Cactusfestival 2015 – zondag 12 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-12
Johan Meurisse

België … Driemaal is scheepsrecht … na Goose , Balthazar komt dEUS  het festival afsluiten. Zij zullen hun 25 kaarsjes plaatsen op de 34^ste editie. ‘Blow your mind’ …

Ons parcours op de afsluitende Cactusdag start met de excentrieke Benjamin Clementine, van Brits/Ghanese afkomst . Vooraf rond het middag uur hadden we de even creatieve aanzet van ons eigen Dans Dans die verschillende genres samenbrengt in een soort ‘film noir’ soundtrack . Een apero-concert vol bubbels …

Die Clementine is een speciale gast en brengt geen hapklare pop. De songs profileren zich binnen een klassiek patroon , hebben een soul jazzy invloed en schuwen zelfs een operasfeertje niet . Een soort muzikale poëzie , sfeervol als gedreven, die je weet te raken. Hij heeft een apart stemgeluid en praatzang , beetje Terence Trent d’Arby  meets Anthony Hegarty (Antony & The Johnsons), waarbij hij sterk en hoog kan uithalen . “Cornerstone” is mans doorbraak en was dus te horen . Live klonken de songs beduidend toegankelijker. Z’n band krijgt zelfs wat meer ruimte op hun instrument . Hijzelf op piano , maar de cello , de bas en de drums vullen hier mooi aan.  Gent Jazz misstaat hem niet! Op die manier is de apero smaakvoller en zoeter …

Die twee van Two Gallants blijven in de schemerzone van rock’n’roll duobands . Ze staan er beiden niet voor te springen een carrière uit te bouwen als The White Stripes , Black Keys of Royal Blood . Het is een rauw , rammelende sound die de melodie niet het oog verliest en een punky gevoel ademt . Hun laatste cd ‘We are undone’ is er eentje om van te snoepen en kwam in de uur durende set alvast aan bod met “Fools like us”, “Incidental” en de titelsong , die weergaloos klinken . Een stekelig, rollende hoempapa ritmiek, rauw van de knorre .  Bluesy slides en  mondharmonica werden mooi ingepast in die rauwe gitaarriedels, hitsende drums en zorgen ervoor dat hun roots wat meer kleur krijgt . “Steady rollin’”(tijdloss nummer btw!), “Cradle pyre” en “Halcyon days” vullen aan . De gevoeligheid , emotie werd intenser op een nummer als het sfeervolle “Invitation to a funeral” op piano .
Alleen , de klik was er net niet naar het Cactuspubliek. Men liet het wat over zich komen , maar genoot wel van hun inzet en samenspel. Geen nood,  Stephens - Vogel genoten er ook van . Dus iedereen tevree…

Het dromerige plaatwerk van de Ierse sing/songwriter, multi-instrumentalist James Vincent McMorrow kreeg live een extravert tint . Zijn muziek van fraai gearrangeerde, gelaagde folky/rootspop  krijgt elan door z’n fluwelen falsetzang en doet deels denken aan Bon Iver zonder overdubs . Hij kon vocaal harder uithalen .
Naast het eigen werk was “Higher love” van Steve Winood een opmerkzame cover . Achterna gezien een artiest , die een belangrijke invloed heeft op McMorrow. Zijn muziek prikkelde op een zondagnamiddag . Hij beschikt over een goed musicerende band, waarbij de bassiste vocaal voldoende ruimte kreeg.

Een koele rockdiva is die Britse Anna Calvi . Op het podium komt ze als laatste op en eist haar gitaar op van de roadie. Een wolvin in schaapskleren, ééntje met klauwen en weerhaken, wat verlegen, maar met wat een sound komt ze met haar band aandraven. Soms muzikaal moeilijk te vatten , maar ergens te situeren tussen het oude PJ Harvey en het even oude Nick Cave ten tijde van ‘The firstborn is dead ‘.
Wat waren onder de indruk van die grimmige sound , die aanhoudend spannend, dreigend klonk. Moeiteloos past het in een volgende Q. Tarentino soundtrack of voor de nieuwe Twin Peaks door het messcherpe , snijdende, indringende gitaarspel en haar helder , innemende vocals op z’n Goldfrapps.
Op dreef komt ze en ze zet haar tanden bijna letterlijk in haar gitaar , galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch , gevoelig en huiverend overspoelen ons , “Rider to the sea” , “Eliza” en “Carry me over” . Paranoia? , die was nooit ver weg en was al aanwezig op de  opener “Ghost rider” van Suicide;  de daaropvolgende “Suzanna & I”  en “black out over” zetten dit aanvoelen verder.
Een korte(re) , intens krachtige set was het , die en verve werd afgesloten met haar doorbraak “Jezebel”, de Franie Laine cover . Toegegeven, muzikaal geen doetje en geen alledaagse koek, maar wat een wervelend optreden , die ons met wijdopen mond sperde…

Tja , wat volgde was zeerzeker ook niet alledaags … Thurston Moore , die Sonic Youth langs de ene kant definitief uitwuift , langs de ander kant omarmt met 80ies ‘Bad moon rising’, ‘Evol’ en ‘Daydream nation”. Een man voor wie we een onvoorwaardelijk respect hebben; ook Cactus draagt hem op handen. Hij was hier al eens met zijn vorig werkstuk Chelsea Light Moving .
Hij buigt de grimmige , spannende dreiging van Anna Calvi om naar een ongedwongen, speelse, spontane , rauw jengelende , twinkelende , melodieuze dissonante sound . Een heerlijk genietbare trip is het als de gitaar wordt ingeplugd . Meteen waren we al weg voor zo’n tien minuten “Forever more”, “Speak tot he wild” en “Turn on” met een minimale zangpartij. Tja , in dat kenmerkend bekend geluid, met een knipoog naar Neil Young's Crazy Horse,  word je meegesleept in Thurston’s muzikale wereld .
Vanavond had hij Debby Googe (My Bloody Valentine) mee, die haar bassnaren onder ‘high tension’ plaatste. Rauw, verbeten klonk “Germs”. En het speeltje ging in overdrive op het instrumentale “Grace lake” , die lekker noisy kletterde .  Thurston Moore , 56 , altijd even sympathiek , was met z’n bandje alvast in goede doen …

Na zo twee acts was het tijd om op adem te komen en dus goed gewoon wat ‘pop’ rock  te horen . The Kooks waren op hun plaats en verblijdden een jonger publiek . Heeft Thurston Moore een ‘young at heart’ gevoel , dan heeft de Britse band rond Mike Pritchard een ‘young at heart’ geluid .
The Kooks hadden een schitterend debuut , ‘Inside in /inside out’ uit, maar dobberden wat in het rond met de twee volgende platen. Die laatste laat meer funk, r&b , gospel en elektronica doorsijpelen . Aan singles geen gebrek , die werden mooi verdeeld in de set en deden jongere vrouwenhartjes sneller slaan . De doorwinterde rockliefhebber lustte er wel pap van , als je de onschuld hoort van “Ooh la”, “Junk of the heart (happy)”, “sShe moves in her own way” en “See the world” . Aangenaam luistervoer, gitaar , keys en drums waren mooi in elkaar verweven. Lekker wegdromen kon je op het sober gehouden , akoestische “Seaside” en “So naieve” deed iedereen nog eens recht veren . “Do you wanna” of “Down” konden we ons niet direct herinneren vanavond , maar kijk een sympathieke set hoorden we van een even amicaal gezelschap , die het live er het beter van afbrengt dan op plaat …

Tot slot dEUS – zij hadden iets te vieren Al vijfentwintig jaar bezig en al twintig jaar hebben we plaatwerk van de band Barman en C° , die diverse bezettingswisselingen heeft gekend , maar nu al een pak jaar consistent functioneert .
Sinds vorig jaar is het een dEUS feest, zij vieren hun jubileum. Naast gekende singles zijn we zeerzeker blij dat “Via” of “Stop/start nature” nu opgevist werden .
dEUS is een graag gezien gast in Brugge en houdt van Brugge . dEUS heeft er zin in . Mooi. We zagen een gretig spelende band ; de songs krijgen een spannend broeierig kantje , die heersen in een constante dreiging. 
Dit is een hecht spelende band dus door Barman geleid, maar pijlers zijn een Mauro , Klaas Janzoons, Stephane Misseghers en Alan Gevaert , die dat ietsje meer in de sound injecteren . “Slow”, “If you don’ get what you want” , “4 mains”, “Bad timing” of een sfeervollere “Instant street” , “Little arithmetics” en “Serpentine” worden naar een hoger niveau getild .
En natuurlijk de classics op het eind , “Hotellounge”, “Suds & soda” en “Roses” , in de bis, waaiden en zwaaiden ons letterlijk uit .
Een nieuw hoofdstuk kunnen ze aanvatten met nieuw werk in 2016… Zij sloten nu af in schoonheid , in goddelijke stijl …

Doek dicht , boekje toe en knockout waren we na drie intense Cactusdagen , nagenietend van de fijne muziek, kan de rust nu terugkeren …

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

Cactusfestival 2015 – zaterdag 11 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-11
Johan Meurisse

Op de tweede Cactusdag en op onze Vlaamse feestdag kon het glas geheven worden met twee Belgische bands op de affiche . Al vroeg op de middag stond Het Zesde Metaal en als afsluiter klopte de organisatie aan bij hun West-Vlaamse vrienden van Balthazar . Na de desolate , rauwe , donkere sound van Timber Timbre en de amicale Nederlandstalige (West-Vloamsche) muziek van dat Zesde Metaal sloten we aan bij het Britse Mop Mop ft. Anthony Joseph .
Een ‘afternoon delight’ die al in de Cactus Club te horen was en hier heerlijk over ons heen waaide onder een stralende zon. Een chillout/afrolounge van exotisch zalvende ritmes , soul jazz en ga zo maar door . Langzaam nestelde deze sound zich , en er kon heupwiegend een danspasje gewaagd worden …

Binnen het rijtje van de UK trippop/postdubstep komt sinds vorig jaar Sohn aandraven . Muziek die het duister beter verdraagt dan een zonovergoten Cactus . Bon soit, het trio rond Christopher Taylor, zocht een evenwicht in hun donker dreigende elektronica en maakte het geheel bewolkt zonder dat het echt beladen of zwaar moest zijn; op die manier wisselden ze  subtiele geluidjes en een outtro acapella zang van een “Veto” af , naar de stuiterende electro van o.m. de single “Artifice” tot de aangename experimentjes van “The wheel”. Een ‘popnoir’ van dromerige passages, een collectieve trance , een breekbare intensiteit en extravertie.

De muziek van de heren van Black Rebel Motorcycle Club (BRMC)  staat nu niet direct te springen om het zonlicht te omarmen . De twee , Peter Haynes en Robert ‘Levon’ Been, gaan steevast voor leren jekkers , zwarte shirts en  zonnebril. Aangevuld met drumster Leah Shapiro , staat het trio garant voor doorleefde , gruizige, broeierige en slepende garage rock’n’ roll met emotievolle bluesy slides . Vuil, zompig , vettig , rauw kunnen ze nog steeds klinken, en dan kloppen we aan bij hun “Spread your love” , die in het begin van de set zat , en het afsluitende ”Whatever happenend to my rock’n’roll” , zowat uitgegroeid tot het statement van de Californiërs . Samen met “Beat the devil’s tattoo” , “Berlin” en “Six barrel shotgun”  is BRMC op die momenten messcherp , snijdend , hard. De blues dringt wat meer door en er wordt gas terug genomen , wat een zaalsfeertje aanwakkert om de aandacht te behouden ; “Shuffle your feet” en “Ain’t no easy way” zijn het sterkst . BRMC stagneert dan , heeft zo niet meer die echte ‘punch knock-out’ nummers , die je van je sokken doet blazen. Met de jaren zijn ze zwarter, maar minder rebels.

Jessie Ware mag soms uitschijnen dat ze een popdiva is , de op en top Britse zangeres staat met de beide voeten op de grond en is haar publiek eeuwig dankbaar voor de warme respons . Muzikaal houden we het bij die prachtsingles “Running” en “The wildest moment”, soulfulle r&b pop. We horen hier vooral lichtvoetige pop , mooi in elkaar gekunsteld , gedistingeerd en uitgebalanceerd, met af en toe een broeierig funky ritme en een aanstekelijke beat .
Als Q-Music er voor jou kan zijn , dan ook zeerzeker deze Jessie ‘for You’ , met haar sfeervolle, dromerige set van “Champagne kisses” , “You & I” ,”Say you love me” en “Want your feeling”.

Onder de indruk waren van de inmiddels ruim zestigjarige John Hiatt, die hier met z’n band een gretig, ontspannen set speelde .Een man die door z’n positieve ingesteldheid , vanuit z’n hart en muzikaal met zijn gitaar en stem , de mensen samenbrengt; rootsrock , die nog altijd het best klinkt met het materiaal van pakweg 20 à 30 jaar geleden. Een ‘best of’ van fijne, doorleefde rocksongs die hun emo-waarde hebben en behouden , vanuit een buikgevoel en ‘straight from the heart’ .
“Your dad did” opende op snedige wijze de set , daarna kwamen een reeks classics als de goedgemutste “Perfectly good guitar”, “Real fine love” en  “Tennessee plates” . Met z’n band ging het aangenaam verder door de gitaarriedels van “Cry love” en “Thing called love”. En dan volgden nog een “Memphis in the meantime” , “Are you ready for a thing called love”, “Riding with the king” , succesvolle kleppers met prachtig doorleefde en innemende gitaarmomenten, samen met die enige gevoelige hit “Have a little faith in me”, die hij na al die jaren nog even gemotiveerd speelt .
Kortom , met deze artiest en zijn band mocht Cactus een pluim in hun hoed steken …

Tot slot Balthazar , tweede dag op rij West-Vlamingen aan het roer om het festival af te sluiten. Door de jaren hebben ze hard aan de weg getimmerd en ze zijn nu één van die Belgische bands die kunnen aankloppen in een Vorst Nationaal . Ze stonden hier ooit nog op het middaguur . Zo zie je maar …
Hun plaatwerk brengt grilligheid en melodie samen, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige, diepgrauwe zangpartijen. De band is sterk op elkaar ingespeeld en is erg professioneel bezig. Tav van een Hiatt ervaren we hier iets minder dat buikgevoel. Maar een straffe, strakke liveband zijn ze wel!
‘Thin walls’ is de nieuwe plaat , waaruit wordt gegraaid , maar de band haalt het beste van hun tienjarige carrière naar boven. Wat opvalt in z’n totaliteit is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig zijn en van finesse getuigen door het brede instrumentarium; overwaaiende , indringende vioolpartijen, experimentjes en huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes zijn kenmerkend.
In vooral blauwe spotlights kwam je uit op volgende reeks, “Decency”, “Leipzig” en “The boatman openers , dan de broeierige spanning van “The oldest of sisters”, “True love” . “Bunker” , “Fifteen floors” , “Sinking ship” en “Do not claim them anymore”.
Het valt op hoeveel sterke songs we terugvinden bij Balthazar, die terugkwamen met het ijzige  “Blood like wine” , de perfecte afsluiter waarop  we luidkeels ‘raise your glass to the nighttime …’ scandeerden.
Kijk in Balthazar is de nieuwe dEUS opgestaan .
De tweede Cactusdag zinderde na …

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

Cactusfestival 2015 – vrijdag 10 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-10
Johan Meurisse

Het Cactuspubliek maakte er een fijn, leuk , muzikaal, familiaal weekend van. Ze waren met 30.000, die dit jaar het Cactusfestival in Brugge bezochten. De organisatie is uiterst tevreden en kan terugblikken op een succesvolle 34e editie.  Een voltreffer dus . En het weer zat goed mee , wat iedereen in/rond Brugge naar het Minnewaterpark bracht …
Muzikaal hadden we een gevarieerde affiche , ‘een grand cru’, die de organisatie de drie dagen programmeerde . Een versmelting van verschillende culturen en muziek.
De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijk- en … kindvriendelijkheid. Ook de kunst op het terrein, een nieuw gegeven voor Cactus, sloeg aan; iets waarover de organisatie verder kan nadenken …

dag 1 – vrijdag 10 juli 2015
We hadden bij aankomst een uurtje meer tijd tot socialising , gezien opener Jake Isaac vastzat en niet tijdig op het festival kon geraken . Spijtig , die Isaac  is een belofte hoor en wordt op handen gedragen door Elton John. We zagen hem eerder aan het werk op Les Nuits Bota, intens broeierige rock, zalvende soulvocals met een link naar Kele van Bloc Party …

Na de eerste contacten keken we uit naar Perfume Genius aka Mike Hadreas. De fijnproeverij met hoge gevoeligheidsfactor schijnt nog wat door in het nieuwe werk , maar de elektronica , de beats en de soundscapes drukt hij door op ‘Too bright’ en geeft die sound live meer ruimte. In de songs zitten meer experimentjes en hij schreeuwt de zaken soms letterlijk van zich af .
Meteen werden we ondergedompeld met zo’n stoorzender werkstukje , een onderkoelde, grillige schoonheid van “My body”, “Longrip” en “Fool” . Even kon je op adem komen met die kenmerkende ingetogenheid van piano/keys en stem . De afwisseling was belangrijk om de aandacht te behouden . Hadreas kon zich uitleven in die onrustige songs, die zelfs de paranoia op z’n Suicide’s niet schuwde . Dat innemend, elegant kantje en de sobere omlijsting had je met “All long in” , “Mr Peterson”  en “Learning” met zijn maatje Alain Wyffels . Een aparte set toch die het driedaags festival opende.

De Belgische ‘El Sympathico’ Puertoricaan en all-round sing/songwriter Gabriel Rios is al een tijdje on tour voor z’n ‘The marauder’s midnigt’, waarvan we vorig jaar elke maand een nummer te horen kregen . Hij is te zien met een (contra) bassist , cello , af en toe aangevuld met een blazerssectie. De nummers krijgen een nieuw jasje aangemeten en balden emotionaliteit , intensiteit  , beleven samen. Een meesterlijke zet was de start met Hendrickx “Voodoo chile”, die Rios solo aanvatte; de andere leden kwamen er dan één na een bij . Straf hoe een “Angelhead” en “Broad daylight” opgehoest, opgefrist werden en een broeierige spanning hadden. Een levendige als gevoelige Rios aan het werk als we de pak nummers op nahouden , “Burning son” , “Police sounds”,  “Work song”, “Holy water” en “Gold” . Rios – een hartenveroveraar - was op grootse wijze bezig!

Een ravissante verschijning en één van de smaakmakers van de Cactus affiche was Grace Jones . Hier zat het publiek dicht bijeen gepakt aan het Minnewater . Uniek en apart is ze nog steeds , met kledij - , hoofddeksel – , masqueradewissels en bodypaints ; een tijdloze sound van nachtelijk zwoele , erotiserende dansmuziek , die de ‘Moulin rouge’ deed opborrelen door die sensuele , broeierige , repeterende opbouw , ritmiek van diepe funky grooves , dubs en loungy beats. “Nightclubbin’” was de gepaste opener in de set en al snel kwamen “Strange,  I’ve seen that face before” en “La vie en rose”. Niet voor niks had ze een paaldanser bij en kwam een vlaggenzwaaier het podium op . De temperatuur schoot de  hoogte in , maar vocaal kregen we een koude douche over ons heen .
De 67 jarige diva is er vocaal fors op achteruit gegaan , haar declamerende zegzang was in den beginne er naast en nogal hees ; ook de tekstvellen geraakte ze kwijt.  Ze kon nog het publiek ophitsen door oerkreten  en screamo’s.
De diva van het festival bracht show , entertainment en de strakke, sterke band waarover ze beschikte , was een pleister op de wonde .  En die nummers , die waren écht verdomd de moeite, “Jamaican guy” , met world tribals, “Pull up the bumper” en het afsluitende “Slave to the rhythm”. Tussenin donderde ze  zelfs van het podium , herstelde en nam een minder geslaagd “Love is a drug” van Roxy Music onder de loep. 
Haar hoelahoops en de slingers in  het publiek namen we er graag bij , maar na overtuigende sets in de AB; Lokerse Feesten en op Rock Werchter is ze nu na vijf jaar danig op de terugweg . Een oud vergane glorie?!

Tot slot kregen de West-Vlamingen van Goose de kans om het dansfeestje compleet te maken; daar slaagden ze en verve in . Momenteel is het nog stil rond Goose , het kwartet werkt eerst verder de nieuwe cd af . Een muzikale training op Cactus is dus meegenomen . Hun electrorock klonk gretig, pompend.
Ze hebben in hun vijftienjarige carrière al aardig wat hits en deze werden niet vergeten , “Bring it on” , “Control!”, “Can’t stop me now”, “Black gloves” en “British mode” om er maar een paar te noemen . En Goose is meer dan dat , psychedelica , bezwerende trance en bedwelmende ritmes komen er meer door , en eerlijk gezegd ,  ook de glam, kitsch van Pet Shop Boys en Dead or Alive. Versta ons niet verkeerd , we wachten nieuwsgierig af wat de nieuwe plaat zal zijn. Als toemaatje speelden ze de twee prachtige “Words” en “Synrise”, die de “Psychedelic reel” van de Chemical Brothers doet verbleken .
Goose is ondernemend en full power – Heerlijke afsluiter van dag 1!

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

Afro-Latino Festival 2015 -Thuis is waar mijn Afro Latino staat
Afro-Latino Festival 2015
Beerselerdijk
Bree
10 t/m 12 juli 2015
Chandra Rowe

Begin dit jaar werden we geïnformeerd dat ons geliefd festival van locatie en datum zou wijzigen. Tergend traag kroop juni voorbij en waren we, zodoende, begin juli lichtjes ontregeld. Ongeduld zal het echter nooit halen van ons enthousiasme en op 10 juli kunnen we eindelijk afzakken naar Bree.

dag 1 - vrijdag 10 juli 2015
Onze ogen moeten even wennen aan deze nieuwe locatie, maar het doet deugd te zien dat de organisatie de opbouw zo veel mogelijk wilde afstemmen op de vorige edities. Het terrein is groter, de bomen ontbreken maar we zijn weliswaar in een vertrouwde omgeving.

Op de mainstage wacht Palenke Soundsystem ons op. De Afro-Colombiaanse beats bezorgen meteen de juiste vibe en we zijn vertrokken. Wat hebben we dit festival gemist!

De Island Jam was vorig jaar nog een knelpunt, vandaag voelt het echter anders aan. Reggamuffin Whiteman grijpt terug naar urban, dancehall en reggaeton. We zijn nog maar net hier of er zijn al gaten in onze schoenen gebrand. De vorige jaren vroegen we ons af of Afro Latino zijn ziel had verloren, maar vandaag bewijzen ze het tegendeel. Zulk sterk begin belooft veel goeds voor de rest van het weekend.

Het volgende uur schipperen we een beetje tussen mainstage en Island Jam. J Alvarez een absolute reggaeton held doet op de mainstage waar hij goed in is, terwijl Global Bangerz de Island Jam voor hun rekening nemen. Tropical bass, dubstep en ghettofunk bereiden ons voor op TLP later op de avond.

“Cheerleader” is de volkstrekker voor vanavond en met maar 1 optreden in België zijn we haast verplicht OMI te bezoeken. De rest van de weide moet net hetzelfde gedacht hebben, want de tent stond tot de nok gevuld. Ondanks het enthousiasme van de mensen rondom ons, kan OMI ons nooit bekoren. Misschien helpt het als we voor aan het podium gaan staan, in de hoop dat de volksvreugde in ons overgaat. Na een halfuur besluiten we toch dat OMI geen spek voor onze bek is en we trekken terug naar de Island Jam.

TLP en DeeBuzz zullen ons vermaken in afwachting van Squadra Bossa feat. Buscemi. De selectie van reggae, hiphop, funk en dancehall maken dat TLP van Afro Latino tot Tomorrowland gegeerd wild is, evenals het Duitse soundsystem DeeBuzz.
Terwijl de Island Jam volloopt, trekken wij richting mainstage voor Squadra Bossa. Al vanaf het begin zijn ze vaste waarde op ons festival en tot groot jolijt mogen ze opnieuw op vrijdag afsluiten. Door de verschuiving van het volk hebben we meer plaats om over de dansvloer te huppelen. De afwezigen hadden ongelijk.

Zeer tevreden trekken we richting camping en sluiten onze eerste dag in vreugde af.

dag 2 - zaterdag 11 juli 2015
Al in de vroege ochtend wordt er gedanst en gefeest op de camping. Toevallige voorbijgangers die met ons luchtgitaar spelen, het mini-concert aan je tent als je PMD-zakken inlevert en gewoon de aanwezigheid van een heerlijk ontbijt en koffie, is voldoende om ons met een lach aan dag 2 te laten beginnen.
Afgaand op ons programma, is mainstage vandaag the place to be. Niet enkel belooft de avond gedenkwaardig te worden, ook overdag heeft de organisatie alles uit de kast gehaald om deze tweede dag te doen slagen.

Zule Max, een uitsluitend vrouwelijke jazzband trapt de dag op gang. Salsa beats zweven over de weide en in hun gedartel nemen ze omstaanders mee op hun tocht. Wie voortaan denkt aan girl power, denkt aan Zule Max! Muziek zoals het hoort.

We besluiten energie te besparen na een wel zeer korte nacht en slenteren over de weide. Een vluchtige blik in Salsa Palace om de workshops te observeren, mentaal overlopen wat we willen eten bij de opnieuw talrijke eetstanden en windowshopping op de wereldmarkt, we krijgen de namiddag gemakkelijk om. Hoewel, de wereldmarkt is dit jaar teleurstellend. Met maar een handjevol standen keren we lichtjes gedeprimeerd terug naar de weide. Het eerste nadeel van de verzette datum is bij dezen ontdekt en we hopen dat de organisatie volgend jaar meer geluk heeft.

In de verte horen we de eerste noten van Romain Virgo en besluiten terug naar de mainstage te wandelen. In de ‘gangen’ wordt gefluisterd dat Virgo het nieuwste reggae wonderkind is uit Jamaica en uiteraard zijn we benieuwd. Op blote voeten trotseren we de hete ondergrond. Wie tropisch wil gaan, doet het helemaal of niet. Reggae wonderkind is misschien een al te grote titel, maar onder de indruk zijn we alvast.

Daar Global Bangerz nogmaals in de Island Jam staat, besluiten we dat nu een ideaal moment is om te gaan eten. Er komen vanavond nog twee absolute kleppers aan en we kunnen wel wat krachtvoer gebruiken.

Juan Luis Guerra y 440, één van de meest succesvolle en gerespecteerde Latin artiesten ooit, mag de avond inzetten. Met slechts 1 optreden in de Benelux deze zomer, voelen we ons meer dan vereerd hier te mogen zijn. Wat een performance! Zelden geweten dat een artiest de hele mainstage aan het dansen kan krijgen zo vroeg op de avond. Al wie nog na deze man moet komen, zal het verdomd moeilijk krijgen. Hoewel…

De ultieme droom van vele bezoekers en wellicht ook de organisatie, is het boeken van Santana. Absolute nummer 1 in zijn vakgebied en een streling voor het oor. Het nummer 1 is helaas dit jaar niet aanwezig, maar met het nummer 2: Juanes zijn we evenzeer door het dolle heen. De belofte van een duet tussen Juanes en Juan Luis werd jammer genoeg verbroken, al ligt dit niet aan de organisatie. Artiesten bepalen nu eenmaal zelf wat ze op het podium doen, toch voelen we ons hierdoor toch ergens een beetje beroofd. Hoe dan ook, de mainstage is te klein voor al het volk wat deze grote man aan het werk wil zien. Het lijkt wel of de helft van de weide nog gevuld staat wegens plaatsgebrek.
Wat kunnen we zeggen over deze performance om u een idee te geven? Stelt u de kriebels in uw buik voor als u in een achtbaan zit. Kleine vlindertjes die u ongecontroleerd een glimlach op uw gezicht toveren. Beeldt u dat gevoel anderhalf uur in en dan heeft u een kleine notie van wat wij ervaarden. Natuurlijk mag een nummer van Bob Marley op Afro Latino niet ontbreken, hoe cliché ook, we houden er van en de rest van het publiek ook. Een warme gloed van liefde spoelt over het terrein en we zien iedereen rondom ons ontzettend graag. In theorie kan de avond nu al geslaagd eindigen. In theorie, we zijn er nog lang niet.

Moombahteam staat klaar in de Island Jam, al weten we nog niet zeker of onze benen nog meekunnen. Het vele dansen vandaag heeft de nodige tol geëist en puur op karakter zetten we de nacht in. Na een kwartier al blijkt dat we echt veel karakter moeten tonen, de Island Jam barst volledig uit zijn voegen en we betwijfelen of er wel een iemand is die in de tent stilstaat.

Hoewel Reggamuffin Whiteman de avond mag afsluiten is onze kaars helemaal uit en zoeken we ons bed op. Soms is het gewoon genoeg geweest en met nog een dag in het verschiet zijn we opgelucht als ons hoofd het kussen raakt.

dag 3 - zondag 12 juli 2015
Muzikale pralines gewikkeld in goud, zo kunnen we Ne t’en fais pas world fusion orchestra best omschrijven. Een afrobeat orkest met leden uit België en Nederland. Wat een heerlijke ontdekking op deze zondagmiddag. Ne t’en fais trapt de deur van deze laatste dag hard, maar echt hard in en we spreken rond koffietijd al van een meer dan geslaagde editie.

De Island Jam heeft momenteel geen vat op ons, een gebrek aan slaap en koffie is meer dan waarschijnlijk de oorzaak. Om ons bezig te houden zoeken we nogmaals de Salsa Palace en de wereldmarkt op.

Afwisselend gaan we van podium tot podium zonder ooit onze goesting te vinden. Dat is totdat we Diana Fuentes aan het werk zien. De aanwezigheid van sterke vrouwen op de podia deze editie is opvallend. De combinatie van hip hop, soul en Cubaanse ritmes werkt opzwepend en de toon voor vanavond is gezet. We gaan nog een laatste keer alles geven op dit heerlijke festival.

Het is nog lang wachten op Inner Circle en dus is de Island Jam tot dan onze uitvalbasis. Wuk n wild en de Turntable Dubbers brengen een matig gevulde tent stevig aan het dansen. Dat sommige nummers in herhaling vallen, nemen we er graag bij. Het jonge volk dat op dit moment opmerkelijk aanwezig is, leert zo heel wat bij over ‘oudere’ muziek en iedereen wint.
De toestroom naar mainstage net voor Inner Circle belooft dat het krap zal worden. Vanaf de eerste noot slaat de tent aan het dansen en wordt er vanzelf ruimte gecreëerd. Tijdens de hele set van Inner Circle krijg je het gevoel dat alle liefde van de wereld in een grote bubbel op ons wordt losgelaten. In heel ons leven hebben we nooit zoveel blijheid gezien op mensen hun gezicht. Het is dan ook heel moeilijk om niet te gaan zweven en gewoon de vreemde persoon naast je vast te nemen voor een danspas hier en daar. Als dan blijkt dat iedereen in de mainstage uit volle borst kan meezingen, krijgen we het kippenvelmoment er voor niets bij. Inner Circle zal achteraf de beste mainstage afsluiter in ons jaren als ware Afro-anciens blijken te zijn.

Het moment waar het ons eigenlijk ieder jaar om draait, The Mighty Pow Pow Movement! Zij zijn voor ons DE hoofdreden om jaar na jaar terug te keren naar Bree. Al jaren sluiten zij het festival af, ook zijn ze de meest gevraagde soundsystem in Europa. En terecht! Het is onbegonnen werk om vanaf de zijlijn toe te kijken, ook al zouden we het graag gewoon eens willen gadeslaan. Moshpit, palance, meezingers en gewoon zwaar feesten. Pow Pow is meesterlijk en het zou heerlijk zijn mocht de organisatie hun in een volgende editie op vrijdag of zaterdag laten komen, of gewoon elke dag. Een nooit eindigend feest als je het ons vraagt. De Bob Marley-tribute wordt ingezet en heel de tent lijkt verliefd op elkaar. Daarna gaan we traditiegetrouw van links naar rechts, in het rond en de tent uit. Dat we hierbij onze enkel verstuiken, kan ons vandaag niets schelen. Hier doen we het voor, dit is ons absoluut hoogtepunt!

Afro Latino 2015 zit er op, veel te snel alweer. Een dikke proficiat aan de organisatie en de ruim 800 medewerkers die er opnieuw een geslaagde editie van wisten te maken en teruggrepen naar de ziel van weleer. Volgend jaar zijn we zonder uitzondering opnieuw van de partij.
PALANCE!

Organisatie: Afro-Latino Festival 2014