dat we hier moesten schrijven dat Iggy terugging naar de tijd van ‘Party’, ‘Blah Blah Blah’, ‘Avenue B’ , ‘Preleminaires’ of het ronduit verschrikkelijke ‘Après’, dan zaten we hier nu met een serieus misbaksel opgezadeld (met deze opsomming van bedenkelijke werkjes weet u ook meteen welke schijfjes u in de afprijsbakken moet laten zitten).
We lezen overal dat ‘Post Pop Depression’ wel eens zijn laatste plaat zou kunnen zijn, dus het mocht deze keer geen afgang worden, en dat is het ook niet.
Iggy wordt hier in goede banen geleid door stonerrock-wonderboy Josh Homme, ook niet bepaald de eerste de beste. Homme heeft meteen ook Dean Fertita meegebracht, zijn rechterhand bij Queens Of The Stone Age, en terloops is hij nog even gaan aankloppen bij Arctic Monkeys’ drummer Matt Helders. Schoon volk natuurlijk, maar wie durft er nu neen zeggen tegen een samenwerking met levende legende Iggy Pop?
Van een huwelijk tussen de grootvader van de punk en één van de grondleggers van de stonerrock zou je misschien een hondsbrutale scheurende rockplaat verwachten, maar niets is minder waar. Zonder zich uit te drukken met wilde gitaren is Homme’s invloed wel duidelijk aanwezig, hij zorgt voor groove, variatie en enkele geniale riffs. In het vermakelijke en dansbare “Sunday” komt er een sexy riffje opzetten die enkel maar van zijn hand kan zijn, en het onweerstaanbare basloopje op “American Valhalla” mogen we ongetwijfeld ook op zijn rekening zetten.
Iggy zelf begeeft zich geregeld in andere vocale watertjes dan wat we van The Stooges gewoon zijn. We krijgen veel meer de half croonende Iggy, niet de woeste en ontembare wolf. U mag dat misschien jammer vinden (volledig normaal, ’t is voor ons ook soms nog wennen) maar het opent wel andere deuren en leidt tot een handvol sterke songs die zo op ‘The Idiot’ hadden gekund, check “Break Into Your Heart” en “Into The Lobby”, fraaie tracks die ver buiten het geweld van The Stooges een nieuw en verrassend blik opentrekken .
De seventies referenties zijn zeer present en, we kunnen er niet van onderuit, songs als “Gardenia” en “Chocolate Drops” ademen zoveel Bowie uit dat het bijna geen toeval meer kan zijn. Sedert hij dood is, leeft Bowie meer dan ooit en nu dwarrelt zijn geest ook nog eens rond op de nieuwe plaat van Iggy Pop.
Overal wordt de loftrompet gezwaaid over wat Iggy Pop zijn zogenaamde zwanenzang moet heten, maar een meesterwerk zouden wij het nu ook weer niet durven noemen. Al die superlatieven zijn een tikkeltje overdreven en resulteren veeleer uit een alomtegenwoordig respect voor één van de grootste nog levende rockiconen. ‘Post Pop Depression’ is immers niet zijn beste solo-album, maar als het al zijn laatste plaat zou zijn dan is het toch een waardig slot van een bewogen carrière.
Dat Iggy nu maar niet te snel het pad van zijn goede vrienden Lou Reed en David Bowie volgt, want dan zouden ook wij met een knoert van ‘Post Pop Depression’ komen te zitten, en we zijn nog niet helemaal bekomen van onze ‘Post Lemmy Depression’.
Sam De Rijcke
Iggy Pop - Post Pop Depression - Een testament dat er geen is
Terwijl zijn partners in crime Reed en Bowie zich naar de eeuwige jachtvelden hebben begeven, gaat James Newel Osterberg met zijn alter ego nog even een schijf en annex tournee op ons loslaten. Het klinkt allemaal veelbelovend als je weet wie hij daarvoor onder zijn armen neemt.
Hij Die Er Intussen Uitziet Als Een Gegrilde Scampo sloeg voor dit album de handen in elkaar met Joshua Homme van Queens Of The Stone Age. En ook Dean Fertitia van diezelfde band en Matt Helders, drummer van Arctic Monkeys hielpen aan de plaat mee. Ook samenhokken met Josh stond op het programma. Deze twee verse vrienden maakte de plaat puur voor zichzelf en twijfelden zelfs even om Pot Pop Depression uit te brengen.
Maar het resultaat mag er best wezen. We zijn van De Man Die Tegenwoordig De Aders Aan De Buitenkant Van Zijn Lichaam Draagt gewoon dat zijn studioplaten niet echt de middelmaat overstijgen. Enkele sterke nummers en wat vulling. Maar deze zeventiende benadert danig het geniale niveau van pakweg ‘Idiots’, ‘Lust For Life’ en het onderschatte ‘Kill City’. Iggy blijkt nog steeds in topvorm en kijkt zowel achteruit als vooruit. De plaat bruist van energie en alles draait wederom om dood en seks. Getuige hiervan “American Valhalla”. Hij flirt met zijn nakende dood in “I’ve nothing but my name” en blijkt er ook in te berusten. Josh is een blijft een fantastisch gitarist en drukt, zij het wat ingetogen, zijn stempel op onder meer “Break Into Your Heart” en “Vulture”. Noteer dat vooral Iggy en zijn stem op de voorgrond blijft. Even verwijst hij in “German Days” naar zijn lad Bowie. Osterberg blijkt ook een verborgen poëet te zijn. In afsluiter “Paraguay” wordt er weer typische ‘fuck you all ‘ lel van jewelste verkocht. Laat ons hopen dat dit niet zijn laatste wapenfeit wordt.
Lode Vanassche
Tracklisting Post Pop Depression
Break Into Your Heart
Gardenia
American Valhalla
In The Lobby
Sunday
Vulture
German days
Chocolate Drops
Paraguay
‘Useless Generation’, de titel van de tweede plaat van Bazooka is allesbehalve lukraak gekozen. Het jonge vijftal komt namelijk uit het Griekse Athene en heeft bijgevolg weinig reden om de toekomst positief tegemoet te zien. Hun thuisland is door jaren wanbeleid en de financiële crisis een economische puinhoop en veel verbetering lijkt er niet meteen aan te komen. Dit triest gegeven vind je niet alleen terug in de titel van de plaat, je hoort het ook in de sound van Bazooka. De heren brengen een psychedelische, melancholische mix van garage rock en punk.
De elf tracks klinken authentiek en vrij ruig maar hebben toch een catchy en bijwijlen poppy toets waardoor alles genietbaar blijft. Heel bijzonder is dat zanger Xandros zijn teksten in het Grieks schreeuwt en dat er met Panos en John Vulgaris maar liefst twee drummers zijn.
Op sommige tracks zoals het chaotische “All Within You Fitts” passeren zelfs een Hammond –orgel en wat synths waardoor we toch met een vrije unieke band te maken hebben.
Verder hebben de nummers wel wat luisterbeurten nodig maar desondanks helt de balans van ‘Useless Generation’ positief door.
Niet alles is dus kommer en kwel in Griekenland, getuige dit originele schijfje van Bazooka.
Hoe ze het blijven doen, weten we niet maar Consouling Sounds pakt opnieuw uit met een veelbelovende nieuwe naam die de alternatieve muzikale meerwaardezoeker zeker zal aanspreken. Ovtrenoir is een gezelschap uit Parijs dat bestaat uit de zingende fotograaf William Lacalmontie (werkte met diverse bands uit de Church Of Ra scene), gitarist Dehn Sora van Treha Sektori, drummer Julien Taubregas van de hardcore band The Great Divide en basisste Angeline Seguelas.
Het viertal brengt een donkere crossover van sludge metal, doom, postrock en postmetal. ‘Eroded’ is hun eerste werkstuk en telt vijf donkere, zware en monotone songs die bestaan uit lang uitgesponnen riffs . De acht minuten durende, stevige opener “Fires” valt meteen met de deur in huis en neemt de luisteraar meteen bij zijn nekvel. Ook de vier andere tracks blijven krachtig en slechts af en toe neemt het vijftal wat gas terug. Een absoluut pluspunt zijn de stevige, diepe uithalen van zanger Lacalmontie die refereren aan Nick Holmes van Paradise Lost en die als gegoten passen met de donkere sfeer van de nummers. Het geeft de sound van Ovtrenoir een extra dimensie en suggereert dat Ovtrenoir wel eens mooie toekomst kan tegemoet gaan.
Zelf ontdekken kan via https://ovtrenoir.bandcamp.com/releases . Het plaatje zelf kun je afschaffen voor slechts vijf euro.
Het Londense duo , Anthony West en Josephine Vander Gucht, hadden nog maar een EP uit of ze werden al op handen gedragen door een jong (vouwvolk ) publiek . Muzikaal zitten ze ergens tussen The xx , James Blake en London Grammar in. Een hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound waait over ons heen, innemend, loom en energiek onder hun aangename tweestemmigheid .
Vijftien songs in z’n totaliteit, kort en goed van aard , passeren op een ontspannende , plezierige , vermakelijke wijze. Een handvol leuke , dromerige popelektronica songs met zalvende beats o.m. met “Livewire”, “Without you” en de single “Drive” voorop. “Technicolour beat” valt dan op met z’n diepe donkere , dansbare beats . Hoedanook , hun sfeervolle, weemoedige en uptempo tunes koesteren we …
Nog geen anderhalf jaar na hun debuut zijn deze uit Londen opererende Cheatahs al terug met een nieuwe , ‘Mythologies’ . Ze komen uit alle landstreken, en vinden elkaar onder de noemer van shoegazepop . Hun tweede gaat lekker verder op het debuut , met prikkelende , stuwende en zweverig, dromerige songs , die de 90s Ride/My Bloody Valentine/Swervedriver en Pale saints doet opborrelen .
De extraverte nummers zijn diegenen die het sterkst bijblijven als “Channel view”, “Colorado” en “Su-pra” met heel wat effects , maar ook de dromerige songs raken waaronder opener “Red lakes” en “Signs to Lorelei” .
Je hebt ook nog een rits broeierige spannende nummers (btw er staan er dertien op deze plaat), wat doet besluiten dat we hier met een gevarieerde, boeiende plaat te maken hebben. Ze werden als ‘veelbelovend’ onthaald vorig jaar , nu bevestigen ze.
Aroma Di Amore was in de jaren 80 een van de meest originele binnen de Belpop. Ze waren bij de eersten om elektronica te combineren met rock, maar het was vooral de mix van vlijmscherpe, maatschappijkritische Nederlandstalige teksten met onconventionele songstructuren die hen een cultstatus opleverde.
Ze debuteerden op Humo's Rock Rally 1982 en brachten in de daaropvolgende jaren een reeks platen uit die hun weg vonden naar een klein maar loyaal publiek.
Met ‘Samizdat’ uit 2012 tekenden ze voor een sterke comeback en dat ze er opnieuw ‘Zin’ in hadden . Omdat de groep nog lang niet is uitgepraat … Over de essentie, in de muziek, in de wereld. Het vuur brandt nog even heftig als vroeger.
‘Anger is an energy’ bewijst hoe strijdbaar Aroma Di Amore rond Elvis Peeters, gitarist Fred Angst en bassist Lo Meulen is . Een weerbarstige combinatie van gitaren en elektronica , tussen rock , punk en chanson . Een divers album met slepend materiaal en een donkere tune als “Kwaad bericht”, “Dansen op de korte golf” , “De nacht en zijn kwaad” en de titelsong. Puik werk!
Het Britse triumviraat Muse heeft in Paleis 12 haar ijzersterke live-reputatie alle eer aangedaan. De band zette een visueel en muzikaal uitmuntende show neer zoals we van hen gewend zijn. Ook al was het pompeuze theater van de hele show weinig verrassend, toch verveelde Muse op geen enkel moment. De rockband gebruikt al meerdere jaren hetzelfde recept om zalen over de hele wereld vol te laten lopen en voor ons hoeft daar geen verandering in te komen. Vier maal te gast in een uiitverkocht Paleis 12, wie doet het hen nu na?!
De stevige rocksneren van de gitaren van Nothing But Thieves waren een waardig voorprogramma en een goede opwarmer voor Muse. Ze zijn u misschien bekend van de bescheiden radiohit "Trip Switch".
Muse - Het was echter pas toen Matthew Bellamy en co het podium beklommen dat het publiek zich een eerste keer luidkeels liet horen. Na het eerste nummer "Drones" konden de Gregoriaanse gezangen plaatsmaken voor een eerste publieksopzweper "Psycho".
15.000 tickets waren er voorhanden en die waren in geen tijd uitverkocht. Het hoeft geen betoog dat Muse kan rekenen op een hevige fanbase in België. De menigte was verdeeld over zitplaatsen op de buitenring en staanplaatsen rond het podium. Het publiek was de hele show wel enthousiast maar echt uitzinnig waren ze niet, wilde taferelen van hysterische fans kregen we niet te zien. Het podium was een cirkelvormig constructie die bij sommige nummers 360° ronddraaide waardoor de toeschouwers de kans kregen alle hoeken van de bandleden te zien. In het midden van het podium stond het drumstel opgesteld waar drummer Dominic Howard twee uur lang zijn energie op kon botvieren. Naast het ronde deel liep het podium ook door in twee lange stroken waarop Matt Bellamy en bonkige bassist Chris Wolstenholme konden rondlopen. Ze stelden zich voor elk nummer zo op dat elk deel van de zaal een goed zicht had op ten minste een van de bandleden.
Bellamy dartelde flux over het uitgestrekte podium alsof hij zich op elk moment wilde richten tot alle kanten van de zaal. Door het grote podium leek het soms alsof er drie soloartiesten optraden. Opvallend was ook de vierde man op het podium, Morgan Nicholls, die half onder de planken verscholen zat. Vreemd dat hij geen volwaardig lid van de band is, aangezien hij bij bepaalde nummers meezong, gitaar speelde en andere begeleiding voorzag.
De setlist van de show was zorgvuldig uitgekozen en bood een goede afwisseling tussen nummers van de nieuwe plaat en oudere klassiekers. We hoorden stevige nieuwe nummers die live goed uit de verf komen, zoals "Dead Inside", "Defector" en "The Handler". Die laatste was op een schitterende manier voorzien projecties van handen met touwtjes aan gebonden die boven muzikanten werden afgebeeld. De illusie werd gewekt dat de band slechts marionetten zijn van een hogere macht. Het concept van de hele show laat zich makkelijk raden. Muse stelt ons een wereld voor waarin burgers worden onderdrukt en opgeofferd door fascistische, oorlogszuchtige regimes.
Muse staat bekend voor de visueel sterke shows en ook in Paleis 12 kwamen we vaak ogen tekort om alle visuele elementen te volgen. Voor het podium waren oprolbare schermen opgehangen die voor een aantal nummers uitgeschoven werden om beelden op te projecteren. Het waren meestal kunstzinnige en fijne staaltjes artwork die een mooi geheel vormden met de nummers. De vaak intrigerende beelden lieten de toeschouwers een totaalervaring beleven.
Een show van Muse is eerder een compleet evenement dan een optreden. Buiten grafische kunststukjes kregen de toeschouwers ook echte beelden te zien. Zo zagen we onder meer Nelson Mandela, Edward Snowden en een lid van het hackerscollectief Anonymous de revue passeren.
De schermen waren niet de enige vorm van niet-muzikaal entertainment. Al tijdens het eerste nummer zagen de fans zes imposante bolvormige drones boven hun hoofden zweven. Later in de show kregen we een soort ruimtetuig te zien dat vervaarlijk traag de zaal doorzweefde, alsof het iedereen in gaten aan het houden was.
We zagen ook het confettikanon duchtig haar werk doen tijdens "Mercy", waardoor het refrein, dat op zich al door merg en been gaat, nog imposanter overkwam. We zagen ook gigantische ballonnen in slow motion stuiteren over de uitgelaten massa, tot ze kapot klakten en de omstaanders op een confettiregen werden getrakteerd.
Wat de muziek betreft werden vooral de oudere nummers zoals "Starlight", "Supermassive Black Hole" en "Time Is Running Out" vol enthousiasme onthaald door de fans die vol nostalgie meezongen. Ook tijdens "Uprising" had Bellamy gerust het publiek de refreinen kunnen laten zingen zonder veel aan volume in te boeten.
De setlist was voor een groot deel voorspelbaar, net als de megalomanie van de hele show. Af en toe kregen we echter ook nummers te horen die minder evident zijn, zoals "Bliss". Naast de pompeuze nummers hoorden we ook enkele intiemere songs en Bellamy nam nu en dan ook plaats achter de piano, bijvoorbeeld voor het naar ons aanvoelen iets te pathetische "United States of Eurasia".
Muse liet de menigte nog een laatste keer meebrullen met het epische "Knights of Cydonia", een ideale afsluiter van een avond vol gesmaakte bombast.
Organisatie: Live Nation
De cast van de populaire Canvas-serie Bevergem met Master of Ceremony Freddy De Vadder komt voor enkele gigs naar buiten . Een benefietconcert was er onder de naam ‘Bevergem For Life’ voor StuBru’s MFL.
Gent is de thuishaven van de meeste West-Vlaamse acteurs – ‘wuk zeg je?!’ - en dus kon hier geen optreden ontbreken . De acteurs brachten songs uit de soundtrack en er waren korte sketches, fragmenten en prachtige beelden uit deze leuke, humoristische, ontroerende, absurdistische tv-reeks.
Freddy De Vadder aka Bart Vanneste loodst ons door de set heen , op zijn uniek manier, beetje fel , uitdagend , agerend, maar met evenzeer gevoeligheid en emotie . Krijg je de ene keer een lading vadsigheid naar je hoofd, de andere keer word je bedankt om de tv serie zoveel lof toe te smijten. Op het achterplan hadden we de begeleidingsband die de Bevergemnaars en z’n publiek verblijdde . Een uitverkocht Handelsbeurs btw! genoot van de animatie , de fragmenten, de fratsen en de liedjes die op ‘Bevergemnaarse’ wijze werden gezongen .
Die acteurs waren in groten getale aanwezig , net als in de tv serie o.m. De Gysel dames (De Prenten), andere maakten disco danspasjes op “Lover fort he weekend” van Earth & Fire en een Ann Tuts was in vol erotiserend ornaat op Grace Jones “Strange I’ve seen that face before”.
Na deze dolle gekte , was er evenzeer ruimte voor ontroering, een knipoog naar maatje Luc De Vos , “ne dikkenekke of ne leegaard”, whatever, hij was fijne maatjes met De Vadder, “Eisen van de romantiek” pakte , en verder intrigeerde de Italo versie van “Anja” van Lorenzo di Marco. Sterk!
Op het moment dat we dé info krijgen omtrent het stilaan memorabele woordje ‘nurfen’ van Gunter Lamoot, vliegt de ‘Bende van de Rosten’ erin met enkele stevige rockers , zoals we dat van Dufourmont’s Id!ots wel kennen . Een stomende , ro©kende “B.A.B.Y.” ( van Evil Superstars) in een rolstoelversie met hoelahoeps - Fraai en goed bevonden!
Een geweldig , intiem “True colours” werd nog neergezet en naar een closing finale gingen we ‘de Zeugenfeesten’ , die in het dorp plaatsvonden, dat hier ook muzikaal kleur kreeg . Een feestje kon door de acteurs op het podium worden ingezet: “Dreamer” (Supertramp) met Maaike Cafmeyer, Stevie Wonder ‘s “Master blaster” en een “Go your own way” (Fleetwood Mac) vormde een schitterend slot.
‘A concert down memory lane, soundtrack ... by Freddie and Friends; luchtig – kluchtig en emotioneel rakend , dat is waar ‘Bevergem Live’ voor staat . Een must-see zonder meer , een uniek concert met een even geschifte cast …
Nog te zien in enkele clubs en op festivals . Van welke provincie je nu ook bent , dat (plat) West-Vlaams in de serie en op ‘t podium is een “bijoutjen”.
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Nederlands 
Français 
