Axident - Er blijven naar streven om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Doel is om onze muziek zo breed mogelijk te verspreiden
Het uit Antwerpen afkomstige Axident, ontstaan in 2022, ontpopte zich op Goera Rock Metalfest tot ‘de ontdekking van de dag’. ‘Hun riffs zijn messcherp, oorverdovende, gevarieerde drum salvo’s volgen en er is een frontman die zijn stem schor schreeuwt tot niemand meer stil staat. Axident durft grenzen verleggen in dit genre. Verbluffend hoe de heren op technisch heel hoog niveau staan te soleren, maar ook hun pittige speelsheid valt op’.
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98765-goera-rock-metalfest-2025-rock-n-roll-in-de-geest-van-lemmy
Met hun debuut 'Endless Devastation' zette Axident zichzelf stevig op de kaart van de betere thrash bands in de Lage Landen.
Reden genoeg om even naar de Rupelstreek af te zakken, het gezellige dorpje Hemiksem, voor een toffe babbel in het park met de voltallige band.
De band is opgericht in 2019… net voor COVID (klopt dat?). Heeft het een rem gezet op jullie groei als band? Jullie konden het alvast volhouden …
Om een klein beetje te corrigeren, in 2019 ben ik (Ayrton) samen met onze gitarist Keith begonnen met een project, maar dat was nog niet echt een band. Rond 2020 zijn we met bassist Luc samen gekomen om het begin van Axident te vormen, maar dat was eerder beetje jammen. Voor corona was er nog niet echt een band, die is er eigenlijk pas na corona gekomen in 2022. Voor de lockdown was er wel interesse, we hadden nog geen zanger, en ergens was dat wel een beetje demotiverend omdat we niet konden samen komen. Maar het heeft dus geen invloed gehad op onze groei, omdat de band dus – zoals we aangaven – pas
Ayrton, ik vind je geen country zanger, niet dat er iets mis is met country. Ik las het ergens en vroeg me af, vanwaar die link (ook al was het een grap) ?
Ayrton: Ik heb wel een country projectje, ben daar ook zanger in. Ik ben naast een enorme thrash metal fan, ook liefhebber van Johnny Cash tot de rock muziek van Jerry Lee Lewis. Vandaar die ‘link’ dus.
Noah, jij bent als drummer het laats bij gekomen; wat was jouw motivatie om bij de band te komen?
Noah: ik had de band al live gezien bij de release show, en een kameraad had me aangeraden om eens te polsen of zij geen drummer konden gebruiken. Ik ben naar Hemiksem afgezakt om te proberen , en dat klikte direct goed. En we kwamen goed overeen..
Op Goera rock viel het op hoe jullie elkaar aanvoelen en aanvullen. Een connectie die er heerst ook buiten de podia?
Zeker en vast!
Top. Jullie namen een demo op in de Club Hell in Diest, een organisatie met een enorme passie voor metal trouwens. In hoeverre heeft het nieuwe deuren voor jullie geopend?
Dat heeft heel veel deuren geopend. Eric van Hel Diest heeft ons geholpen om concerten te doen. Dankzij hem hebben we kunnen mee spelen met de Amerikaanse Thrash metal band Whiplash. We hebben aanbod gekregen voor foto’s, en onze demo is ook bij Sounds of Hel opgenomen. we hadden al drie songs opgenomen bij hen, en ook tracks in TRIX in Antwerpen. Om dit allemaal te bekostigen en op CD effectief uit te brengen was er te weinig geld toen. Eric kwam met het voorstel om samen met dat eerste optreden in Hel Diest een cd op te nemen. Plots hadden we ook iets fysiek in de vorm van een CD om aan te bieden aan de merchandiser , ook de verspreiding van die cd , ook buiten Hel Diest, daar heeft Eric ook voor gezorgd. We zijn hem daar heel dankbaar voor! Ook andere optredens die we hebben gepland komen onrechtstreeks door die release en door die promotie van Hel Diest. Dus ja.. heel veel deuren zijn opgegaan daardoor.
Het interview draait rond het debuut, ‘Endless Devastation’; de ‘intro’ is erg misleidend, het doet me denken aan die typische Metallica thrash metal, zelfs van hun ‘Black Album’ periode, waarbij alle registers helemaal durven open te gaan. Was het de bedoeling om een beetje als Metallica te klinken of is dat kort door de bocht?
Aytron: De bedoeling? Niet direct vanuit mijn kant is Metallica een grote invloed. Maar vooral, en dat is bij ieder van ons, is vooral Sodom een grote invloed. Wat Metallica betreft zijn het ook vooral die eerste vier platen die een invloed hebben, en niet per se die Black Album. De manier van gitaar spelen komt van Metallica …
Ik hoor een enorme connectie naar de Amerikaanse thrash, terwijl jullie eerder liefhebber zouden zijn van Duitse Thrash metal?
Standaard is – zoals aangegeven – Sodom een grote invloed. Maar ook Slayer is toch een invloed van ieder van ons.
Noah: bij mij vooral de oude Metallica, de drum van de Metallica van toen is een enorme invloed op mijn eigen drum stijl. Mijn drum stijl is er niet 100% op gebaseerd, maar die drum stijl van Lars spreekt me enorm aan…
Hoedanook jullie hebben muzikaal een eigen smoel, die technische thrash verbindt met de rauwere kantje van de Thrash metal; een veelzijdige aanpak die siert ...
Als jonge band kijk je naar je idolen. Maar we hadden tamelijk snel door dat we een originaliteit moesten creëren om op te vallen. Ik denk dat we dat hebben gevonden door los van dat alles snel en technisch moet zijn dat het ook enorm leuk moet blijven. Ikzelf heb altijd meer aandacht gehecht aan een goede songwriting in plaats van je te richten om de meest technische compositie samen te stellen. Uiteindelijk is het allemaal rock & roll, … and you go with the flow
Wat maakt jullie uniek in het overaanbod van het genre?
Het genre dat we spelen grijpt terug naar de jaren ’80, om daarin ‘uniek’ te zijn is zo goed als onmogelijk. Maar wat ons uniek maakt is toch de grote variatie die we aanbieden. Je kunt op onze plaat zowel een typische Slayer vibe vinden , je kunt er zelfs een punk nummer in terugvinden. Motorhead geïnspireerd. En dan is er nog het nummer ‘the Bitch of Buchenwald’ waar zelfs clean vocale invloed inzit, de ene vind dat goed, de andere niet..
Is er een directe link naar het verhaal rond ‘The Bitch of Buchenwald’ uit de Tweede Wereldoorlog?
Aytron: Dat was ook de bedoeling uiteindelijk. Ik was met Keith op een trip naar Duitsland enkele jaren geleden en we hebben Buchenwald bezocht. We hadden al het idee een song hierrond te schrijven. ik heb ook iets gelezen in die tentoonstelling over dat er een liedje was dat door de gevangenen gezongen werd. Na een dramatische dag, zongen ze in de nacht zo blijkt. Daar is die cleane vocale inbreng op die song bij ons ook op ontstaan.
Een bijzonder verhaal toch … Het valt me op dat jullie die live sfeer ook mee geven op de plaat … Is die plaat ‘live’ opgenomen of wat is jullie geheim?
De plaat is in de studio opgenomen, maar wat het geheim is ? geen idee. Een goede mastering en mix, maar de sound van de plaat mag er zeker zijn. De Mastering , gedaan door Yarne Heylen, heeft zeker geholpen. De periode dat wij in de studio zitten is heel beperkt. Sommige songs zijn niet op de plaat beland , en misschien was het een goede keuze dat zo te doen. We komen nu op 33 tot 34 minuten, maat misschien is dat de kracht van die plaat waardoor het dus ook ‘live ‘klinkt..
Wat zijn jullie grote ambitie? Is er een doel dat je voor ogen hebt?
Zover mogelijk geraken. Als band moet je sowieso een doel hebben, je moet daarom niet direct groot denken. Kijk naar wat een band als schizophrenia of Evil Invaders, als je ziet wat die doen? in die sporen treden lijkt zou al heel mooi zijn.
Is het als Belgische band niet wat moeilijker om in de voetsporen te geraken van die grote voorbeelden? Ligt het aan de Belgische mentaliteit of wat denken jullie zelf?
Belg zijn is niet echt het probleem. Goede contacten leggen is heel belangrijk. een band als Shizophrenia werken keihard , die hebben geen platen label, ze werken nu wel met bookers en promotors. Misschien zou ons dat wel helpen en platen label. Maar als een band als Shizophrenia dat kunnen doen zonder een label? Door gewoonweg keihard ervoor te gaan? Moet het ons ook lukken. moesten we een contract kunnen tekenen met een label , als dat
voor ons interessant is zouden we dat ook doen uiteraard.
Indien je de kans zou krijgen bij een label die een meer commerciële weg verwacht, met de belofte dat jullie erdoor grote podia kunnen betreden? Zouden jullie het doen? Metallica heeft het gedaan …
Het is te sprake gekomen of we liefst lokale dingen doen, of ook ambitie hebben voor grote festivals? Het heeft zijn charme in kleine zaaltjes of zo te spelen, maar het zou heel fijn zijn mochten we , na Goera rock waar we zeer blij om zijn, wat meer festivals zouden kunnen spelen. Optredens zoals in Kids, het heeft wel iets.. dat zijn super leuke avonden. maar we willen wel groeien. Er blijven naar streven om steeds meer mensen te bereiken, onze muziek zo breed mogelijk blijven verspreiden is onze voornaamste doel. Maar de vergelijking met Metallica die hun roots wat verloren zijn maar wel op grote stadion concerten doen? als we binnen veertig jaar Koning Boudewijn stadion uitverkopen, (haha)
En zouden jullie ook voor een meer commerciële weg kiezen, als je die kans zou krijgen (zoals Metallica heeft gedaan), of niet? En waarom?
Als muzikant moet je kunnen doen wat je wilt. Dat is toch wat we met axident doen. Hebben we zin in een agressief thrash nummer dan schrijven we een nummer zoals massacre of toxic parasite. Zijn we meer in een punk vibe dan krijg je een nummer als “Curse of the seed”. Of hebben we zin om eens een kleine voet in het commerciële te zetten dan hebben we de “bitch of buchenwald” met zelfs clean vocals in. Allemaal nummers van op ons album “Endless Devastation”. Maar ons vergelijken met de grootste metal band ooit… uiteindelijk doen die gasten ook gewoon wat ze willen denk ik. En dat is het belangrijkste. Doen waar je je goed bij voelt. Of je het nu nog maar 3 jaar doet of al 40 jaar.
Is het interessanter een soort club circuit uit te bouwen? Kijk naar die grote bands als DRI die al meer dan veertig jaar bezig zijn
Die doen ook alles, zowel in een klein zaaltje als op Alcatraz. Kijk naar Whiplash die doen dat ook. Dat is leuk aan bands uit de jaren ’80. Die komen zowel in Hel in Diest, of spelen op een Alcatraz of Graspop om maar te zeggen..
Metal fests … Wacken Open Air, Hell Fest, Graspop of Alcatraz? Welk geniet jullie voorkeur en waarom?
Allemaal (haha). Realistisch? Is voor het moment, als je ziet naar de line up , toch Alcatraz. Ik hou van Graspop maar daar zie je haast geen Belgisch bands;
Wat zouden jullie als band moeten doen om op een festival als Graspop te staan, denk je?
Op zich een platendeal, of al zo groot zijn dat iedereen je kent. Festivals als Graspop hangen ook af van Live Nation. Dat maakt ook een verschil. Als je als band gekend bent, ook in het buitenland, maak je ook meer kans.
Zijn er ambities om in het buitenland op te treden? Ik had (dacht ik) iets horen vallen over Slovenië of Tsjechië?
Er is zeker ambitie voor het buitenland. Nederland hebben we nu al een paar keer gedaan, hier willen we zeker nog is terug komen. En We willen ook eens naar Duitsland. Omdat dit een hele grote metal scene heeft. En we zijn bezig voor Slovenië en Frankrijk.
Jullie hebben ook op Huginns Awakening gestaan , heeft het geen deuren geopend (eventueel naar het buitenland?)
Deuren geopend niet direct, maar we hebben wel connecties kunnen doen. We hadden ook wat pech, volgens Angelo waren wij opener op de eerste dag maar de bookers en promotors die kwamen pas na de tweede band kijken. Er waren veel toeschouwers voor ons.
Hoe waren de reacties op de plaat?
We hebben al veel reacties gekregen op onze plaat. Mensen vinden de sound goed, het art work – dat hebben we zelf gedaan – valt in de smaak. En de variatie. We hebben ook al enkele album reviews gehad, waaronder eentje in Brazilië en Amerika en Frankrijk, tot Canada.
Waarom eigenlijk nog een fysieke plaat uitbrengen in tijden van spotify?
We hebben daar vanaf het begin op gestaan dat we ook fysiek iets willen aanbieden. Als we gaan voor een album willen we het sowieso op vinyl, als we een band goed vinden kopen we cd’s maar liefst nog een LP. Het blijft iets dat wordt gekocht.
Wat zijn de verdere plannen?
We hebben al redelijk veel optredens gedaan. Komend weekend spelen we in Kids Rythm & Blues Kaffee. Het is wel even wat rustiger, we gaan ook niet per se op zoek naar optredens, we zien wel wat er op ons afkomt. We willen ook wat meer tijd steken in repeteren, en zijn al bezig met nieuwe nummers.
Liggen de nieuwe nummers wat in het verlengde? Is iets Nederlandstalig proberen een optie? Zingen in de eigen taal zit toch wel in de lift..
Als we muziek spelen, is het iets wat we graag horen en willen doen. En daar past Nederlands talig muziek niet in, tenzij als een soort bonus track. Er is een thrash metal band in Nederland die een Nederlandstalige song heeft. Frankrijk, Duitsland hebben bands die in eigen taal spelen. Als je internationaal wil zien? Ik heb in Spanje fans zien dansen op een taal die ze niet bestaan. Als we het toch doen zal het sowieso met een Antwerps accent zijn ‘’thrash op ou bakkes’’ of zo.. (haha).
Pics homepag @Peter Vangelder (Musika.be) (Goera rock metalfest)
We zien er naar uit … In elk geval, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen
TVOD - Party Time!
The 113 + TVOD
The 113 heeft nog geen full album uit maar kan dankzij een stel puike singles toch al gerekend worden tot één van de meest talentvolle nieuwe Britse sensaties. Live vertaalt zich dat in lekker voortstuwende songs die zowel een rave- als een eighties toets in zich dragen. Een bij wijlen heerlijk echoënde gitaar gutst doorheen de songs, een gedreven frontman maakt van songs als “Backpedaler”, “Presence”, “Too Awake” en vooral “Conscience” opborrelende hoogtepuntjes.
The 113 is eer eentje om in de gaten te houden.
TVOD is een bont allegaartje uit Brooklyn New York met een prettig gestoorde zanger aan het roer. De band heeft al een stevige live reputatie opgebouwd en daar is niets van gelogen.
Hun pas verschenen nieuwe album ‘Party Time’ is een pretentieloos stukje energetische post-punk en al deze fijne songs groeien in hun liveversie uit tot de meest extatische en opwindende party-bommetjes.
Een podiumbeest van een zanger en twee springerige gitaristen zorgen ervoor dat zowat elke song uitmondt in een spetterend feestje. Kolkende tracks als “Uniform”, “Car Wreck”, “Wells Fargo Bank Account”, “Mantis” en “Goldfish” zetten de l’Aéronef meermaals op zijn kop.
Dit is een bijzonder vermakelijke en fijne kennismaking met dit hitsige bandje.
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Ludovic Vandenweghe
TVOD
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7668-tvod-11-06-2025?catid=category
The 113
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7669-the-113-11-06-2025?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Jenny Don't and The Spurs + JP Harris - Twee keer country, twee keer raak
(ikv Roots in the Jar Farm Fest 2025)
Na 12 jaar verbrak Muddy Roots Europe zijn samenwerking met de Cowboy Up. De visies van beide partijen liepen blijkbaar te ver uiteen. Muddy Roots vond een nieuwe partner in Roots in the Jar, dat sinds de covid-19 uitbraak in 2020 met succes een online festival arrangeerde en nu na vier virtuele edities met een fysiek festival van maar liefst vier dagen kon uitpakken.
Plaats van het gebeuren was de Laerehoeve in Knesselare, waar de paarden even plaats moesten ruimen voor festivalgangers uit alle windstreken van Europa. Wie heimwee mocht hebben naar de oude locatie kan daar trouwens op 27.28 en 29 juni ook nog terecht voor de Cowboy Up Music Revival.
Door omstandigheden moest ik me beperken tot het strikt noodzakelijke waardoor ik ongetwijfeld heel wat boeiende groepen gemist heb. Maar het lot was mij gunstig gezind. De twee groepen die ik absoluut niet wou missen kwamen er op dezelfde dag en stonden bovendien netjes na elkaar op de timetable.
Vorig jaar wisten Jenny Don't and The Spurs me al midscheeps te treffen in de Cowboy Up maar die krachttoer werd hier moeiteloos overtroffen. Nochtans begon de set vrij aarzelend. Aan de muziek kon dat niet gelegen hebben want de groep opende met een schitterende instrumentale interpretatie van "Bones in the sand", waarin meestergitarist Christopher March zijn gitaar heerlijk liet galmen, gevolgd door "Flying high", één van de prijsnummers uit hun laatste en uitstekende plaat, "Broken hearted blue". De oorzaak lag eerder bij het publiek dat de afspraak duidelijk gemist bleek te hebben en behoorlijk wat tijd nodig had om de weg naar het podium te vinden. Eenmaal dat gebeurd was kwam de groep uit Portland, Oregon op kruissnelheid en was er geen houden meer aan. Heupwiegende country werd afgewisseld met opjuttende honky-tonk.
Jenny Don't had het duidelijk naar haar zin en zocht voortdurend oogcontact met haar publiek terwijl ze enkele keren beeldig om haar as tolde. Haar warme, heldere stem klonk vaster dan de vorige keer en werd tijdens het absolute hoogtepunt, "Unlucky love", opgetuigd met een zeldzame knik waarbij men niet onverschillig kon blijven.
Dit was country zoals ik ze het liefst lust: met een rauw garagerockrandje en een flinke toef rock-'n-roll.
Voor dat laatste zorgde Christopher March, een onverstoorbare cowboy met een klemvaste hoed die zijn vingers majestueus over de snaren liet dansen, niet zelden in de geest van illustere gitaarhelden als Link Wray of Duane Eddy.
Bassist Kelly Halliburton, man van Jenny, heeft dan weer de uitstraling van een rockster wiens uiterlijk het midden hield tussen Jeff Beck en Neil Young. Zijn basspel was niet meteen spectaculair maar had toch meer dan genoeg stuwkracht terwijl hij met geaccentueerde armbewegingen de show probeerde te stelen.
Tenslotte was er nog de eerder onopvallende maar zeker niet te onderschatten Buddy Weeks die met zijn dynamisch drumspel welbeschouwd de onvermoeibare motor van de band bleek te zijn.
The Spurs zijn een goed geoliede machine die er evenwel alles aan deden om voorspelbaarheid en routine te weren. Zo werd de setlist, die ze overigens niet hadden, op papier althans, tegen het einde nog helemaal overhoop gegooid.
Tijd voor een bisnummer was er eigenlijk niet, maar daar veegde Jenny met haar laarzen de vloer mee aan. De country maakte plaats voor rauwe, explosieve garagerock en met twee Dead Moon klassiekers: "Walking on my grave" en "Parchman Farm" (oorspronkelijk van Mose Allison) ging het dak er helemaal af.
JP Harris werd geboren in Montgomery, Alabama, maar belandde na een langdurig zwervend bestaan in Nashville. Naast muzikant is hij ook een aannemer met een voorkeur voor het restaureren van historische panden. Een man die van aanpakken weet, zoveel mag duidelijk zijn. De man heeft sinds 2011 vijf platen gemaakt waarvan ik de vierde, ‘Don't you marry no railroad man’ heel diep in mijn hart koester en dat is een probleem. Die plaat, waarop JP Harris stoffige Appalachen songs op een geheel eigenzinnige manier nieuw leven inblaast, is eigenlijk het resultaat van een zijproject, ‘JP Harris' Dreadful Wind & Rain’, en daaruit speelt hij geen enkel nummer tijdens zijn optredens.
Nu kan ik zijn andere platen ook best pruimen maar het blijft toch een beetje knagen. Zijn laatste plaat, ‘JP Harris is a trash fire’ werd geproduced door JD McPherson en dan weet je dat het resultaat behoorlijk gesofisticeerd zal klinken.
De vraag was dan ook of een hillbilly minnend publiek dit wel zou lusten en, hoewel de belangstelling wat minder groot was dan bij Jenny Don't, bleek dit heel goed mee te vallen.
JP Harris, een pezig mannetje met een weelderige baard waarin zonder moeite een handvol vogels onderdak zou vinden, speelde afwisselend akoestische en elektrische gitaar en liet zich begeleiden door een bijzonder competente, Brits-Amerikaanse begeleidingsband (bas, gitaar, pedalsteel en drums).
Maar zijn belangrijkste troef was toch die donkerbruine, uit duizenden herkenbare stem, warm en omhullend als een deken. We hoorden verfijnde maar allerminst gelikte outlaw country -zelf noemt hij het avant-country- waarbij vooral de uptempo nummers op de meeste bijval konden rekenen.
"Wachten jullie op de hits?" klonk het met een grijns, vlak voor hij "When I quit drinking" inzette, een song die, als er al zoiets als een hit was, het dichtst in de buurt kwam. Eindigen deed hij met een cover die je niet meteen zou verwachten: "Beautiful world" van Devo, maar het was beslist één van de mooiste momenten uit de set.
Hoewel JP Harris beweerde een rumoerig publiek, waar al eens een glas sneuvelt, te verkiezen boven een stil en aandachtig publiek denk ik toch dat zijn muziek net bij dat laatste beter tot zijn recht zou komen.
Organisatie: Roots in the Jar Farm Fest
The Cold Stares - Heerlijke blues-rock zonder franjes
Een bijzonder magere opkomst in de Franse Black Lab voor dit Amerikaanse blues-rock trio, wij schatten amper een 150 tal aanwezigen, maar deze gingen allen huiswaarts met een onvergetelijk concert op hun teller.
The Cold Stares zijn ooit als duo begonnen en hebben sinds 2022 een bassist in de rangen. Oorspronkelijk kwamen vergelijkingen met The Black Keys dan ook wel eens opdoemen (toen die nog een rockgroep waren in plaats van een lichtvoetig popgroepje), op vandaag zijn The Cold Stares eerder geëvolueerd naar een soort power-blues trio, maar dan zonder het spierballengerol dat dit genre soms ondraaglijk maakt.
Op de laatste twee platen ‘The Southern parts 1 & 2’ werd daar dan -de titel verraadt het al- een flinke scheut southern-rock aan toegevoegd.
Zo hebben The Cold Stares stilaan een kloeke eigen sound gecreëerd die zich vanavond op het podium vertaalde in potente blues-rocksongs met veel drive en schwung. Lange uitgesponnen tracks zijn niet aan hen besteed, hoewel frontman Chris Tapp bij momenten schitterende solo’s uit zijn gitaar toverde. Jimmy Page en Stevie Ray Vaughan kwamen ons wel eens voor de geest maar solo’s van een kwartier waren volledig uit den boze, The Cold Stares hielden het steevast compact. Chris Tapp speelde met evenveel klasse als gevoel en deed dit zonder guitar-hero allures, de songs spraken voor zich. Bovendien was Tapp voorzien van een heerlijke southern-voice die de songs nog meer ziel en karakter gaf, alsof we met onze cowboyboots in de zompige modder van de zuidelijke staten stonden.
Begrijp ons niet verkeerd, van country was hier geen spoor, dit was zonder meer een portie heerlijke blues-rock zonder franjes. Stevige rockers als “Evil Eye” en het sterk naar ZZ Top neigende “Automobile” schitterden naast het authentieke blues-pareltje “Level Four Blues” en de zompige blues-rockers “Prosecution Blues” en “Headstone Blues”. Wij meenden zelfs de pracht van Jimi Hendrix te ontwarren in “Confession”, en dat is het ultieme compliment voor een band die passie voor de gitaar op de eerste rij zet.
Er zaten tonnen variatie, vuur, klasse en hartstocht in deze set van anderhalf uur en het mocht van ons nog veel langer geduurd hebben.
Aan de povere opkomst te merken blijkt nog maar eens jammerlijk dat dit het zoveelste goed bewaarde geheim is een wereld waar ettelijke talentloze kutgroepen steeds met het grootste succes weglopen.
Maar anderzijds kan je op die manier de meest interessante ontdekkingen doen in kleine zaaltjes. U krijgt zo nog een kans om The Cold Stares te ervaren op 18/06 in de lekkere bruine kroeg De Blaaspijp in Koekelare. Haast u.
Organisatie: The Black Lab, Wasquehal (Lille)
Duran Duran - Veel meer dan een nostalgietrip
Nostalgietrips naar onze tienerjaren, we houden er wel van. Duran Duran (****) is er zo eentje … De band brak in de wilde jaren '80 door met hits als “Girls on Film”, “Hungry like the wolf”, “The Reflex”, “Wild Boys” en “A View to A Kill”.
In de jaren '90 hadden ze het moeilijk door de opkomst van de grungescene. Vanaf 2000 traden ze opnieuw op. Ze brachten in 2021 zelfs een nieuwe plaat uit 'Future Past'. De bandleden zijn samen met hun publiek een jaartje ouder geworden, en traden in een vol Sportpaleis dan ook op voor een publiek die hun tienerjaren weer even wilde herbeleven. De stoeltjes voor het podium werden al gauw bijzaak, en ook op de tribunes zouden de meeste gewoon recht staan.
Duran Duranmag dan soms routineus bezig zijn , dit concert was meer dan puur en alleen een nostalgietrip naar die gouden jaren '80 …
Voorprogramma zijn voor zo een grote band, het is niet altijd een cadeau. Spelen in een Sportpaleis is echter voor elke artiest een droom die in vervulling gaat. Dus liet Lunace (****), een talent uit ‘Lift You Up’, het beste van zichzelf horen.
Het publiek sijpelde nog binnen, en zagen een band met muzikanten en zangers die perfect weten hoe ze een publiek kunnen bespelen. Weemoedigheid en melancholie was terug te vinden.
De prachtige stem van Katrien vloeide zo mooi samen met de prikkelende gitaarlijntjes van Madeleine Roose, die trouwens vocaal indrukwekkend mooi weerwerk bood. Verder Tom Stokx als extra gitarist en de aanstekelijke keys van Jens Pauwels. Er hing pure magie in de lucht. Katrien is trouwens een ware entertainer; ze sprak haar publiek voortdurend aan. Een overvloed aan gsmlichtjes zagen we naar het einde van hun set.
Lunace slaagde er met brio het publiek te bekoren met hun melancho aanpak . Een sublieme prestatie!
Duran Duran zet zijn set in met “Night Boat” en haalt dan meteen de grote kanonnen boven met “The Wild Boys” en “Hungry like the wolf”. De herkenning zorgde voor een feestje. De James Bond theme, met beelden van James Bond natuurlijk, werd gevolgd door “A View to We kregen dan een lichte terugval na dit eerste hoogtepunt.
Op “Notorious” werden alle registers echter weer compleet open getrokken. Simon sprak zijn publiek eindelijk wat meer aan, wat in het prille begin niet echt het geval was. De mooie beelden waren een filmische meerwaarde. Ook al begrepen we niet altijd de connectie tussen beeld en song (o.m. van “Wild Boys”).
Duran Duran was op dreef en sleepte z’n publiek mee in hun nostalgietrip. Het prachtige “Ordinary world” was opgedragen aan de mensen in Gaza en Oekraïne. Pakkend klonk het. “Girls on Film” was het meezingmoment bij uitstek. De GSM lichtjes werden weer boven gehaald op het integere breekbare “Save a Prayer”, met beelden van vredesduiven; Duran Duran raakte de gevoelige snaar.
Eindigen deden ze met “Rio”, terug één van die bekende groovy dansbare nummers. Een vol Sportpaleis genoot ervan.
Het was de ultieme trip naar de wilde tienerjaren. Duran Duran bood meer dan gewoonweg een nostalgietrip, door enkele verrassingen en zeker met de combinatie prachtige beelden op het scherm en de songs. Een filmische totaalbeleving werd het.
Setlist:
VELVET NEWTON Night Boat - The Wild Boys - Hungry Like the Wolf - The James Bond Theme (John Barry song), A View to a Kill
INVISIBLE - Nite-Runner/All She Wants Is/Lonely in Your Nightmare/Super Freak - Notorious - Evil Woman (Electric Light Orchestra cover) - Friends of Mine - Careless Memories - Ordinary World (Dedicated to the people of Ukraine and Gaza) - Come Undone - (Reach Up for the) Sunrise - Planet Earth - Girls on Film/Psycho Killer
Encore: Save a Prayer – Rio
Organisatie: Gracia Live
Arbeid Adelt! – Een muzikaal feest met een hoek af en met een dosis absurditeit en experiment
Arbeid Adelt! (*****) heeft een nieuwe plaat uit 'Herrie 2025!' enkel uitgebracht op cassette, via Starman Records. Een band als AA! Teert niet enkel op hits en klazssiekers , nee ze durven meer …, ze verleggen hun grenzen en zorgen voor een muzikaal feest met een hoek af en met een dosis absurditeit en experiment in de uitverkochte zaal. Gedurfd dus!
Boegbeeld Marcel Vanthilt heeft sterke muzikanten rond zich. Gitarist Gerry Vergult (Fred Angst), bekend van o.a. Aroma Di Amore, een absolute klasbak; verder Emma Rotsaert (synthesizer/zang/dans/bas) en Geert Vanbever (zang, gitaar & bas) vormen een enorme meerwaarde.
De set bestond uit twee delen van circa drie kwartier. In het eerste deel werd vooral geput uit de nieuwste release. AA! blijft er een met potentieel, die balanceert tussen absurditeit en klankexperiment. De opzwepende sound en de kenmerkende Vanthilt vocals brengt iedereen in andere sferen. De muzikale chaos is niet vreemd.
Al meteen goed en optimaal klinkt het op “Knipmes Freejazz”, eentje die tegen de schenen schopt.
Heerlijk genietbaar en vingerwijzend, maar met een dosis zelfrelativering en humor. Dat was vroeger in de eighties zo én nu nog steeds. Verder kregen we enkele knetterende songs als “ s Nachts als het donker is”, “Swatsika Elastika” en “Biseksuele Birmees”. Het publiek wordt meegesleept in dit muzikaal verhaal en op geen enkel moment werd gas terug genomen. Mooi!
Na de pauze van een klein half uurtje, tijd voor deel twee. De band pakt het publiek in met met hits en zotte covers; zoals “Rendez-Vous” , eentje van Pas De Deuxn toen al door de bocht , nu in de versie van Arbeid Adelt!, absurd met een ferme hoek af!
Ook klassiekers als “Lekker Westers” en “Ik sta Scherp' ontbraken niet. Het klinkt vurig, scherp, snijdend, groovy. ‘Moeilijke songs’ kunnen ze moeiteloos coveren , denk maar hun eigenzinnige draai op “Death Disco” van PIL. “Der Mussolini” werd nu aangepakt en in een nieuw kleedje gestopt, haast niet te herkennen. Hier wxerd gedanst en gepogo-ed. “De man die alles noteert”, ook al zo’n sterk oudje, werd de avond besloten.
Arbeid Adelt! gaat er nog steeds sterk tegenaan, met hun bijzondere, verrassende, nieuwe release, classics en covers. Live halen ze alles uit de kast om wat 'herrie', ‘chaos’ en ‘verwarring’ te zaaien. Een muzikale verdienste van Vanthilt en C°, die telkens opnieuw hun publiek meehadden in hun muzikaal verhaal… Een muzikaal feest met een hoek af en met een dosis absurditeit en experiment!
Setlist
Deel 1: Knipmes Freejazz // Ballonhoofd // Het proletariaat // Njet// Whattayamean // ‘s Nachts als het donker is // Swatsika Elastika // Biseksuele Birmees // Ultraviolet // Herrie // Het blauwe goud // Recalcitrant
Deel 2: Rendez-vous// Happy // Uw eenzaamheid // Psycho Disco // Lekker Westers // Ik sta Scherp // Der Mussolini // De man die alles noteert
Pics homepag @Jan Ghijs (jangitanes.com)
Organisatie: Starman records ism Djingel Djangel, Antwerpen
South of Heaven open air 2025 op 7 en 8 juni 2025, Maastricht – Pics
Het nieuwe outdoor metalfestival South Of Heaven Open Air op zaterdag 7 juni en zondag 8 juni 2025 - Gashouder Maastricht
Zomers metalfeest - In totaal zullen er 27 bands op twee outdoor podia spelen. Met o.a. In Flames (SWE), Meshuggah (SWE), Carcass (GB), Soulfly (BR), Hatebreed (US), Dark Angel (US), Sacred Reich (US), I Am Morbid (USA), Channel Zero (BE) en Textures (NL)
De dagindeling is als volgt:
* ZATERDAG 7 JUNI 2025
Mainstage 1: Accept (exclusieve NL show 2025!), Carcass, Soulfly, Angelus Apatrida, Legion of The Damned, Baest, Ripsaw
Mainstage 2: Hatebreed, Channel Zero (laatste NL show ooit!), Sacred Reich, Midnight, Wolfbrigade, Mass Deception
ZONDAG 8 JUNI 2025
Mainstage 1: Meshuggah, Dark Angel, Decapitated, I Am Morbid (30th anniversary 'Domination' set), Gutalax, Severe Torture, From the Crypt
Mainstage 2: In Flames, Sylosis, Textures, Savage Land, Tenside, Nephylim, Inherited
SOUTH OF HEAVEN OPEN AIR IN GASHOUDER MAASTRICHT
South Of Heaven open air zet in op een ijzersterk programma (internationaal gevierde metal veteranen als headliners, plus nieuw talent), een ouderwets goede sfeer (intiem en authentiek; metalfans onder elkaar), een goed bereikbare sfeervolle toplocatie, Bourgondisch genieten (heerlijk eten en drinken), en een relatief lage ticketprijs.
LOCATIE: GASHOUDER MAASTRICHT
Op slechts vijftien minuten lopen van het centrum van Maastricht ligt het ruige maar sfeervolle terrein Bosscherveld met als blikvanger de iconische Gashouder, het laatst overgebleven exemplaar van de zeven gashouders die ooit in Maastricht stonden. Dit monumentale terrein past qua look & feel één op één bij een metalfestival en is bovendien uitstekend bereikbaar per fiets, per openbaar vervoer en met de auto (makkelijk parkeren!) - ook vanuit Duitsland en België.
TICKETS
De organisatie van South Of Heaven open air wil financieel laagdrempelig zijn voor liefhebbers van metal en aanverwante muziekstijlen uit binnen- en buitenland.
https://southofheaven.nl/
(bron: South of heaven)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7552-south-of-heaven-2025?Itemid=0
Org: South of heaven
Dunk!festival 2025 – Een intense trip tussen licht en donker, diepe riffs en klankexperiment
Dunk!festival 2025
Vooruit
Gent
2025-05-28 t-m 2025-05-30
Erik Vandamme
Twintig jaar geleden - in 2005 - begon Dunk!festival als benefietconcert voor de Zottegems basketbalclub BBC Helios. Van 2005 tot en met 2021 vond het festival plaats in de overdekte zaal van de Bevergemse Vijvers. Er stonden verschillende grote namen uit de postrockscene op het podium. Denk maar aan God is An Astrounaut, This will destroy you, EF en, in 2012, 65daysofstatic.
Sommige postrockbands braken dankzij het festival en het label Dunk!records door tot absolute toppers binnen de scene.
In 2014 verhuisde Dunk!festival naar de openluchtlocatie in Velzeke-Ruddershove. Een schot in de roos. Met optredens in het Bos groeide Dunk!festival uit tot een unieke ervaring.
Kort na het einde van de coronapandemie in 2022 verhuisde Dunk! naar de Vooruit, nu VierNulVier, Gent.
Hier vond dus ook het 20 jaar jubileum plaats. Door werkzaamheden aan het gebouw vonden er ook concerten plaats in de Club Wintercircus aan de overkant.
We waren aanwezig op donderdag 29 mei en vrijdag 30 mei 2025. Op woensdag 28 mei bezochten we eveneens het previewconcert in de Theaterzaal.
dag 1 - woensdag 28 mei 2025
Op vrijdag 23 mei zagen we nog gitarist Jules Reidy (****) op Les Nuits Botanique in Brussel; wwe schreven het volgende over zijn optreden: "Uitgekiend ging hij te werk. Integer, kwetsbaar als begeesterd, gedreven, apocalyptisch. De pedalen werden soms fors ingedrukt. Die diversiteit in aanpak sierde, wat een klankenspectrum en experimenteel vernuft op die gitaar.” Kwam in Brussel vooral zijn talent als uniek gitarist tot uiting , dan liet hij in Gent ook horen dat hij een zanger is met een bijzonder breed bereik. Het sprak en prikkelde de verbeelding.De combinatie van een buitengewone techniek en een fantasierijke zang creëerde een vreemde en meeslepende sfeer.
Het duo LEYA (****) soleerde al verbluffend. LEYA is een duo, Marilu Donovan (harp) en Adam Markiewicz (viool/zang). "Ze komen uit New York en maken muziek die klassiek, folk, pop en andere muziekgenres combineert. Hun muziek kenmerkt zich door alternatieve sferen, vreemde harmonieën en dromerige operazang, wat een unieke en soms zelfs ongemakkelijke schoonheid creëert" , lezen we in de bio.
Het zachte geluid van de harp drong binnen. De vreemde vocals, die inderdaad wat deden denken aan een operastijl, tekenden eerder een dramatische, sombere stemming. Het intense vioolspel maakte het verhaal compleet en prikkelde de fantasie.
Hier ontstond een zachte botsing tussen duisternis en licht, nooit te fel of te hard.
De sound en de combinatie was niet voor iedereen weggelegd, maar wie werd meegesleept, ervaarde een diepe trance. Indrukwekkend toch.
dag 2 - donderdag 29 mei 2025
De eerste 'echte' festivaldag draaide rond Mogwai, die met hun nieuwste album ‘The Bad Fire’ opnieuw een schitterend postrockalbum hebben uitgebracht.
We begonnen de dag in China met An Corporation (***). De instrumentale rockband is ook de organisator van het experimentele rockfestival ‘Crescendo Live’. Diepe drums, zwevende vioolklanken, een warme contrabas dito gitaarlijnen, brachten ons naar Aziatische atmosferen.
An Corporation zorgde voor de eerste aanval op onze trommelvliezen. Helaas was er tussen elke song té vaak een al te lange stilte die de energieke van het concert deed verzwakken. De band bracht zijn debuut, ‘An Corporation’, pas in 2024 en bewees in Gent live over voldoende potentieel te beschikken?. We houden deze instrumentale band in het oog!
Setlist: • Qi yin qiang • Five Pineapples of Wisdom • Minuet • The White Dragon Horse • Ba • Transfigured Night
De ontdekking van de eerste dag van het Dunk!festival was weggelegd voor Overhead, the Albatross (*****). “Poëzie in een intens postrockjasje”. De Ierse band werd in 2016 opgericht, bracht verschillende EP’s uit, en in 2024 werd hun debuutalbum ‘I leave you this’ door Where Post Rock Dwells geduid als het ‘beste post rockalbum van 2024’.
We ontdekten al vrij snel hoe het live klonk, met name declamerende teksten in een krachtig ontroerend klankentapijt. We ervoeren emoties in taal en muziek om 'Zen' van te komen. Setlist: • Your Last Breath • At Sea • Hibakusha • I've Got A Few Years Left • HBG • This Is Like Love • Paul Lynch
Het werd kiezen tussen de Theaterzaal en de Club Wintercircus. We verkozen om naar het vierde verdiep te gaan voor het duo Ciudad De Tar (****). Het project werd in 2019 opgericht door Marco Avilez en debuteerde in 2020 met de EP ‘ALMA’.
Momenteel vormt Marco samen met José Tomás Molina een duo dat puur instrumentale composities maakt, geworteld in delicate, hypnotiserende lagen van gitaren, synthesizers, klarinet, loops en drummachines.
We werden in een soort sacrale sfeer ondergedompeld, met een milde botsing tussen al die klankkleuren, zonder dat er een chaotische brij ontstond. Al deze elementen vloeiden in elkaar over. We werden gewillig meegedreven in hun intrigerende, wondere totaalbeleving.
In de grote zaal kregen we intussen Hemelbestormer (*****). Op het mooie “Void” en “Usil” werden we meegezogen in een sterrenhemel van zwarte gaten, planeten en een sterrenpracht. De confrontatie met de zon hadden we op “In Praise of the sun”; een gemoedelijke reis door het heelal.
En toch is de muziek van Hemelbestormer geen zachtmoedig getokkel van gitaren. De band kan oorverdovend uithalen met een dosis angstzweet. De mooie beelden en de donkere, rauwe sound hulde ons in de duisternis van het heelal. Het prachtige “Towards the Nebula” besloot de set. Verbluffend zondermeer.
Setlist : • Void • Usil • In Praise of Sun • Portals • Tinia • Satre • Towards the Nebula
Club Wintercircus straalt de gezelligheid uit van een huiskamer. Het is tevens de perfecte plek om in een een intiemere context lekker te rocken. Astodan (****1/2) weet het te verwezenlijken in de instrumentatie als in de vocals. “Bound” was een verbluffende start. Een wervelstorm aan riffs en drumsalvo’s omgeven van eenemozang intrigeerde. “The Guard”, “Oath” en ”Pull Me in” hoorden we onder deze muzikale noemer. Bart Van Der Elst nam soms plaats aan de piano, wat ervoor zorgde dat de emotionaliteit en gevoeligheid de hoogte in ging. Een intiem kader , om dan alle registers compleet open te trekken .
Een schitterende finalereeks kregen we met “Let This end” en “Final Blow”. Op optreden dat nazinderde.
Setlist: • Bound • The Guard • Oath • Pull Me In • Maca Kasanaan • Buaya • For Love, For Loss, For Life, For Death • Let This End • Final Blow
Binnen die postrock scene is Maybeshewill (*****) uitgegroeid tot één van onze persoonlijke favorieten. Doorheen de jaren zagen we ze verschillende keren en bliezen ze ons telkens omver. In de overvolle zaal wisten ze ons weer compleet te verbluffen.
We kregen een prikkelende instrumentatie en hypnotiserende beelden op een scherm, Songs als “Red Paper Laterns”, “In Another live, we are Both cats” waren postrocksnoepjes. Zij hadden moeiteloos het publiek mee en zorgden voor een eerste meezingmoment op “He Films the clouds Pt. 2” dat , tot helemaal achteraan, werd meegebruld. Nog steeds pure klasse, Maybeshewill!
Setlist: • Opening • Take This to Heart • Zarah • Co-Conspirators • Red Paper Lanterns • In Another Life, When We Are Both Cats • Accolades • In Amber • We’ve Arrived at the Burning Building • Refuturing • To the Skies From a Hillside • Not for Want of Trying • He Films the Clouds Pt. 2
Wrekmeister Harmonies (****) haalden hun inspiratie uit de natuur. Het duo bestaat uit een man met lange grijze haren en een baard, JR Robinson, op gitaar en loops, en een Aziatische schoonheid op viool, Esther Shaw. Het contrast in hun instrument bespelen is groot. De violiste speelt integer, innemend, en zorgt voor wat licht in het donker; de gitarist laat zijn demonen de vrije loop in de rauwe uitbarstingen. Maar het bleef mooi muzikaal omkaderd, verbonden met beelden van wondermooie landschappen, een bloemetjesparadijs op “Flowers in the spring”, en de biggetjes op “Fuck the Pigs”.
Een elegante, ongrijpbare, grauwe schoonheid. Het concert kabbelde rustig - onrustig voort, maar het contrast op al die vlakken betekende een fantasieprikkelend, magisch mooi concert.
Setlist:• Flowers in the Spring • Fuck the Pigs • A Shepherd Stares Into the Sun • Flowers Variation
Het bijzondere aan een concert van Use Knife (****) is dat de bandleden verstopt zijn achter doorzichtige doeken, waardoor de beelden die erop verschijnen nog meer confronterend overkomen. Het is een spel tussen beeld en klank. En er is de dosis maatschappijkritiek met een vingerwijzing naar die blijvende oorlogsvoering. Ook het trieste lot van wat de Palestijnen meemaken, kwam aan bod. In het filmische concert alvast een confronterend (zelf)beeld. Een pakkend slot in de Club Wintercircus.
Mogwai (*****) startte vrij laat, omstreeks 23u20, en tekenden voor een aanhoudende kleurrijke spanningsboog. Een overvolle Vooruit genoot van deze Schotten. Een nieuw album hebben ze uit ‘The bad fire’ die al werd voorgesteld in een uitverkochte AB en De Roma. “God Gets You Back” was meteen een sterke opener, en moest als nieuwtje niet onderdoen op de classics. Iedereen hapte naar adem op oudjes “New paths to Helicon Pt. 1 of “How to Be a Werewolf”. Je werd meegevoerd, -gesleept en kon headbangen op die wisselende emosound, erupties en explosies.
“Mogwai Fear Satan” is de ultieme afsluiter, die alle kanten uitgaat, opbouwt en explodeert, net als de Etna vulkaanuitbarsting, een schreeuw uit het donker, een gevecht tussen demonen en engelen. Eebntje die nazindert. Huiveringwekkend!
Een broeierige, boeiende filmische totaalbeleving, da’s Mogwai. Mogwai blijft nog steeds stevig in het zadel zitten als één van de pioniers van het genre die met de jaren een breder publiek aanspreken door hun muzikale variatie, kronkels, emoties en tempowissels.
Setlist: • God Gets You Back • Hi Chaos • New Paths to Helicon, Pt. 1 • If You Find This World Bad, You Should See Some of the Others • Drive the Nail • How to Be a Werewolf • Fanzine Made of Flesh • Remurdered • Auto Rock • We're No Here • Lion Rumpus • Mogwai Fear Satan
dag 3 - vrijdag 30 mei 2025
Met de afsluitende publiekstrekker Cult of luna, bleek de tweede festival dag in het teken te staan van obscuriteit en duisternis. De ganse dag hing er een donkere walm in de Concertzaal als in de Theaterzaal. De Club Wintercircus bezochten we niet op de tweede dag. Voer voor donkere zieltjes dus.
Opener op het grote podium … PIJN (****) beelt perfect uit hoe het aanvoelde. Hun sound bevat een pak donkere emotie. Ze confronteren het publiek met pijn en smart, en reflecteren het zoals iedereen het wel eens heeft gekend. Een krop in de keel meteen.
Masma Dream World (****1/2) dompelde ons onder in een soort voodoo totaalbeleving in de Theaterzaal. “Het deed wat denken aan een scene van de Exorcist’’, vertelde een bevriende fotograaf ons achterna. Inderdaad. De roots van de zangeres ligt dan ook in Gabon, een Centraal-Afrikaans gebied dat sowieso tot de verbeelding spreekt. Masma dweilt als een hogepriesteres over het podium, slaat soms op de drums of schreeuwt haar publiek toe, alsof ze ons allemaal vervloekte. Of is wat we aanvoelden …
Een gans verhaal van verheerlijking van Goden en Godinnen in deze set. Ze ging op het eind al schreeuwend op de trappen haar publiek opzoeken, als een Priesteres die boze geesten bestrijdt.
Puur muzikaal kunnen we niet direct een lijn in vinden, er waren minimalistische drone geluiden met ijzingwekkende vocals, wat een beetje de rode draad was.
Een bijzondere, onvergetelijke occulte beleving …
We houden van experimentele muziek. Oorverdovende drones en chaos zijn ons niet vreemd. We houden van bands die hun eigen grenzen aftasten of verleggen. Moeiteloos kan je Caspar Brötzmann Massaker (***) hieronder plaatsen.
In de Vooruit kregen we zeker in het eerste deel van de set , een beetje overacting. Experimentele muziek tot kunstvorm verheffen, lijkt het.
Caspar Brötzmann Massaker maakt het zijn publiek verdomd moeilijk. Niet makkelijk om het mee te krijgen in zijn muzikaal verhaal en lijn. De vervormde geluiden, klanken en vocals waren een soort onordelijke brij. Wat een oefening om te volharden en vol te houden. Naar het eind toe hadden we meer affiniteit met het ensemble. Iets apart!
Setlist: • All This Violence • The Tribe • Hunter Song • Mute • Massaker
Het was nu kiezen tussen het geweldige Slow Crush in de Club Wintercircus of Thisquietarmy (*****) in de Theaterzaal . Thisquietarmy zagen we ooit solo in het Bos, op Dunk!festival 2015. De takken van de bomen zoemden van intens genot.
Nu stond hij niet alleen op het podium, maar liet zich begeleiden door een heuse band. De veelkleurige klank van de grootmeester en multi-instrumentalist uit het arsenaal aan instrumenten is gewoonweg onaards. Cello, drums en gitaar maken het geluid nog intenser en voller. Met de prachtige beelden op het scherm, krijgen we een totaalbeleven. Thisquietarmy zoekt en tast de grenzen af, met een muzikale lijn die iedereen aanspreekt. Een staande ovatie was dan ook terecht.
‘Episch’ schreven we over de Amerikaanse formatie Junius (*****). De band dompelde de hele zaal onder in een somber ‘doom’ sfeertje. Meesterlijke riffs met tonnen spelplezier. De muzikale duisternis was op die manier geen gesel in de nacht. “Marsch of the Samsara” was meteen een binnenkopper. Een uur lang werd het gaspedaal ingeduwd.
Hoogtepunten alom, o.m. met het sublieme “A Mass for Metaphysicians”, een hoogmis voor donkere zielen. Een onaards mooie trip. Junius dreef zijn publiek tot een punt van waanzin door een wervelende finale van “Betray the Grave” en het het ijskoude “A Word Could Kill Her”. Indrukwekkend!
Setlist: • March of the Samsara • Beyond the Pale Society • A Mass for Metaphysicians • Clean the Beast • Battle in the Sky • Heavy Radar • Telepaths & Pyramids • In the Hearts of Titans • All Shall Float • Black Sarcophagus • The Antediluvian Fire • Betray the Grave • The Queen's Constellation • A Word Could Kill Her
De Japanse formatie Mouse on The Keys (****) liet ons proeven van de magie uit de Aziatische landen. De fusion jazz klankentapijtjes werden omgeven van een experiment van sounds en percussie. Zalvende ntimiteit en extravertie door mokerslagen. Het publiek werd meegesleept. Niet steeds even makkelijk wat ze produceerden, maar intrigerend mooi hun veelzijdige muziek, experiment met een Oosters tintje.
Cult of Luna (*****) dompelde ons terug onder in donkere gedachte. Ze waren één van de de ultieme acts op Dunk!. “Dark City, Dead Man” greep meteen bij de keel. Magistraal en verbluffend. Hun sferische sludgemetal was hypnotiserend en voerde ons moeiteloos mee. Een song als “Nighwalkers” dreef ons in de armen van innerlijke demonen. Het publiek genoot en onderging … “In Awe of” en “Blood upon Stone” dreven het tempo op tot de helspoorten compleet open zwaaiden. Wat een intense, broeierige sound, die de donkerte sierde! Missie geslaagd.
Setlist: • Beyond II • Dark City, Dead Man • Cold Burn • Nightwalkers • Ghost Trail • In Awe Of • Blood Upon Stone
Op de derde en laatste dag Dunk!festival stonden: Year Of No Light • The Necks • A Swarm of the Sun • Khan • de mannen broeders • I Hear Sirens • Five The Hierophant • Treebeard • James Blacksaw • Stories From The Lost • Black Narcissus op het podium.
Cult of Luna was voor ons echter het perfecte slot van deze boeiende trip van het Dunk!festival. het was vertoeven in een intense trip tussen licht en donker, diepe riffs en klankexperiment
…Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7626-dunk-festival-2025
Organisatie: Dunk!festival (ism VierNulVier, Gent)
Jon Spencer – Driftig als altijd
Met Kim Salmon en Jon Spencer stonden hier 2 garagerock-iconen op een avond ingepland. Hadden we voor geen geld van de wereld willen missen …
Kim Salmon maakte als frontman van The Scientists en als gitarist van The Beast Of Bourbon deel uit van die geweldige Australische garage-rockscene uit de jaren tachtig. Twee bands die nooit echt van het grote succes hebben mogen proeven maar gestaag in al die jaren een heuse cultstatus hebben opgebouwd.
The Scientist hebben ondertussen al twee bescheiden comebacks gemaakt met ‘Sedition’ in 2007 en ‘Negativity’ in 2021 en tourden tot in 2023 nog wel eens de wereld rond, maar vanavond was Kim Salmon hier vooral om zijn kersverse solo-album ‘Smoked Salmon’ voor te stellen. Op voorhand hadden wij ons huiswerk gemaakt, maar het album kon ons geenszins overtuigen, zeker niet als wij het afwogen tegen al dat fameuze Scientists materiaal.
In hun live versie kregen de songs uit ‘Smoked Salmon’ echter wel een stevige (lees smerige) garage-rock injectie en bespeurden we toch geregeld flarden van die vuile en nonchalante stijl van weleer, hoewel Kim Salmon het materiaal van zijn voormalige band vanavond totaal onaangeroerd liet en zich volledig focuste op de nieuwe plaat.
Als performer was Salmon best wel overtuigend. Qua spontaniteit, stemkracht en vooral goesting heeft nog niks moeten inboeten en zijn sterke band zorgde ervoor dat er trouw werd gebleven aan een bijwijlen gruizige garage-rock sound.
Op naar die geweldige rasperformer Jon Spencer. Deze kwam hier in zijn gekende sneltreinvaart grasduinen doorheen zijn volledige backcatalogue, van Pussy Galore, langs Heavy Trash, Jon Spencer Blues Explosion, The Hitmakers tot aan die rauwe rechttoe-rechtaan bom ‘Sick of Being Sick’ die hij in 2024 op de wereld losliet.
Spencer’s huidige live band is ook deze van dat bruisende album, met Kendall Wind op basgitaar en Macky Spider Bowman op drums, twee ongetemde jonge veulens die ook deel uitmaken van het onbesuisde punkbandje The Bobby Lees.
Met die 2 driftige punkleveranciers rond hem leek het alsof de inmiddels 60-jarige Jon Spencer ook weer de eeuwige jeugd had teruggevonden, voor zover hij die al was kwijt geweest. Energiek, vitaal en ontembaar als ooit raasde Spencer met zijn gevolg doorheen dat wervelende nieuwe album afgewisseld een flink stel klassiekers (“Afro”, “Bellbottoms”, “2 Kindsa Love”, “Do the Trascan”, “Sweat”, “Wail”, …) die naar goede gewoonte allemaal aan elkaar werden geregen.
Geen tijd voor tussenstops, hier moest aan één stuk door geramd worden, rock’n’roll behoeft geen pauzes. Spencer morste kwistig met de meest wilde en smerige riffs, ondertussen het publiek verblijdend met zijn gekende James Brown meets Lux Interior meets Elvis act. Spencer als de ongenaakbare ultieme predikant van de rock’n’roll, zo kennen we hem en zullen we hem altijd blijven aanbidden.
Op een klein anderhalf uur joeg dit voortvarende trio er zo een slordige 25 songs door. Het kunnen er ook meer geweest zijn, want bij Jon Spencer hebben we nog nooit de tel kunnen bijhouden. Dit was wederom briesend, onstuimig, kolkend en uitermate fantastisch.
Het zoveelste bewijs dat Jon Spencer één van de meest energieke live performers is die er op deze aardkloot rondlopen. En dat op zijn zestigste.
Organisatie: Aéronef, Lille
Chameleons zijn terug. Eindelijk of nog maar eens, maar deze keer wel met een veelbelovende single!
Chameleons is een Britse postpunkband die het in het eerste leven (van 1981 tot 1987) wat moeilijk had om door te breken. Ze hadden anders dan hun tijdgenoten geen doorbraaksingles. Wel hebben ze met hun drie vroegste albums indruk gemaakt, en dat beginnen de fans van het genre vandaag nog meer naar waarde te schatten. Nadat de band in 1987 een eerste keer uit elkaar ging, volgden telkens korte reünies en dan weer splits of nieuwe projectjes onder andere namen, al bleef er wel regelmatig nieuw materiaal komen. In 2018 stonden ze als Chameleons Vox op het W-Fest in Amougies.
Vandaag is er “Saviours Are A Dangerous Thing” en dat is een catchy en tegelijk intrigerende single. Met bovendien een sterke eighties-postpunk-sound. Meeslepend en niet zo doorsnee. In de bezetting vinden we vandaag behalve zanger Mark Burgess nog een tweede originele bandlid: Reg Smithies, naast drie minder originele bandleden.
In september komt het album ‘Arctic Moon’ uit bij Metropolis Records en Chameleons gaat op tournee met de Psychedelic Furs.
Op 29 oktober staan ze in De Kreun in Kortrijk en op 7 november in Aarlen.
https://www.youtube.com/watch?v=JGnHlAxuDLk
Na meer dan 20 jaar komen de legendarische en compromisloze noise-rockers terug aan de oppervlakte met dit explosief nieuw album, en ze klinken alsof ze nooit zijn weggeweest.
De stuiterende, averechtse en withete noise-rock is immer aanwezig in opgehitste tracks waarvan de titels al even geschift zijn als de songs zelf, check “The Unpopular Parts of a Pig” of “Way of the Exploding Dickhead”.
Mclusky is furieus als in de beste tijden en frontman Andrew Falkous is zijn eigen unieke en razende zelf. De valse trage “People Person” en de gemene sleper “The Digger You Deep” lonken naar The Jesus Lizard, “Kafka-esque Novelist Franz Kafka” is een heetgebakerde punksneer en “The Battle of Los Angelsea” gaat gebukt onder een loden bas die muren sloopt. “Not all Steeplejacks” is het enige momentje waar Mclusky zich enigszins een beetje inhoudt, een welgekomen rustpuntje met een hoek af.
‘The World Is Still Here and So Are We’ is een muilpeer van een plaat, een fameuze comeback die in weinig moet onderdoen voor het legendarische ‘Mclusky Do Dallas’.
Wie Mclusky gemist heeft op Les Nuits Botanique krijgt een herkansing op 04/10 in de Brugse Cactus Club. Ik zou niet twijfelen.
Bij de Canadese doommetalband Witchrot is zangeres Lea de centrale spil. Muzikaal staat deze band als een huis met dikke funderingen, met sferische doom die wordt verrijkt met psychedelische blues en heavy sludge, maar de saus over elke song komt van Lea. Zij huilt, schreeuwt, krijst en spuwt tot elke track een occult laagje gekregen heeft.
Soul Cellar is het tweede studio-album van Witchrot, maar er waren eerder ook al een EP, een live-album en een handvol singles losgelaten op de wereld. Elke song op dit album lijkt de soundtrack van een horrorfilm. Als er een hel bestaat, dan blaast deze muziek daar gegarandeerd door de luidsprekers. Maar ook voor de levenden is dit een leuk album, zelfs zonder je ziel aan de duivel te verkopen. In vergelijking met het oudere werk is er op dit album meer plaats voor melodie, en voor zuinig wat synths die de huiveringwekkende sfeer nog wat extra in de verf zetten.
“Die Alone” begint met pompende, swampy psychedelische rock. Deze song wordt dan het hoofd afgebeten, waarna ritmeloze atmosferische doom de overhand krijgt en tegen het einde van de track is het afgebeten hoofd alweer aangegroeid met nieuwe psychrock. “Spineless” is een leuke track met de gitaren die vooral stuwen en duwen. Titeltrack “Soul Cellar” krijgt ruim acht minuten aangemeten. Het duurt op dit nummer wel even voor de hele heksenketel aan het kookpunt komt. Een paar gitaarsolo’s die dwars op het tempo staan moeten een gevoel van verwarring oproepen, maar sommigen zullen daardoor misschien net deze track willen doorspoelen.
De leukste stukken zitten voor mij aan het begin van het album, met “Possession Deepens” (met een lange, softe aanloop) en “Tombstoned”. “Throat Cutter”, de derde van bij het begin, begint als een duivelsuitdrijving of duivelsoproeping die zijn gelijke niet kent in de occulte metal. Wat een intensiteit. Die spanning kan Witchrot evenwel niet de hele song aanhouden.
Als je van occulte doom houdt en je kan vocaal wel wat aan, geef deze Canadezen dan een kans. Wil je hen ook eens live checken, dan kan je op 13 augustus naar Antwerp Music City. Dat is na Amsterdam de tweede halte van de Europese tournee van Witchrot.
https://www.youtube.com/watch?v=JMcJ5_sa0g4
‘Let All That We Imagine Be The Light’ is het achtste album van Garbage. De titel vergt op zich al een denkoefening van de luisteraar en een dergelijke inspanning vraagt deze Amerikaanse band ook voor de muziek.
Misschien kort even opfrissen waarom Garbage een bandnaam is die nog steeds een belletje doet rinkelen. Garbage is de band van producer Butch Vig. Dat is de man die achter de knoppen zat bij ‘Nevermind’ van Nirvana. Daarna bepaalde hij zowat de sound van de jaren ’90 als producer van onder meer Smashing Pumpkins, L7 en Sonic Youth. Het leek even alsof alles wat hij aanraakte in goud veranderde. En daarna startte hij Garbage als band, met zangeres Shirley Manson.
De hits bleven niet uit Garbage: “I Think I’m Paranoid”, “Stupid Girl” en “Only Happens When It Rains” lanceerden de twee eerste albums. Daarna bleef de band succesvol touren over heel de wereld, maar nieuwe ‘wereldhits’ bleven beperkt tot de UK en de Verenigde Staten.
Wie vandaag nog met nostalgie terugkijkt naar albums als ‘Garbage’ en ‘Version 2.0’ zal nog wel wat raakpunten horen op ‘Let All That We Imagine Be The Light’. Het zijn dan ook nog steeds dezelfde vier bandleden die we te horen krijgen, met nagenoeg dezelfde formule en met hun vaste geluidsman als producer.
De splijtende guitar-indierock van de bekendste, oudste singles, die is wel wat verwaterd. De gitaren werden ingeruild voor analoge synths, in een zoektocht naar een geluid dat past bij een soundtrack voor een film over het einde van de beschaving.
Openingstrack “There’s No Future In Optimism” drijft op een sappig, stuwend synth-ritme, maar kan in de boodschap niet overtuigen. “Chinese Fire Horse” begint leuk, met een scheldende Shirley Manson, maar daarna wordt het een poprocksong van dertien in een dozijn. De intro van “Hold” had inzake sound op een van de betere albums van Marilyn Manson kunnen staan, maar ook deze song zakt daarna in als een pudding.
De betere songs staan als een triumviraat tegen het einde van het album aan. “Love To Give” is meeslepend van begin tot einde. “Get Out Ma Face (Bad Kitty)” bromt van de 80’s-baslijnen en intrigeert in hoge mate. “R U Happy Now” is gewoon een heel degelijke rocksong.
“The Day That I Met God” heeft genoeg drama in de lyrics om een anthem te zijn, maar muzikaal geraakt de band hier niet verder dan lauwe triphop en lauwe soundscapes.
Voor de fans die Garbage zijn blijven volgen, vormt dit achtste album een mooi nieuw hoofdstuk, maar misschien niet voor wie met nostalgie terugkijkt naar de ‘oude’ Garbage.
https://www.youtube.com/watch?v=zRIdnuJZAqQ
Dick Diggler’ is een band uit de streek rond Oudenaarde die instrumentale postmetal brengt, met ook nog stoner en wat sludge in de mix. Na een reeks losse singles heeft deze band nu de EP ‘The Sun Can Dance’ digitaal uitgebracht.
Over de eerste twee singles van Dick Diggler’ (“Liefde en Licht” en “Lolita”) waren we als reviewer in 2023 uitermate tevreden. Intussen zijn we goed twee jaar verder en hebben we deze band reeds live aan het werk gezien. Dat maakt dat we voor deze EP de lat net iets hoger leggen.
De vier tracks op deze EP klokken samen af op een klein half uur. De eerste track is de titeltrack en die stelt alvast niet teleur, al horen of zien we de zon niet echt dansen. Er wordt gespeeld met de intensiteit en met spanningsbogen dat het een lieve lust is. Heel degelijk, die track, maar niet baanbrekend vernieuwend of anders dan het vorige werk. Dat aspect krijgen we wel op “The Song of Al Hachache”. Die heeft in de intro en in de dansende melodielijn wat Midden-Oosterse invloeden. Als je stoner/desertrock-elementen toevoegt, moet dit niet per definitie naar de woestijnen van Californië verwijzen. Hier zien we in gedachten dan weer wel de zon dansen.
In “Circus” zit dan weer vooral agressie en weemoed, waardoor dit een volbloed-postmetal-track wordt. Denk aan Turpentine Valley als referentie en je zit al een eind op de goede weg, toch voor deze track. Mooi opgebouwd en perfect gelaagd. Als uitsmijter is er “Blue Diamond Cookies”. Een titel zoals ze die in de jaren ’70 verzonnen na een lsd-trip, maar hier is het een furieuze en opzwepende blend van stoner en postmetal. Voor deze relatief korte track – nauwelijks meer dan twee minuten – nam Dick Diggler’ ook een leuke video op, voor zover je grappig kan zijn als instrumentale postmetalband.
In het spelen met de intensiteit laat Dick Diggler’ op deze ‘The Sun Can Dance’ nog wat punten liggen in de rustigere stukken. Die zijn in verhouding iets minder uitgewerkt dan wanneer het volume naar de tien gaat. Het is vaak net in die rustigere stukken dat een band in deze genres het verschil maakt en zichzelf een eigen gezicht kan geven. In vergelijking met de eerste singles is er wel op alle vlakken vooruitgang geboekt, maar misschien niet in die mate dat we verwacht hadden. Trage groeiers blijven het langst overeind, bedenken we dan.
Je kan Dick Diggler’ dit jaar nog op heel wat plaatsen aan het werk zien. Benieuwd of de live-versie van deze songs ook zo intens is.
https://www.facebook.com/dickdigglerband/
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91305-liefde-en-licht-lolita-ep
https://www.youtube.com/watch?v=SfT7955_iD4
Nederlands 
Français 
